Back

ΔΕΛΤΙΟΝ ΟΕΛΜΕΚ, 1971-03-01

ΣΕΛΤΟΥΣ δελτίον Π ΠΜ ΤΝ ΗΡΩΩΝ 16Υ Φιλελόγεν εἰς τὸ Α᾿᾽ Γυμνάσιον Νέρφον. Ἡ Ἑλληνικὴ ἐπανάστασις τοῦ 182ι αποτελεῖ μοναδικὀν και κοοµοιστο- ρικόὀν γεγονός, διότι οἱ ἠρωίκοι πρὀ:- Υονοί µας εξδπγέρθπσαν καὶ ἐτόλ- µηοαν ἁοπλοι αὐτοί, νὰ συγκρου- οθοῦν μὲ μίαν πάνοπλον αὐτοκρα- τοριαν παρα τὴν ἀντίδρασιν τῶν απολυταρχικῶν δυνάµεων τῆς /{ε- ρᾶς Συμμαχίας. Τὴν προητοίµασαν οἱ µεγαλοι διδάσκαλοι τοῦ Γένους καὶ οἱ ᾿Εθνομάρτυρες τοῦ δου α- ὤνος. ὍὉ Ἱἱερὸς καὶ ἄνισο ἁἀγὼν τοῦ 2ἱ εἶναι ἀγὼν ἀπολύτως ἰδεολογι- κος και ἐθνικός. Εἰναι ἁγὼν κατα τὸν ὁποῖον ἐπάλαιψαν ἀπὸ τὴν αρ- χἠὴν μεχρι τέλους δύο ἀντίθετα Φφυ- λα καὶ θρποκείαι. Ἡ ἐθνεγερσία αὐτὴ (τοῦ 1821) ἀπιεφασίοθπ καὶ ἐπραγματοποιήθη χωρὶς καµµίαν ἀπ᾿ έξω θοήθειαν, ἀλλ᾽' ἀντιθέτως κάτω ἀπὸ γενικὸν ἐδωτερικὸν κατατρεγμὸν μὲ µόνα ἐφόδια τὴν Πίστιν, τὴν αὐτοθυσίαν, τήν προσοφορὰν τῶν πάντων δια τὴν ἐλευθερίαν. Αύὐτα ἦσαν τὰ πνευµατικὰ θεµέ- λια ἐκείνου τοῦ θαύματος. Μὲ αὐτὰ τὰ ἐφόδια τὸ Γένος ξεσπκώθτικε καὶ ἄδραξε τὰ ὅπλα διὰ νά λυτρωθή ἀπὸ τὴν τυραννίἰαν. Όλους γενικά τοὺς ἠρωϊκοὺυς ἀγωνισοτὰς τοῦ 1821 διέκρινεν ἡ µεγάλη των πίστις εἰς τὸν Θεόν. Πολύ χαρακτηριστικα εἷ- ναι τὰ λόγια τοῦ Γέρου τοῦ Μω- ριᾶ, τοῦ μεγάλου ἥἤρωος Κολοκο:- τρώνπ :«Παιδιά µου πρέπει νὰ φυ- λαξετε τὴν πίστιν σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι ὅταν ἐπιάσαμε τα ἅρματα, εἴπαμε πρωτα ὑπὲρ πίστε- ως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος». Καὶ πραγμµατικὰ «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστι τὴν ἁγίαν καὶ γιὰ τῆς πατρί- ὅος τὴν ἐλευθερία) ἐπολεμοῦσαν οἱ λιονταρόψυχοι μαχηταὶ τοῦ εἰκο- σιένα. Τὴν πίστιν αὐτὴν τονίζει καὶ ἡ. προκήρυδις ποὺ ἔθγαλεν ὁ 'Α: λέξδανδρος Ὑψηλάντης διαθαίνον- τας τὸν Προῦθον τὴν 24πν ὀεθρου- αρίου 182ί εἰς τὴν ὀὁποίαν προθάλ- λει σὰν σύμθολον καὶ ὅπλον τοῦ ᾿Αγῶνος τὸν τίµιον Σταυρὸ και ουνδέει τὴν ἐλενθερίαν πρὸς τὴν θνυσἰαν. “ἩΗ 'Ελλὰς ἔπιασε τὰ ὅ- πλα, διὰ νὰ ἁἀποτινάξῃ τὸν δ6δαρὺν ζυγὸν τῶν θαρθάρων καὶ ἑνατενί- ζονσα εἰς τὸ µόνον νικπτήριον ὅ- πλον τῶν ᾿Ορθοδόξων τὸν τίµιον καὶ ζωοποιὸν Σταυρὸν κράζει µεγα- λοφώνως: «Ἐν τούτῳ τῷ σπµείῳ νι- κῶμεν. Ζήτω ἡ Ἐλευθερία», «Ἡ Ἑλληνικὴ ᾿Επανάστασις, ὅπως λέει ὁ 'Αδαμ. Κοραῆς, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καρπὸς ἄλλων παραγόντων παρὰ τῆς ἀγάππς, τὴν ὁποίαν τρέ- φουν οἱ Ελλπνες πρὸς τὴν Ἔλευ- θερίαν καὶ τῆς ἰσχυρᾶς πίστεὼς των εἰς τὴν θείαν δικαιοούνην»). Ἔπειτα ἀκριδῶς ἀπὸ ἕνα μῆνα τὴν 24Ππν Μαρτίου 18.1, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς ὕψωσε εἰς τήν πλατεῖαν τῶν Πατρῶν τὸν Σταυ- ρὸν τοῦ ΌὌρκον τῆς ἐπαναστάσεως. Εἰς αὐτὸν ὠρκίζοντο τὸ «Ελευθερία ἡ Θάνατος) οἱ ἀγωνισταί. Τὴν ἐπο- μένην ἡμέραν 25 Μαρτίου 182ἱ τὸ πρῶτον της ἔγγραφον, καὶ πρῶτον ἔγγραφον τοῦ ἱεροῦ ᾿Αγῶνος, ἡ Ἑλληνικὴ ἙἘπαναστατικὴ ᾽Αρχὴ πρὸς τοὺς Προξένους τῶν Εύρω- παϊκῶν κρατῶν τὸ ἀρχίζει μὲ τὰς λέξεις: «Ἡμεῖς τὸ Ἑλληνικὸν Ε- θνος τῶν Χριστιανῶν». Καὶ τὸ ἔγ- γραφο τοῦ δξεσπκωμοῦ τῶν προκρί- των τῆς Ύδρας λέει: “Όποιος πο- λεμεῖ διὰ τών πίστιν καὶ διὰ τὴν ἐ- λευθερίαν τῆς πατρίδος καὶ τοῦ Γέ: νους, αὐτὸς θέλει λάδῃ ἀπὸ τὸν Θεὸν αἰώνιον δόξαν καὶ ἁμάραντον στέφανονλ. Ὁ Κωνσταντῖνος Νικόπουλος, Ελ: Άπνας λόγιος εἰς τὸ Παρίσι ὅπμο- σιεύει µίαν ἔκκλησιν πρὸς τὸ Γέ- νος, εἰς τὴν ὁποίαν ἐνθυμίζων εἰς ” 01 2ά Ἡ ΕΠΙΣΤΟΔΧΗ ΤΗΣ ΟΕΑΜΕΕ Κύριον Ἀρύσανθον Αυπριανοῦ, Γυµνασιάρχην Παγκυπρίου Γυμνασίου, Ἐνταῦθα ᾿Αξιότιε Ἰύριε, Ἡ ᾿Απόφασις τοῦ σμοῦ, τῆς ᾽Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, νὰ ἀπογείμη εἰς χουσοῦν μµετάλλιον διὰ τὴν προσᾳορὰν τοῦ ἰἱστορικοῦ αὐτοῦ σχολείου εἰς Ἓθνος, συνελίνησε ἐκπαιδευτινούς. τὴν Ἑλληνικὴν Παιδείαν καὶ τὸ χὺν λαὺν ἰδιαιτέρως δὲ ἡμᾶς τοὺς Ἡ ἀπονομὴ τοῦ χρυσοῦ τῶν δυνάμεών των εἰς αὐτό. Ἡ ΟΕΛΑΜΕΚ αἰσθάνεται ὑπερήφαγος διὰ τὴν γενοµένην ποὺς τὸ ὑμέ- τερον σχολεῖον μεγίστην τιμήν, ἢ ὅλους τοὺς ἐχπαιδευτικοὺς τῆς Κύπρου καὶ συγχαίρει ὑμᾶς, ὃ ὁποῖος στασθε τοῦ Παγκυπρίου Γυμνασίου. συναδέλφους καὶ ὅσους ὑπηρέτησαν τὸ Ἀχολεῖον γαὶ εὑρίσκονται αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐχτὺς αὐτοῦ. Παρακαλοῦμεν δεχθῆτε καὶ διαθιδάσατε θερμὺν χαιρετισμὸν τῆς ΟΕΛ- ΜΕΚ αρὸς ὅλους τοὺς συναδέλφους τοῦ ὑφὶ Διὰ τὺ Κ.Λ.Σ. Ο. Ἰρόεδρος Α. ΠΑΠΑΜΙΑΤΙΑΔΗΣ ᾿Ανωτάτου ΠἨνευματικοῦ “Ἱδρύματοτς τοῦ μεταλλίου ο Ἱ ν : ο. ο πλήρη χαὶ δικαίαν ἀναγγώρισιν τοῦ Ἐθνικοῦ, ὑποῖον ἐπιτελεῖ τὺ Παγκύπριον Γυμνάσιον ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς του. τούτου εἶναι ἄξιοι εὐγγωμοσύνης ὕσοι ὑπηρέτησαν καὶ προσέφεραν τὸ ἅπαν ὑποία ἐπεκτείνετα ἀσφαλῶς καὶ αποὺς προῖ- πάντας τοὺς ἐπηρετοῦντας εἰς αὐτὸ Ἠῆς ΜΑΡΙΑΣ ΦΑΡΑΞΗ τους νέους τὰς προγονικὰς ἀρετάς, τους ὁμιλεῖί διὰ τὰ αἰώνια θεμέλια τοῦ ξεσπκωμοῦ. «Φίλιοι πατριῶται! Ἡ 'Ελλὰς ἀναλαμθάνει τὴν ἐλευθε- ρίαν της. Οἱ ἁἀπόγονοι τῶν ἀθανά: των ἠρώων καὶ κληρονόμοι τῆς ὅο- ξης των, ἀπεφάσοισαν νὰ φανῶσιν ἐκείνων, ἄξιοι, ν΄ ἀναδείξωσι τὴν πατρίδα των, πατρίδα τῶν καλῶν, πατρίδα τῆς δόξπς, πατρίδα τῆς ἑἐ: λευθερίας! ᾿Απεφάσισαν καὶ ἤδη μὲ θήµατα γιγαντιαῖα προθαίνουσιν εἰς πᾶν µέρος λάτρεις τοῦ ἀλπθινοῦ θεοῦ ὁδπγοῦνται ἀοράτως ὑπὸ οὐ: ρανίου ἀγγέλου, καὶ προασπισθἑν: τες μὲ τὸ σπμεῖον τοῦ ἁπττήτου Σταυροῦ τρέχουσι τὸ λαμπρότερον καὶ ἑνδοξότερον στάδιον... Ἡ Φφω- νὰ τῆς πατρίδος εἶναι φωνὴὰ τοῦ θεοῦ. Ας θαρρῶμεν ἀρχὴ τοῦ νι κἂν εἶναι τὸ θαρρεῖν. Εχομεν πα ραδείγµατα τὰ ἀνδραγαθήματα τῶν προγόνων ἃς τὰ μιμπθῶμεν: μίαν ἡμέραν τὰ τέκνα µας θέλουν ἔχει καὐχημά των ὅτι ἐγεννήθπσαν ἀπὸ τοιούτους πατέρας. Ας προθῶμεν. Δάκτυλος Θεοῦ κινεῖ τὰ ἑλλπνικὰ πράγµατα. Ας καταφρονήσωµεν τοὺς κινδύνους, ἃς τοὺς ἁγαπῶμεν᾽ αὐτοὶ ὁδπγοῦσιν εἰς τὴν νίκην, αὖ- τοὶ ὑπόσχονται τὴν δόξαν, αὐτοὶ φέρουσιν τὴν ἐλευθερίαν... Γραι- κο! Πρῶτον καὶ µέσον καὶ τελευ- ταῖον, οᾶς λεγω ὅτι, διὰ νὰ ἐλεν- θερωθῶμεν ἀνάνγκπ νἁ Υίνωµεν τῆς πατρίδος δοῦλοι' μὲ τοιαῦτα Φρο:- νήματα, μὲ τοιοῦτον πιατριωτιομόν, μὲ τοιαύτην ἁπόφασιν εἶναι τῶν ᾱ- δυνάτων ἀδύνατον νὰ μὴν ἀναλά- 6ωμεν τὴν ἐλευθερίαν µας. ο Ἑλλάςσ! ὦ Πατρίς! ὢ θεῖον καὶ Υγλυ- κύτατον ὄνομα! ἂς ἴδω τὴν ἀνά- στασίν σου καὶ ἃς παύσω πάραυτα νὰ ζῶ1 Ἡ θερμὴ πίστις τῶν Ελλήνων τοῦ 2ἱ ἐφούντωνεν εἰς τὰ σωθικάα των τὴν αὐτοθυσίαν καὶ τὴν αὐὖτο- προσφοράν. Πλούσιοι καὶ πιτωχοί, μορφωμένοι καὶ ἁπλοῖ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, ἔδωσαν τρανὰς ἁἀποδείξεις τῆς διαθέσεώς των διὰ θυσίαν. Οἱ Ζωσιμάδαι καὶ ὁ Καπλάνης, ἡ Μαν- τὼ Μαυρογένους καὶ τόσοι ἄλλοι ἔ- δωσαν κάθε τι ποὺ εἶχαν διὰ τὸν ἀγῶνα, ᾽Απεγυμνώθπσαν ἀπὸ κάθε τι ὑλικὸν χάριν τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνος καὶ προσέφεραν εἰς τὸν θωμὸν τοῦ Ἓθνους καὶ τὴν ζωήν των ἀκόμη. Κάθε φορᾶν ποὺ σκεπτόµεθα τὸ θαῦμα τοῦ 1821 καμαρώνομεν τοὺς προγόνους µας διὰ τὴν πίστιν των. Ἡ καρδία ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἕ- µοιαζε, θἄλεγε κανείς, μὲ ἐκκλῃ- σία, µέσα εἰς τὴν ὁποίαν ἕἔκαιε ἆἁ- κοίµητο τὸ κανδήλι τῆς πίστεως. Μὲ τὸ σπμεῖον τοῦ Σταυροῦ ἡ Δέσπιω Μπότοη ἁρπάζει τὸ δαυλἰ καὶ τὸ ρίχνει εἰς τὸ θαρέλι μὲ τὸ µπα- ρούτι, διὰ νὰ μὴν παραδοθῃῆ μὲ τὰ παιδιά της εἰς τοὺς Τούρκους. Μὲ τὸ σημµεῖον τοῦ Σταυροῦ καὶ ὁ µεγόλος πυρτιολητής, ὁ Κανάρης, ἀνάθει τὸ καφοῦλι καὶ καίει τὴν τουρκικἡ ναυαρχίδα. Ἡ ναυαρχὶς ἔγινε τεράστιο καμµίνι. ᾿Απὸ τὰς ὃ περίπου κχιλιάδας, αἱ ὁποῖαι εὑρί- σκοντο ἐπάνω εἰς τὴν ναυαρχίδα, µερικαὶ δεκάδες µόνον ἐσώθπσαν. 'Ὁ Κανάρης μὲ τοὺς μπουρλοτιέρπ- δές του τίποτε δὲν ἔπαθαν. Καὶ ὅ- ταν ἐγύρισαν πίσω εἰς τὰ Φαρᾶά, µία φωνὴ ἠκούσθπ ἀπὸ ὁλόκλπρον τὸ πλήρωμα: --“Νίκαπ τοῦ Σταυροῦ! Ἡ Μπουμπουλίνα, µία ἀλπθινὴ ἡ- ρωϊῖς, εἶπεν, τὰ ἑέξῃῆς συγκινπτικἁ καὶ γεμᾶτα πίστι λόγια πρὸς τοὺς ἁγωνιζομένους Ἓλληνας προκρί- τους: «Ἔχασα τὸν οσὐζυγόν µου. Εὐλονγηπτὸς ὁ Θεός! 'Ο πρεσθύτερος υἱός µου ἔπεσε μὲ τὰ ὅπλα ἀνὰ χεῖρας. Εὐλογπτὸς ὁ Θεός! '“Ο δεύ- τερος καὶ µόνος υἱός µου, Ι4ετὴς 2Σ/Η/14/βΕ7Γ Το 74ο’ ΓΕ /ΓΟΙΛΙ Δευκωσίᾳ τῇ 5ῃπ ᾿Αποιἒίου 1911 Ἓλληνι- τὸ Παγκύπριον Γυμνάσιον θαθύτατα τὸν Ἱννπυια- ἀποτελεῖ ἔργου τὸ Ὡς ἐν τὸ σα ὑμᾶς σχολχεῖον Ἑ λληνοχριστιανικοῦ εἰς ἡμᾶς σχολείου. Μετὰ τιμῆς τῆς ΟΕΑΜΕΚ ὅ Γεν. Γραμματεὺς Κ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ τὴν ἡλικίαν, μάχεται μετὰ τῶν 'ἛἙλ- Χήνων καὶ πιθανῶς να εὕρῃ ἔνδο- ἔον θάνατον. Εὐλογπτὸς ὁ Θεός] Ὑπὸ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ θά ρεύοῃ ἐπίσπς τὸ αἷμα µου! ΕὐλουΠ- τὸς ὁ Θεὸς! ᾽Αλλὰ θὰ νικήσωμεν ἢ θὰ παύσωμεν μὲν ζῶντες, ἀλλὰ θὰ ἔχωμεν τὴν παρήγορον ἰδέαν, ὅτι ἐν τῷ κόσµμῳ δὲν ἀφήσαμεν ὅ- πισθεν ἡμῶν δούλους τοὺς Ελλη- ναςλ. Μὲ τὸν σταυρὸν καὶ λοιπὸν εἶναι ζυμωμένο τὸ κὸν Εθνος. ρεὺς τᾷᾶς θυσίας, τῆς πίστεως πρὸς τὸν Χριστόν. ἛἜνας φίλος τοῦ Μιαούλπ διπγεῖ- ται δι’ αὐτόν: «Στὸ καράθι του δὲν ἔμενε οὔτε στιγμὴ οδποµένο τὸ καντήλι μπροοτὰ στὴν Παναγία καὶ πάντα στὶς δύσκολες στιγμὲς ὁ κα: πετάνιος παρακαλοῦσε τὴν Θεοτό: κο νὰ τὸν θοπθήσῃπ. Πρὶν ἀπὸ κάθε τὴν θυσίαν | Ἓλληνι ναυμαχία του ἐγονάτιζε μαζὶ μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ καραθιοῦ του ἐμπρὸς στὴν Παναγία καὶ προσευ- χόταν. Τὸ οπίτι του ἔμοιαζε μὲ εἐκ- κλπσούλα διότι ἤτο υεμᾶτο εἰκονί- σµατα). Τὴν ἴδιαν πίστιν ἔδειχνε καὶ ὁ Κανάρης, ὅπως ἀνεφέρθπ καὶ προπγουµένως, ὅταν ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὰς ἠρωϊκάς του ἐξορμήσεις κατὰ τῶν τουρκικῶν πλοίων, ἐπήγαι- νε πρῶτα εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ Υο- νατιστὸς ἀπέδιδε «ἁτῇᾷ ὑπερμάχῳ στρατπηγῷ τὰ νικητήρια). Φλογερὴ ἁγάπω πρὸς τὴν πατρί- δα, µεγαλόψυχπ ἀνωτερότης, θερμὰ πίστις εἰς τὸν θεὸν ἤταν τὸ τρί- πτυχον τῶν ἀρετῶν, αἱ ὁποῖαι ἐκό- σµουν τὰ στήθη τῶν ἁἀγωνιστῶν τοῦ Εἔἰκοσιένα καὶ (αἱ ὁτιοῖαι) τοὺς ἐχά- ρισαν τὴν λαμπρὰν νἰκπν. Αὐταὶ αἱ ἀρεταὶ ἐφλόγιζαν τὰ οστήθπ των καὶ ἐδυνάμωναν τὴν θέλησίν των εἰς τὸν ἄνισον ἀγῶνα των. ᾿ἘΕπί- στευον ἁπολύτως εἰς τὸ δίκαιον τοῦ ἀγῶνος των. ᾿Ἐπὶ ἐπτὰ ὁλόκλπρα χρόνια ἀναλαλοῦσε τὸ θόλι εἰς τὰ θουνὰ καὶ τὰ καταρράχια τῆς αἷμα- τοθαμµένης ἑλλπνικήῆς γῆς. Πάνοπιλοι καὶ πολυάριθμοι αἱ στρατιαὶ τοῦ ᾿Ομὲρ Βρνυώνπ καὶ τοῦ ΚιουταχΏ, τοῦ Μεχμὲτ ᾽ΑλΠ καὶ τοῦ μπραὴὰμ κατεθαίνουν εἰς τὴν Ἑλ- λάδα διὰ νὰ φέρουν τὸν θάνατον | καὶ τὴν καταστροφήν. Μὰ μὲ τὴν ψυχἠν «φλογισµμένην ἀπὸ ἀγάππν πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἑλλάδα, τὰ παλληκάρια τοῦ Διάκου καὶ τοῦ ᾿Ανδρούτσου, τοῦ Κολοκοτρώνπ καὶ τοῦ Νικηταρᾶ διαλύουν τὸν Τουρ- κικὸν στρατὸν καὶ ὑψώνουν ἀθάνα- τα τρόπαια δόξης καὶ μνπμµεῖα ἐ- λευθερίας εἰσ τὸ Βαλτέτσι καὶ τὴν ᾿Αλαμάνα, εἰς τὴν Γραθιὰ καὶ τὰ Δερθενάκια, εἰς τὴν Τρίπολπ καὶ τὸ Μεσολόνγι. Διὰ µίαν ἁἀκόμπ Φο- ρὰν ἡ πίστις τῶν Ἑλλήνων εἰς τὰ ἰδανικὰ τῆς φυλής ἑθριάμθευσε. Ἠταν ἡ πίστις ἐκείνη µία φλόγα, ἡ ὁποία ἐθαυματούργασε εἰς τὸ ξε- σήκωμµα ἐκεῖνο. Μὰ μήπως καὶ πάν- τοτε ή φλογερὴ πίστις δὲν θαυμα- τουργεῖ Πάντα ἡ πίστις νικᾶα. Τὸ φῶς διώχνει τὸ σκοτάδι. Ετσι καὶ ἡ Ἑλλπνικὴ ἀνδρεία ἐνίκηπσε τὴν τουρκικἠν θπριωδίαν καὶ εἶδεν ἐπὶ τέλους τὸ ἔργον της νὰ καρποφορή. Πολλὰ ὅμως παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος ἐθυσιάσθησαν εἰς τὸν θωμὸν τῆῃς ἑ- λευθερίας. Προέδαλον τὰ στήθπ την διὰ τὸν Χριστὸν καὶ τὴν πατρί- δα καὶ ἔπεσαν ἠρωϊκῶς µαχόμενα. Οταν ὁ ναύαρχος Ζουρταὶν εἶδε τοὺς ἄνδρας, τοὺς γέροντας καὶ τὰ γυναικόπαιδα τῶν Ψαρῶν νὰ τι-͵ νάζωνται εἰς τὸν ἀέρα διὰ νὰ μήν παραδοθοῦν εἰς τὸν ἐχθρόν, κατά- λαθε τὸ ἀσάλευτο πνευματικὸ θεµέ- λιον τοῦ ἀγῶνος καὶ εἶπε τὴν περί- φημον φράσι: | | --Δὐτὸς ὁ λαὸς δὲν γίνεται νὰ ξαναδουλωθῄῇ. Καὶ δὲν ἑἐδουλώθτι, διότι ἐκράτῃ- σεν εἷς τὴν καρδίαν του τὴν ϐθερ- μήν πίστιν πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ τὸ πνεῦμα της αὐταπαρνήσεως εἰς τὴν φυχήν. Δύο ἐφόδια πολὺ δυνατά, τὰ ὁποῖα τὸν ἕκαναν ἰσχυρὸν ν᾿ ἀντιπαλαίσῃ νικηφόρα κάθε ἐχθρι- κἡν ἐπιθουλήν. ΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΚΧΟΥ ᾿Αξιοτίμους Κουρίους ᾿Ανδρέαν ΓΤαπαμιλτιάδην. (πρόεδρον τῆς Κωνσταντῖνον Καραπιάννην (γενινὸν Ὑοαμαστέα τῆς Ο.Π.Α.ΜΕΡ. ΚΙ) : κ. . ξιότιμοι Κύοιοις Ἐπιτρένρατέ μοι) νὰ ἐκφράσω τὰς εὐχαριστίας τοῦ Καθηγητικοῦ δυλ- Ἰήψαν τοῦ Πα υκυπρίου Γιπινασίον καὶ ἐμοτ διὰ τὴν συγχαρητήριον ἔπιστο- μὴν τῆς ἡμετέρας ὀργανώσεως ἐπὶ τῇ ἀπονομῃ γουσοῦ μεταλλίου. ὑπὺ τῆς Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, εἲς τὴν. ἱστουμήν µας σχυλήν. τὴν ὑπὺ τοῦ Ἔθνου µάντυσος Αογιεπιαρύπον Ἱυποιανοῦ ἱδωνθεῖσαν τῷ 1813. Ί ε 8 Η πφοσγενομένη διάχφισις - : ν τοῦ. ἄνώτατον πνευμµατικοῦ ας σ ΄ ζοἳ ἆχι « νευμ Ην ἴδο ατος τῆς μητοὺς πατοίδος δὲν ἀνήκει µό- γον εἰς ἡμᾶς. ἀλλά εἰς τὰς πενεὰς τῶν ἐκπαιδευτιχῶν, οἱἳ ὁποῖοι ἐμόχθη-. σαν εἲς αὐτὸ ὥστε νὰ τὸ μεγαλύνουν καὶ νὰ τὺ λαμπρύνουν: παθὼς καὶ εἷς νο .... ὀλόκληρων τὸν Κυποιανκὺν ιόν. .“. τιμὴ θά ὑπομιμνήσκῃ ἐπιτωντιλώτερον τὰς µεγάλως πνευµατινάς, ἡ- μῶν εὐθύνας ἀπέναντι τῶν τροφίμων τῆς ον θικὰς χαὶ ἐθνιχὰς καὶ θὰ ἐνισχύῃ ἡμᾶς εἰς τὴν Φώτων τῆς ματι τοῦ ἑλληνογοιστιανινοῦ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤ, ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Γνμνασιάργης τοῦ Παγνυπρίου Γυμνασίου Ἡ Ελλὰς εἶναι ὁ φο- ! ΟΕΛΜΝΜΕΠΝΜ | | εἲς τὸ Ποανρύποιον Γυμνάσιον ἐκ μέρους ὁ ὑποῖος τὸ περιέθαλε διὰ τῆς στοφγῆς τον. ὑπρη]ὴν ἀποστο). ἣν τῆς μετα αμπαδεύσεως τῶν ἐπιστήµης καὶ τῆς διαα]λόάσεως ἰδεώδους χαὶ τῆς ἐθνικῆς ἡμῶν ἀποχαταστάσεως ΜΑΡΤΙΟΣ 1971 ΕΤΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ Τ0 ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΛ ὸ οὗ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ. Ευμνασιάρχον Γυμνασίου (Δαπήξον. Κάθῆκον κάθε ἀνθρώπου καὶ πιὸ ὑπεύθυνα τοῦ κράτους εἶνω νὰ τιμά ὔσους μὲ ἕνα Οὑποιονὸήπυτε τρόπον ἐργάστηκαν γιὰ τὸ κοινό ἆάλυ πάν θισίασαν γιὰ τοὺς πολ]οὺς κάτι πο- λύτιμο. Τὸ καθῆκον αὐτὸ εἶναι ἀχό- µη πιὸ µεγάλο, Όταν ἀπ) αὐτὴ τὴν θυσία ποοκύπτει ἣ προστατε ύεται κά: τι ῥάσιχο πιὰ την ζωὴ εἴτε τῶν ᾱ- τύπων. εἴτε τῶν λαῶν, ὅπως εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλευθερία. ..ι τιμὴ αὐτὴ ἔχει ποαγματικὴ ᾱ- ξία, ὕτανπηγά» η ἀπὺ συναίσθηση Ἰυέούς, ἀπὸ Ξεχείλισμα εὐγνωμοσύ- νης, ἀπὸ ἀναγνώριση τοῦ μεγαλείου τῶν Έργων των τιµωμένων καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκὴ γιὰ ἐμψύχωση καὶ παφά- δειγματισμὺ ἀπὺ τὶς πράξεις τῶν µε- γάλων τοῦ 1ένους, καὶ ὕταν ἐκδηλώ- γεται ἐνσυγείδητα, ἐλεύθερα καὶ ἀνυ- στερόὀόυυλα. ἸΑαὶ αὐτὴ τὴν ἄπυφη τυπικὴ ἐπά- νάληφη ἀπὺ συνήθεια ἢ γιὰ τὰ µά: τια τοῦ χόσμου ὠρισμένου εἴδους ἕ- ουτασμῶν πινδυνεύει νὰ μὴ ἐμφορῇ- ταν ἀπὺ τὺ ἀνάλωγο πνεῦμα, νὰ ἐξο- ᾳλᾶ τυπικὰ μιὰ ὑποχρέωση. Εΐναι ἆ- πλῶς ὠρισμένη μέρα, ὠρισμένες ἐκ- δηλώσεις, ἐνῶ ὕστερα ἡ ζωὴ δὲν ἐπήρεάζεται ἢ καὶ ἐκτελοῦνται ἔργα ἀντίθετα αρὸς τὸ πνεῦμα τῶν τιµω- µένγων γεγονότων. “Ἡ συνήθεια ἀπυ- τελεῖ. µεγάλο κίνδυνο μείωσης τῆς σημασίας καὶ τῶν μεγαλυτέρων γε: πονότων. Ἡ ἀνιωκήρυξη ἑπομένως τοῦ ἔτους 19τ1 σὰν τους Ἰθνιωῆς ΗαλΙΥγε- νεσίας ἀποχτᾶ ἰδιαίτερη σημασία καὶ δημιονογεῖ πολλὲς εὐκαιθρίες γιὰ ᾱ- γαγέωση, θίώση τῶν γεγονότων, κά- Ἰαήβη παραλείφεων, λήψη ἀποφάσεων χαἱ χάραξη νέων δρύµων. Ἡ ἀἆνα- δοομῖ. στὰ γεγονότα, Ἡ ἐνασχόληση μ' αὐτά, ἡ γνωριμία μὲ τὴν οὐσία τους θὰ μᾶς δοηθήση ν ἀποκτήσου- µε πιὸ χαθαρὰ συνείδηση τοῦ χρέους µας. µέσα στὸν Ελληνιὸ κα τὸν Παγκόσμιο ἱστορικὸ χῶρο.. Γιαυτὺ χάθε ἐκδήλωσή µας στὰ πλαίσια τοῦ Ἔτυυς ΕΕ ωγγενεσίας θάναν αὰν στόχος καὶ σὰν ἐκτέκεση ἐπιτυχής, ἂν δὲν ἵκανωποιῃ σὰν πλήρωμα το- πικοῦ καθήκοντος ἁλλκὰ διέπεται ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω ανεῦμα. Τὰ τιακώμενα γεγονότα, τὰ πρό- σῶπα, οἱ ἰδέες χιά ἀξίες ἀξίουν κά- ἔξαρση καὶ δίδουν τὴν δυνατότη- τα πυλ)ῶν ἐκδηλώσεων, γιατὶ τὰ γε- πονότα εἶναι θαυμαστά, τὰ πρόσωπα ἀνώτερα, οἱ ἰδέες καὶ ἀξίες οἱ ὕψη- λότερες τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ. Ἀανένας ἄλλος τομέας ζωῆς καὶ ἵ- σως χαμμιὰ ἄλλη περίοδος δὲν πα- οουσιάζει τόσην πληρότητα, δὲν ἱ- πανοπυιεῖ τόσον ποικίλες ἀναςητή- σεις, δὲν δικαιώνει τόσο τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν δίδει τόσο γό- ημα στὸν ἀγῶνα γιὰ νὰ κερδιθήη ἡ ζωή. 1Τρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν λοιπὺν οἱ λόγοι καὶ οἳ παράγοντες ---ὄχι κατ ἀνάγκην ἐχτὸς τῶν ἀνθρώπων ἢ τοῦ χώρου --- ποὺ πρέπει ἢ νὰ ἦσαν - διωίτεροι ἢ οἱ χαρακτηρίκοντες γε- Κυπριόπουλλα! Μή Σξεχνᾶτε ὅτι καὶ σεῖς εἶσθε 'Ελλπνόπουλλα, Μὰ ξεχνᾶτε ὅτι καὶ σεῖς εἶσθε ἁἀπτιόγονοι τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἡρώων τοῦ 1821. Κρατήσατε λοιπὸν (καὶ σεῖς) τὰ δύο αὐτὰ ἰσχυρὰ ὅπλα ποὺ ἐ- κεῖνοι ἐκράτπσαν. Τὰ ν π (ί(- στιν πρὸς τὸν ἕἅρι- στὸν καὶ τὸ πνε µα τῃπς αὐταπαρνήσεως. Καὶ συνεχίσατε τὸν ἀγῶνα, τὸν ἕν- δοξον καὶ ἠρωϊκὸν ἀγῶνα διὰ νὰ δοῦμεν καὶ μεῖς τὴν Κύπρο µας, τὸ πολυθασανισµένο καὶ ὄμορφο τοῦτο νησὶ εἰς τὴν ἀγκάλπν τῆς τιο- λυποθήτου µητρός µας Ελλάδος. σι! Εν Αευκχωσίᾳ τῇ 6 ᾽Αποιλίου 19τ1 Ο.Ε. ΛΑ ΔΙΒ.ΙΝ) σγο). ἣς ταύτης ὑγιῶν Ἰαρακτήρων ἐν τῷ πνεύ: Μετὰ τιμῆς γικάἁ τοὺς. 1 ηνες. Αιότι µε τὴν Εὐκαιρια. αὗτη τιμάται μεν κνριως ὴἡ επαναστασιι τοῦ 1531 υὐσιάστικα υ- µως χαάΐ ευρύτερα ἀξιολογεῖταν γαὶ τιµαται ὅλη Ἡ ἱστυρία τῆς ΙΕ) λάδας ἀπὺ τὰ πανάρχαυά χωύνια µέχρι σή- μερα, γιοτὶ τὸ 1851. ἀποτε)εῖ συντε- σος των ἀφετών τής φυ- ὠκύμῃη δὲ καὶ τῶν ἑλαττωμά- ν/. ν ΩΝ. Λεστην 1ης στ των τῶν Όταν αυχισε ἡ. ἑπανάσταση τοῦ 1951. ὃεν εγινοντο πάρυµοια απεμευ- θερώωτικά. Χινηµατα, απεναντιας µά- Ἱιστα ἐπικρατοῦσε τὸ ἀντιθετο πνεὺ- μα. ἀὲν ἠτο ἔπομένως ἡ επανάσταση των. χάιρων, οὔτε σύγεπεια αλλων πάταστάσεων οπως. θεω- ροῦν. ὅσοι θέλουν νὰ μειώσουν τὴν σημασία της --- ἀλλὰ δημιούργημα του. Ελληνικοῦ πνεύματος, τὸ οποιον τότε καρποφύρῃσε, στὺν αγωνιστικὺ- πυχεμιχὺ τοµέα, ὅπως ἄλ]οτε στὸν μιεκιτεχνικὸ καὶ στὴν ὅλη εἰρηνικὴ δημιουργία. η ο λληνικὴ ἐπανάστάση δὲν πῳυ- Ώλθεν απὸ αὐτογονιμοποίηση τῆς ἐ- πυχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ ἤτο παρπὺς καὶ μιά δὐνάμικὴ φάση τοῦ προσιώνιου ἀγωνιστικοῦ πνεύματος τοῦ “λλή- να, ποὺ ξέρεν νὰ πάθΟδΗΥΗ τὴν δη- μιουργική του δύναμη ἀξιολογώντας τὺς απαιτήσεις τῶν περιστάσεων -χαι γὰ ρίχνη, σὲ ὅτι θεωρεῖ πιὸ ἀπαραί- σημε τον τητο, ὅλο τὸ θάρος του. Τὸ ἴδιο πνεὺμια ἕγινε ὀύναμη ποὺ. σύντοιψε τοὺς. Ι[έρσες εἰσθολεῖς, µετατράπη- κε ὕστερά σὲ δημιουργυκὴ δράστη: ριύτητα γιὰ τὴν ἐνίσχυση καὶ τὴν εὖ- ημερία τῶν Ἑλλήνων ποὺ ποριάρχη- σαν σ᾿ ὕκες τὶς θάλασσες, γιὰ τὴν πνευματυποίησι! τῆς ὕλης στὴν ἄκού- πολη, µετουσιώθηκε σὲ φιλοσοφία, ἵ- στορία, οητορικὴ τέχνη καὶ τραγω- δία. Ἡ δυναμικὴ ἐμδήλωση αὐτοῦ τοῦ πνεύματος δὲν ἐσταμάτησε οὔτε στὰ 1858 μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ μικροῦ ἀνεξάρτητου Ελληνικοῦ Ἀράτους, οὔ- τε μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Θρά- κης καὶ τῆς ΔΙωκεδογνίας, οὔτε μὲ τὴν ἕνωση τῆς Ἐπτανήσου, τῆς Κρήτης καὶ τῆς Δωδεκανήσου οὔτε μὲ τὴν ὑπέροχη σύγκρουση. πρὺς τὺν Γευ- μανικὸ φασισμώ, οὔτε μὲ τὴν ἐξόν- τωση τοῦ Ξενοκίνητου τομµουγιστι- χοῦ. κινήματος, ἀλλὰ συνεχίζεται μὲ τὴν ἴδια θέληση καὶ πρὸς τὸν ἴδιο σχυπό, ὅηλ. τὴν ἐλευθερία -- ποὺ θὰ φέρη καὶ τὴν Κύπρο στὴν λάδα --- νι ἐδῶ στην ύπρο. ΓΠιατὶ κάθε Ελληνικὸ µέρος, ποὺ ἔχει νὰ λύση δικά του ἐθνιχὰ σπρο- θλήμµατα δηλ. Πανελλήνια πάλιν, µά- χεται σὰν ἐτολοδόχος ὅλου τοῦ Ἑλ- ληνισμοῦ, συγεχιστὴς ὕλης τῆς ἵστο- ρίας χι ἔτσι πρέπει νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀποστολήν του, γιὰ νὰ μὴ πέφτη σὲ ὀλισθήματα καὶ γιὰ νὰ ἔχη φάρον προσανατολισμοῦ. Όλοι οἱ ἐθνικοὶ ᾱ- γῶγες --- καὶ ἐφέτος τιμῶνται ὅλοι--- εἶχαν καὶ πρέπει νὰ ἔχουν σὰν σχοπὺ τὴν ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ τὴν ἕνο- ποίηση ὅλου τοῦ λληνισμοῦ. Τὸ Ἑλληνικὸ αὐτὸ πνεῦμµα εἶναι ἀκόμη ἐκεῖνο ποὺ δραστηριοποιούµενο σήµε- ος. ἀνεθάζει τὴν μορὴ Ἑλ]άδα στὴ δεύτερη θέση σ’ ὅλο τὸν κόσμο στὺν ἐμποριχὺ στόλο. Ἐξακολουθεῖ τὸ πνεῦμα αὐτό, ὅταν σιγοῦν οἳ πολεµι- κοὶ παιάνες νὰ συνεχίξη τὴν δηµι- ρυργία του. σὲ εἰρηνικὰ πολιτιστικά ἔργα. 1ὺ πνεῦμα ἐκδηλώνεταν στὰ µεγά- λα ἔργα, καὶ κάθε τι τὺ ὑψηλὸ ἔχει σὰν προὔτόθεσή του τὴν πνευματικὴ παρουσία. Οὔτε ἀποτελεὶ ἁπλοποίηση ἢ. µείωση τοῦ πνεύματος ἡ ἔκφρασή του σὲ Ἠρωϊκὰ πολχεμικὰ ἔργα, δηλ. σὰν ἀνδρεία. Γιατὶ ἡ ἀνδρεία δὲν ὁ- φείλεται στὴ σωματικὴ- ωικὴ δύνα- µη ἀλλὰ στὴν ψυχικὴ ρώμη. Δὲν εἷ- γαι σύγκρουση φυσικῶν δυνάµεων κατὰ τὴν ὑποία ὑπερέχει ᾖ μεγαλύ- τερη, ἀφοῦ ἀὐτὺς ὁ ἀριθμητικὸς γκὰ- γόνας ξεπεράστηκε πέρα γιὰ πέρα ἀπὺ τοὺς Ἓλληνες, ἀλλὰ εἶναι ἐκ- δήλωση ἑνὺς ἐσωτερικοῦ ἀποθέματος, εεθψυχίω», μπροστὰ στὴν ὑποία χάμ- μιὰ ἐξωτερικὴ ὑύναμη, ὔσο μεγάλη καὶ νάναι, καμμιὰ ὑπεροπλία δὲν μποροῦν νὰ σταθοῦν ἁχαταμάχητες. Γιαυτὺ ποτὲ δὲν ἐδίστασαν οἳ “Ἑλλη- γες ἀπὺ τὴν χαραυγὴ κιόλας τῆς ἱστορικῆς ζωῆς τους νὰ απφοθάλουν Ἰ 2 ᾖ την ἀνδρεία, σὰν τὴν θασιρώτερη καὶ υρίαρχη ἀρετή τους Το πνεύμα αὐτὸ εἶναι, ἀκύμη ἀπό- Ἰύτα ἀξιοποιημένο, γιατὶ οἳ ἀξίες γιὰ τὶς ὑποῖες ἔγινεν ὁ ἀγώνας τοποθε- τοῦντωι στὴν πορυφὴ ὅλων τῶν ἆ- ξιῶν, Ἡ Ορησχεία καὶ ἡ Πατοίδα στὴν ἔκφρασή τους σὰν πίστη καὶ ἐλευθερία ΞΕΕΗΥΟΙΗ σὲ ἀξία τὴν ἴδια τὴν ζωὴ καὶ, παρ) ὅλον ποὺ οἳ ἀξίες ἐκδηλώνονται μόνον εἰς τὴν Σωήν, θυσιάζετωι ἢ θιο)ογικὴ ζωὴ. γιὰ τὴν ἐλεύθερη ξωή. Ὁ ἄνθρωπος πείθε- ται πὼς μὲ τὸν ἡρωϊῖνό, ἀξιοποεπῆ, γιὰ ὑφηλὲς ἀξίες θάνατο ραταφάσχει τὴν τωὴ καὶ Ἀαταξιώνει τὸν Ανθοω- πο. ἂν πνεῦμα εἶναι ὅ.τι συνήθως ὑποστηρίς ετάι, τότε ὁ ἀγώνας γνὰ τὴν ἔλε υβεοία. ἡ ἠροϊκὴ πράξη εἶναι νατ ἐξοχῆν πνευματινὴ πράξη. Ας τὴν τὴν ἀλήθειαν ἐδίδαξε πρῶτος κι) ἀπόδειξεν ἔμαπραμτα στὴν ἀνθρωπό- τητα ὁ Ἓλληνας, Τύποις: «ΑΜΝΑΓΕΝΜΗΣΙΣ», Λευκωσία. ΣΕΛΙΣ ϐ6 δελτίον ΟΕΛΜΕΚ ΜΑΡΤΙΟΣ 1971 Ὁ σκοτὸς' εὗῴς ο7όωσκα.1/αως Τοῦ κ. ΜΟΔΕΣΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ. Γυμνασιάρχου Γυμνασίου Ῥιδοχαρπάσου. 1ον Ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε κτηθείσης πείρας µου ὡς ἐκπαιδευτικοῦ δύ- ναµαι μετὰ θεθαιότπτος, δυστυχώς νὰ εἴπω ὅτι πολλοὶ ἐκπαιδευτικοί, ή πλειονότης δὲ τῶν μαθητῶν καὶ μαθητριῶν Σχολῶν Μέστπς Παιδείας ὡς καὶ οἱ γονεῖς τούτων ἀγνοοῦν Β παρεξηγοῦν τὸν ἆἀλπθᾗμ σκοπὸὀν τῆς διδασκαλίας. Ἐπειδὴὰ δὲ ὁ σκοπὸς οὔτος εἶναι κατὰ πολὺ εὐρύτερος τοῦ παρεξη- γηµένου τοιούτου, προθαίνω εἰς τὴν ὅπμοσίευσιν τῆς παρούσης µε- λέτπς µου «Ὁ σκοπὸς τῇς διδασκα- λίας», μὲ τὴν ἑλπίδα καὶ τὴν 6ε- 6αιότητα ὅτι τοιουτοτρόπως συµ: θάλλω εἰς τὴν πλήρπ κατανόπσιν τοῦ ὡς ἄνω σκοποῦ καὶ εἰς τὴν ἐκ τῆς κατανοήσεως ταύτης ὀρθὴν ἀντιμετώπιοίν του. Τὸ ὑπὸ ἀνάπτυξιν θέµα εἶναι εἰ- Ἀπμμένον ἐκ τῇᾷς Γενικῆς Διδακτι- κΠς, δι’ αὐτοῦ δὲ θὰ προσπαθήσω- μεν νὰ δώσωμεν ἁἀπάντπσιν εἰς τὰ ἑξῆς ἑρωτήματα: Οταν διδάσκωµεν θὰ ἀποθλέπω- μεν εἰς τὴν παροχἠὴν γνώσεων εἰς τὸν τρόφιµον ἡ εἰς τὸ νὰ τὸν ἐφο- διάσωµεν μὲ δεξιότητας: Πρέπει νὰ ἐνδιαφερώμεθα διὰ τὴν ἀνάπτυ- ξιν τῆς ἠθικῆς του 6ουλήσεως, διὰ τὴν ἀφύπνισιν τῶν διαφερὀν- των καὶ προδιαθέσεών του καὶ διὰ τὴν ἐν γένει ἀνάπτυξιν τῆς ὄυνα- µικότπτος τῶν σωματικῶν καὶ πνευ- ματικῶν του προδιαθέσεων 'Ὑπὸ τὸ κράτος τῇς οπµερινῃῆς παιδοκεντρικῆς ἀντιλήψεως κατέ- στη αἰσθητὸν τὸ αἴτιμα ἡ ἔκφρα- σις «σοκοπὸς τῆς διδασκαλίας) νὰ ἀντικατασταθῃ διὰ τῃς ἐνδείξεως ά4σκοπὸς τῇς διδακτικής ἐργασίας). Εἰς τὸ ἐρώτημα: ΚΔιατὶ γίνεται ἡ διδασκαλία ἣ τί ἐπιδιώκει ἡ ὅι- δασκαλία ἐδόθπσαν αἱ ἑέξῆς ἁπαν- τήσεις: α) Ἡ διδασκαλία ἐπιδιώκει τὴν παροχὴν εἰς τὸν τρόφιµον γνώοσε- ων καὶ’ δεξιοτήτων. Ἡ ἄποφις αὔ- τη ὀνομάζεται Διδακτικὸς Ὑλισμ ὁ ς (ΡἱάβςΓἶεεηε Μαΐδ- Γἱαἱίδπως). Ἡ διατύπωσις τοῦ ὅρου τούτου ὀφείλεται εἰς τὸν Ἔρθαρ- τιανὸν παιδαγωγὸν Ὀουγρίείά (1824- 1893). ϐ) Αλλοι ὑπεστήριξαν ὅτι ΟΚοΟ- πὸς τῆς διδασκαλίας δὲν ειναι νὰ ἐμπλουτισθῃ ὁ τρόφιµος μὲ Υνι- σεις καὶ δεξιόττηιτας, ἁλλ᾽ ἡ εξιὺ- φωσις τῶν ψυχικῶν του δυνάμεων. Ἡ θεωρία αὔτπ ὁὀνομάζεται Δι- δακτικὸὀὸοσ ΕἰδολουΥγι σ µ ὸὁ ς (ΒΟἰάαοιίςεοεπο Εογπια[ἴσπιμφ). τὸν ὅρον τοῦτον ἐχρποιμοποίπσεν ὁ ἐκ τῶν ἐκπροσώτων τοῦ δευτέ- ρου ᾿Ανθρωπισμοῦ Εν. Αωά. Νο (1750-1824). Υχ) Οἱ 'Ερθαρτιανοὶ εἶπον ὅτι σκοπὸς τῆς ἀάγωγῆμς δὲν εἶναι οὔὗ- τε ἡ ἄσκησις τῶν δεξιοτήτων καὶ παροχἠ γνώσεων, οὔτε ἡ ἐξύψωσις τοῦ δυναμικοῦ τῃς ψυχῆς, ἁλλὰ ἡ ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ τροφίµου ἁἀνάπτυ- ξις τοῦ διαφέροντος (ἰπίεγοί, ἰπίαδ- Γ6ῦςε), τῆς ἁἀγάππς ὅπλ. πρὸς µά- θᾳσιν. Ο ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ 'Ο Διδακτικὸς Ὑλισμὸς ἑνδιεφέ- Ρρετο δια τὸν ἐμπλουτισμὸν τῆς σι- νειδήσεως τοῦ τροφίµου μὲ υΥνώ- σεις καὶ δεξιότηπτας ἁποκτωμένας διὰ τῆς ἀπομντημονευτικῆς ἑἐργα- σίας καὶ διὰ τῇς ἐντατικῆς έπανα- λήψεως. Οὐδεμίαν μµέριµμναν ἐλάμ- 6ανε περὶ τοῦ ἁποτελέσματος τὸ ὁποῖον θὰ εἶχεν ἐπὶ τῆς ἀναπτύξε- ως τῶν ψυχικῶν προδιαθέσεων τοῦ παιδιοῦ ἡ μντημονικὴἡ καὶ ἐπαναλπ- πτικἡ ἐργασία. Οὐδόλως ἑφρόντιζε διὰ νὰ ἀναπτύξη τὴν κρίσιν τῶν μαθπτῶν καὶ τὰς λοιπὰς φυχικὰς λειτουργίας. 'Ο διδακτικὸς ὑλισμὸς συνήθως ἐπικρατεῖ εἰς τοὺς κλει- στοὺς πολιτισμούς, ὅπου νοµίζεται ὅτι ἡ ἀλήθεια εὑρέθηῃ καὶ πρέπει νὰ µεταδοθῆ. ᾿Εμφανίζεται ἐπίσῃς καὶ εἰς τὰ ὁλοκλπρωτικὰ καθερτῶ- τα, τὰ ὁποῖα καθορίζουν ἐπακρι. θῶς τὰ διδακτέα μορφωτικὰ ἁγαθὰ διὰ κλειστῶν προγραμμάτων, τὰ ὁ- ποῖα µαταιώνουν πᾶσαν ἐκ µέρους τοῦ διδάσκοντος προσωπικοῦ πρω- τοθουλίαν. Ὁ διδακτικὸς ὑλισμὸς εἶναι ἑ- οφαλµένος ἐκ τῆς ἀπόψεως ὅτι ᾱ- διαφορεῖ διὰ τὴν καλλιέργειαν τῶν ψφυχικῶν προδιαθέσεων. Παρουσιάζει ὅμως ὀρθότητα ὡς πρὸς τὸ ἐπιχεί- ρηµα ὅτι ὑπάρχουν θεμελιώδη καὶ τυπικὰ στοιχεῖα τᾶᾷς γνώσεως, τῶν ὁποίων πρέπει νὰ καταστοῦν στα- θερῶς κάτοχοι οἱ τρόφιµοι τῶν σχο- λείων. Τὸ τυπικὸν καὶ ὀρθογραφι- κὸν σύὐστπιμα τᾷς υΥραμματικῆς, τα στοιχειώδη ἀποτελέσματα τῶν πολ- λαπλασιαστικῶν πράξεων καὶ ἁκε- ραίων ἀριθμῶν, ὡρισμένοι τύποι εἰς τὴν ἀριθμπτικήν, Υεωµετρίαν, Χχπ- µείαν καὶ φυσικήν, αἱ ἱστορικαὶ Χρο- νολογίαι, αἱ ταξινομήσεις εἰς τὴν θιολογίαν ἀποτελοῦν δεδοµένα τὰ ὁποῖα πρέπει ἀσφαλῶς νὰ γνωρίζῃ ὁ μαθητής. Αἱ γνώσεις αὕται θὰ ἆ- ποτελέσουν τὴν θάσιν τῇς περαιτέ- ρω σπουδῆς καὶ καλλιεργείας. Διὰ τὴν πρόσκτπσιν τῶν θεµελιω- δῶν τούτων στοιχείων τς γνώσε- ως ἁπαραίτπτος εἶναι ἡ ἁπομνπμο- νευτικὴ καὶ ἐπαναληπτικὴ ἐργασ΄α. Τὸ «Σχολεῖον Εργασίας» ἐν τῷ ζή- Ἀῳψ του διὰ τὴν αὐτενέργειαν παρῃ- µέληπσε τὴν πλευρὰν αὐτὴν τῆς µα θήσεως. ἐκ τῇς τοιαύτπς δὲ παρα- µελήσεως ἐξεπήγασεν ἡ παρατη- ρουμένπ ἀθεθαιότῃπς τῆς νεωτέρας γενεᾶδς ὡς πρὸς τὰ τυπικὰ στοιχεῖς: τῆς µορφώσεως. Καὶ αὐτὸς ὁ ἁρχτ- γὸς τς λεγομένηπς «προοδευτικης ἁἀγωγῆςσ», ὁ πολὺς ᾽Αμερικανὸς . Ώ6Μεγ ὀναγνωρίζει ὅτι εἶναι πα ραίτητος ἡ σταθερὰ κατοχἡὴ ὡρισμέ- νων. θεμελιωδῶν γνώσεων υναὶ δε: ξιοτήτων. Καὶ ἀπὸ μιᾶς ἄλλης πιλευ- ρᾶς ὁ διδακτικὸς ὑλισμὸς παροιοσιά- ζει µερικήν τινα ὀρθότπτα. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ διδακτικὸς ὑλ.σμὸς πιστεύει ὅτι τὸ ποιὸν τῶν παραστά- σεων ἐπιδρᾷ ἐπὶ τῆς διαμµορφώσεως τοῦ χαρακτῆρος. ᾿Εμπλουτίζων τὴν διανόησιν μὲ ἠθικοῦ περιεχοµένου παραστάσεις φρονεῖ ὁ διδακτικὸς ὑλισμὸς ὅτι καθιστᾷ τὸν τρόφιµον ἠθικὴν προσωπικότπτα. ᾿Οφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ἡ ἐμτειρικλ παρατήρπσις μᾶς θεθαιώνει ὅτι τὸ ποιὸν τῶν παραστάσεων ἁσκεῖ ἀκτι- νοθολίαν ἐππρεάζουσαν τὴν δια: µόρφωσιν τοῦ χαρακτῆρος. 'Η ἀγω- Υἡ ὅμως δὲν εἶναι σκόπιµον νὰ ἐπαφεθηω εἰς τὴν ἐπενέργειαν μµό- νον τῆς ἐν λόγῳ ἀκτινοθολίας. Ο ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ ΕΙΔΟΔΟΓΙΣΜΟΣ Κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὸν ὑλισμὸν ὁ διδακτικὸς Εἰδολογισμὸς ἐκκινεῖ ἐκ τῆς ἀρχῆς ὅτι σκοπὸς τς ὅδι- δασκαλίας εἶναι ἡ καλλιέργεια καὶ ἀνάπτυξις τοῦ ψυχικοῦ δυναμικοῦ τοῦ τροφίµον. Δυνάμεθα νὰ εἴπω- μεν ὅτι ὁ εἰδολογισμὸς δὲν ἑνδια- φέρεται διὰ τὸ «τί», ἀλλὰ διὰ τὸ «πῶς}), διὰ τὸ ἀποτέλεσμα τὸ ὁπιοῖον θὰ ἔχπ ἐπὶ τῆς ψυχικηῆς τοῦ τροφί- µου δυναµικότητος ἡ διδασκαλία. 'Ο εἰδολογισμὸς εἶναι κατεύθυν- οις παλαιὰ καὶ καθαρῶς ἝἙλληνι- κή. ᾿Αρχπγέτης τοῦ εἰδολογισμοῦ Εἶναι ὁ ἐφέσειος φιλόσοφος Ἡρά- κλειτος, ὁ ὁποῖος εἰς ἁπόσπασμά του γράφει: «ἐδιζπσάμπν ἑμεωυ- τὸν» (-- ἐπιζπτῶ, ἐπιδιώκω). Ὡς συνήγοροι τοῦ εἰδολογισμοῦζ ἐμφανίζονται καὶ ἄλλοι ἀρχαίοι. “2 Απμόκριτος ἔλεγεν ἀπολυνοῖην, οὐ πολυμαθίπν ἀσκέειν χρήλ. Ἐκεῖνος ὅμως, ὅστις ὑππρξεν ὠπέρμαχος τοῦ εἰδολογισμοῦ εἶναι ὁ Πλάτων. «Τὴν παιδείαν» λέγει εἰς τὴν πο- λιτείαν (6ιθλ. Ζ΄, Β 53 υ-ά) οὐχ οἵαν τινὲς ἐτιαγγελλόμενοί φασιν εἶναι τοιαύτπν καὶ εἶναι. φασὶ δὲ που οὐκ ἐνούσπς ἐν τῇ ψυχῇ ἐπι- στήµπς οσφεῖς ἐντιθέναι, Οἷον τυ- φλοῖς ὀφθαλμοῖς ὄψιν ἐντιθέντες. Φασὶ γὰρ οῦν, ἔφη. Ὁ δὲ γε νῦν λόγος. ἦν δ᾽ ἐγώ, σηµαίνει ταύτην τὴν ἑνοῦσαν ἑκά- στου δύναμιν ἐν τῇ φυχῆ καὶ τὸ ὄργανον ὦ καταµανθάνει ἕκαστος, οἷον εἰ ὄμμα µὴ δυνατὸν ἂν ὄὀλλως ἡ σὺν ὅλῳ τῷ σώματι στρέψειν πρὸς τὸ φανὸν ἐκ τοῦ σκοτώδους, οὕτω σὺν ὅλπ τῃ ψυχῇ ἐκ τοῦ Υ.γνοµέ- νου περιακτέον εἶναι, ἕως ἂν εἰς τὸ ὅν καὶ τοῦ ὄντος τὸ φανότατον δυνατὴ γένηται ἀνασχέσθαι θεωµέ- ντ τοῦτο δ᾽ εἶναί φαµεν τἀγαθόὀν. ἃ γάρ Ναί. Μετάφρασις: «“Ἡ παιδεία δὲν εἰ- ναι ὅπως τὴν παριστάνουν ὅτι εἶναι μερικοὶ μὲ τὶς ὑποσχέσεις τους Λένε δά, θαρρῶ, ὅτι ἡ ἀφεντιά τους δάζουν µέσα στὴν ψυχή, ποὺ ἔτι- στήµπ µέσα της δὲν ἔχει, ἐπιστή- µπ, ὡσὰν νὰ θάζουν µέσα στὰ τυ- φλὰ µάτια ὄφπ, Αὐτὸ δέδαια, εἶπε, τὸ λένε. Ἡ τωρινή µας ὅμως οσυ- ζήτησπ, εἶπα ἐγώ, δείχνει ὅτι πρέ- πει αὐτὴ τὰ δύναμπ ποὺ ἔχει ὁ καθένας µέσα στὴν ψυχή του καὶ τὸ ὄργανο ποὺ κάνει δυνατὴ στὸν καθένα τὴ γνώσπ, ὡσὰν αὐτὸ νὰ ἥ- ταν µάτι μὴ δυνάµενο ἀλλιῶς νὰ περιστραφῇ πρὸς τὴν περιοχἡ τοῦ φωτὸς ἀπὸ τὴν περιοχἠἡ τοῦ οσκὀ- τους ἂν δὲν στραφῇ καὶ ὁλόκληρο τὸ σῶμα, νὰ τὴν περιστρέφωµεν ἔτσι ἀκριθῶς μµαζὶ μὲ ὅλπ τὴν ψυ. χὰ ἀπομακρύνοντάς την ἀπὸ τὴν περιοχὰ τῆς γένεσπς, ἕως ὅτου ἆ- ποκτήσῃ τὴὰ δύναµπ νὰ ὑποφέρῃ τὰ θέα τοῦ ὄντος καὶ τῆς φωτεινότατης τοῦ ὄντος περιοχΏς) αὐτὴ δὰ ἡ πιε- ριοχἠ λέμε πὼς εἶναι τὸ ἀγαθό' δὲν εἶναι ἔτοι, Ναί. Θεωρεῖ ὅπλ. τὴν παιδείαν ὁ Πλά: των ὡς τὸ μέσον ἐκεῖνο διὰ τοῦ ὁποίου κατορθώνει νὰ ὑψώσπ τὸ θλέμμα του πρὸς τὸ ἀγαθὸν καὶ τελείωσις τᾷς ἁτομικῆς ἀνθρωπίνῃς ὑπάρξεως. (Συνεχίζεται) Μνήμη Ἶπς ᾿Απριλίου κωμιυώυμα” ΕΚΦΕΣΗ ΣΧΕΔΙΕΣΝ ΣΤΟ ΠΑΓΕ. ΓΥΜΝΑΣΙΟ «Ὁ ἀγώνας τῆς ΕΟΚΑ ὅπως τὸν εἶδαν οἱ µαθητές µας τοῦ 1955---59». Ετσι ἐτιτλοφορεῖτο ἡ πρωτό- τυπη καὶ πραγματικὰ ὡραία ἔκ- θεση ποὺ ἔγινε στὸ Παγκ. Γυ- µνάσιο, σ᾿ ἀνάμνηση τοῦ ἄπελευ- θερωτικοῦ ἀγώνα. Περιλάµθανε πέραν τῶν 70 σχέδια μαθητῶν καὶ μαθητριῶν τῆς ἀγωνιστικῆς ἐποχῆς µμὲ µολύδι, χρῶμα καὶ μελάνι, ποὺ διασώθηκαν ὡς σή- µερα στὸ γυμνάσιο. Ἡ ἔκθεση ποὺ ὠργανώθηκε μὲ πρωτοθου- λία καὶ φροντίδα τοῦ καθηγητοῦ τῆς Τέχνης στὸ σχολεῖο κ. ᾿Αν- δρέα Λαδόμματου, ἐγκαινίασε ὁ Γυμνασιάρχης κ. Χρύσανθος Κυ- πριανοὈ τὴν 30ὴν Μαΐου 1971. Στὰ ἐγκαίνια παρέστησαν καθη- γητὲς καὶ μαθητὲς τοῦ σχολείου. δελτίον ΟΕΑΜΕΚ δελτίον ΟΓΑ ΜΕΚ Τ λησαν εἷς Κωνσταντινούπολιν ὡς .δῶρον πρὸς τὸν σουλτᾶνον. Ὁ Δημ. Καλλέργης συνελήφθη αἰχ- µάλωτος, οἱ δὲ Τοῦρκοι τοῦ ἔκο- ψαν τὸ ἕνα αὐτί, τὸν ἀπηλευθέ- ρώσαν δὲ ὁραδύτερον, ἀφοῦ ἡ οἱ- κογένειά του ἐπλήρωσε ὣς λύτρα 70 χιλιάδας γρόσια. 326 ᾿ Απριλίου 1825. ---'Ι ᾿Ιμθραὴμ δι’ 11.000 πεζῶν καὶ 800 παν, κυριεύει τὴν Σφακτηρίαν, τὴν ὁποίαν ὁ- περήσπιζον µόνον ο Ἕλλη- νες. Κατά τὴν συγκροτηθεῖσαν σκληρὰν µάχην ἐφονεύθησαν ὁ Σαχίνης, ὁ ᾽Αναγνωσταρᾶς, καὶ ὁ ᾿Ιταλὸς «Φιλέλλην 'Σαντόρε Σανταρόζα, ὅστις, προτοῦ κατέλ- θῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶχε διατε- λέσει «ὑπουργὸς τῶν Στρατιώτι- κῶν τοῦ κράτους τοῦ [Ίεδεμον- τίου. 8Ο Απριλίου 1825. -- Ὁ Μιαούλης ἐξαπο- λύει ὀκτὼ πυρπολικά, τὰ ὁποῖα, διολισθήσαντα μεταξὺ τοῦ εὗρι- σκοµένου εἰς τὴν Μεθώνην τουρ- κοαιγυπτιακοῦ στόλου, ἐπυρπό- λησαν 28 πλοῖα καὶ ἀνετίναξαν µίαν πυριτιδαποθήκην εἰς τὴν ἔη- ράν. ΜΑ ΤΙ: ΟΣ: ὃ Μαΐου 1861. --- Γιγαντοµαχία εἰς τὸ Χάνι τῆς Γραθιᾶς. Ὁ ᾿Οδυσσεὺς ᾿Ανδροῦτσος, διὰ ν᾿ ἀναχαιτίσῃ τοὺς κατερχοµένους πρὸς τὴν ”Αμφισσαν, ὁπόθεν ἑσκόπουν νὰ διαπεραιωθοῦν εἰς Πελοπόννησον, ἐννεακισχιλίους Τουρκαλθανοὺς τοῦ Ομὲρ Βρυώνη καὶ Μεχμὲτ Κιοσσέ, ὀχυροῦται μὲ 120 παλλη- κάρια εἷς τὸ Χάνι τῆς Γραθιᾶς. Οἱ θαρραλέοι ὑπερασπισταὶ εἶσ- ἤλθον ὁ εἷς μετὰ τὸν ἄλλον, χο- ρεύοντες καὶ ἅδοντες τὸ Ὑνωστὸ κλέφτικο τραγοῦδι: «Κάτου στοῦ Βάλτου τὰ χωριά..». Μεταξὺ τούτων σαν ὁ Γκούρας, ὁ Τρά- κας, ὁ Αθ. Καπλάνης κ.ᾶ, Αἱ λυσσώδεις ἐπιθέσεις τῶν Τούρ- κὠν διεδέχοντο ἡ µία τὴν ἄλλην, ὁ δὲ ᾿Ομὲρ Βρυώνης εἶχε προ- κηρύξει ἁμοιθὴν Ἠπεντακοσίων πουγγίων (5.000 περίπου σηµερι- νῶν δραχμῶν) εἰς ἐκεῖνον ποὺ θὰ εἰσήρχετο πρῶτος εἰς τὸ Χάνι. ᾽Αλλ᾽ ἡ ὁρμὴ τῶν Τούρκων ἆνε- κόπτετο ἀπὸ τὸ εὔστοχον πῦρ τῶν εὑρισκομένων εἰς αὐτό. Ὁ ᾿Ομὲρ Βρυώνης, θλέπων τὴν μεγάλην φθορὰν τοῦ στρατοῦ του, ἐσταμά- τησε τὰς ἐπιθέσεις μὲ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου καὶ παρήγγειλεν εἰς τὴν Δαμίαν νὰ τοῦ στείλουν κα- νόνια. ᾽Αλλὰ τὴν νύκτα ὁ Ὀδυσ- σεὺς μὲ τοὺς συντρόφους του ἐξῆλθον ξιφήρεις ἀπὸ τὸ Χάνι, ἐ- πέρασαν ὡς λαῖλαψ διὰ µέσου τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοπέδου καὶ ἐξηφανίσθησαν πρὸς τὸ Χλωμό. Εἰς τὴν γιγαντοµαχίαν αὐτὴν ἑ- φΦονεύθησαν 6 Ἕλληνες, τοὺς ὁ- ποίους οἱ σύντροφοί των ἔθαψαν µέσα εἰς τὸ Χάνι, προτοῦ ἔπιχει- ρήσουν τὴν ἡρωϊκὴν ἔξοδόν των. 15 Μαΐου 1861. --- Μάχη τοῦ Βαλτετσίου. Ὁ Κεχαγιάµπεης τῆς Τριπόλεως ἐπιτίθεται μὲ 12.000 ἄνδρας ἐ- ναντίον τῶν ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Κυριακούλη Μαυρομιχάλη ὠχυ- αι εἷς τὸ Βαλτέτσι Ἑλ- ἠνων. Ὁ κεντρικὸς ἑλληνικὸς προμαχὼν κατείχετο ἀπὸ τὸν Ἠ- λίαν Μαυρομιχάλην, ὁ δεύτερος ἀπὸ τοὺς 1. Μαυρομιχάλην, Κε- φάλαν, Μητροπέτροθαν καὶ Τουρ- κολέκαν, ὁ δὲ Τσαλαφατῖνος μὲ τοὺς Μπουραίους καὶ τὸν Κατσα- νὸν εἶχον ὀχυρωθῆ εἰς τὴν ἔκκλη- σίαν τοῦ χωρίου. Κατὰ τὴν πρώ- την ἐπίθεσιν, 14 Τοῦρκοι σηµαιο- φόροι καὶ πολλοὶ στρατιῶται ἐ- θερίσθησαν ἀπὸ τὸ εὔστοχον πΌρ τῶν Ἑλλήνων. ᾽Αλλεπάλληλοι ἑ- πιθέσεις διεδέχθησαν τὴν πρώτην, ἀλλ᾽ εἶχον ὅλαι τὴν ἰδίαν τύχην. Ὁ ἁἀγὼν ἐξηκολούθησε μὲ τὴν ἵ- δίαν ὁρμὴν καὶ τὴν νύκτα. Οἱ Τοῦρκοι συνεκέντρωσαν τὴν ἑπο- µένην τὸ πυροθολικόν των ἔμπρο- σθεν τοῦ προμαχῶνος τοῦ ᾿Ηλία Μαυρομιχάλη καὶ ταυτοχρόνως ἑ- πεχείρησαν κυκλωτικὸν ἑλιγμόν. Οἱ Προμαχῶνες ἐθάλλοντο πλέον ἐξ ὅλων των πλευρῶν καὶ ὁ ἀνε- φοδιασµός των εἰς πολεμοφόδια εἶχε καταστῆ ἀδύνατος. Τὴν κα- τάστασιν ἔσωσε µία γυναῖκα ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ σῶμα τοῦ Κυ- ριακούλη Μαυρομιχάλη. «Ἔτρε- χε διαρκῶς ἀπὸ τὸν ἕνα προµα- χῶνα εἰς τὸν ἄλλον καὶ ἐμοίραζε πολεμοφόδια -- γράφει ὁ Δ. Κόκ- κινος. ---. ἜΗτο Μανιάτισσα καὶ ὠνομάζετο Σταυριάνα. Ὑψηλή, µαυρειδερή, ἀνδρογυναῖκα, μὲ τραχεῖαν γλῶσσαν στρατιώτου, σαράντα χρόνων, μὲ θάρρος ἆλό- γιστον, διέθαινε τρέχουσα ἀπὸ τῆς μιᾶς θέσεως εἰς τὴν ἄλλην, στόχος θολῆς τῶν Τούρκων καὶ ὅμως ἀθλαθής, ἀκατάθλητος, ψυ- χἠ τοῦ πολέμου». Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ Θ. Κολοκοτρώνης, διελθὼν διὰ τῶν τουρκικῶν τάξεων, εὑρέθη εἰς τὰ νῶτα τοῦ ἐχθροῦ, καταφθά- σασαι δὲ ἐνισχύσεις ὑπὸ τοὺς Α. καὶ Μ. Μαυρομιχάλην, Πουλικά- κον, Γιατράκον καὶ ἄλλους ὁ- πλαρχηγούς, ἠνάγκασαν τὸν Κε- χαγιάµπεην νὰ δώσῃ τὸ σύνθημα τῆς ὑποχωρήσεως. Τὰ ἑλληνικὰ σώματα ἐπετέθησαν τότε ἐναντίον τῶν Τούρκων ἐξ ὅλων τῶν πλευ- ρῶν καὶ μετέτρεψαν τὴν ὑποχώρη- σίν των εἰς ἄτακτον φυγήν. Ἡ- ρως τῆς μάχης τοῦ Βαλτετσίου ἀνεδείχθη ὁ ᾿Ἠλίας Μαυρομιχά- λης. Ὁ Κολοκοτρώνης, μετὰ τὸ πέρας αὐτῆς ὠμίλησε δακρύων πρὸς τοὺς νικητὰς καὶ εἶπε ὅτι ἡ ἡμέρα ἐκείνη ἔπρεπε νὰ κατα: γιασθῇ διὰ γενικῆς νηστείας καὶ ἡ ἐπέτειός της νὰ ἑορτάζεται εἷς αἰῶνας τῶν αἰώνων «ἕως οὗ «στέ- κει τὸ ἔθνος, διότι ἦτο ἡ ἐέλευθε- ρία τῆς πατρίδος». 1δ Μαΐου 1821. -- Μάχη τῶν Δολιανῶν. κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Νικήτας Στα- µατελόπουλος (Μικηταρᾶς), μὲ 300 περίπου ὁπαδούς, ἔτρεψεν εἰς φυγὴν τοὺς κατευθυνοµένους ἑ- ναντίον τοῦ στρατοπέδου τῶν Βερθαίνων 6.000 Τούρκους, ὑπὸ τὸν Κεχανιάµπεην καὶ ἐφόνευσε πολλοὺς ἐξ αὐτῶν, ἀποκληθεὶς ἕκτοτε Τουρκοφάγος. Ὁ Νικητα- ρᾶς ἔφευγεν ἐκεῖνο τὸ πρωϊΐ ἀπὸ τὰ Δολιανά, δυσηρεστηµένος ἐ- ναντίον τῶν κατοίκων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀρνηθη νὰ τοῦ δώσουν κρα- σὶ διὰ τοὺς ιστρατιώτας του. “Ο- ταν ἐνεφανίσθησαν οἱ Τοῦρκοι, ὁ ἀδελφός του Βικόλαος τοῦ εἶπε: τ-«Πᾶμε τὸ δρόµο µας κι’ ἂς μὴν ἀφήσουν οἱ Τοῦρκοι ρουθοῦνι ἀπ᾿ αὐτοὺς (τοὺς Δολιανίτες)». --- «ὌὌχις, ἀπήντησε ὁ Νικηταρᾶς, «Ἐγὼ πάω στ᾽ ᾽Ανάπλι γιὰ Περ- σιάνους (Τούρκους), κι’ ἐδῶ ποὺ τοὺς θρῆκα, θὰ τοὺς ἀφήσω». Καὶ ξαναγύρισεν εἰς τὰ Δολιανά. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς μάχης, οἱ Τοῦρκοι ἴππεῖς κατώρθωσαν νὰ φθάσουν εἰς τοὺς ὕπερθεν τοῦ στρατοπέδου τῶν Βερθαΐνων λό- Φους καὶ ἔστησαν ἐκεῖ µίαν ση- μαίαν. Δύο Μανιᾶται, ἀπὸ τὸ ισῶ- μα τοῦ ᾿Αντ. Μαυρομιχάλη, προσ. εφέρθησαν τὀτε νὰ τὴν καταρρί- ψουν. «Τί ἁμοιθὴν θέλετε» τοὺς Ρρώτησαν. ---«Δυὸ δεκάρια φυσέ- κια κα τὴν εὐχὴ τοῦ Δεσπότη» (Θεοδωρήτου Βρεσθένης), ἀπήν- τησαν. ᾿Εξεκίνησαν ἀμέσως ἕρ- ποντες καὶ μετ’ ὀλίγον ὁ Τοῦρκος σημαιοφόρος ἔπιπτε νεκρός. Τὴν θέσιν του ἐπῆρε ἄλλος. ᾽Αλλά καὶ αὐτὸς εἶχε τὴν ἰδίαν τύχην μὲ τον πρῶτον καὶ µαζί τοῦ κατέ- πεσε καὶ ἡ σηµαία. Οἱ Ἕλληνες, ποὺ πρὸς στιγμὴν εἶχον κλονι- σθῆ, ὥρμησαν τότε ἐναντίον τῶν Τούρκων καὶ τοὺς ἐξεδίωέαν, προξενήσαντες µεγάλας ἀἁπωλεί- ας εἰς αὐτούς. 30 Μαΐου 1821. --- Τὸ Μεσολόγγι κηρύσ- σει τὴν ᾿Επανάστασιν, ἀνακηρυ- χθέντος ἀρχηγοῦ τοῦ θαν. Ρα- τζηκότσικα. 1825. --- Ὁ Παπαφλέσσας ἀπο- Φασίζει ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὸν Ἰμ- θραἡμ εἰς τὸ Μανιάκι, μὲ 1300 ἄνδρας. ᾽Αλλ’ ἐκ τούτων οἱ πε- ρισσότεροι ἔφυγαν, θλέποντες «τὸν κάµπον νὰ µαυρίζη ἀπὸ τὸν στρατὸν τῶν Αἰγυπτίων». ᾽Απαν- των εἰς τὰς συστάσεις ἑκείνων ποὺ τοῦ ὑπεδείκνυον νὰ ὑποχωρή- σουν, ὁ Παπαφλέσσας εἶπε: «Ἐ- γὠ δὲν Ἶρθα ἐδῶ νὰ µετρήσω τὸ στρατὸ τοῦ Μπραῖμη πόσος εἶναι. :19Ν, Λῶν 2Φ3γοιν 9ὐ 9Ο1ΣΛΟΧΟΦ 9091 Λαολρφήσογγαο 1ΟλΟϱοΙ 10 981 9 Ἰοα ἸωλλὈογβιοιοά]ν ον -ΦΙγ3Παο ΙΟΙΟΟΧΩΙΦ 1ΟΧ Αφοἰθ ΞΦαΟΛΟθᾷ ΛΟΦΟ ΛΟΙΟ] ον Φαν 'ΟΟ]ΞΟµΠΟΧΊΝ ομα, φομ ΑΟΟµΜΛΊΛΙ, ὃ «ΥΟΡ “ΑΟ]0ο3ὲ 913 Λ3ΘΗΦ ΛΩΟΥ «Ὢ1Ο ὮΛ Φι ὪΊΟφΙογαν 913 Λα ὃῳ ΛΟομρωιόοφΦ /'ΘΟΩ3ΟΦΙΟΟΛΩΟΣ αι. μα ΛΟΙΙΟΙ ΛΟΙ Ορ ΟΥΛΟΛΜΙΗΟὰ 11919. 931Λ3ΘΦΙΥΥαΟ Ἅο]ΟἱΛΛΟΙΟΥ «8 'αογχγρ 38 ΙΟ1Ο0λΟΣΛΞΗΙ ΑΦ «3939 | ΊΟὰ ΛΟΛΛΑΦΟΟΙ, Φ 'Όμο]ο ΞΝ οϱ 'ομιόψ, ὁ Αφοόβςζς ο 5ω -Άγοποῃως ϱ 'ὈΟόΦΧ 1Οὰ ΟΟΛΟ | ϱ ΄“ωοιωφοϊσαγ ϱ 5136031Χ09Φ ΙΟΥΥΡ 21ο 5ο ΛΟΟΙΘΦΙΟΛΟΘΊ, «ΦΙΟΩΟΣΟΧΛΩΣ 1, ἡ μάρσόο3Ξ33 Λοιρσι ὉΙΟὰχ ΩοΟιο» ΛΟΟΙΛΛΟΙΟΥΞΙΙ Αν 513 μθμλλβά. 3Χ3 119 οἱ Λωιρον Φδούβιφιόὸ -αὰ. Ο, οι ΦΗἈ]ΩΟΙΟΑ 9μι, 50ο ΟΥ ὅροι 363Φ3ΛΦ ϱομ, 'ΟΠάὈλρι ΑΟΧἈΙΛΟλγΩοα ο. Ἅ9ογμΩ ΄«ΑΟιΦ «ΟΙ» ΔΟΝ ΛΟΠΙΟΥ ΛΟΦΟ 913 ΑΟΟΥΟ «δα ον 'αΠοαχρ λβΟιομοΟµ ὉΠΦλα ϱ: ΟΦΛᾷ 'ΦΦΘΩΟΥΟΧΝΨ, ΑΟΟΟΠΞΟΧ3 ΛΟΙ 40 ἸοΙΠµΟ Ίο αοιο 'ΑΦΙ3Χ6Ο «101.11 Λῶι Λαγᾳιι ΛΙΙΧΙΟΙΛΑΙ Λν 513 ΛΩΞΟΦΩ Ἰοα ΛΦηήοιαΟγίµιοσ!, ὠοβηῃ ΑΦ ΙΟ113Αµ9ο 1Ο 101391 κ. ,Ἡ δοιόοκἰιο] δμχοριόνο!! Ο. ΦΟ3ΥΟΙΙΩΟΛΊΛΟΛΟΛΦΜΝ δν ΥὉΙ3Χ -ΟΟΙΟΙΟΙ 1 Ὦν 913 ΛΩοήόοο]3 ΄ΩΟΥΧ9 ΩΟοΛΞΠΟΛΙΟΠ οῷ 1Ο ΙΟΛΞΠΟΩΞΩΟΛ -ω0 “ΙοΟΟΩΙΛ34 000ς -- '1σ8ι αογιδην, ΟΙ θοοβηίι Ισ Ἡιᾷ ο]όοφαβλΞιι Ιλ] Φλ 1Ολ ΛΦ]3λοΠοΟοϕ ον Αχ Ὀλοήαο «ὉΑΟΧ ὪὉὰ ὨΥΩ ΛΩΟΟΙ3ΥΑ ὉΛ “01 δμσ3 δα μα Ὢιν ΛΟΟΙ Ὁοο Ιοηιο ΞΙΥΟΦΟΙΛΟΛΟΧ {6 ΔΩΟΡΦΙΟ Ὁλ 33ο. -Άϊᾳ ΦΟΩΦΥΥ3, ΟΗΧ11ΑΓ ον 51ο Ἴοιψ ψλλόφοοσλι Η, ὪςρΥΥ3, ΛΝ Λοομγλογο 5οθΛΔΙ. ΛΟΧΙΛ3Κ. 913 3Ο1θΩΦ3 ΩΟΙ 9010ΛΦΘ Ο, ὁωο]λοή -03ΛΗ, Χ3 ΙΑΛΟΥΟΟΞΥ 913 1Ξποίλρου -Ο ΛΩόΠᾷ Φοφόογ Ο. -- 'σ8ι πογιην, ΓΚπΚοινγ]ιαάΙς ων νι 9 ΦΟΦΡΥΥ3, ὃμι ΛΜΙΜΛΟΞΦΑΝ ΛΟΙΟχΥο]ομΟΥ . Δον Ι3ΑΘΥΧΦ ΦΙΟΩΞΥᾷΛΑΞ Ὠ11Λθ ανα Ἰλμιούι 8 Η, -- 4581 ᾿(ΦήσΥΣΟΙΙ Λο ϱ) «ο 13θοοόφχονΞΠ α13Χῇ Ωονμιου. 4ΟΥ 1 αογφάΞη ϱον φνῷο οπίου ϱ!) ᾽αο]χ ον οράοφο 9. 913 101 «3Ο3ΦΟΑΦ 4Ο]οιο ϱ» ολ (8681) ΦχάρΟ ὀσνα]ᾷ ϱ 3ἠοόάἡ οι ««ΟΥΩΟΙΟΛΙΥΥ1, 9» ση μ]οι, Φν μιο3λοὰ ΛΟΠΙΦΙΟΞΙΙ Αμιιφοόᾳ3 Λν 913 ΑΦΠΘΙΛΗΥΥΞΥΙΦ ΑΦ: 3ᾳ 4οοοχα 8 ᾿ΑρηοηΟιιοςλοιρ Λοιήοφλάομ ΛΌΟΞΥΦΧ3ΟΟΙ, αο)χ οµν Ἰοάωφο 1ν οιάριορή ὉἈΊνΟΟΙΧΟΙΟΥΟΑΦ 513 ΛΟΥΟΦ2ΗΟ ὅρον ϱοΦρ 'ΟΩΟΣΙΟ «οτι 9091. 54ΟΥΦ 1ο “μςρ]ὰάοοφ ὉΛΩΦΥ{{ αο)χ Δμα]χοιιουιή 9 αο]λςλασς 001. ΛΟΙΞΙΟΥΝ ΛΙΙΟι «Αχ. Αι. 913 'αΟΥΥΦ 33 “ΑΟΟΙΛΟΧ -Αμιρρ ἸοχόροΙ 1Ο ΡΙΥΟΝΟΛΨ. 5µ1. ὨΟΟΦΙΙΟΦΟΥλΩ Ὃν 913 ΛΌΟυΘΟΞΦ «Βιβή ΛΩΩ]ΟΟΟΟοὰλ Ίοὶ ΛΩΧἈΙΟΛΩΛ. ΛΦΟΥΦΞΛ 530ρΙγΙΧ Ἰοὰ ΔΟΟΙΘΟ]9ΟΣ -ο9λμ33 00017 αοομάρφορ 5: ΛΦΧΊΟΛΟὰ ΛΩ 3 00005 ὪΗ]39 3 ὑρωχιόφ 913 ΙθΙΥΦΞΥΞΗ 5ΟΙχ 3101 923 ΛΩΤΠΙΟΦΩ3 Η, ᾿αοομλ δν ΛΟΧΙΟ31008 ον 913 1οὰ ΑΟοθρι33 «319 1ΟἈ ΛΟΟΞΠΙΘΛΞΙΩΟΧΞΦ ῃιὸ ΛΟΟ -ἀρριβοοσ. 93ΛΙΛ1Ο “ΟΟ]ΟΟΥΙΞΥ 1οὰ 9ΟΑΏΦοΟ 9Ω020ΓΟΧΙΛΦ 913 13Λ19Φ -οοιι }Οὰ ΛΊγολι Λν 13ΥοιιΟΩὰί “ΛΟ]Χ 913 13ΦΥΙΟΙΟὰ ΛΙΥΟόΟΗΜ Λροονιι ΔΦΟΩΟΙΩΟΥΗ ΛΟ. ἍΘΟῷ ΛΟΙΟΥΙ γε Ἂ3 ΦΟΥΟΙΟ 9ςλ]λόαοΙ -- σζ8ὶ Ωο/199]1 05 ΟΛ «ΟΠΟΞ] ΛΦΟΙΟΙΙ ϱον φᾳ ΟΟΩΟΥ ΦΟ]ΑΟ οι ΛΙλοή ΛΙ 913 ὉΛΦ]οολ «13 (οι αοόΦφὈΥ ϱοἱ ΛιοσήκιΙρ Λᾷ. ολ Ὁγ/ Λμςσ Αν 913 30130 ΞΟ1013 ΄“ΟΥΥΟ 38 ὁοιοορφόοῦ Η, ΛΛΙΟΙΙΛΛΑΑΟΛΟ ΛΙ Αοοποῦ]γοφήαο ΙΠΟΧΟ103Θ. δι ϱΟΠΟΙΥΞΑ«ΟΩ3 (ου ΛμιΟΟΦ Λία 3ΠἨ ὁΟΙΩΒΛΔ3ΛΛΙΥΣΙΙ 5Ι11ΛΘ3 51. Λιοωιαιτήρο Λίμα, 36ἱ1393 ὨΠΛΌΣΦΙΟ ϱ! αο]ιόον/ δὰςσ 5 δοήοιοαΚἰλοιι Φοημσ »οιφον’ ΛΟΙΟΛ «Ὁθ ΛΟΧΙάΦΟι 3003 1Ο ΛΟΛΞΧ 101 «2 ΛΟΛΙΟΧ. Φ). 913 ΙβΟ]ΛΠΙΟΧ3ΥΟΧ ΦΟΛΑΟΝ ὃμΧανρ 39 ϱ 'μάφοσ53 -ᾱ- 'Φ0ΟΧ)31 0010310339 ϱον 50ΟΥ «13Χ ον 913 ΟΥ3ΧΟ]0Ω3 ϱοἳ. 'Ὢ1ΩΟ αμ ΟΛ δωήο Δο]33οοουρ ο) ν, Φασφ 33093 901 ολ Ὠ]Λλοή «ον Φα, Φολοή 321ῇ349 'αο]όαοσφ ᾳοι ΛΙΦΙγροὰ Λμ Φιο αον ΛοΏο ΞὉΙΟΩΟΘΑΦ Δον ΘιΗρ ΟΟΛΒΙΝ 54. «ΟΛΟΙ Φοχόσὀροοφ ὁ]3ροιόφο Ο, ΟΠμΧΩΣΟΟΩ Δονιοοοιιρ ΛΞΦΟΧΦΙΦ Λῶν ΑροσΧ Λἱµ. Όγγν. ΄ Ὀγοφοῦ -ααν ΦΩΟΟΩΟΙ 9ρον. ϱΟ)90 Ὠ1Λ3θος «οΟσιι Ὦὰ 931ΛΩΟΙΟΙΙΟΠΙΟΟΧ 'αΑΦΏο «ΊΥΟΦΟΙΛΟΛΟὰχ ὠοπὴ Αξ Αοροήμο ΑΗΣΙΛΥΥΦ Αι Αοοσήῃ “103 Αφ -0013 Λία, ρι3ή δωρβή ο Ἱομολαρν, 1Ο ΑΦΙΞΛΞΘΟΦ ΛΦι Ἰοὰ ΛΩβοιιόβνο Λῶὰ 8 1ΑΛΦΘοΙΙρ ΛΟΧΙ3 ἡ 209)0Λ -μθνΨ. ΦΩΟΝΩΟ ΦΟΙΛΩΟΧΟΟ]γν Όρο. σοοι, ΦΟΧΡΗ 991 ὮΥΟΑ ΙθΩΞΛοΦ ΛΟΧΙ3 Ἰομιογοῷ 10 091 Λολοή οο]λωφήαο δν 13ήΦΛΩΦ ΛΟΘΥΗ33 λΟΌλρον 4. Όρςσ 913 ο1ΛοΧΟΙιΑρ Ἰοχόρο| 9Ο]16ΟΙγΟΙ, 91 ΛΙ3ὀΦΛ8 λα 1Ο Λ1χοιοοαν, Λι 513 98. «Α3ΘΟΙΞΥΧ 10 '«αονο]ἠάὰ, 0οἱ οΠγ -3θ ον ον οἱ» 1313 ΟΙΦΙΞΥὰ Ὦλ, 4ΟΧΟΘ]Ω οοαΚόρ Ίνᾷ ΛΟΥΩΟ 913 λωο]οοόσιι δοχοοοροὀὀφ Φολόρο. Ο. ᾿ΛοιορΛλοιν ΛΗΙ]γομοΟσµγ/ ον θμγοφβα 1α9 ή ἠπι ϱ Λα Λωῷο 913 Λοθχαοη 393ΛΙΣΙΟ 'Ραο]ΟΛΙΘ «Ψ, 90οα. 913 ΛΙΥΟΙΟΟΧΝΨ, Λα Λαοᾳ Ἴρρονι, ἸολΟϱο| 1ο 'Ῥο]λωφήσο 9μο]3φοοΚοιιᾳ ΛΗΙΦΙΟΥ --σσ8ἰ αο]αποτι οἱ φφιοΏΦ µ9]9 ολ ἀθιλοᾷ “οήμο ϱιωρ 9Ι30036οὰ 'ΡοΚμΧΟρ ΦΟλΟΩοΙ. ϱὁ ΛΟΙΩ ΛΟΛΟΠΙ 3ομιρήχιοῦ Ὁ]οι -ο { “ΛΦΛΗΥΥ3, Λων ἱάοφο ὦο]οί «ο 3ο θΩογολ 14. ΑΟΛΙΟΚΙΦ ϱον Ὢθ {01 4Ο1ΦΙΟΟΛΟΙ3 1ΥΟΦ3ὰ 3β Χ Ὢ]Ω ΛΙΙΦΙΟΠΦ ΦΩΘΩΟΥΟΧΦ 3340 -μλ3οοιι 9μ31ΠΦΙΑΟΧ3ΥΙ Ο. ΛΦΙΩΟ 93 9139ι 3003Λ0Φ3 ϱοΦΦ “λοἆ]γφ 3Ώ 3ᾳ 30313 'ΑΦΟΘΧ3 ΛΟΩ Λο] ΞΑΟΛΦ «ον 9οφ13 ο) 3η 3ομήόφ ἸΟὰ ΛοθαωοσΙ! ΑαρΏσιοι ΛΟΙ 913 401 ὉΙΥΟ1Ο ΟΩΟ Ὁὶ. 33013113 ΄α0Υ Ὁ]α3οαό Ὁ] /9ΟΥ31. “/ΟΟΟµΥΙΛΟ3 αι. ΛΟΦΟΥ 5Φ ἸΟ1ΞΧΩΠ ὮὉΛλ 13θΩοΥ ΞΟΧ33 “ΦοΛΞΠΟΙΥγΙΟΙΟὰ 1ΟΧ ΛΟ «Φ0ΧΙΧΟΦρ Φ0Χ1Λ3Α ΝθΧΩΟΙΣΟΛρ 3Χ «13 91109 εδμαισ]ομΛΞιιόΟΗ Ο. δμο «3ΥΧάΟΥ 9 ΛΟΟΞ10ΩΩΟΟΦ 39 ΛΟΚΊΥ «ο ΦΟΛΟΙΦΟς ϱ 1λ ὀμλρηΟογοᾷ ο Φοχγοός ο Ῥούιοφιγλλος ο ὀολσόροςις ϱ 981. ϱ ον «ΛΟΥ ϱ ΔΟΟ31ῇ Λωχφοιι ΛΩΙ ας λῶν ΑΊΟΟΙΟΙΑΦ Αα 9ΦΧΙΥ3Ν 49ο -αοόθ3 ϱολ 11] ᾷΟΧ1ΟΘΧ3 αοἠβ]ο «ΟΩΥΟΝ Οἱ 9130301ᾷ ΙΟΝΟΧΦΙΩΡ νο ΥΥΝ. ΟΥΩΟ 913 3ΦΟΟΘΦ ογρή «3η ΛΟΟΞΥΟΧ3ΟΟΙ 1Οὰ ΛΟΧ131 ΛΟΧ 3ΟΘΧ3 ϱ ΦΩΧΩΣΙΦ ΑΟΟἨιφα3Η31 -ΑΦ. Φ3ΛΗΥΥ3,, 1Ο (αομ]όδι ϱ0Ψ) Λος ΘΩ1 3ομλμλαο »αο0]οις 001, ΦΩΟΥΥΦ 1οὰ 401 ΦρΠωοιιγι οἱ Λοσμγὰογο 3Η 133301 3ΧΙ3 1Οὰ λΛοροµοΟ. ΔΝ 913 ον ΛΟΙΟΥΙ. ϱ) αβοἰιφο 3Χ/3 5ι1οο 'μαρήρογος ΦΟΧαοψ Φ9Χόν]ογι ϱ 19ὰ »μομις 01301003 Ίλ3χαοὰλς ϱ) 911 ὪΦ]λ ΞΟΛΟΧ 1Ο 9131191 000Υ ΤΕΟΡΕ2Η 0007 3ή 30χὑ2 51ος “Ἠβιήριά. ὪΟχΞΥ] 0ο ΛΙΟΞΘΙΙ3 ΛΜ ΑΟΟΙΘΧΦΟ «3 ΊλΆγαοας ϱν 913 μθωΟαΧφ Λοχ «13. ὉΛΙΙΟ 'ΛΜΟΞΥλΩΙ 1ο Λλοοιο «ΟΙγΚΑοΥ “ΦΩΟΧΙΜΟΣΙ ολο 31 00ο! πἡ Αολοορονς ΛΟΥΟΙΟΟΙΙ «Ν, “ΛΟΥΥΞΟΦζ ΛΛΟΛΟΙΦΟΞ Λοιά «003 | “ΛΙΛΟΛΟΛΙΛΟΝ ΛΗΛΛΡΩΙ. “Αμ ΞΦ1οἱΛ31ΟΟΥΙ ΛΟΙΟΟΛΩΟΘΝΥ, 9 Οἱ ἑοιοήωο ὨΛΞΠΟλΟΙΟΩ3 ΛΟΙΩΟΟΥΟΥ 513 Ὢ{ ΩΟΙΛ3ΥΩΟΣΖ ϱον ΧΟΥΙ Βπλοσοσ! ΛΗΥΥΣΥΙΦ 9φ139 -Ώ. ὁ Ιλ μθΩΞΛοφᾷ ΛΩΥΙΧΟΥΟΟΣΙ, Λι ρ18γ/ ΑΟΟΙΘΟ]ΥΟΦΞΧΞ1Φ Οο1, «ο λοβΟαΟλΩοῇ ϱ1 913 Αοριρά. ος 'ιοιΦΥΦἠΧΟ ΑΦΟμβΦµΥγΞβΛαο 98ΛΊ1]Ο 'ὉμιΦ Ὠ1ΛΦΙΟΙ. ΛΦνο 35 101013Ύ1. Ίο 39 ΔΟΟΞΙ3 “ὉΥμΙΟΙΟΛ -Λ3ΛΑ. ΛΟΥΥΙἠ ΦΟΡ 3ἡ ΛοομήΞγοιιβ γο ΛωΙ, 913030 931 ὀ]8 1ΟΥΗΛΟΥὰ «Ὁ ΛΟΛΙΒΠΦΟΟ, ἸΟΜΙΧΟΥΟΟΞΙ[, 1Ο :ΛΟΧΟΝ ΛΦΟΞΙ, ΛΦ: ΛΟΟΟΥΧΩΣΞΙΟ -81, “ὉἸΟΟΟΧΟΥΙ 091. ὉτΦΟ Φὶ ΛΩΟΩΥ -Φιᾳ οφ Ίο 'Λμήοφ 3ήὴ ΛΌομρῖν «319810 'ΘΙΞΟΩΧΟΙΛ3 ϱονβη ὢι Λ3 “581ΛΟΦΏΥ 1ολἈΟϱοΙ 1Ο Φολ]χογού 8, ΛΗΙΑΡΥΗΦΑ, ΤΝ Λον οἵᾳ Όρου 1ο οοοροοοπσιήαα “ΑΦαόροΙ Λ.Χ ὨΟΧ 01. ΛΟΣΩΙ1 οἱ 3ή 1311118 ΦΛ ἀθοσΙ93 'Η1ΛΦΥΜΛΛ, 4ο Λο. ΞὉΊΩ 9ΩΟ13ΘΙ14Ρ 901. ΟΟΥΝ 'ΘΟΙΦΟό «Ον ϱ 39 ΛΟΔΥΗ. μι 'αχοσφ ΦΩοΧ -3λαο ομορογ ιν ΦΟΟΞΗµ μι δµ1, ὤΛουγ “ὉΛΞΠΙΛΟΙΙΞΗΟ1ΟΟΙ ΛΩΟΩθΦ « ὉποῃΩωο Ὦ] ὮΥΥΝ, Ῥαολόφροι ΦΩΟΛΦΠΟΧΟΙΟΩ3 1333 9ο. [οία «ΊΑ ὉΛλ Ο1ΟΛΓΟΙ Ὢθ 199 Ὁ1ΙΑΟΙΟΦΞΦ πανκ ναο δελτίον ΑΦΙΣΥ329 ΟΕΝΜΕΚ μαζὶ μὲ ἄλλους ἐἑνόπλους, παρα- λαθόντες ἕνα παµπάλαιον κανόνι ἀπὸ τὴν μονὴν τῆς ἁγίας Λαύρας καὶ φέροντες ἐπὶ κοντοῦ τὴν χρυ- σοκέντητον εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἥτις ἐκόσμει τὴν ὡραίαν Πύλην τοῦ ναοῦ, πολιορ- κοῦν τὰ Καλάθρυτα, τῶν ὁποίων ἡ τουρκικἡὴ Φρουρὰ παραδίδεται. 25 Μαρτίου 16.1. -- Οἱ Τοῦρκοι κανονιο- θολοῦν ἀπὸ τοῦ φρουρίου τῶν Πατρῶν τὴν πόλιν καὶ ἰδίως τὴν Μητρόπολιν, ὅπου εἶχον καταφύ- γει πολλαὶ Χριστιανικαὶ οἰκογέ- γεισι. 1829. -- Εἰς τὸ Λονδῖνον ὑπο- γράφεται πρωτόκολλον, διὰ τοῦ ὁποίου αἱ τρεῖς Προστάτιδες Δυ- νάµεις, ᾽Αγγλία, Γαλλία καὶ Ρω- σία προτείνουν τὴν ἵδρυσιν ἑλλη- νικοῦ κράτους, ὑποτελοῦς εἰς τὴν Τουρκίαν καὶ περιλαμθάνοντος τὴν Πελοπόννησον, τὴν Στερεὰν καὶ τὰς Κυκλάδας. 26 ἹΜαρτίου 1821.--- Ὁ Πετρόµπεης Μαυρο- µιχάλης, ἡγούμενος 2.000 Μανια- τῶν, εἰσέρχεται εἰς τὴν Καλαμά- ταν, γενόμενος δεκτὸς μὲ ἐνθου- σιασμὸν ἀπὸ τοὺς κατοίκους. Με- τὰ τῶν Μανιατῶν συνεξεστράτευε καὶ ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ἡνώθησαν δὲ μετ αὐτῶν ὁ ᾿Ανα- γνωσταρᾶς, «ὃ Παπαφλέσσας, ὁ Μικηταρᾶς καὶ ὁ Κεφάλας Ὁ Βοεθόδας ᾿Αρναούτογλου, τροµο- κρατηµένος ἀπὸ τὴν ἀπρόοπτον ἐπίθεσιν, παραδίδεται μεθ’ ὅλης τῆς φρουρᾶς του. 24 Μαρτίου 1821]. -- ΕἙὶἰς συγκινητικὴν δο- ξολογίαν παρὰ τὸν ποταμὸν τῶν Καλαμῶν ΜΝέδώνα «διὰ τὴν σώ- τηρίαν τῆς πατρίδος», οἱ Μανιᾶ- ται καὶ Μεσσήνιοι πολεμισταὶ δί- δουν τὸν ὅρκον τῆς ἐλευθερίας. Πρῶτον ὠρκίσθη ὁ Πετρόμπεης θως δὲ οἱ ἄλλοι ὁπλαρχηγοὶ εἷ- πών: «Ίνα ἁμύνω τὴν πατρίδα καὶ μόνος καὶ μετὰ πάντων καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιµήσω», ἀκολού- θως δὲ οἱ ἄλλοι ὁπαρχηγοὶ εἰ- πόντες: «Ίνα μὴ καταισχύνωμεν τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, οὔτε ἐγκαταλεί- Ψωμεν τὸν παραστάτην (ἀάρχη- Υόν), ὅτῳ ἂν στοιχίσωµεν». Κα- τὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν συνεστήθη ἡ «Μεσσηνιακὴἡ Γερουσία», συνετά- γη δὲ «προκήρυξις πρὸς τὰς εὖ- ρωπαϊκὰς Αὐλὰς ἐκ µέρους τοῦ φιλογενοῦς ᾿Αρχιστρατήγου τῶν Σπαρτιατικῶν στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη καὶ τῆς Μεσηνιακῆς Γερουσίας, τῆς ἐν Καλαμάτᾳ». Εἰς τὴν προκήρυξιν ταύτην, ἥτις ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον ἐπίσημον ἔγγραφον τῆς ἀνεγνωρι- σµένης Ελλάδος, ἀναγράφονται μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: Αἱ χεῖ- ρες µας, αἱ ὁποῖαι ἦσαν δεδεµέ- ναι µέχρι τοῦ νῶν ἀπὸ τὰς σιδη- ρᾶς ἁλύσους τῆς ῥαρθαρικῆς τυ- ραννίας, ἐλύθησαν ἤδη καὶ ἔλα- 6ον τὰ ὅπλα κατὰ τῶν τυράννων. Οἱ πόδες µας, οἱ περιπατοῦντες ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ εἷς τὰς ᾱ- ναγκαρεύσεις τῆς ἀσπλαγχνίας, τρέχουν εἰς ἁπόκτησιν τῶν δικαι- ωὠμµάτων µας. Ἡ κεφαλή µας, ἡ κλίνουσα τὸν αὐχένα ὑπὸ τὸν σκληρὸν ζυγόν, τὸν ἀπετίναξεν ἤδη καὶ ἄλλο δὲν φρονεῖ εἰμὴ τὴν ἐλευθερίαν της. Ἡ γλῶσσα μας, ἡ ἀδυνατοῦσα νὰ προφέρη λόγον ἐκτὸς τῶν ἀνωφελῶν πα- ρακλήσεων πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν τυράννων, κράζει τώρα μεγαλο- φώνως καὶ κάµνει ν΄ ἀντηχῇ ὁ ἀὴρ τὸ γλυκύτατον τῆς ἔλευθε- ρίας ὄνομα. Ἐν ἑνὶ λόγῳ, ἄπε- φασίσαµεν ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἢ νὰ ἀποθάνωμεν. Ἡ προκήρυξις αὕτη ἐδημοσιεύθη ἐν μεταφράσει εἲς τὰς ἐφημερίδας τῆς Βοστώ- νης, τῆς Ἠέας ᾿Ορλεάνης καὶ τῆς Φιλαδελφείας, καθὼς καὶ εἷς ἆγ- γλικἁς καὶ εἷς γαλλικάς. 26 Μαρτίου 1821. -- Ἡ ἡμέρα αὕτη καθιε- ρώθη ὣς ἐπίσημος ἐπέτειος τῆς ἐκρήξεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἔπα- ναστάσεως, καίτοι ὁ ἁγὼν εἶχε ἀρχίσει ἡμέρας τινὰς πρότερον. Ἡ καθιέρωσις ἐγένετο διὰ δια- τάγματος τοῦ Όθωνος, ἐκδοθέν- τος τὸ 1838, ὅτε καὶ ἐγένετο ὁ παν ναο δελτίον ΑΦΙΣΥ2ς9 οἱ ΟΕΝΔΜΕΕ 11 18 ᾽Τουνίου 1805. --- Μάχη τῶν Μύλων (πα- ρὰ τὴν Λέρνην ᾿Αργολίδος). Οἱ Δ. Ὑψηλάντης καὶ Κ. Μαυρομι- χάλης, μὲ 278 µόνον ἄνδρας, ἆ- ναχαιτίζουν τὴν ἐμπροσθοφυλα- κἠν τοῦ ᾽[μµόθραήμ. ᾿Ενισχυθέντες ὀραδύτερον καὶ ὑπὸ ἄλλων δυνά- µεων, ἀπορρίπτουν τὰ τουφέκια των καὶ ὁρμοῦν μὲ τὰς σπάθας προξενήσαντες σημαντικὰς ἅπω- λείας εἰς τὸν ἐχθρὸν καὶ ἀνα- γκάσαντες αὐτὸν ν᾿ ἀλλάξεῃ πο- ρείαν. Ἡ εἴδησις αὐτῆς τῆς µά- χης ἔφθασεν εἰς τὴν ᾽Αμερικήν, καθ ἥν ὥραν οἱ πρόκριτοι μιᾶς νεοπαγοῦς πόλεως τοῦ Μίτσιγκαν συνεασκέπτοντο περὶ τοῦ ὀνόματος ποὺ θὰ ἔδιδαν εἰς αὐτήν. ᾽Απεφα- σίσθη ἀμέσως νὰ δοθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Ὑψηλάντου. Τὸ Ὑψηλάντι ᾱ- ριθμεῖ σήμερον ἄνω τῶν 20.000 κατοίκων. 20 Ιουνίου 1824. -- Ὁ Χοσρέφ, μὲ 140 πλοῖα καὶ 14.000 γενιτσάρους καὶ Αλθανούς, καταπλέει εἰς τὰ ὕΨα- ρᾷ, ὅπου, παρὰ τὴν ἡρωϊκὴν ἀν- τιστασιν τῶν κατοίκων, κατορθώ- γει ν᾿. ἀποθιθάσῃ ἰσχυρὰς δυνά- μεις. Σκληραὶ µάχαι διεξάνονται παντοῦ. Οἱ γενναῖοι ὑπερασπισταὶ τοῦ Φτελιοῦ, ἀφοῦ συνεκράτησαν ὅσον ἠδύναντο τοὺς ἐχθρούς, ἕ- θεσαν πὈρ εἰς τὴν πυριτιδαποθή- κην καὶ ἀνετνάχθησαν μετὰ πολλῶν Τούρκων, οἴἵτινες εἶχον συρρεύσει ἐκεῖ. Οἵ Τοῦρκοι, ἔ- πειτα ἀπὸ πολλὰάς µάχας πέριξ τῆς, πόλεως, κατώρθωσαν νὰ εἰσέλθουν εἰς αὐτήν. Οἱ εὑρισκό- μενοι εἰς τὸ Παλαιόκαστρον ὕα- ριανοὶ ἐξηκολούθουν, ἐν τούτοις, νὰ ἁμύνωνται ἀκόμη. Όταν, τέ- λος, ἐξέλιπε πᾶσα ἐλπίς, ὁ ἸΑν- τώνιος Βρατσᾶνος ἔθεσε πὈρ εἰς τὴν πυριτιδαποθήκην καὶ ἀνετινά: Χθη εἰς τὸν ἀέρα μετὰ τῶν εὗρι- σκοµένων ἐντὸς αὐτοῦ καὶ πολ- λῶν Τούρκων, οἵτινες εἶχον διεισ- δύσει. Οἵ Τοῦρκοι ἔθραυσαν ἁρ- γότερον τὴν ἀντίστασιν τῆς μι- κρᾶς νησίδος Δασκαλιὸ ὅπου εἷ- χον ὀχυρωθῆ ἐλάχιστοι Ψαριανοὶ ὑπὸ τὸν Βουρέκαν καί, ἀφοῦ ἐ- πυρπόλησαν τὴν πόλιν, ἀπῆλθον συναποκοµίζοντες χιλιάδας αἰχ- µαλώτων. Εἰς τὰ Ψαρὰ δὲν σιχε ἀπομείνει πλέον τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐρήμωσιν, τὴν τέ- φραν καὶ τὴν δόξαν. Ἐκ τῶν πλοίων τῶν Ψαρῶν, ὁ Ι. Κανά- ρης κατώρθωσε νὰ διασώσῃ 16, καθὼς καὶ 7 πυρπολικά. Οἱ ἐλά- χιστοι διασωθέντες Ψαριανοὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Μονεµ- θασίαν καὶ θραδύτερον εἰς τὴν ἀρχαίαν ᾿Ερέτρειαν, ἥτις ὠνομά- σθη ΒΜέα Ψαρά. Ἡ καταστρο: τῶν Ψαρῶν προεκάλεσε μεγάλην συγκίνησιν εἰς ὅλον τὸν πολιτι- ισμένον κόσμον, ὁ δὲ ἐθνικὸς ποιη- τὴς Δ. Σολωμὸς ἔγραψε τὸ πε- ρίφηµον ἐπίγραμμα: «Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη περπατώντας ἡ Δόξα µονάχη μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκά: ρια καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ καμµωμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια ποὔχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ». 35 Τουνίου 1825. --- Μάχη τῆς Βέργας. Οἱ Μανιᾶται, ὑπὸ τοὺς Γ. Μαυρομι- χάλην, ᾿Ηλίαν Κατσάκον Μαυρο- µιχάλην, ᾿Αναστ. Μαυρομιχάλην, ᾿Αντ. Τρουπάκην, Τζαν. Γρηγορά- κην, Γ. Κουμουντουράκην καὶ ἄλλους ὁπλαρχηγούς, ἀντιμετω- πίζουν ἐπὶ ὁλόκληρον ἡμέραν ὅ- πὲρ τὰς δέκα ἀλλεπαλλήλους ἐπι- θέσεις πολυαρίθµου πεζικοῦ καὶ ἱππικοῦ τοῦ ᾿Ιμόραὴμ καὶ ἀνα- γκάζουν, τελικῶς, τὸν ἐχθρὸν νἁ ὑποχωρήσῃ κατησχηµένος. Πεντα- κόσιοι Τοῦρκοι ἐφονεύθησαν καὶ ὑπὲρ τοὺς χιλίους ἐτραυματίσθη- σαν. Ὁ ]μόραήμ, παρὰ τὴν λώσ- σαν του, ἀνέκραξε: «Εὖγε σας, θξ6Άτιον ο Ε δ 1 Ἐ ἩἘ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΕΛΛΗΝΟΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΚΥΠΡΟΥ .ΙΒΙΙΒΙΙΕ ΙΕ ΙΙΕΙΕΙΙΒΙΙΒΙΙΕ ΙΒ ΙΒ ΙΕ ΙΕ ΙΙΕΙΙΕΙΕΙΙΒΙΙΣΙΙΣΙΙΕΙΙΒ ΙΙ ΙΙΕ ΙΕ ΙΕΙΙΕ ΙΒ ΙΙΒΙΙΕΙΙΦΙΙΕ ΙΕ ΙΒ ΕΙΚ ΙΒΙΙΕ ΙΕ ΙΕ ΙΒ ΙΙΒΙΙΕΙΙΒΙΙΕ ΙΒ ΙΙΒΙΙΣΙΙΒΙΙΒΙΙΒΗΙ ΕΙ ΒΙΙΣΙΙΕ ΙΕ ΙΕ ΕΙΙΕΙΕΙΒΙΓΕΙΙΣΙΓΕ ΙΕ ΕΗΙΒΙΙΣ ΙΕ ΙΒ: ΙΒΙΙΒΙΙΕ ΙΒ ΙΙΒΙΙ ΣΙ ΒΙΙΒ ΙΒ ΕΗΒ1ΙΒΙΙΒ ΙΕ ΙΙΕΙΒΙΙΒΙΙΒ ΙΕ ΙΙΕΙΙΕ ΙΕ ΗΙΣΙΙΕ ΗΣΙΙΚΙΒΗΒΙΙΣΙΙΒ ΗΒ ΙΣΙΙΣ ΤΕΙ ΙΙΣΙΕΙΙΣΙΙΕΙΙΣΙΙΣΙΙΕΙΙΕΙΙΣΗΣΙΙΒΗΙ ΕΤΟΣ Α’. ᾿Επιμελητὴς ᾿Εκδόσεως Ὑπεύθυνος ᾿Εκδόσεως |: Ὑπεύθυνος Συντάξεως ΜΑΡΤΙΟΣ ανα ΕΕΒΕ Ιαν ΙΕ Μαθωία πα ΕΙΚ Ηδ ΗΕ Ι1Π Κυ ΙΕ ΜΕΙΙΒΙΙΕΙΙΒΙΙΣ ΓΣΕΕ ΙΒ ΗΕ ΙΒΗΝΙΓΕΙΕΗΕ ΣΤΙΣ ΙΕ ΕΕ ΣΕ ΙΙΕ ΙΕΙΒΙΓΕΙΙΒΙΙΒΙΙΒ ΕΙΝ ΣΙΕΙΣΙΙΒΗΙΣΗΣΙΙΚΗΗΣΗΝΙΕΙΣΗΝΙΙ Α. ΠΑΠΑΜΙΛΤΙΑΔΗΣ κ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΛΑΔΟΜΜΑΤΟΣ 1971, Συντακτικὴ ΛΕΥΚΩΣΙΑ Τιμὴ Φύλλου 20 Μὶλς ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 6 Σ. ΛΑΖΑΡΟΥ, Ζ. ΖΑΝΝΜΕΤΟΣ, ᾿Επιτροπὴ Κ. ΚΟΡΕΛΛΗΣ, Γ. ΧΑΤΖΗΚΟΣΤΗΣ, Α. ΔΑΔΟΜΜΑΤΟΣ. ΕΤΟΣ ΠΑΛΙΤΕΝ Ουσία σοῦ αω]όγγου 4 Ουσία τοῦ αταρρῶ ΕΣΙΑ “Ὅταν στὶς 94 Μαΐου 1455 ἔπεφτε στὶς ἐπάλξεις τῆς αΙόλης ὃ διχέφα- λος ἀετός, φάνηκε πὼς ὁ πο) ύπαθος ἑλληνισμὸς εἶχε χάσει σχεδὺν τὸ πᾶν. Τὸ αἷμα οέει ἄφθονο, τὰ δάχρνα τρέ- χουν αοτάµια, τὰ πλούτη ν΄ ἡ χαρὰ χάνονται, ἡ θασιλίδα τῶν πόλεων ᾱ- πυθάλλει τὴν πορφύρα. δΙὰ ἡ ἐλπίδα χ ἡ πίστη δὲν ἀπολείπαυν τὸν ἑλλη- νισµό.. 1ον καλὰ-καλὰ, χποπάση τὸ πανταροχτύσπαµις πάνω. στὰ τείγη, πυὶν σὐήση ἡ ἠχὼ τῶν οἴμωγῶνν ὁ Ἑλληνισμὺς μὲ ὑλοπόοφνρα τὰ µά- τια ἀκόμα προδιαγράφει στόχους καὶ χατευθυντήφρια γοαμμὴ γιὰ μελλοντι- γὴν ἑξόσμηση. Ὦ οωιμὴ πλεύσεως τὸ «Πάλι μὲ χρύνια μὲ ναιρούς». Ὁ ἀνώνυμος λαός στὰ χρόνια τῆς σκλαῦθιᾶς δέχεται μ'. ἐγκαυτέρηση τὴν Καταπίεση κιὰὶ τὴ θαυύαυότητα, Σφίνγει κάπου-κάπου τὴ γροθιά. δὰ ὑπομένει, Διατηρεί τὴν ὀρθοδυξία του καὶ τὴν ἀνάμνηση τῆς θυκαντινῆς δόξας. ἸΑναπολεῖ κι ὀνειρεύεται, ᾱ- κούει, ὑφαίνει γα διαδίδει θούλους πεωιµένοντας νὰ Στυπήσουν οἱ χαμπά- νες, δινὰἁ-σιγὰ ἀπὺ τὸ ἀνώνυμο π).ῆθυς Ξεπετάγοντία χορφοθκάσταυα οἱ κά ὧτες, ἀνυπύταντα καὶ θήοφαλέοι, ὄιολ νικά ἰσχνωουὶ καὶ οωμξεοις ὅρτι πι ἁγυιθυ ἔχει νὰ, δείξη τὸ ενος τὰ γωόνια τοῦτα, Γάθος σι ὑραμά τους νὰ σᾳίξανν αιὰ ὥσια ἀογύτευις τὸ γιαταγάνι καὶ τὸ ντουη ένιν κ) ἀνε- 6ουν στὶς ἁπάτητες θοννόσου, νὰ τι ήσουν τ ἁωματά τοὺς γοῦν τὸ λιὼ μὲ τὴν παλληκαριά τοὺς, γι αὐτὸς ταὺς το σγουδᾶ κα τοὺς εξιδανινεύει αοοθάλλοντάς τοὺς σὰν πωύτυπι ἀντοσιωσύνης χι ἀνθοωπιᾶς. Πολ λὲς φοοῖς παίώνουῦν στη ϱ αντις- σίιε τοῦ. διαστάσεις μηθικές. Απλοί, ταπεινοῖ χι ἀηθινοὶ εἶναι σὰν πιτέ- οες τῶν. παιδιών, ποὺ. θὰ Οσα, τοῦ. ἤλιουῦ. ταίοτας, πιάσονν Πράδο λις ὧν ἄλλοι πιράνοντες. αἰχονομιναί, πο λατικηὶ κά πνεατι- ναὶ τείνουν μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χοῦ- νους ν ἀπονουσταλλώσουν. τοὺς πύ- θους, τοὺς ραημοὺς καὶ τὰ ὅφήματα τοῦ. νένους. Ὁ. νεοελληνικος διαφώ- τισμὺς κυριασχεῖ τοὺς δυό τελευτιί- οὓς αἰῶνες ποὶν τὴν ἐπανάσταση. Οἱ Αιδάσχαλοι τοῦ. Γένους, σπον δσαό- γαι στὴν Τὐούπη, γυονοῦν στὴ σχλά- Ο/ ΚΩ ζεῆς {0ς θωμένη. Εἰατορίδα, διδάσκουν, σύνᾳ- γείραυν τς φυχές, ἐνθαορύνουν, {Γουύύ-λουν τὴ μανοινὴ δόξα τῆς ἀωσγιιύτητας, σὰν τὺ ἰδεώδες ποὺ ἔ- πρεπε καὶ μποροῦσε νὰ µεταγίνη. Φτὰ μοναστήρια μὲ τὴ θερμουργὸ ανυὴ τοῦ παπᾷ-δασκάλου χαλκεύον- ται ἐθνικὲς αυνειδήσεις χι ὁπλίδονται μὲ τὴν πίστη στὺ Θεὺ καὶ στὴν ᾱ- ποστολὴ τοῦ Γένους νὰ πραγματώση τὴ Αεγάλη Ιδέα. Ὅλες οἱ ἀσυστηματυποίητες πρὶν δυνάμεις, ὅταν Ίρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χωόνου, κατὰ τρὀὐπο θαυματουογὺ συμαπνευματίζονται καὶ κατευθύνονται στὸν ἀντικειμεγικὸ σκοπό. Αεταβά).- Ἰανται. χαθὼς τόσο ἔξοχα παράατη- οεῖ ὁ Μακουγιάννης, ἀπὺ «ἐγὼ» σὲ εἐμεῖς», Μέσα σὲ μιὰ περιρρέουσα ἁτιό- σᾳαρα ἐχθοική. ἐγείοονται αὐτοῦ ύ- γάμοι χι ἀναλωμιθάνουν τὸν ἀγώνα. ΜΕ τὸ Ἑημέρωμα τοῦ «Χαΐοε Κεχαοι- τωμµένης οἳ ὀννοὶ καὶ δειλοὶ ϱαγιάδες ἀποντοῦν. αὐτοπεποίθηση, αἰσθάνον- τια. γιὰ δουῦν σὰν ἁγωγιστές, ᾿ Αση- μοι ὡς τὰ ποὶν ἄνθωουποὶ ἐνωτίζοντια τὸ εσας τ ΣΓατοίδις, ᾱ- οὐ ωάζονταν τοὺς παλμοὺς τῆς {- στοοικῆς στι ιιῆς μὲ τοὺς ὁποίους ὅ- πορουθµοῦν, Τότε. χατὰ τοόπο ἁπ]ό, μά τοα- πιγὺ ταυτόχυονα τίθετα απραστά τοὺς τὺ, δίληµια ἐλευθερία Ἡ θάνα- τος. λέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ δἱλημμας ὡσὰν σὲ άμινα, ὀυχιμάτετω ὁ ἔρωτάς τοὺς γιὰ τὴν ἐλευθερία, Ἡ παγητικύ- τητα, τὸ θάµρος. Ἡ ἀποιασιστικότις τις νδυξο παοελθόν, παρὸὺν ἅπο].- πισµένον πέλαν ποὺ ἄγνοςφόντεις συνια αοὔντία πέαα τους στὴν ἀπόφα ση νὰ ζήσουν ελεύθεροι ἡ νὰ πεθά: γοῦνν ιά ὅταν κάνουν «ὐτήναη τὴν ἀπύφρασιν, ίνες φυοὺς χάνουν καὶ πολὲς κευδαίνοῦν». Ἡ ιλιένη ἀπὺ τὴν ἀπόφαση αὐτή, ἀπ᾽ τὰ κήκκαλα τῶν Ελλήνων τὰ ἵ- ερά, ἄποῦ πέρασε ἀπὸ τὸ Αρονατσά: γι καὶ τὴν Άγια Λαύρα, τὴν ΄Αλα- μάνα καὶ τὴ [ράθιά, τὰ Δερθενάχια καὶ τὸ λἰανιάχι, τὰ Ψαρὰ καὶ ιὸ Μεσολόγγι, «ἀμάργάρος» ἡ ἐλευθερια ἐγκαθίσταται στὴ χώρα ποὺ τὴν ἐ- θήλασε. Μαὶ τὺ Ἓθγος συνεχίζει τὴν «το- ρεία του µέσα στὶς τρικυµίες τῶν χαιρῶν ἀγωνιζύμενο γιὰ τὴν ὁλολλή- ρωση τῆς ἐλευθερίας του στὴν ἝἜ- πτάνησο, τὴ Θεσσαλία, τὴν Κρήτη, τὴ Μακεδονία, τὴ Θράκη, τὴ ΜΙικραά- σία, τὰ Δωδεκάνησα. ὝὍλα τοῦτα τὰ χρόνια τοῦ µαρτυ- ρίου. καὶ τοῦ θριάµθου, τῆς απτώσης καὶ τῆς ἀνάστασης, ἡ Κύπρος συµ- πάσχει μὲ τὸ ὑπόλοιτο Ἔθνος καὶ ζη τὸ δικό της 6ουθὸ ὁρᾶμα. ς ε33 Ἀεγαετίες πολλὲς ὁ ἑλληγισμὺς τῆς Κύπρου ἀντιμετώπιξε ἐναλλασσόμενα τὴ. στυγνὴ καταπίεση, τὸ ὑποκριτικὺ χαμόγελο, τὶς ψευδεῖς ὑποσχέσεις, τὸ οὐδέποτε, Όλα τὰ χρόνια τοῦτα σµίγευε μὲ καρτερία τὴν παράδοσή τον, ἐθνινὴ καὶ θρησκευτική, στὰ Νολεία καὶ τὶς Ἱγκλησίες. Ὁ δι- νάστης πολνκήχανος πάσγισε νὰ ᾱ- «ιαρέση, τὴν ἐθνικὴ συνείδηση, νὰ ἑνστιωάξη τὴ ὁουλοπρέπεια, νὰ, ὃς” σμεύση τὸ πνεῦμα. τὴν ψυχη τοῦ σχ]άθου πόμπο-κόμπο µμαζευύταν ἡ ἀπογοήτενση, τὸ παράπονο, ἡ θλίψη, ᾗ ἀγανάντηση. Τιὰ ἐλευθερία μιλού- σε καὶ δὲν μᾶς ἅχουαν. Τοὺς θι- μίζαµε τὰ ποινὰ ἰδεώδη, γιὰ τὰ ὐ- ὑποῖα, συντοοφιαστὰ παλένκωε στοὺς δυῦ μεγάλους πολέκους. Ἱόσφιγγαν τὰ, πυόσώπα μὲ δυσαρέσγεια ἀφήνου- τας ιιὰ ὑποψφία πχαπύγελου νὰ, μᾶς μαγιασώνη μὲ εἰθωνεία, Ἱναὶ μᾶς ἕ- κκειναν τὶς πύυτες, Κι συνέχισαν ἐν εἶναι νὰ ἕξαπιι- τοῦν τοὺς λαοὺς μὲ ὡραῖα συνθήµα- τα, χαὶ μεῖς νὰ πανημνοίσονμε στὶς ῥθνιν ας ἐπετείους, νὰ, ὀνειρενό- µστε καὶ νὰ μελετοῦις τὴν Ἱλ)άδα. Μ[ετὰ, τὶς πφεσθεῖες. τὴν ἐξέγευση τα 1991, τὸ δηαοιήφισια τοῦ. 1458, 277έεγο εῆς Ό5ς ήαοου 16-44 4/ο1{ου {9625 ποῦ ν, ΝΙΚΟΛΑΦΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Φιλολόγου. τὴν αροσφυγὴ στὴ Διεθνή ᾽Αμϕικτιο- γία φτάσαμε στὰ 195ὔ. . Στ) ἀργαστήρυ τοῦ γερο-Ἀρόνου ζυμώθηκε μὲ τὴν παράδοση καὶ τὸ παράπονο, τὸ δάκου καν την ἀπογο: ήτευση, τὴν ἀπαντοχὴ καὶ την ἐλπί- δᾳ ἡ αὐγὴ τῆς πρωτόγνωρης μέρας. Οἱ ἁρμοὶ τῆς Ιστορίας µας ἔτριξαν. Ἠὺὸ σκοτάδι σχίστηχε ἀπὺ τὶς στρα- πὲς καὶ τὶς ἐκρήξεις τοῦ μίσους καὶ τῆς ἐκδίκησης τοῦ σκλαθωμένου. Μιὰ πράξη σωστὴ εἶναι ἕνα πήδημα τοῦ ἀνθρώπου ἄξω ἐπ τὴ μοναξιά. Εΐναι τὸ σφίξιμο χιλιάδων χεριών χι ὁ ὕρχος ὅλων. (Ρίτσος) Τὴἡ σωστὴ αὐτὴ πράξη Ξεμίνησε --- κι αὐτὸ ἀποτελει χαρακτηριστικὴ ἵ- διοτυπία τοῦ ἀγώνα τῆς ΜΟΝΑ -- ἤ νεολαία. Αὐτὴ κράτησε χάτὰ τρύ- πο ἄμεαο καὶ τὸ μεγαλύτερο θάρους. Μτὴν ἀρχὴ οἱ λίγοι κι ἄξιοι, γιὰ γὰ αλιαισιωθοῦν σὲ Λίγο ἀπὺ ὁλάκερο τὸν υποιακὺ λικύ, «Δἰωλαρισαένοι. αὐτοὶ ποὺ δρόμους πρωτανοίγουν. Εὐλογημένοι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἀνολοιθοῦν» (. Μάτσης). τὰ τέσσερα Χρόνια ποὺ Ἀράτησε ᾗ ἐξέγερση ὁ δυνάαστης πάκαιψε ᾱ- πεγνωσµένα νὰ χάµψη τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ μὲ θασανιστήριαν χάταστρυ- φ ἐς. κατ) οἶκον περιορισμούς. δὰ «νλακίση τὴ ευτεριὰ στὰ κυατητή: ος καὶ τὶς φυλακές. Μ αὐτὴ στωα” «τογεννιόταν, ἁδιάκοπα πίσω ἀπὸ τὸ συοµατόπλεγµα, στὰ χωῇσιυγέτας στὶς ἀγχύνες, τὸ Δαγωιρα, τὸν ἆγυ οιώνας τὸ Ἀίνωαυ, Τὴν ἔθλεπες νὰ στοαφτοκυπᾶ στὺ βάχκον τῆς μάνας, ποὔχασε τὺ παιδί της, στὸν ἱδρώτα τοῦ πολειιστῆ. στὰ χάθιδοα. δέντοα. Ἀἰπυροῦσες νὰ τὴν ἀφουνγοαστῆς στὸ “πένα πικοδιογτῦ- πι τῆς αημιίας μασ. νὰ πιάσης το σφυγµό της στὺν ἀνασαμὸ τῶν παλ- ληκαριῶν, ποὺ ὑπόφεραν τὰ 6ασανι- στήρια. Ἀποροῦσες νὰ τὴν ψαύσης στὶς μαθητικὲς τσάντες, ποὺ κουθα- λοῦσαν χειροδομθίδες καὶ παράνομα φυλλάδια. ᾿᾽Ακόμα, πάνω στὴ δαχτυ- λιὰ τῆς μοίρας στὸ μέτωπο τῶν γεα- ρῶν ἀγωνιστῶν. Τὴν παρωιολουθοῦ- σες στὺ γίγνεσθαί της ἀπάνω στὸ Ἑαφνινὸ µεγάλωμµα τῶν παιδιῶν, τὸ ἀντρείωμα τῶν ἐφήδων, τὸ γιγάν- τωµα τῶν ἀνδρῶν, τὸ ἀναφτέρωμα τῶν ὠρίμων. Αἰῶνες ἑλληνικῆς Ἱστορίας ὅρα- σκελήθηκαν ἀστραπιαῖα καὶ ἠρωϊκὲς μορφὲς τοῦ παρελθόντος Ἑαναξωντά- γεφαν. Τὸ «μολὼν λαδὲ» τοῦ Λεω- γίδα. ἀντηχεῖ στὺ «ἐξέρχομαι πυρο- θολῶν» τοῦ Δἰάτση. Τὸ «αὔτοπροαι- ρέτως ἀποθανοῦμεν» τοῦ ἨΠαλαιολό- γου στὺ τοῦ Αὐξεντίου «στὴν ἐσχά- την ἀνάγκην θὰ ἀγωνισθῶ καὶ θὰ πεθάνω σὰν Ἓλληνας, ἀλλὰ ζωντα- γὸν δὲν θά μὲ πιάσουν». Κάθε ἀγώνας απροπαρασκευάζεται ἀπὺ ὀρισμένους παράγοντες, διεξάγε- ται μὲ κάποιους τρόπους, ἐξελίσσεται µέσα σὲ πλαΐσια, ποὺ ὑρίουν ἔσωτε- οικὺς καὶ ἐξωτερικὲς συνθῆκχες, δια- πνέεται ἀπὺ ὑρισμένο περιεχόµενο, ποὺ ὑλοποιεῖται στοὺς συγκεχριµέ- γους σκοπούς. Τὰ δεδοµένα αὐτὰ παρουσιάξοντα σ' ὕλαυς τοὺς ἑλληνικοὺς ἀγῶνες ὑπὸ τέτοιες µουφ(ές, ποὺ εἷς τὴ γεγικό- τητά τους. χαραντηοίζονται ἀπὺ τὰ ἴδια, υνωυίσματα. Μται σὰν πάρουμε νὰ συγκοίνου- αξ τὸ 1801 καὶ τὸ 1906 θὰ διαπιστό- πουμε πώς παρὰ τὴ Ἰρογικὴν ἀπό- σταση ἑνατὺν τοιάντα τόσων χούνων ποὺ. στέχέται ἀνάμεσό τους καὶ πα- υὰ τὶς ὅποιες ἰδιομορπίες τοὺς πα- οουσιάζουν πολλὰ ποινὰ γαραντηρι- στικά. Εδανικὰ ποὺ τοὺς ἐμπνέουν (Συνέχεια εἰς τὴν σελ. 7) ΣΕΛΙΣ 2 δελτίον ΟΕΛΜΕΚ. ΜΑΡΤΙΟΣ 19071 ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΦΕΜΑΤΑ ἅἁαργο7ζομβ/ρ 417 /4οοσονῦ ὁὄμρως Τοῦ κ. ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΑΤΞΗΧΑΡΑΙΛΙΑΜΠΟΥΣ, Καθηγητοῦ στο Παγκύπριο Ευµνάσις. 'Αν τίποτε δὲν ἄλλαζε σ'’ αὐτο τὸν κόσµο, ἂν ὅλα ἤταν οτατικα και µόονιµα, τότε θαᾳ μπορούσαμε να ἐπισημάνουμε τα σγιουοαιότερα χα- Ρακτηριστικα καὶ τις θασικώτερες ανάγκες της ούὐντομπς ζωῆς µας καὶ μὲ θάσπ τοῦτα να προγραµµα- τίσουµε τὴν ἐκπαίδευσῃ πρὸς τους σαφεις συγκεκριµένους καὶ πάντα ἀναλλοίωτους στοχους µας. Δέν εἰ- ναι ὅμως ἔτσι. Ολα ἀλλαζουν το- σο ραγδαία, ποὺ τὸ µέλλον νᾶναι αγνωστο κι’ ἀθέδαιο. Καλύτερα ἵ- σως, γιατὶ θὰ γινόμαστε τότε οκλά- 6οι ἑνὸς σίγουρου μέλλοντος. οσον ἀφορᾶ τὸν Προθληματισµόὀ µας στὴν ᾿Εκπαίδευσπ, θάφτανε |- σως νἀναφέρω πὠὼς πολλα ἀπὸ τα συγχρονα ἐπαγγέλµατα δὲν ὑπΠρ- χαν ὅταν ἡ σηµερινὴ ὥριμπ γενια θ6ρισοκόταν στὰ θρανια. Καὶ περισσὀ- τερα καινούργια θὰ ὑτιάρξουν ὅταν οἱ σπμερινοὶ μµαθητὲς θάναι ἑνήλι- κες. Νέες πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς καταστάσεις δτιμιουργοῦνται. Δια- Φορετικοὶ τρόγτιοι παραγωγῆς, κατα- ναλωσης, ἁἀπασχόλπσπς, ξεκούρα- σης, ἀναφυχῆς, σκέψης, Διαφορετι- κὲς ἀξίες, διαφορετικἡ φιλοσοφία γιὰ τη ζωή καὶ τὸ θάνατο. Μέσα σσ’ ὅλπ Ἱούτῃ τὴ συνεχῆ ἀλλαγὴ πιοιὸς ἆ- λήθεια θὰ μποροῦσε νὰ φαντασθή απν Ἱίαιωεια σα μια Ισιατίκη νιίωµιι- Χανια» που τα Προίόντα τις θωιαν Έντελως ἀκατάλλπλα, ἀναχρωνι- Οτικα και αχρησια Στῆην Επωκτι της τεραστιας τεχνολογικης πιροο- Όου και του άρτιου Επιοτπµονίκ. Εξοπλισµου ἁτιὸ τὴν κουσίνα µεχρι το εργοστάσιο καὶ τῆς τεράστιας π- θικΏς κρίοπς, ποιοἰ Υονεις θάθελαν τὰ παιδιά τους νὰ παραδίνουνται ἀπὸ τὰ σχολειά µας ἀνέτοιμα ψυχι- κα καὶ πνευµατικὰ στῆς ζωῆς τὸν δρόμο τὸν ἀνάντη Σ΄ όλο τὸν κόσμο ἴδιο τὸ πρόθλῃ- μα, ἴδια ἡ εγνοια κι π ἀγωνια, Να Όοθουν στὰ παιδιὰ τα Εφοδια για μιὰ εὐτυχιομέντι ζωή. Κι αρχισε ο ΜΥ νος αγώνας αλλαγΏ ον εκ- ανα οιι. «ο τΠν «λμξριος για Χιν- ια τω οχολσια πεοτις αιαἰοξιας Αα κα Ανωινατα ιορυµτα, νποωφεραν αάνρομερα, χια(ι λΕει ον ΕιχΧχαν λε- Φια γα Ἰπν αίαιοξεια. Πιν Όμως, Περιοοοτεµο απο αρκετος ὁ Πρωιος Γωσσικος καδπουτνικ) για ναφυγιν.- σπ τους ὑπεύθυνους. τρια οιοεκς- τοµµνρια ὄρεθπκαν αµέσως γιὰ νὰρ- χισουν οἱ καινοτομίες. Και τουτο το ποσὀ αυξάνεται χρονο µε το χρονο απο τοτε. 'Ο αἰφνιοιασμος οµως κι Π Οιασύνη ποὺ ακολουθα οἐν ειναι σταθερος σύμδουλος για μιὰ φυ- χραιμπ αντιμετώπισπ των πραγµα- των. Εγιναν ἕνα σωρὸ λάθπ στο κορμὸ τῆς πάοχουσας Παιδείας. Τώρα στέκονται φύχραιµα ζυγιάζον- τας ξανὰ κάθε ἀλλαγὴ παλπὰ και νέα. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἀπαραίτητο μόνο τὰ δικά µας παθήµατα νὰ μας γίνουνται µαθήµατα. Χρειάζεται κι ἡ δική µας Ἐκπαί- ὄευσπ σὰ σύνολο ἀλλαγες. Πολλές, ριζικὲς ἀλλαγές. Νὰ γίνουν ὅμως πρέτιει μὲ οὐνεση καὶ προσοχή. Νὰ κρατοῦμε τὰ ἡνία γερὰ στὰ χέρια, Νὰ μὴ φεύγουν ἀπὸ τὸν ἔλεγχό μας οἱ καταστάσεις. Νὰ μὴ παρεξτι- γοῦνται οἱ εἰσπγήσεις μας. Κατὰ τὴ γνώµπ µου, οἱ πιὸ κάτω προὐποθέσεις εἶναι ἁπόλυτα ἁπα- ραίτητες ἂν πράγματι θέλουμε νὰ προοαρµόσουµε τὴν ᾿Ἐκπαίδευσή μας στὰ σπμερινὰ δεδοµένα ἔχον- τας ὑπτι ὄψπ καὶ τὸ «αὕριο). . Διανοπτικὴ καὶ συναισθπματικἡὴ ἕτοι- μότητα τῶν έἐκπαι δευτικῶν µας “ὉΟ Μαη Μάγετ λέει χαρακτπριστικἀ: «Οἱ ἐκ- παιδευτικοὶ εἶναι ἡ θασικὴ µονάδα γιὰ ὁποιαδήποτε ἀλλαγή. Ἡ µόρφω- σή τους, ἡ ἑξάσκπσή τους πρέπει νᾶναι τέτοια ποὺ νὰ κεντρίζπι τὸ ἐνδιαφέρο τους καὶ νὰ τοὺς κάνη νὰ αἰσθάνουνται τὴν ἀνάγκῃ γιὰ ἀλ- λαγἡ». Πῶς θὰ τὸ πετύχουμε μεῖς τοῦτο α) Νὰ κάνουµε τὸ ἐπάγγελ- μα πιὸ ἑλκυστικὸ -- ψηλότερο µι- σθό, καλύτερους ὅρους ἐργασίας -- ἔτσι ποὺ νὰ προσελκύουµε τοὺς ᾱ- ριστους ἀπόφοιτους τῶν Γυμνασίων. ϐ) Τὸ πρόγραµµα τῆς Παιδαγωγι- κής ᾿Ακαδηµίας νᾶναι τέτοιο, ποὺ νὰ ὁδπγῃ ὁλόῖσια στὶς καινοτομίες ποὺ θέλουμε νὰ εἰσάξουμε. Αὐτὰ γιὰ τοὺς νέους δασκάλους. Γιὰ κεί- νους ποὺ Θρίοκουνται στὴν ὑππρε- σία Νὰ τοὺς πείσουµε μὲ ἁποδεί- ξεις ἔμπρακτες -- ὑπάρχουν τρόποι -- πὼς οἱ προτεινόμενοι τρόποι ἑἐρ- Υασίας εἶναι ὑπέρτεροι τῶν προῃ- γούμενων. Νὰ τοὺς κάνουµε νὰ αἰ- σθανθοῦν τὴν ἀνάγκα γιὰ τὴ νέα σταυροφορία κι ὄχι νὰ τοὺς θιάσου- µε νἀκολουθήσουν τὶς δικές µας ὁ- ποδείξεις. Ποτὲ μὲ τὴ δία. Καλύ- τερα νὰ δασιστοῦὔμε πάνω σὲ κεί- νους ποῦναι ἐνθουσιώδεις κι’ ἐργα- τικοι, ἔτοιμοι να ζπτήσουν να μά- οοῦν πρωτα οἱ ἰοιοι, νω πειραµα.ι- σιοων, προσυμµμωι ναποοεσµεΕύνιωων α- πο τις προκαταλπφεις και τπ ρου: τινα, να πεισθούν πως αν συνεχως ὅοὲν παρακολουουν τις νεωτερες πιαιοαγωώγικες αντιλήψεις και αρ-.-ς, πρυσιαςονιας) Άιγο απο 1ο μονο τους, µαταια ἀλλοιμονο θαγωώνιςον- τας να κρατήσουν τον τιµηµενο Τε(λο. ᾿Ετοιµοι ἀκόμα να Όγαλουν τὸν νου τις παρωπιοξς, να πεταλου- 6ισουν τη σκεψπ προς ολες τις κα- πευνρθυνσεις µε ΕεΠπικεντρωυ της προσπαθειας τὸ 110} σὰ 6οΠΟΓι- ὅυυν τα Παιοια µας µωχυωντας οι εωιωι κι Οχι αλ σα γινουν ποωιαστι- µοτπτες» στο οτενα Υυγνωσιολογικο μερος τπς ειὔικοτητας τους. ἘΧΟμε Ἱεραια γνώσης που απετυχαν. ἅιε- χοινι οεν κανουν για την ἸΕκπαι- ὀευση. ἍΑλλου ναναόπτπσουν οστα- οιουμρομια ΠΡΕΠΕΙ) λεει Εµφαντικα ο Λ΄.. λμεοθεε {Γ/γοτθν»υς οἱ κσαμµρᾶτιοη). ΕΙΤΕ το παμαοςεχοµαστε εἴιε οχι υπαρχουν ΕκπαιοξΕυτικοι που τπ µε- Υαλυτερη προσφορα πρὸς τῃν |ιαι- οεια θα Την κανοῦν... οταν θα ἀφυ- Ππρετισουν εν καλῃ υγιεια). Ὁ ντ. Πιτοξ λεει σχετικα: «ΠΙολλοὶ ἐκ- παιδευτικοι θεωρουν τὸ ἐπάγγελμά τους σαν ἐπάγγελμα ρουτίνας κι ὅ- χι σαν ΟπΠμιουργικο και µερικοι ακὀ- μα σὲν αγαπουν οὔτε τα παιδιά. Ειναι τόσο προσκολλπµένοι στὴ ὅι- κπὶ τους «καλή» ἐποχήὴ καὶ στὶς κα- 6ιερωµενες ἀξίες ποὺ οἱ ἀλλαγέὲς τους τροµαάζουν. Ἐπίσης οκέφτον- ται ὅτι ὅλ᾽ αὐτὰ ξεκινοῦν ἀπὸ τοὺς ἐπιθεωρητέὲς γιὰ τὴ δική τους προ: 6ολἠ καὶ συμφέρο κι ὄχι γιὰ. τὸ καλὸ τῆς Παιδείας. Περιμένουν τὴν ἐξαίρεσπ γιὰ νὰ τὴν ἁρπάξουν καὶ νὰ τὴν κάνουν κανόνα. Ας τοὺς ἀφίσωμε ἥἤσυχους τούτους). 2 Νὰ ἐπωμισθᾖῇ µε- γάλπ εὐθύνῃπ τὸ ἹΥ. πουργεῖο Παιδείας. Νὰ Θοηθήστ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς μὲ συνέδρια, ἐπιμορφωτικὰ µαθήµα- τα, θιθλιογραφία καὶ πάνω ἀπ' ὅλα μὲ ὑποδειγματικὲς διδασκαλίες ὡς πρὸς τὸ πῶς ἀκριθῶς πρέπει νὰ ἐργαστοῦν οτὸ κάθε µάθηµα. ΎἹ- πάρχουν σήµερα πολοἰ ἐνδυαομοὶ καὶ µεγάλπ «θολούρα). 8ὃ Κατατόπιση τπς κοινΠς γνώμης: Οἱ γο- νείς ουνήθως δὲν εὐνοοῦν τὶς ἆλ- λαγες. Νομµίζουν πὠὼς ὅ,τι ἔμαθαν κι ὅ,τι ξέρουν ἐκεῖνοι εἶναι τὸ σω- στό. Φοθοῦνται µήπως τὰ παιδιά τους, μαθαίνοντας μὲ διαφορετικὸ τρὀπο, διαφερτικὰ πράγµατα δὲν θὰ µπορέσουν στὸ τέλος νὰ συνεν- νοπθοῦν µαζί τους. Δὲν θέλουν τὰ Παιδιά τους νἀναπτύξουν ἰδέες καὶ ἀρχὲς διαφορετικὲς ἀπὸ τὶς δικες τους. Πολλὲς φορὲς ἡ πρώτη ρήξπι μὲ τὰ παιδιά τους εἶναι ἡ ἀμφισθδή- τηῃσηπ τῶν νέων τρόπων μάθησης. Τὰ παιδιὰ πληγώνουνται, ἀμφιθάλ- Ἀουν, ἀντιδροῦν. Τίποτε δὲν μπο- ρεῖ νὰ ἐπιτύχῃ ὅταν προκαλῆ τὰ αἰ- σθήµατα τῆς κοινΏς γνώμης. Γιατὶ ἔχομε τὰ μαζικὰ µέσα ἐπικοινωνί- ας 4. Περίσκεψπῃ: “Ὁ Μαννίη Αάεϊςοπ (5γςίεπι Ὀεγείορπιεπί Όογροδ Γγαϊοπ) μᾶς ὑπενθυμίζει πώς: α) Οἱ καινοτοµίες κρειάζονται χρήματα κι ἂν δὲν γίνουν χωρὶς πε- ρίσκεψη καὶ προσοχἠ θὰ ἐμποδίσουν μεταγενέστερες πιὸ ἀναγκαῖες. ϐ) Αν δὲν θλέπουν θαθειὰ στὸ μέλλον θὰ Θλάψουν τὰ παιδιά. Υ) Πρέπει νᾶναι τέτοιες ποὺ νὰ μή ἐπιφέρουν µεγάλο χάσμα µετα- ξὺ νέας καὶ παλπᾶς γενιᾶς σπάζον- τας ἔτσι τὴν ἑνότπτά τους. δ Κατάλληπλεςασυν- θἤ κες. Νὰ λάδουµε ὑπ' ὄψπ μας τὶς τεράστιες δυσκολίες ποὺ ὑπάρχουν κι εἴτε νὰ τὶς ἄρουμε εἴτε οἱ καινοτοµίες µας νᾶναι τέ- τοιες ποὺ νὰ ταιριάζουν στὶς δικές µας συνθήκες ἐργασίας. Καλύτερο τὸ «σπεῦδε 6δραδέωο). Εχομε στὴ Μ. Παιδεία τάξεις μὲ 40- 46 παιδιά. Δὲν ἔχουμε κατάλλπλα θ6ιθλία κα δοπθήµατα, οὔτε γιὰ τὰ παιδιὰ οὔ- τε γιὰ τὸ δάσκαλο. δὲν ἔχουμε ἐξο- πλισµένες αἴθουσες, αἴθουσες έργα- στήρια. Οἱ ὥρες ἐργασίας παιδιῶν καὶ ἐκπαιδευτικῶν εἶναι ἤδπ πάµ- πολλες. Τὰ ἀναλυτικὰ κι ὡρολόγια προγράµµατα χρειάζονται ριζικὴ ἀναθεώρπση, οἱ διάφορες µμορφὲς Παιδείας ἑνοποίπσπ κι ἑναρμόνισπ. Εἶναι, πιστεύω, ἀξιοπρόσεκτες οἱ παρατπρήσεις τοῦ Προέδρου τῇᾷς ᾽᾿Αμερικανικῆς Οργάνωσης Ἔκπαι- δευτικῶν μὲ 2 ἐκατμ. µέλπ ΟΠαγίες ζοφεμ. Λέει μεταξὺ ἄλλων: «Οἱ ἐκ- παιδευτικοὶ μποροῦν καὶ θὰ πρωτο- στατήσουν σὲ καινοτοµίες µόνο ἂν τοὺς δοθῇΏ χρόνος µέσα στὶς ἐργά- σιµες ὥρες γιὰ νὰ σχεδιάσουν καὶ νὰ ἑτοιμάσουν ὅημιουργικἡὴ ἐργασία Τῃ ΝΟΕΜΟΒΕΤΙΗΗ ΜΑΤΑΓΝΗ 01/28 Τοῦ κ. ΝΙΚΟΥ ΛΑΜΠΡΑΠΕΗ, 1ΟΝ Διὰ τοῦ ὑπ ἀριθ.65Ξ1)29.8.70 Ν.Δ. ἐπιχειρεῖται ἡ λύσις πλείστων ἐκ τῶν προθλπµάτων τὰ ὁποῖα ἄφο- ροῦν εἰς τὴν ὀργάνωσιν καὶ τήν διοίκπσιν τῆς Γενικῆς ᾿Εκπαιδεύσε- ως ἐν Ἑλλάδι. ἂΑἱ σπουδαιότεραι ἐπιδιώξεις τοῦ νομοθετήµατος τού- του εἶναι αἱ ἀκόλουθοι: 1. 'Αναδιοργάνωσις τοῦ ᾿Ανωτά- του ᾿Ἐκπαιδευτικοῦ Συµθουλίου (4. Ε.Σ.) ὥστε τὰ µέλη αὐτοῦ νὰ εὑρί- σκωνται εἰς διαρκή ἐπαφὴν πρὸς τὴν σχολικἠν ζωὴν καὶ τὴν ἑκιαι- δευτικἡἠν πραγμµατικότπτα. 2. Σαφὴς καθορισμὸς τῶν προσόὀν- των, τῆς θαθμολογικῆς ἐξελίξεως καὶ τῶν καθηκόντων τῶν Ἐκπαιδευ τικῶν ΔΛειτουργῶν Δπμοτικῆς καὶ Μέσης Εκπαιδεύσεως. 8. ᾿Ενίσχυσις τοῦ θεσμοῦ τῶν δ) ντῶν τῶν σχολείων πρὸς θ6ελίωσιν τῆς λειτουργίας αὐτῶν. 4. Σαφὴς καθορισμὸς τῆς διαδι- κασίας τῶν διορισμῶν, προαγωγῶν, µεταθέσεων τῶν ᾿Εκπαιδευτικῶν Λειτουργῶν θάσει ἀντικειμενικῶν κριτιρίων, ὥστε νὰ ὅπμιουργῆται! εἰς αὐτοὺς τὸ συναίσθηµα τῆς ᾱ- σφαλείας διὰ τῆς δικαιοσύνης και τῆς χρηπστῆς διοικήσεως. 6, Παιδαγωγικὴὰ ἐπιμόρφωσις τῶν διοριζοµένων Ἐκτιαιδευτικῶν Μέ- σης ᾿Εκπαιδεύσεως καὶ µετεκπαίδευ- οις, ταχύρρυθµος καὶ μείζονος διαρ- κείας. 6. Κλιμάκωσις τοῦ ἐποπτικοῦ προ- σωπικοῦ πρὸς ἀποδοτικωτέραν ᾱ- σκησιν τῆς ἐποπτείας ἐπὶ τῶν σχο- λείων καὶ τοῦ προσωπικοῦ αὐτῶν. 7. ᾽Αντιμετώπιοις εἰδικῶν θεµά- των, προκυπτόντων ἐκ τῆς σχολι- κΏς ζωῆς καὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῄς ἐκπαιδευτικῆῃς νομοθεσίας. Εἰδικώτερον ἡ ρύθμισις τῶν δια- φόρων θεμάτων ἐπιτυγχάνεται ὡς ἑξῆς: Μπ. Διευθυντοῦ εἰς τὸ Οἰπονομιχὸν Ἀύκειον «Ἀευκωσίας, 2ον Γνωματοδοτικαί: α) ᾿Επὶ 9ε- µάτων κατανοµῆς τῶν σχολείων κατὰ τύπους σχολείων καὶ κατὰ περιοχἠν. ϐ) ᾿Επὶ παντὸς ὀέμωινος γενικοῦ χαρακτῆρος. Δον ἸἘποπτικαί: ᾿Εποπτεύει διὰ τῶν μελῶν του ἐπὶ τῆς λειτουργίας τῶν Σχολῶν ᾿ΓἘΕκπαιδεύσεως Διδα- κτικοῦ Προσωπικοῦ. Τέλος τὸ ἄ.Ε.Σ. ἔχει τὴν εὐθύ: νην νὰ καταρτίζῃ καὶ ὑπωοθάλλα εἰς τὸν 'Ὑπουργὸν κατὰ τὸ τέλος τοῦ σχολικοῦ ἔτους ἔκθξοιν περὶ τῆς καταστάσεως τῆς ἐκπαιδεύσεως κατ θαθµίδας καὶ νὰ προτείνη τὰ ἐνδεικνυόμενα µέτρα πρὸς θελτί- ωσιν. Β΄ Η ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ Ἡ Μέσπ ᾿Εκπαίδευσις, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 8, περιλαμθάνει τὰ παν- τὸς τύπου Γυμνάσια, ἡμερήσια καὶ ἑσπερινά. Τὰ Γυμνάσια εἶναι ἡμερήσια ἑξα- τάξια, ἑσπερινὰ ἐἑπτατάξια καὶ ἡ- µερήσια τριτάξια κατωτέρου κύ- κλου. Αἱ σπουδαὶ εἰς τὰ πλήρη Γυμνά- σια (ἐξατάξια) διαρθροῦνται εἰς δύο κύκλους, τὸν κατώτερον (τά- ἒξεις Α΄, Β’, Γ΄) καὶ τὸν ἀνώτερον (τάξεις Δ΄, Ε΄, Ῥτ'). Τὸ ὡρολόγιον καὶ ἀναλυτικὸν πρόγραµµα µαθηµάτων εἰς τὸν κα- τώτερον κύκλον τῶν πλήρων Γυ- µνασίων ὅλων τῶν κατευθύνσεων καὶ εἰς τὰ αὐτοτελῃ Γυμνάσια κα- τωτέρου κύκλου εἶναι ἑἐνιαῖον καὶ ὀρίζεται διὰ Βασιλικοῦ Διατάγμα- τος (Β.Δ.). Εἰς τὸν ἀνώτερον κύκλον τὰ ἡ- µερήσια Γυμνάσια διακρίνονται εἰς τµήµατα Γενικᾶῆς ΟΘεωρητικῆς καὶ Θετικῆς κατευθύνσεως μὲ δυνατό- τπτα λειτουργίας εἰς ἕκαστον Γυ- µνάσιον ἕν τῶν τµπµάτων τούτων Ἀ πλειόνων. Μὲ τὸν προθλεπόμενον διαφορι- σμὸν τοῦ ᾿Ανωτέρου κύκλου εἰς τµήµατα Γενικῆς, Θεωρηπτικῆς καὶ Θετικής κατευθύνσεως προγραμμα: τίζεται ἡ δυνατότπς ἐπιλογῆς τῶν μαθητῶν τῶν προοριζοµένων διὰ τὰς εἰδικὰς κατευθύνσεις (θεωρη- τικἠ-Θετική). Πάντα ταῦτα θὰ κα. θορισθοῦν διὰ Β.Δ. Τὸ ἀνωτέρω εἶναι ἴσως ἡ µεγαλυ. τέρα καινοτοµία ἥτις εἰσάγεται εις τὴν Μ.Ε. καὶ παρέχει τὴν δυνατό- τητα ἀντιμετωπίσεως τοῦ βέματος τᾷς εἰσαγωγῆς τῶν μαθητῶν εἰς τὰς ᾿Ἀνωτέρας καὶ ᾿Ανωτάτας Σχο- λὰς τοῦ κράτους. Εἰς ἄλλο µέρος τοῦ ἄρθρου 14 ὀρίζεται ὡς ἀριθμὸς μαθηπτῶν κατὰ τάξεις τὸ τεσσαράκοντα (40). Ἡ λειτουργία τάξεων μὲ μαθπτὰς ὁλι- γωτέρους τῶν δεκαπέντε (15) ἆ- ναστέλλεται οἱ δὲ µαθηταὶ ἐγγρά- Φονται εἰς ἄλλο ἁἀντίστοιχο σχο- λεῖον. “Ορίζεται ἐπίσῃπς ὅπως, εἰς ἄς περιοχὰς λειτουργοῦν Γυμνάσια μὲ μαθητὰς πλείονας τῶν 800 ἐπὶ τρία συνεχΏ σχολικὰ ἔτπ, ἱδρύονται νέα τοιαῦτα. Οὕτω ἑκάστη σχολικἠ μονὰς περιορίζεται εἰς 800 τὸ πλεῖ- στον µαθπτάς. Εἰς τὰ 'Εσοπερινὰ Γυμνάσια γΥί- νονται δεκτοὶ πρὸς φοίτπσιν µόνον µαθηταὶ ἀποδεδειγμένως ἐργυαζόμε- νοι πρὸς θιοποριομὸν κατὰ τὴν ἡ- µέραν καὶ ἡλικίας οὐχὶ µικροτέρας τῶν 14 ἐτῶν κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἐγγραφῆς ἡἢ μµετεγγραφῆς των. Ἑτέρα καινοτοµία τοῦ Ν.Δ. 651) 70 εἶναι ἡ πρόθλεψις πρὸς λειτουρ- γίαν προτύπων Γυμνασίων εἰς ἑκά- στην ᾿ἸἘΕκπαιδευτικὴὰν Περ'ρερειαν. τὰ Γυμνάσια ταῦτα θὰ χρπσιμεύ- σουν ὡς ὑπόδειγμα Ἀδιτουογίος καὶ διὰ τὴν πρακτικὴὰν παιδαγ γι κἠν ἐπιμόρφωσιν τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ. (Συνεχίζεται) Α΄ ᾽Ανώτατον ᾿Ἐκπαιδευτικὸν Συμθούλιον. Διὰ τῶν ἄρθρων 2, 3 καὶ 4 τοῦ Ν.Δ. 651)70 καθορίζονται ἡ σύοτα- σις, αἱ ἁρμοδιότητες καὶ ὁ τρόπος λειτουργίας τοῦ Ε.Σ. Τὸ Α.Ε.Σ. θὰ ἁἀποτελῆται ἀπὸ τοὺς τρεῖς Γενικοὺυς Διευθυντὰς Γενικῆς ᾿Εκπαιδεύσεως, ἜἘπαγγελ- µατικηπς ᾿Εκπαιδεύσεως καὶ Θρη- σκευµάτων, καὶ δέκα Ἐκπαιδευτι- κοὺς Συμµθούλους, τοὺς ᾿Επόπτας τῆς ᾿Εκπαιδεύσεως εἰς τὰς δέκα ᾿Ἐκπαιδευτικὰς Περιφερείας, εἰς ἃς διαιρεῖται ἡ χώρα. Κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν ἅπαντα τὰ µέλη τοῦ Α.Ε.Σ. θὰ εὑρίσκωνται εἰς σουνεγῇ ἐπαφὴν μὲ τὴν σχολικἡἠν ζωὴν καὶ τὴν ἐκπαιδευτικὴν πραγµατικότπ- τα. Αἱ ἁρμοδιότπτες τοῦ Δ.Ε.Σ. εἰ- ναι: 1ον ᾿Ἀποφασιστικαί: α) ᾿Επὶ ϐθε- µάτων ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ. ϐ) ᾿Επὶ θεμάτων γενικῶν γραμμῶν καὶ κατευθύνσεων τῶν σχολικῶν προγραμμάτων. Υ) ᾿Επὶ τᾷς γλωσ- σικΏς μορφῆς τῶν σχολικῶν Θιθλί- ων καὶ τᾷᾶς διδασκαλίας ἐν τοῖς σχολείοις. γιὰ τὰ παιδιά. Οχι στὸ σπίτι ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐξαντλπτικὴ ἐργασία τς μέρας, ἀλλὰ στὸ σχολεῖο. Αν τοὺς δοθπ ἡ εὐκαιρία νὰ συμμετάσχουν καὶ νὰ εἰσπγπθοῦν τρόπους εἰσαγω- γΠς τῶν ἀλλαγῶν αὐτῶν. Οἱ ἐκπαι- δευτικοὶ καταπιέζονται συνήθως ἆ- πὸ πολλὲς καινοτοµίες ποὺ εἰσά- γονται ταυτόχρονα χωρὶς ναάἆ- ποδειχθοῦν πρῶτα σὰν ὁρθ ές. ᾿Ἀναφέρω -- συ- νεχίζει -- τὰ νέα µαθπµατικά, τὴν ἐπιστήμπα, τὴν γρήγορη ἀνάγνωσπ (ταρίά τεαάίπᾳ) τὰ οἰκονομικάὰ καὶ τὶς ξένες γλῶσσες στὶς μικρότερες τά- ξεις. Οἱ ἐκδότες κι οἱ ἐργοστασιάρ- Χες ποὺ προωθοῦν τὰ θιθλία τους καὶ τὰ διάφορα θοπθητικἁ µέσα, ἐνδιαφέρονται πρωτίστως γιὰ τὰ κἐρδπ τους». Γιὰ τὴ συμθολἠ τῶν ᾿Επιθεωρητῶν ἀναφέρει, ὅτι τὴ δύ- ναµη τῆς ἐξουσίας ποὺ ἔχουν τιρέ- πει νὰ τὴ χρπσιμοποιοῦν μὲ πολλὴ προσοχἡ καὶ σοφία γιατὶ εἶναι Γιολ- λὲς φορὲς ἐπικίνδυνο ὅπλο,. Αν δὲν εἶναι 6έδαιοι, πὼς πραγματικὰ ἔπεισαν τὸν ἐκπαιδευτικὸ γιὰ τὴν ἄποφή τους, νὰ μὴ τὴν ἐπιθάλουν μὲ τὴ δία, γιατὶ τότε θὰ φέρουν τ᾽ ἀντίθετα ἀποτελέσματα καὶ στοὺς πιὸ ἐνθουσιώδεις ἁἀκόμα. Καὶ τότε εἶναι ποὺ θὰ δημµιουργπθῆ πραγµσ τικὴ ἀποτελμάτωσπ (ςἰπαπα[ίοπ). Οχι λοιπὸν «ἐνθουσιασμὸς» καὶ θιασύνιπ. Χρειαζόμαστε ἀἄλλαγές τώρα ἀμέσως, Χωρὶς καθυστέρπση. Νὰ γίνουν ὅμως μὲ φρόνησπ καὶ γνώσπ. Κι ἂν ἀκόμα ἔχουμε ἔτοιμα καινούργια τὰ πανιὰ ἃς ἀνακαινί- σουµε ἐπίσῃπς τὸ πλεούὐμενό µας πρὶν ζανοιχτοῦμε στὸ πέλαγο. ΕΝΤΟΣ ΤΗΝ ΠΛΑΙΣΙΩΝ ΤΩΝ ΕΩΡΙΛΣΜΙΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΛΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕ ΤΩΝ ΕΚΠΛΙΛΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΙΑΝΩΣΕΩΝ ΟΕΛΜΕΚ--ΠΟΕΔ--ΟΛΤΕΚ Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους ὅτι τὸ Πανελλήνιον ἑορτάζει ἐφέτος τὰ 150 χρόνια ἀπὸ τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, τὸ δὲ 1971 ἔχει καθιε- ρωθῆ ὡς ἔτος Παλιγγενεσίας. Αἱ ἐκπαιδευτικαὶ ὀργανώσεις ΠΟΕΔ -- ΟΔΤΕΚ -- ΟΕΛΜΕΙ συμμµετέ- χουν εἰς τοὺς παντιγυρισμοὺς δι’ ἑνδοοχολικῶν ἑορτασμῶν, διὰ προ: κπρύξεως διαγωνισμοῦὺ πραγμα- τείας, διὰ διοργανώσεως παγκοινο- τικῶν ἑορτασμῶν, δι’ ὁμιλιῶν, εἰς ἑκάστπν κοινότπτα, διὰ ἀφιερώσεως τῶν ἐκφραστικῶν των ὀργάνων εἰς τὸ ἔτος Παλιγγενεσίας καὶ δι’ ἅλ- λων ἀπὸ κοινοῦ ἐκδηλώσεων. Ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω ἑκδπλώσεων, αἱ γραμμµατείῖαι τῶν ἐκπαιδευτικῶν ὀρύγανώσεων ΠΟΕΔ -- ΟΔΤΕΚ --- Ο- ΕΔΜΕΕ, κατόπιν ἀποφάσεων τῶν Κ.Δ.Σ. των συνελθοῦσαι εἰς κοινἠν σύσκεψιν ἐξαγγέλλουν τὴν ἀπόφα- σίν των, ὡς περαιτέρω προσφορᾶὰν εἰς τὸ ἔτος Παλιγγενεσίας. 1) Νὰ φέρουν εἰς τὰν δηµοσιότῃ- τα ἄγνωστα εἰσέτι γεγονότα τοῦ 198ἱ τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν πρωταρχι- κῄῆς σπµασίας πτυχἠν τοῦ ἱστορικοῦ θίου τῆς Κύπρου εἰς τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἐλευθερίαν. 2) Νὰ τιµήσουν τοὺς πρωτεργά- τας τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ 1981 καὶ τοὺς ἱδρυτὰς καὶ ἁγωνιστὰς τῃς μυστικῆπς παρανόµου ὀργανώσεως τῆς ἐποχῆς ΕΡΕΙΚ (Ἐθνικὴ Βιζοσπα- στικἠ Ένωσις Κύπρου). Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον συνεστή- θΠη ἐπιτροπὴ ἐκ τῶν Προέδρων καὶ Γραμματέων τῶν τριῶν ὀργανώσεων κ.κ. Α. Κιαγιᾶ, Α. Φυλακτῆ, ΑΔ. Πα- παμιλτιάδπ, Χρ. Κοντεμενιώτπ, Α. ᾿Αθανασίου, καὶ Κ. Καραγιάννη, ἡ ὁποία συντόμως θὰ διευρυνθῆ δι’ ἄλλων προσώπων. Ἡ ἐπιτροπὴ ποεῖται ἔκκλησιν πρὸς µπάντας τοὺς γνωρίζοντας ὄμτιδήποτε διὰ τὴν ἐποχήν, ὅπως ἐπικοινωνήσουν μετ’ αὐτῆς τὸ συν- τομώτερον. Πᾶν ἔγγραφον, στοι- χεῖον ἃ ἀφήγποις νὰ ἀποστέλλεται εἰς τὴν διεύθυνσιν μιᾶς ἐκ τῶν δύο ὀργανώσεων ὡς κατωτέρω: ΠΟΕΔ, Διδασκαλικὸν Μέγαρον, λεωφόρος Μακαρίου Γ΄, καὶ ΟΕΛΜΕΚΕ, Μέγα- ρον Χατζησάθθα, 4ος ὄροφος. Στόχος τῶν τριῶν ὀργανώσεων Εἶναι ὅπως ἡ ὅλπ προσπάθεια ἅτιο- περατωθῃ ἐντὸς τοῦ ἔτους Παλιγγε- νεσίας. Αἱ Ἐνπαιδευτικαὶ ᾿Οργανώσεις καὶ ἡ Πνευματικὴ Στέγη Ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ Ἔτους Ἐθνι- κπς Παλιγγενεσίας ἡ Πνευματικὰ Στέγπ καὶ αἱ συνεργαζόµεναι ἐκ- παιδευτικαὶ ὀργανώσεις ΠΟΕΔ, ϱο- ΕΜΔΕΚ καὶ ΟΛΤΕΚ ἀπεφάσισαν ὅ- πως προκπρύξουν διαγωνισμὸν πρα- Υµατείας ὑπὸ τὸν τίτλον: «“Ἡ Παι- δεία ὡς παράγων προετοϊὶµασίας τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821) (μὲ ἰδιαιτέ- ραν ἔμφασιν εἰς τὴν εἰδικὴν προσ- φορὰν τῇῆς Κύπρου, Ἡ ὑτιοθλπθπσομένπ διὰ τὸν ὅδια- γωνισμὸν πραγματεία δέον ὅπως εἷ- ναι πρωτότυπος καὶ νὰ μὴ ἔχπ ὅηπ- µοσιευθή προπιγουµένως. Γλῶσσα: 'ΑπλΠ καθαρεύουσα ἢ ἁ- πλι ὅπμοτική, Δικαίωμα συµµετοχῆς: Εἰς τὸν διαγωνισμὸν δύναται νὰ συμμετά- σχπ πᾶς ἝἜλλην Κύπριος ἀνεξαρτή- τως ἡλικίας. Έκτασις πραγµατείας: Οὐχὶ ὁλι- γώτεραι τῶν ὀγδοήκοντα ὅακτυλο:- γραφηµένων σελίδων (φούλσκαπι, ντάλγι-σπιέῖς). Προθεσμία ὑποθολῃς: Μέχρι καὶ τῆς Ίδπς ᾿Οκτωθρίου 1971. Τρόπος ὑτιοθολῆς: 1) ᾿Επὶ τῆς πρώτης σελίδος τῆς ὑποθαλλομένπς πραγµατείας δέον νὰ οπμειῶνται µόνον τὰ ἑξῃς διακριτικὰ στοιχεῖα: α) 'Εξαψήφιος ἁριθμός. ϐ) Ἕν γνωμµικόν, Νὰ μὴ σπμµειωθΏ εἰς οὐὗ- δεµίαν σελίδα τὸ ὄνομα τοῦ συµµε- τέχοντος εἰς τὸν διαγωνισµόν. 2) ᾿Ἐντὸς τοῦ φακέλλου ἁἀποστολῆς τῃς πραγµατείας δέον ὅπως ὑπάρ- Χπ ἕτερος µικρότερος «φάκελλος σφραγισµένος. Εὶἰς τὴν ἐξωτερικὴν ὄψιν τοῦ µικροτέρου τούτου φακέλ- λου νὰ εἶναι ἀναγεγραμμένος μµό- νον ὁ ἐξαψήφιος ἀριθμὸς καὶ τὸ γνωμικὸν τῆς πραγµατείας, ἐσωτε- ρικῶς δὲ ὁ φάκελλος αὐτὸς νὰ πε- ριέχπ σελίδα χάρτου, ἐφ᾽ ἧς θὰ ἆἁ- ναγράφεται καὶ πιάλιν ὁ αὐτὸς ἐξα- ψήφιος ἀριθμός, τὸ αὐτὸ γνωµικὀν, τὸ ὄνομα καὶ ἡ διεύθυνοις τοῦ ἢ τῆς συγγραφέως τῇᾷς πραγµατείας. Ὅ 6ραθευθπσόµενος θὰ διατπρή- σοπ τὰ δικαιώµατα τῆς πνευμµατικῆς του ἰδιοκττισίας. ὌἜπαθλον: Λίραι ἑκατὸν (5100) Τὸ ἔπαθλον τοῦτο θὰ διανεµπθῆ ἐξ ἴσου εἰς ἐργασίας οὐχὶ πέραν τῶν δύο, ἐν ᾖ περιπτώσει ἠθελε κριθῇ σκόπιµον ἐκ µέρους τᾷς Κριτικής Ἐπιτροπῆς, 'Ωσαύτως εἰς τοὺς 6ρα- θευθπσοµένους θὰ ἁπονεμπθπ σχε- τικὸν δίπλωμα. Ἡ Κριτικὰ Ἐπιτροπὴ θὰ ἀνακοι- νωθη ἐν καιρῷ, Αἱ πραγματεῖαι νὰ ἀποστέλλωνται δι’ Επιστολῆς ἐπὶ συστάσει εἰς τὸν κ. Χαράλαμπον Ζεθλάρην. Μέγαρον Διδασκαλικοῦ Ταμιευτηρίου, Λεωφ. Μακαρίου Γ΄, Αρ. 18, (6’ ὄροφος), εἰς Λευκωσίαν. ΜΑΡΤΙΟΣ 1971 δελτίον οξΛΝ Ες π ΣΕΛΙΣ 5 ΔΙΑ τὸ ΕΤΟΣ ΠΑΔΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ ΕΥΡΕΙΑ ΣΙΣΗΕΨΙΣ ΕΙΣ Τ{ῃ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΛΙΛΕΙΛΣ Τὸ Σάθθατον, 16 Ιανουαρίου, ἑ- πραγµατοποιήθηι ἐν τῷ Ὑπουργείῳ Παιδείας, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, εὐρεῖα σύσκεψις κυ- Οερνπτικῶν καὶ ἄλλων ἀντιπροσω- πευτικῶν παραγόντων πρὸς ἀνταλ- λαγὴν ἀπόψεων ἐπὶ τοῦ καλυτέρου κατα τὸ δυνατὸν τρόπου εορτασμοῦ τῆς 19θθετπρίδος τῆς ἙἛλληνικπς Ἐθνικῆς ᾿Επαναστάσεως Ι85Ι. αῆς συσκέφεως προήδρευσεν ὁ Ὑπουργὸς Παιδειας κ. ὅριξος 1Ε- τριόπς, στις ἆἄφου Ἠπυχαρἰστησε τους αντιπροσώπους διὰ τήν ἄἅμε- σον ανταπὀκρισιν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον των ὑπεγράμμισε τὴν μµεγάλτν σπ- µασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχουν διὰ τὸν καθόλου 'Ελληνισμὸν καὶ διὰ τὴν Κύπρον εἰδικώτερον οἱ τοιοῦτοι ἐπὶ τῃ 1Ρθετπρίδι ἑορτασμοὶ πρὸς ἔτι μεγαλυτέραν συνειδπτοποίπσιν τς ἀξίας τῆς ἐλευθερίας καὶ σφυρπλά- τησιν τῆς ἰδέας τῆς ἑνότπτος τοῦ ἔθνους διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῶν δι- καίων διεκδικήσεων τοῦ Ἑλληνι- ομοῦ. ᾿Ακολούθως ὁ κ. “Ὑπουργὸς ἐνημέρωσε τοὺς παρόντας ἐπὶ τῶν ὑπὸ τοῦ 'Ὑπουργείου Παιδείας Ππρο- γραμματισθεισῶν σχετικῶν ἐκδπλώ- σεων διὰ τὰ 'Ελληπνικὰ σχολεῖα τῄῃς Κύπρου, ἐκάλεσε δὲ τούτους νὰ ἐκ- φέρωσιν ἀπόψεις καὶ ὑποθάλωσιν εἰσαιγήσεις πρὸς καθολικἠν συµµε- τοχἠν εἰς τοὺς ἑορτασμούς. Πάντες οἱ παρευρεθέντες ἐπεκρότησαν τὴν ἰδέαν τοῦ κατὰ πανηγυρικώτερον τρότιον ἑορτασμοῦ τόσον ἐπὶ παγκυ- πρίου κλίµακος ὅσον καὶ ἐν τῷ πλαι- σίῳ τῶν πανελληνίων ἑορτασμῶν, συμπεριλαμθανομένου καὶ τοῦ ἁπο- δήµου Ἑλληνισμοῦ, ἀνεφέρθηπσαν εἰς τὰς μµελετωµένας ὑφ) ἑκάστου ὀρνγανισμοῦ δραστπριότπτας, παρέ- σχον δὲ τὴν διαθεθαίωοιν, ὅτι θὰ μµετάσχωσιν ἑνεργῶς καὶ θὰ συµθάἀ- λωσιν δι’ ὅλων τῶν εἰς τὴν διάθεσίν των µέσων εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τόσον τῶν γενικῶν ἑορτασμῶν ὅσον καὶ τῶν εἰδικωτέρων ὑφ' ἑκάστου ὀργα- νισμοῦ ἐκδπηλώσεων. Εἰς τὴν σὐσκεψιν παρέστησαν ὡς ἐκπρόσωπος τῆς ᾿Εκκλπσίας ὁ Θεο- φιλέστατος Χωρεπίσκοπος Κωνσταν- τίας κ. Χρυσόστομος, ὁ Ὑφυπουργὸς παρὰ τῷ Προέδρῳ κ. Π. Σταύρου, οἱ Γενικοὶ Διευθυνταὶ τῶν 'Ύπουρ- γείων Παιδείας, Ἐσωτερικῶν καὶ Ἐργασίας καὶ Κοινωνικῶν ᾿Ασφαλί- σεων κ.κ. Π. ᾿Αδαμίδης, Α. Αναστα- σίου καὶ Μ. Σπαρσῆς, ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου ᾿Εξωτερικῶν ὁ Πρέ- σοθυς κ. Γ. Πελαγίας καὶ ὁ κ. ὁρ. Βράχας, ὁ ᾿Αντιουνταγματάρχης Σκόντρας, ὡς ἐκπρόσωπος τῇᾷς ἘἙ- θνικῆς ὁρουρᾶς, οἱ Πρόεδροι τῶν Ἐκπιαιδευτικῶν Οργανώσεων ΟΕΛ- ΜΕΚ, ΠΟΕΔ καὶ ΟΛΤΕΚ, κ.κ. Α. Πα- παμιλτιάδης, Α. Καγιᾶς καὶ ὁ. ὌὈρ- φανίδης, οἱ Γενικοὶ Γραμματεῖς τῆς ΣΕΚ καὶ ΠΕΟ, κ.κ. Μ. Πισσᾶς καὶ Α. ζΖιαρτίδηας, ὁ Διευθυντής τοῦ ΡΙΚ κ. ΔΑ. Χριοτοφίδης, καὶ ἐκπρό- σωποι τοῦ ΚΟΑ καὶ τοῦ ΠΕΜΑ οἱ κ.κ. Α. Χατζηθασιλείου καὶ Χρ. ΧἎρι- στοδούλου. Μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴν ἀπόψεων ἐξελέγπ πενταµελἠς ουντονιστικὴἡ ἐπιτροπὴ ἐκ τῶν κ.κ. Π. Σταύρου, ὡς Προέδρου, ΑΔ. Χριστοφίδπ, ὁρ. Βράχα, Α. Παπαμιλτιάδη, Μ. Πισσᾶ καὶ τοῦ κ. Κ. Στεφάνου, Ἐπιθεωρη- τοῦ, ὡς Γραµµατέως πρὸς συντονι- σμὸν τῶν ἐνεργειῶν. ᾽Απεφασίσθπῃ ἡ ἁἀποστολὴ τοῦ ἆ- κολούθου τπλεγραφήμµατος πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς ᾿Επιτροπῆς 'ἙΕ- ορτασμοῦ Ἰ1Ρθετπρίδος τῆς Παλιγγε- νεσίας εἰς ᾿Αθήνας: «Κυπριακὰ ᾿Επιτροπὴ διὰ ἔτος Παλιγγενεσίας κατὰ τὴν πρώὠτην αὖ- τῆς συνεδρίαν σήμερον ἀπευθύνει πρὸς ὑμᾶς καὶ δι' ὑμῶν πρὸς ἁδελ- φὸν λαὸν μπτρὸς πατρίδος ἐγκάρ- διον ἐθνικὸν χαιρετισµόν. Προσδο- κῶμεν στενὴν συνεργασίαν καὶ ἁ- ποθλέπομεν εἰς ἰδικήν σας συμµτια- ράστασιν διὰ λαμπρότερον καὶ οὐ- σιαστικώτερον κατὰ τὸ δυνατὸν ἑ- ορτασμὸν ἐν Κύπρῳ. ὀρῖξος Πετρί- δης “Ὑπουργὸς Παιδείας, Πρόεδρος Κυπριακῆς ᾿Επιτροπῆς. Μεταξὺ τῶν γενοµένων εἰδικωτέ- ρων εἰσπγήσεων περιλαμθάνονται αἱ ἑξῆς: (α) Νὰ γίνῃ ουντονισµένπ ἐξόρ- µησις ὁμιλητῶν εἰς πάντα τὰ Χω- ρία τῆς Κύπρου θάσει καταρτισθη- σοµένου προγράµµατος ὑπὸ τῶν ἐκ- παιδευτικῶν ἰδίᾳ ὀργανώσεων ἢ καὶ ἄλλων ἐν συνεννοήσει καὶ συνερυα- σίᾳ. Κρίνεται οκόπιµον νὰ ἐξαρθῶ- οι τὰ θετικὰ στοιχεῖα ἢ κατὰ τρό- πον θετικὸν τὰ ἐκ τοῦ ἀγῶνος ὅι- δάγµατα. (6) '“Ο ἑορτασμὸς τῆς Όπς ᾿Του- λίου νὰ προσλάδῃπ πανελλήνιον χα- ρακτῆρα (συνοδικὸν συλλείτουργον, εἰδικὴ εὐχὴ διὰ τοὺς σφαγιασθέν- τας καὶ µάρτυρας, παρουσία ἛἙλλα- διτῶν ἐν Κύπρῳ κ.ἄ,). ο) Νάὰ γίνπ µεθοδικἡ προσέγγι- σις τῶν ἑορτασμῶν μὲ θᾳσικοὺς κύ- κλους τοὺς χρόνους τῆς Τουρκο- κρατίας, τὴν προπαρασκευἠν τοῦ ᾿Αγῶνος, καὶ τὴν ᾿Ετιανάστασιν (ἕν θᾳασικὸν ἐπετειολόγιον θὰ διπυκόλυ- Ἀυνεν, ἐπὶ τοῦ προκειµένου). (6) Νὰ προωθΠπθῃ ἡ ἀνέγερσις Μνημείου ᾿Ἀγῶνος ἐν Κύπρῳ ἢ Μνπ- µείου Ἑλληνικῆς Επαναστάσεως, ἡ ἔκδοσις τῆς ἐργασίας τοῦ Ροδίωνος Γεωργιάδῃπ, καὶ ἡ διερεύνπσις τῶν ἀρχείων τοῦ ᾿Εθνολογικοῦ Μουσείου ἐν οχέσει πρὸς τὸν Κυπριακὸν ἆ- γῶνα. (Ε) Νὰ κινπτοποιπιθῶσι κατόπιν σχετικῶν ἐγκυκλίων, ὁδηγιῶν ἢ ἅλ- λως ὅλαι αἱ ὀργανώσεις καὶ Σωµα- τεῖα τόσον εἰς τὰς πόλεις, ὅσον καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον. (στ) Δεδομένου, ὅτι οἱ ἐν 'Ἀμε- ρικῇΏ Κύπριοι ἔχουν προγραμματίσει συνέδριον ἐν Κύπρῳφ, νὰ καταθλπ- Θᾷ προσπάθεια, ὅπως εἰς τοῦτο ἑἐκ- προσοωπηπθοῦν καὶ Ἕλληνες Κύπριοι διαµένοντες εἰς ἄλλας ἠπείρους καὶ χώρας, οἱ δὲ µέλλοντες νὰ µε- τάσχωσι τοῦ ὀργανωθπσομένου ἐν ᾿Αθήναις συνεδρίου ἁπόδπμοι “Ελ- Άπνες προσκλπθῶσι καὶ εἰς Κύπρον. (6) Νὰ ἀξιοποιπθῃ ἡ ὅλια ἐργα- σία κα αἱ δραστηριότητες τοῦ ἔτους διὰ ποικίλων ἐκδόσεων ἀνθολονυτι- µάτων ἐκ πηγῶν μὲ Κυπριακὰ ἰδίαᾳ κείµενα ἐπὶ Τουρκοκρατίας, μὲ συλ- λογὰς µπορτραίτων ἃ ζωγραφικῶν πινάκων κ.ᾶ. (π) Νὰ καταθλπθῃ προσπάθεια, ὥστε τὰ θέµατα τῶν ἐπὶ τῇ ἑορτῇῃ τῶν γραμμάτων ὁμιλιῶν, ἰδίᾳ εἰς ἑ- ορτασμοὺς κοινοὺς τῶν ἐκπαιδεύτι- κῶν ὀργανώσεων, ἐνταχθῶσι, κατὰ τὸ δυνατὀν, εἰς τὰ πλαίσια τοῦ ἕ- τους παλιγγενεσίας ἐπιλεγόμενα καταλλήλως καὶ παρεχοµένων σχε- τικῶν ὁδπγιῶν. (θ) Νὰ καταρτισθῃ εἰδικὴ καλλι- τεχνική ἐπιτροπή. (0. Νὰ ἑορτασθῃ ἡ ἐπέτειος ὑπὸ τῆς Βουλῆς τῶν ᾿Αντιπροοώπων εἰς εἰδικὴν πανηγυρικἠν αὐτῆς συνε- δρίαν. ΣΥΜΜΕΙΟΧΗ ΘΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΛΙΛΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΛΝΟΣΕΟΝ ΠΣ ΤΑ} ΕΚΛΗΛΩΣΗΣ ΔΙΑ 10 ΠΟΣ ΠΛΝΙΤΕΝΕΙΛ Λευκωσία, 24 Φεθρουαρίου, 1971 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Πρὸς τοὺς Διευθυντὰς καὶ Προσωπικὸν τῶν Σχολείων Στοιχειώδους καὶ Μέσης ᾿Εκπαιδεύσεως Θέμα: ΕΤΟΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ Τὰ Διοικητικὰἁ Συμθούλια τῶν ᾿Οργανώσεων ΟΕΛΜΕΙΚ -- ΠΟΕΔ --- ΟΛΤΕΚ κοινοποιοῦν πρὸς τοὺς ᾿Εκπαιδευτικοὺς τῆς Κύ- πρου τὰς κάτωθι συμπληρωματικὰς ἀποφάσεις των ἀναφορικῶς πρὸς τὴν συμμετοχὴν τῶν ᾿Ὀργανώσεων εἰς τὰς ἐκδηλώσεις διὰ τὸ ΕΤΟΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ καὶ καλοῦν πάντας ὅπως συµθάλουν εἰς τὴν καλυτέραν δυνατὴν ἐπιτυχίαν των. 1. ᾿Ενεργὸς συμμετοχὴ τῶν ᾿Εκπαιδευτικῶν εἰς τὰς κατὰ τό- πους ᾿Επιτροπάς, ᾿Ἐπαρχιακὰς ἢ Τοπικάς, διὰ προγραμματισμὸν καὶ πραγµατοποίησιν ἐκδηλώσεων. 2. Κάλυψις --- ἀνεξαρτήτως τῶν ᾿Ενδοσχολικῶν 'Ἑορτασμῶν θ6ά- σει τῆς ᾿Εγκυκλίου τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας --- καὶ τῆς τελευταίας Κοινότητος, δι ἐθνικῶν ὁμιλιῶν ὑπὸ Διδασκάλων καὶ Καθ γητῶν κατὰ τοὺς ᾿Εορτασμοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ πραγματοποιηθοῦν μεταξδὺ τῶν ἡμερομηνιῶν τῆς 2δης Μαρτίου καὶ Της ᾽Απριλίου, 1971. 3. Συνεργασία τῶν Συμθουλίων τῶν ᾿Επαρχιακῶν Τμημάτων τῶν Οργανώσεων διὰ τὸν καταρτισμὸν Προγράµµατος καὶ τὴν Πρα- Ὑματοποίησιν κοινῶν ἑορταστικῶν καὶ ἄλλων συναφῶν ἐκδηλώσεων τῶν Ἐκπαιδευτικῶν. Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ἔχουν ἤδη ἐνημερωθῆ τὰ Συμθούλια τῶν ᾿Επαρχιακῶν Τμημάτων τῶν ᾿Οργανώσεων, πρὸς τὰ Οποις δύνανται νὰ ἀπευθύνωνται οἱ Ἐκπαιδευτικοὶ δι οἰονδήποτε σχετικὸν θέµα. Μὲ Συναδελφικοὺς Χαιρετισ οὐύς, Διὰ τὰ Διοικητικὰ Συμθούλια, ΟΕΛΜΕΚ ᾿Ανδρέας Παπαμιλτιάδης Πρόεδρος Κώστας Καραγιάννης Γεν. Γραμματεὺς ΠΟΕΔ ᾿Αλέξανδρος Κιαγιᾶς Πρόεδρος Χρῖστος Κοντεμενιώτης Γεν. Γραμματεὺς ΟΛΤΕΚ ᾿Ανδρέας Φυλακτῆς Πρόεδρος Φιλόθεος ᾿Ορφανίδης Γεν. Γραμματεὺς δελτίον ΦΕΑΜΕΚ 5 δελτίον ΟΕ ΑΜΕΙΚ Ἠρθα γιὰ νὰ πολεµήσω.. Τὴ φευγάλα νὰ μὴν τὴν Φάζετε κα- θόλου εἰς τὸν νοῦν σας. Καθῆστε ἐδῶ νὰ πεθάνωµε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». Ὁ δὲ Βοϊδῆς Μαυρο- µιχάλης ἐφώναξε: «Πᾶμε στὰ τα- μπούρια µας κι’ ὅποιος ξημερωθῆ αὔριο, ἂς ἀκούη τῶν γυναικῶν τὰ µοιρολόγια». Αἱ ἐπιθέσεις τῶν Αἰγυπτίων συνεχίσθησαν ἀδιάκο- ποι ὁλόκληρον τὴν ἡμέραν, χωρὶς γὰ κλονίσουν τὴν δρᾶκα τῶν γεν- ναίων ποὺ ἐφιλοδόξησαν νὰ κά- µουν τὸ Μανιάκι νέας Θερμοπύ- λας. Πρῶτον ἐσίγησε τὸ ταμποῦ- ρι τοῦ Παπαφλέσσα. Ὅλοι οἱ εὖ- ρισκόµενοι εἰς αὐτὸ κατέκειντο νεκροί. Τὸ ὀχύρωμα τοῦ Βοϊδὴῆ Μαυρομιχάλη μὲ τοὺς Μανιάτας ἐκράτησε περισσότερον, ἀλλά, τε: λικά, ἐσίγησε καὶ αὐτό. Ὁ ση- µαιοφόρος τοῦ Παπαφλέσσα Δη: µήτρης, διὰ νὰ μὴν πέσῃ τὸ λά- 6αρον τῆς µάχης εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν, ἔσχισε τὸ ὕφασμα εἰς λω- ρίδας, τὰς ὁποίας ἀπέκρυψεν εἰς τὸ στῆθος του, ἀπέσπασε ἀπὸ τὸν κοντὸν τὸν σταυρὸὀν καί, κρατῶν αὐτὸν εἰς τὸ ἕνα χέρι καὶ εἷς τὸ ἄλλο τὸ ξίφος του, κατώρθώσε νὰ διασχίσῃ τὰς ἐχθρικὰς φάλαγ- γας καὶ νὰ σωθῇ. Εἰς τὸν Ἰμ- ὁραήμ, ποὺ ἐζήτησε νὰ ἰδῇ τὸν Παπαφλέσσαν, οἱ στρατιῶται του ἐπῆραν ἕνα ἀκέφαλον πτῶμα. Ὁ Αἰγύπτιος στρατηγὸς διέταξε τό- τε νὰ εὑρεθῇ καὶ ἡ κεφαλή. Ὁ κορμὸς προσεδέθη κατόπιν εἰς ἕ- να πάσσαλον, ποὺ ἐστήθη εἰς τὸ ἔδαφος, προσηρµόσθη δὲ εἰς αὖ- τὸν ἡ κεφαλή, εἲς τρόπον ὥστε ὁ Παπαφλέσσας ἐφαίνετο ζωντανός. «Ὁ ᾿Ιμθδραὴμ τὸν ἐκύταξεν ἀρ- κετἠν ὥραν καὶ εἰς τὸ τέλος εἶπε: «ὝἨτο ἱκανὸς καὶ γενναῖος ἄν- θρωπος. Καλύτερα νὰ ἐπαθαίνα- µε ἄλλη τόση ζημία. ἀλλὰ νὰ τὸν ἐπιάναμε ζωντανό». Ναυμαχία τοῦ Καφηρέως. Ἑλ- ληνικὴ μοῖρα ὑπὸ τὸν Γεώργιον Σ αχτούρην διέλυσε τὸν ὑπὸ τὸν Τοπὰλ πασσᾶν τουρκικὸν στόλον ἐκ 51 πλοίων, ἀνετίναξε τὴν ναυ- αρχίδα (καπιτάναν), κατέστρεψε τρία θρίκια καὶ ἠχμαλώτισε πέν- τε μεταγωγικὰ μὲ πολεμοφόδια. Εἰς τὴν ἀναφοράν του ὁ Σαχτού- ρης γράφει διὰ τὴν ἀνατίναξιν τῆς ναυαρχίδος. ποὺ ἦτο θαρὺ πο- λεμικὸν σκάφος μὲ 62 κανόνια: «Θέαμα φρικτὸν ἀληθινὰ νὰ ὀλέ- πῃ τινὰς 800 τῶν ἐχθρῶν, οἵτινες ηὑρίσκοντο εἰς τὴν ρηθεῖσαν κα: πιτάναν, νὰ ἐκσφενδονίζωνται εἰς τὸν ἀέρα, ὁμοῦ μὲ κανόνια, κα- τάρτια, ξύλα κτλ. ἕως τὸν οὐ- ρανόν». 26 Μαΐου 1823. -- Ὁ Χοσρὲφ πασσᾶς, ἡ- γούµενος Ἰἰσχυρᾶς µοίρας τοῦ τουρκικοῦ στόλου, καταπλέει εἰς Κάρυστον καὶ ἀποθιθάζει στίφη γενιτσάρων, ποὺ ἑνοῦνται μὲ τοὺς στρατιώτας τοῦ ᾽᾿Ομὲρ µπέη καὶ ἀρχίζουν τὴν συστηµατικὴν ἐξόν- τώσιν τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Οἱ γενίτσαροι ἐθανάτώναν μὲ μαρτύρια τοὺς ἄνδρας, ἤνοιγαν τὰς κοιλίας ἐγκύων γυναικῶν καὶ ἀποσποῦσαν μὲ τὰ χέρια των ἀπὸ τὰ σπλάγχνα των τὰ ἔμόρυα, διεµέλιζον μικρὰ παιδιά, ἀπεγύ- µνωναν παρθένους καὶ νεαρὰς γυναῖκας καὶ τὰς ἐθίαζαν ἐμπρὸς εἷς τὰ µάτια τῶν δεµένων συζύ- γὠν, πατέρων καὶ ἀδελφῶν των. Τόση το ἡ ἀποθηρίωσίς των, ὥστε ὁ ἴδιος ὁ ᾿Ομὲρ µπέης συνε- κινήθη καὶ ἔκρυψε πολλοὺς “Ελ- ληνας καὶ Ἑλληνίδας εἰς τὸν γυ- ναικωνίτην τοῦ σπιτιοῦ του. Τὸ παράδειγμά του ἐμιμήθησαν καὶ ἄλλοι ἰσχυροὶ Τοῦρκοι τῆς Ἰα- ρύστου. 26 ἹΠΜαΐου 1821. -- “Ἡ συνέλευσις τῶν Καλτεζῶν συνιστᾷ τὴν Γερουσίαν τῆς Πελοποννήσου καὶ ἐκλέγει µέλη της τοὺς ἐπίσκοπον Βρεσθέ- νης Θεοδώρητον 2. Χαραλάμπην, Α. Κανακάρην, Αν. Παπαγιαννό- πουλον (Δηληγιάννην), Θ. Ρέν- την, καὶ Μ. Πονηρόπουλον «διὰ νὰ παρευρίσκωνται μετὰ τοῦ ἐν- δοξοτάτου κοινοῦ ᾿Αρχιστρατή- γου µας ἩΠ. Μαυρομιχάλη, νὰ συσκέπτωνται, προηγουµένης τῆς ἐνδοξότητός του, προθλέπωσι καὶ διοικῶσι καὶ κατὰ τὸ μερικὸν καὶ κατὰ τὸ γενικὀν. ἁπάσας τὰς ὅ- ποθέσεις, διαφορὰς καὶ πᾶν ὅ.τι συντείνει εἷς τὴν κοινἠν εὐταξίαν, εἶχον φονευθῆ κατὰ τὰς πέριξ τῶν ᾿Αθηνῶν µάχας, εἰς τὸ Φά- ληρον, ὅπου καὶ ἐτάφησαν. Εἰς τὴν µεγαλοπρεπῆ τελετὴν παρέ- στη ὁ θασιλεὺς Όθων, ὁ ὁποῖος ἀφήρεσε τὸν Μεγαλόσταυρον ἀπὸ τὸ στῆθος του καὶ τὸν ἐτοποθέ- τησε ἐπὶ τοῦ λειψάνου τοῦ Ἰα- ραϊσκάκη: «᾿Αφήνω αὐτὸν διὰ παντὸς εἰς τὸν οἶκον σου, εἶπε, εἰς ἀνεξάλειπτον µνήµην τῆς πρὸς σὲ τοῦ ἔθνους εὐγνωμοσύνης». ὍὉ θᾳασιλεὺς Όθων ἔδωσε ἐπίσης 6.000 δραχμὰς καὶ 500 στρέµµα- τα ἐθνικῆς γῆς ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Κορινθίας εἰς τὴν νεώὠτέραν ϐΘυ- γατέρα τοῦ Καραϊσκάκη Πηνελό- πην, διὰ νὰ νυμφευθῇ τὸν υἱὸν τοῦ Σ. Μοταρᾶ, μὲ τὸν ὁποῖον εἶχε µνηστευθῆη ζῶντος τοῦ πα- τρός της. 28 ᾿ Απριλίου 1821. --- Μάχη τῆς ᾽Αλαμάνας, παρὰ τὰ στενὰ τῶν Θερμοπυλῶν, καθ) ἥν οἱ ᾿Αθανάσιος Διάκος, Πανουργιᾶς καὶ Δυοθουνιώτης μὲ ἐλαχίστας δυνάµεις ἀντιμετώ- πισαν τὸν στρατὸν τοῦ ᾿Ομὲρ Βρυώνη. Οἱ τρεῖς ἀρχηγοὶ κατε- λαθον τὰς διόδους, ἆἀλλ᾽ ὁ μὲν Πανουργιᾶς, μαχόμενος εἷς τὴν πρώτην γραμμὴν ἑἐτραυματίσθη καὶ τὸ σῶμα του διελύθη, ὁ δὲ Δυοθουνιώτης ἠναγκάσθη ν᾿ ἆπο- συρθῆῇ. Οἱ περὶ τὸν Διάκον προσε- πάθησαν τότε νὰ τὸν πείσουν νὰ ὑποχωρήσῃ. ᾽Αλλ’ ὁ ἀθάνατος Ἡ- ρως ἠρνήθη καὶ παρέμεινε παρὰ τὴν γέφυραν τῆς ᾽Αλαμάνας (Σπερχειοῦ), μὲ 50 µόνον παλ- ληκάρια, ποὺ ἐθερίζοντο ἀδιάκο- πα ἀπὸ τὸ καταιγιστικὸν πῦρ τοῦ ἐχθροῦ. Ὁ Διάκος ἐτραυματίσθη εἲς τὸν δεξιὸν ὤμον καὶ τὸ χέρι του ἠχρηστεύθη, ἐνῶ τὸ σπαθὶ ποὺ κρατοῦσε εἰς τὸ ἄλλο ἔσπα- σε. Οἱ Τοῦρκοι τὸν συνέλαθον, τέλος, αἱμόφυρτον καὶ ἀνίκανον πλέον ν᾿ ἀντισταθῃ. Κατὰ τὴν µάχην αὐτήν, ἐφονεύθησαν ὁ ᾱ- δελφὸς τοῦ Διάκου Μῆτρος, ὁ Καλύθας, ὃ Μπακογιάννης καὶ περὶ τοὺς τριακοσίους ἄλλοι. “Ὁ ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἡσαίῖας, ἐξ ἄλλου. ἔπεσε κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς μάχης εἷς χεῖρας τῶν Τούρ- κων, οἵτινες τὸν ἀπεκεφάλισαν. Θ4 Απριλίου 1821. -- Ὁ Αθ. Διάκος ὥδη- γήθη ἐνώπιον τοῦ ᾿Ομὲρ Βρυώ- νη, ὅστις ἠπόρησε πῶς τὸν εἶχαν πιάσει ζωντανόν. «Αν ἤξερα ὅτι δὲν θὰ σκοτωνόµουν, θὰ κρατοῦ- σα ἕνα φυσέκι καὶ γιὰ µένο», ἀπάντησε ὁ ἥρως. Τὸν μετέφεραν κατόπιν εἰς τὸ Ζητοῦνι (Λαμίαν), ὅπου τὸν ἐσούόλισαν καὶ τὸν ἔ- καυσαν ζωντανόν. Κατὰ τὴν πα- ράδοσιν, ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου του, αὐτοσχεδίασε τὸ ἀκόλουθον δίστιχον: «Γιὰ ἴἰδὲς καιρὸ ποὺ διάλεξε ὁ Χάρος νὰ μὲ πάρη, τώ- ρα π᾿ ἀνθίζουν τὰ κλαδιά καὶ θγάζει ἡ γῆς χορτάρι». Οἱ Λαλαῖοι Τοῦρκοι ἐπιτίθενται ἐναντίον τῆς ᾽Αγουλινίτσας, ὅπου οἱ κάτοικοι ἁἀμύνονται ὑπὸ τὸν Μοσχούλαν ἀπὸ τὰς οἰκίας των. Περὶ τὴν µεσηµόδρίαν, ἐπλησίασε εἷς τὴν πόλιν δύναµις Κυπαρισσί- ων. Οἱ Λαλαῖοι, ἐκλαθόντες αὖ- τοὺς ὡς Μανιάτας, τρέπονται εἷς ἄτακτον φυγήν, τόσος δὲ ἦτο ὁ τρόμος τῶν, ὥστε ὅπως ἀναφέ- ρει ὁ ᾽Αμθρόσιος Φραντζῆς, ἕ- ΕΏντα τρεῖς ἐξ αὐτῶν ἐπνίγησαν εἲς τὸν ποταμὸν ᾿Αλφειόν, ἑννέα ἄλλοι ἐφονεύθησαν καὶ δεκατρεῖς ἠχμαλωτίσθησαν. 1827. --- ᾽Ατυχὴς μάχη τοῦ ἸΑ- νάλατου. Οἱ Ἕλληνες, ἐπιχειρή- σαντες, κατόπιν τῆς ἐπιμονῆς τοῦ Κόχραν καὶ τοῦ Τσούρτς, ἐπίθε- σιν κατὰ τῆς ᾿Ακροπόλεως, ὑπέ- στησαν μεγάλην φθορὰν ἐκ µέ- ρους τῶν Τούρκων. Οἱ πεσόντες εἲς τὴν µάχην ταύτην ὑπερέθησαν τοὺς χιλίους. μεταξὺ δὲ τούτων σαν ὁ ᾿Ιωάννης Νοταρᾶς (τὸ «᾿Αρχοτόπουλο»), ὁ Λάμπρος Βέ- ἴκος, ὁ ᾿Αθ. Τούσας Μπότσαρης. ὁ Γ. Τζαθέλλας, ὁ ᾿Ινγλέσης ὁ Ἐμ. Καλλέογης ὁ Σ. Ζαχαρί- τσας, ὁ Χ. Τζαθέλλας. ὁ Φ. Φώτο- µάρας, ὁ Φ. Βέϊκος, ὃ Λ. Κουρ- μούλης κλπ. Ἐκ τῶν φιλελλήνων ἐφονεύθησαν οἱ Λεφέδρ. Ἠτε- λουρντουϊ καὶ ὁ Κοοσικανὸς Πα- σκουάλε Γκαμπίνι. Ὁ Γ. Δράκος, μεταφερθεὶς εἷς Χαλκίδα. ηὔτο- κτόνησε. Οἱ αἴἰγμαλωτισθέντες. μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ πολλοὶ Φιλέλληνες. ἐθανατώθησαν κατὰ διατανὴν τοῦ ΚιουταχΏ. τὰ δὲ δέρματα τῶν κεφαλῶν των ἐἑστά- Λι τη Ἱλφοιοάρος οι 913 αολ ΦΙΞΠΦΛα ὉΦα 300ΦΟΛΛΦὰ3ΛΩΟ μθ :ΦΙ3ΠΗΟ ΛΟΧ]3 ϱοι, ΟΟ]3ΟΛΟΙ1Υ οὰ 3Ο]οοφοολ, 9ΩοΟςφΌΙΦ Ο11ρ 113113 ον ΛΦ1ΦΙ1Οόλο ΛΩι ὉΠιιλοοφ ϱ1 ὑοφοβι1μοΑρ Α λφήαθιιῃ “ΘΙΣΛΦΟΥ μφᾳ, ΦΟΟΦΛΟ3ΣΥΝ, Ο, αο]οον ὪΦὪιολοον ϱοἳ ΧΟΥΝ --- σι Ωσμιηο], / 4Ο]3ΠΌΟ1, ΩΟ} «Ίχιοοῷ ον ὉΦοῦΆ 3Π ΄ΟΧΏΛΟΥΝ 001 ΛΟ]ΠμΩΟΧΥ, ΛΙΙΥΦΩ 610 ΛΙ, 913. ορβς)ΟΜΧᾷ ΑΘ. ὮΛλ ὨΙ 00. ΛΟ]Ω ΛΟΙ Ηγ]310οΟ (οι ὉΛλ ΛµΟΛ ον Λο ορ 3ο 'αοΥΥΦ 3 Ν ϱ ΦΟἈ]Φοςαογ ὀσ]όσασᾳ ὃμι 5ᾳ3γιοοφ ΛΙΥΥΣΖΥΙΦ Ο, 2ο9)Χόο ΟΛ ΦΙΗΧΙΧΟΩΟΣ οἱ, ΑιομγολιόΩμ. ΛΙ. ΛΟΦΟ. ΘΦΟΣΟΛ] 913 ΛΟΟΙ2ΦΛΟΘ -μαμρ ΊΝοφοΏοφ-ψ, δοοφά ϱ ΛΦ]οιι ο Λῷν ϱοιβὴ ιοφφοᾗλοοροογοθ 39 Ίογγοι 'ὉλοηΏίοι, μαφιοαοθΑᾷ 913 ΑἰμμγοιιόΩλι ΛΟΏΟΩΛΑ ΛΟὶ 00 -μληῃ Φ2ΛΟΟΞΙΙ ο ΦΧ4ΦΟ ου Ίου 1ΟΥΥΦ 1Η 10 ᾿ΑοηοοΠΩΟρ Λοιήο ολοι, 303γΦλ3ο0ι, μΟΦΛΟΥ οι οΠωβόφιοα ϱ!Ι 001 ΙΥΦΦΞὰ ο 913 80313 ϱΟΝ ΩΟΙ1ΟΟ1ΟΧ ΩΟΛΞΠΟΙΟΧ ᾳον Ἰρηήον ΛΑ οἱ ΙθΩΞΛοφΞ 91109 'ΟΗΥΝ ΟΟΟΝΜ ϱ οἳἱ ΛΩΙΟΤΙΩΘ Λο 03013 93021389 1ΟΧΙΟόΞΠ ΛΟΛ οἡ ΛΟΟΝΘΩΟΞ ΩΟΙΩΟ αἱ ΟΙΛΟἈΟ Ἴ9ς3 ϱο1, ΛΦΟΦΛΡ 0006 Δ0ν αἩ, ὪΠμλχβαοσαν οφ Ἰολ8)ο ὮΛ 300Χ -Οµ. Λοιοιίο ϱἱ ΄ΛΟΙΟΥΙ. οἱ Λοόγι -ΟγΟ 913 ὉΣΟΙΩΧΦΟ1 μρορΞ13ὴ οᾳ], ο! Πήφονοιη ϱν ΛΟΧΟΟΩΟΛ Λοὶ 8τὶ ΔΩΟΟΦΙΟΟ3ΛΟΟ ὪὉΛ Φις “ΑΦΙΟΥΙ. ΛΩΥΥΦ Λι Ἅοά]οΠΦΙ3 1ο ΑΦ9 -ΏΧο ΊΟΥΩ ΟΙΛΟἈΟΙΟΩ3 599ΙΧΟΦΟΩΦΛ οµα να, 'σᾳι δΦρβήρ 30308 1Οοὰ 9οφ)χοσΩσλ δα ὪὨς]όω ΛΙ Χ1ΟΛ ρ 913 αον ΩΟΧ1γολόΩ. ᾳοἳ ΛΟγοΟΦ οσα, ον Αρ οο!3 Φλ Ξοωθόφλοὰ “ΟΜΟΦΛΟΜ Φ δούβιοὀομήγο. 1οὰ Φούβ1οθχοις4 3ΧΩνβρ ᾳον 9]0 -μο]ΞΧιῷ ἰ 39 Φὤχῃο “λολιγονόαι ϱι Ξόαοβοσιι ΦΟΠ3ΛΟ ὀφόαχΧοι Λ. -λι ϱ ΥΥΡ οο0)ΧόσαολΙ1Λρ 9. 1Ο 30319113 ΦΟΛΙΗΓ] Ο, δογονο 9ΟΣΊἀ00ο. ΛΙΥΨ -ΟόΟΜ λον ϱ)Ω ϱ 9ΦΟΛΦΠΟΙΛΞΠΙΥΥ3 Οὲἱ. αοιιῷ ΄αο]χ 91 ΦΟΛΞΗΙΥ 001 901Λ38 Λῶν ΦΧΊΥΟΙ. -σαιι Ὁν. 3ἠ Ο1ΩΛ ΛΙ. ΛροόσχΧοιΞ ΦΟΛΗΙΗΙ ΦὨβόολΝ, ο 1ο 9μόρΛ ΦΏΛΟΥΦ 993 913 ΛΟἈΟρΟΙ Λων 1 13Ύ2ν ΑΦ ΑΟοροφβοχὰι 1Ο]Λ ΤΟΦΩἩΜ 1Ν΄ ᾿Α0Ο9Λ, 1Οὰ Όοολβις 'λοόρας ἍΦόοῃ, 513 ΛΟΟἰθΟΞΦ 313 0190 ΛΩβιλωφαὴ ϱ00:5σ γα, 1931. [ρωο Ὦλ 3οωβοσιοὰ 'Ῥο]βθολιοοσι, ΦιβρφιλΩΦ ορ ὉΣ]3ι 9ΙΗΝ ΄“αΟγΟΙΟ ϱΟΧΙΛΙΥΥΣ Ώου Ὡοιοή 3ρ03γιβωοὰ “οάοφο Μο ΛΩΟλόμιο Ολα. αποσγριοφ ΌΥΝΟ Ὦὰ 913 ΛΠΟΘΟΞΦΟΙΞΗ ὉΛ Φιο “ΑοομρομισγοήὴΧ ΛΟρ])οι, ο ΛΟΧ ΞΊΟΛΟΛ. ΑΦΟΟΞΛ 930ΦΙΥΙΧ 1Ο δαοἡ -οόᾳ Όροι ΑΛΟήΩΥΓΧ3 ΛΟΙρΠω12ι Ἰούσ-ς ΟῷάΏΌφο ΦΩΙΟΑΥ 913 ΛΩΟΛ Ἄοφοοιι 1Οὰ ΛΦΙΛΩΦΑΩΝ ΛΦΙἱ ᾳοήο -αθμγΏ, ΟΟΧΊΛΙΥΥ3 00ἱ ὉἱΟὰ 1Όν ΑΒΘΊΥΠΙΦ Ἰολόρο!Ι 1Ο -- /ΙΖ8ἱ βο]ποι, 9 ᾿4ΟΥΟ1Ο ϱΟΧΟΊΛΙΩ«}Ο ϱοἱ Όρια «Ὅγωφοον Λιν Ο]3ΟρΛΟ3ΥΝ. δι ὉΛΦΠΙΥ ΛΦι 913 Ἰβγοιοον δἱιόΟΛ Ὁλὶ ΦΟΛΙΛΛΟΛΟΛΟΦΝ Ο, -- 178 πο]κπο], Ἐ ΙΚΟΙΝΙΟΙ «φοο Ὁ1 ΞΟΠΟΦ Ὃν 30Ο]Αἱ 9936 ϱ '5ο0]οι οι 9 1ο ΌΦ81ο]α, 9Η ΟΣΟΙ. ὨΟ10 ἸΟΛΦΠΜΑΟΥΩ3 Ίοφγβορ δΞΛγ ὙὝπι» :33ΟΟΧΦΑΦ Ίο ϱΟοιο]ΙΟχΧ οι 9ΟΛΟΧ13 ΜΑ μι 3Ἀοσφόροιο Ὁἱ 4ο... ὉΊ]χοχομι οᾳᾳ οί μιήργου Ὁχ πως (001 Λμλοῦ Λία, οι 33 -μφφο1ᾷ ΟΤΑΝ, 99ΟΥ, δοἵποχο «Ἡμᾷ ΦΠΦΦΙΟΩΟΡΑΦ ϱ “μήλο Λία, «ο Λο μΛλΛαα Λία, 1Ο «οοή δψηια ὃμα 1Ο 9ΦΟ1Ο0Ι3Λ0ο 139 Ὃθ ΑΦ 038 Ωολο], 401 ΛΟἨΝΦΩΛ 3» 9βαΛωρι, ΑΟομρθο]λόφ ΛΜ (θΟὰ ΄Ὁ]Κογο3ος ΦΟΘΩΟΥΟΣΦ μΡΟΞΥ31 1. “ΡΩΟΑΙΦΟΧ ΩΟΧΙΛΗΥΥ3 001 Φολµοαιι σουῷσιι οφ 'μΧόρ δμνιλᾶγγ3 ΦΟΟΦ1ΦΧΊΛ3Α«. 9ωβωφλοσο Λιβασμο Ὁ]Ω Λμαωσιι, ΑΛ. 13ΥΞ 1Ο 10Ο ΛΟΧΊΥὰ -ὉΟαι ΑΦΦΟΟΚΟΙᾳ ϱΙ «Λοήιγ3φῳ ΛιρσοιόςΛά. Ὁλ ἰο]ιΩφ 90ον ὨΙΟΛ -φο]] Ὁ]3Θ ἰ Λοιιοοι Λοιοι ΘΟὰ “Ῥοή ΦΟΛΦΑΟΦΦ Ωοό3] (01 ΑΟΊΥΟΊΩ3 9βΛΊα]ο ΄ΑΦΥΥΟ 1οχ ὨΟΧΟΝ ΟΛ ΡΟΙ[, ΩΟλ]2Η αοολιήςύ ϱ01. Λῷν μοι 9Φβοα ΄αοι Λῷαοφ Λων ἰιοιὴ ΟἈΟΙΞΗ ἰ ο1ΞΛΦΑΦ «ςθΙ αο]γΙΟΙ, Ψ. σζ ΛΜΙ φοιβ 1Ο οι “ΟΛ Ὢήογος 913 αο]ογιι ριᾳ μρβοόβφοι «η 90Ο13Λ Ο, «σα 30 ΙΟΠΟΩ310 Ἡιηήφ Ὃν αοἡ Ὁ]ο]]ΟΟ Ὃν “ΟΥΥΦ Ὠ1 ΟΙ, ΧΑ ΛΦΩ “αοἡ 1άγφαολλ ϱ1 ΟλΙΦρ αοή ΟΙ ονζ» (001 003 ΞὪΦΛΩΟΘ 001 φ01 ΛοΜ]γρ 31]3 Λοοι -ΦΗΝΦ1ΟΧ 1ΟΧ ΛΟΦΘΙΟ | ΛμΗαΦΙπιοΟΟ ] 40Υ 3Φ1Ο]ΛΦ4Όλωο ὁροιογηωιι 5001 51 “«ολμθν, Δν Ξ1ΟΦ1ΙΩΥ ῷ ΛΌο - 91333Υ αοι 1Ο1ΟΛΩΞΥ31 1 ΑΟ]Λ “ΟΦ Λοοσργοιι Ο11ρ Ὁ113ιίᾷ 1319 -μλθοιῦρ }οὰ Ωοσμγοφ ϱοι λιΧρή αν 913 Ἰποιβημοηασοι ΦυΝΦΧΟ ΟΟΟΥΙ φοικός51 ο. -- 'ΖβΙ αο]γιον», εξ Αθαριήβγοι, 00070ε ΑΦ. ΟΛΟ ϱονΩΟ 93ιόβι 3ο -Φ01ΛΦΧ8Λ4ρ ο] οφι 'μΧριΏοΙὴ ϱοἳ Οι ΩΟ]ΚΛογοσΞΙ/ ᾳοἱ Ὁ]λάοιγοι, ΦΟΦ039 ΤΊΧΟΝΨ, -- 'οσθι πο]γιδνν, ο] «ΦμΧόψ, ΦΗ1ΜΛΙὰ δν Λσπιοο «00113» 5Φ ΄ΩΟΘΛΦΞ γαολοήή1. 103 ϱΟΛΦΥΝ «ΑοΛΛΦΟΙ. “αοιλογίή -Αν ΟΟΟΟΛΟ33ΥΝ, Λῶν ὀφφοοκοιιᾳ 9ο. 1303Φ Ίο ΛΙΥΟΝΩΟΟΙΞΙΙ Λ1. 913 ρθΧριβλαο ΦΟΙΩΟ ΛΟΧΙΙΟΟν, ϱ/ ᾿«Ο1ΛΟΙΙΦΟ1. νο οήιγβφῳ “ὪὉὴ Ὢ. ἸΟ1ΛΟΛΊΟΝ Ὁοο Ίος Λ3 Ὀνοιο αι γον ἤρβοόοφφ ὉΛ) “Αἰαλργή τΑ» ΔΟΟΟΛΟ32ΥΝΨ, Λοιόοοι Ὀμ]λΛ]οι, ΛΟΙΦΣΦΟΙΙΠΟΥὺΦ Λο ΦΟΙΞΟΙΟ11. ΘΗΊΛΗΥΥΗ, 51, ΛΟΧΙΑΞ 1 Λαιοοχ]λί τι ΔΟΟΙΟΦΛΑΦ 'ΛΦ3ΟΦΙΞ38 1Ο δίιλ 0303 ΦΩΟΦΙΟΧΥ. 13Η ὨιλβθΦΞλοΏο 1Ο 9Ο]3Ο1Ο11, ΦΙΗΙΛΗΥΥΠ, δι γ «3η. Ὁν Ὁ1ΛΟΘΥΞΛΩΟΟ ΛΙΠΩΛΑ. ΛΌΟΙΞΘ 1ΟχΑ3 ολο ΛΙ ΙΟ» :9193 Ὢἱ 13ΟΞΦΟΛΦ ΛΟΧΊΥΧΟΟΙ, ΛρὰΑ3Χο ϱ!. ὪὪΞΟ1Ο11, 9Η ΊγΙΦ οἱ Λο]κμχάρ ΔΙ ΟΑΦΟΑΦ Δἰμα. 1013 Χ9ΩΟ]ωρ ΦΙΙΛΦΥ μφΑ, δοόφλο32γν, Ο, -- 0ζ8ἱ αο]γ1δΡ, ΕΙ 3ΙµΦΥΜ 1ο ΠΝΝ. λκοβιμήόβουφισ. ὀΞΛΙΥΥΡΥΙΦ 1ΟΛ39 1ο 1οα Όφθολ 'ὀ34ΦΥΝ 5ο9 “ΟΧΙ, ΟΗΛΛΦΟΙ, «ΛΦΧΙΛΟΟΧ ΛΦὰ ΛΗΥΥ3.» ΔΟΝ 9Η10018 90Υ3ΦΥΞΟΛ ΞΟΠΟΞΙ Φ “ΊΧΦΟΩΠΟΝ, ΛΙΟ30 ἰν Φο πολι, μομιᾷ ΗθΩΞΛΟΦᾷ ΛΟΦΟ, Λ 11ΟΥ ΙΟοχΥΦ 13 ὈΟΙΟΙΦ 71ο 4 Ἅ9ΡΝ, Ὀοημρος. /οιορλόσονς Ὑ. 10 ΛορΙβᾳβΛοΦξ Αφκἰχοσγιφ ΑΦΥ 3. Ὅ0ε]. Λολοή 1βλ)Ξήοιωρ ΛΟΧΙ3 Ὀφοηοσφ ὃμ1 ΛΦοςρ ϱ00ς ΛΙ πι ᾿ΛΠΟΦΦΙΦΟΛΟΣΝ Όροι ὉΛ Αποζοζοιμημ ΑΦ Ἰοόθχ Ίο αονρ ΑφΛαΖ ΛΦΝ 913 ΛΩΟΘΥΦΛΟΦ ὪΛ 50Υ31 Αορωβόφιοα λσαάποολορο| Δον ϱολΊ1μι] 001 γολ ΩΟΧ131, ϱ0ἱ ΦΙ3ΟΦΘΙΗΙΦ ΦΦΧΒΛΩΟ ἸΟΟΩΟΠΟΟΧΟΟΙι, Ἂρ 'ΒΚΛΟΥΦΦ 91361 Ίν Ἡμοόφηι, αον ο ΙΧΟΙΩΟΙΝΙ (ον ΙΟΊΦΙΙΣ Ὢ010 ΊογγοΙ, ο ΑΟΡΥΙΟΙ3 Όσωο 8η 1ού/ Άχχοιι Λία. 513 Αορ]ορά. -Ὁ ὉΟΙΟΜΟΧΊΟΛΩΛ. Όγγοι) 1ο Φ]οΩΧ -Άροι ὤχῃο 3θγα1, «9Ο ὉΙΛΟΛΟΧ λα 90] ΙΛΗ109οΟ1, λοόολγροα ϱ1Ω2 ΛΟΛΟΘΗΙ Ιλβήοχοβοοι, λοφ ἱθοροχί, “Ὄοόρφβά ΦΟΛΊΥΩ3 ὅσα ΟΛΛΟΧΟ1Ω ϱοιι ΛἰήάΊλο ΛΙ ὈάΌα ἌΦγχγν, ᾿(αο]χιόιψ, ΤΙ 9φοι, ϱ|) ΔΟΠΡΙΩΛΟΟΞΗ ϱν φα3ή σ 9ςν 913 Οἱ. «ΒΛΦΑΦ ΦΙΟΙΛ)ΧΣ3 Η, ὉΩΊΟΙΟΧΤΟΛ -αἁ ὧν ΛΟΩΦΦ3 δο{άχγοφ δυ1ο Φα Λοοβηή ον 913 Αμόχογ ἠιψ ϱοα ΛΟΥΥΦΘΟ2Ι ΛΟΟΙἩ ΄Λμόσοι -ΦΗΝΝ ΛμΑΦΗ! 90ο ο οοΚὈγοφ 91301 913 Κθβοιοι 3ΧΙ3 γοροσφ Η, 913090 ΛΟΦΟΦΊ, ΛΙ. Όιο ΟΛ -βΠοιοσρολοοιι 901. 913 Αοοβρωοι Λ3λ3λας ΩΟ]ΓΛΟΥΟΟΞΥ/ (01 10λ ΞΊΟΙΦΧ 1ο 'οοόφή ομλβήαοκ ου, ὃμν 9σβορο 5µ1 οαψ, -- 9ζβΙ πο]γιδη, ΤΙ Ἀο]λΟσολ οΕ] ΤΟΝ ΛΟΟΡΟΧ ] 9ρον 913 1Ο1Λο9 ἽἼφουχνι Ἰοχόροι ὁμοριφήψ, 5. Λοιόροσφ ϱι 913 Ἰοιριβγλάᾷ 1Ο Λοογαφ ΑΙΛΊ8ιολο 513 Ὀοβῇ ΑΟ(ΙΟΟ3 γοὰ Λιχοιιοόχν., Δία 913 ΛΩΟΞΦΦΙΞΗ ΦΩ0]ος. 9001 “ΨΩΟΧΙΟΙΥι 90 Ίοὰα Λμιλρόοτ -α “Αμ ρθςλαο } ας “ΑμαροΌλαο 1 Φ μόφοσ σύ ΛλολολήόφιΙΝ Αμ λοαλΟ ο, “ΛΟΥΦΩΛΑΞΙΗΛΙ Αν, 500 1]Ολοσι, 9ροἳ “ΛΟΥΦΟΙΛΞΥ. ΛΟΚΟΥΟΙΟΥΟΙΠΙ Ίοὰ ὉλΛλοσβ | ΛΟΥΞά «ὉΝ ΦΟΛΙΑΛΟΣΟΛΟΦΝ Ο, -- 'σσαθι }Ον 39 ΛΟ]ΠΟΛΟΣΊΟΦ “ΛΟ]λοήόρ 6 πανιναο ΑΦΙΣΥΑ329ο 12 δελτίον ΟΕΑΛΑΜΕΚ ΛΟΙΙ3ς 'ΦΦοΙΩον ΊΟΛΦΥΒΙΝ ὀσηι «ΑΝ, ΛΟΥΦΑΛΞΙ]Ν Λοιρὰσό!] ΛΦΛ Μανιᾶται! Οσον καιρὸ εἶμαι εἰς Πελοπόννησον, Ἅτἐτοιο ντουφέκι δὲν εἶδα». Μετὰ τριήµερον, οἱ Τοῦρκοι ἐπεχείρησαν νέαν ἐπίθε-' σιν καὶ ταυτοχρόνως, ἀπεθίθα- σαν ἐκ τῶν πλοίων ϊσχυρὰς δυ- νάµεις εἰς τὴν ἀκτήν. ᾽Αλλ’ οἱ Μανιᾶται, τοὺς ἐπολέμησαν. παν ναο ΑΘΙΣΥ325ςΟ ϕ ΕΤΟΣ ΠΑΛΠΤΕΝΕΣΙΑΣ Ἐπετειολόγιονἕἅ ΜΑΡΤΙΟΣ: ὃ Μαρτίου 1821. -- Ὁ ᾽Αλέξανδρος Ύψη- λάντης συγκροτεῖ εἰς Φωξάνην (εἷς τὰ σύνορα Μολδαυίας καὶ Βλαχίας) τὸν “[ερὸν Λόχον. Ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ μετὰ λοφίου κράνους τῶν “Ἱερολοχιτῶν ὑπῆρχε νεκρο- κεφαλὴ μὲ δύο ὁστᾶ χιαστί, κά- τω ἀπ᾿ αὐτὴν δὲ ἀνεγράφοντο αἱ λέξεις: «Ἐλευθερία ἢ Θάνατος». Οἱ «Ἱερολοχῖται ἔφερον μαύρην στολὴν μὲ τρίχρωµον ἐθνόσημον: κόκκινο, γαλάζιο καὶ ἄσπρο. Ὁ ὅρκος τὸν ποῖον ἔδιδαν ἦτο µα- κρός, ἤρχιζε δὲ ὡς ἑξῆς: «Όρ- κίζοµαι νὰ χύσω καὶ αὐτὴν τὴν ὑστέραν ρανίδα τοῦ αἵματός µου ὑπὲρ τῆς θρησκείας καὶ τῆς πα- τρίδος µου. Νὰ φονεύσω καὶ αὐ- τὸν τὸν ἴδιον ἁδελφόν, ἂν τὸν εὕρω προδότην τῆς Πατρίδος...». 1827. -- Ὁ Γ. Καραϊσκάκης κατόπιν αἰφνιδιαστικῆς ἐπιθέσε- ως, καταλαμθάνει τὸ Κερατσίνι. 6 Μαρτίου 1829. --- Ἡ Τουρκικὴ φρουρὰ τῆς Βονίτσης, παραδίδεται εἲς τοὺς ἝἛλληνας, 10 Μαρτίου 1821. --- Οἱ πρόκριτοι ᾽Α αίας͵ Αἰγιαλείας καὶ αλαδρό ον συν- έρχονται εἰς τὴν µονὴν τῆς 'Α- γίας Λαύρας, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ. Κατ’ αὐτὴν συνεστήθη ἀποκλη- θεῖσα «᾿Αχαϊκὴ Τριανδρία» ἐκ τοῦ ᾿Ανδρέα Ζαΐμη καὶ ᾿Ανδρέα Λόν- του, διὰ τὴν προπαρασκευἠν τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ᾽Αγῶνος, 1822. -- Ὁ Λυκοῦργος Λογοθέ- της μετὰ 2.000 Σαμίων ἀποθιθά- ζονται εἰς Χίον καὶ πολιορκοῦν τὴν ἐντὸς τοῦ φρουρίου εὑρισκο- µένην τουρκικἠν φρουράν. 15 Μαρτίου 1822. -- Οἱ Μακεδόνες ὁπλαρ- χηγοὶ Καράτσος, Γάτσος καὶ Ζα- φειράκης ἀποκρούουν τοὺς ἐπιτε- θέντας κατὰ τῆς μονῆς Δόθρα (Καλὴ Παναγιὰ) 4.000 Τούρκους ὑπὸ τὸν Κεχαγιάµπεη καὶ προκα- λοῦν εἰς τούτους τρόμακτικἁς ἆ- πωλείας. 1.500 πτώματα Τούρκων ἐκάλυψαν τὸ πεδίον τῆς φονικῆς συγκρούσεως. 16 Μαρτίου 1821. -- Κατόπιν ἐντολῆς τοῦ προκρίτου Καλαθρύτων Σωτη- ρίου Χαραλάμπη, οἱ Μ. Σολιώ- της καὶ ἸΚορδῆς κτυποῦν εἰς τὸ ᾿Αγρίδι τοὺς Τούρκους εἰσπρά- κτορας φόρων καὶ τρεῖς γραµµα- τοφόρους τοῦ καϊμµακάµη τῆς Τριπολιτσᾶς πρὸς τὸν Χουρσὶτ πασσᾶν. 17 Μαρτίου 1821. --- Ὁ Πετρόµπεης Μαυ- ῥοµιχάλης κηρύσσει τὴν ἔναρξιν τῆς ᾿Επαναστάσεως εἰς ᾿Αρεόπο- λιν, ὅπου καὶ ἐστήθη εἷς τὴν πρὸ τοῦ ναοῦ τῶν Ταξιαρχῶν πλα- τεῖαν ἡ πρώτη σηµαία τοῦ ᾿Αγῶ- νος, φέρουσα εἰς τὴν µίαν ἐπιφά- νειάν της τὸ σπαρτιατικὸν πρό- σταγµα «ΗἩ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς», εἰς δὲ τὴν ἑτέραν τὰς λέξεις «Ἔλευ- θερία ἢ ράνατος». Ὁ Πετρόμπε- ης ἀνῆλθε κατόπιν εἰς Κιτριές, ὅπου συνεδρίαζον οἱ ἄλλοι καπε- ταναῖοι τῆς Μάνης, ἡ δὲ κήρυξις τῆς ᾿Ἐπαναστάσεως ἐγένετο δε- κτὴ μὲ κὠδωνοκρουσίας ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἀθρόους πυ- ροθολισμούς. 31 Μαρτίου 1821. --- Οἱ Σωτήρης Θεοχαρό- πουλος, Νικ. Σολιώτης, Ἰ. Παπα- δόπουλος καὶ οἱ ἀδελφοὶ Πετµε- ζαΐῖοι, Βασίλειος καὶ Νικόλαος ”. Εἰς τὴν παροῦσαν µας ἔκδοσιν περιλαμδάνομεν µόνον τὸ ἐπετειολόγιον τῶν μηνῶν Μαρτίου-- ᾿Τουνίου πρὸς κάλυψιν τοῦ ὑπολοίπου τοῦ σχολικοῦ ἔτους, σελιδωµένον κατὰ τοιοῦτον τρόπον ὥστε νὰ ἀποτελέση αὐτοτελὲς τεῦχος, ΜΑΡΤΙΟΣ 1971 δελτίον ΟΕΛΜΕΚ ΣΕΛΙΣ 7 1λ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΗΝ Μ. ΠΚΠΛΙΛΗΣΗ Τοῦ κ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΠΑΡΗ Μαρίετς οἳ Ῥαετοά ΤΗΠεοΟΙΟΘΥ. Καθηγητοῦ στὸ Π..Φ. Φανερωμένης 3ον «Ὁ διαχωριομὸς καὶ ἡ ἀποξένωσπ τῶν δυὸ τούτων ἐννοιῶν εἶναι ἀκό- μα ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα τῶν πολεµίων τῆς Θρπσκείας, καὶ φυσι- κά, καὶ τοῦ µαθήµατος τῶν ϐρπσκευ- τικῶν. Ἡ θέσπῃ τους, ὅπλαδή, στηρι- ζομένπ κυρίως πάνω στὸν ἄθεο ἀν- θρωπισμµὸὀ ἡἢ καὶ στὸν καθαρὸ Ύλι- σµό, εἶναι ὰ ἀκόλουθη: «Δὲν μᾶς χρειάζεται καμμιὰ θρποκευτικἡ ὅια- παιδαγώγπσηπ. Τὸ µόνο χρήσιμο σή- µερα εἶναι ἕνα τέλειο σύστημα ἡᾖ- θικῆς ποὺ νὰ µπορῆ καὶ νὰ πρέπει νὰ τὸ ἐφαρμόζτι ὁ ἄνθρωτιος. (Βλέ- πε περιοδ. «᾿Ακτῖνες» τόμ. 1960 σελ. 223- 224). ᾿Επιδιώκεται μὲ ἄλλα λόγια ἡ καταπολέµπσπ τῆς ΘρῃΠ- σκείας ὡς «ἄχρπστπς) καὶ ἡ διατή- ρποπ τς ἠθικῆς σὰν «χρήσιμπο). Εἶναι, ὅμως, δυνατὸ αὐτό Καὶ εἴ- ναι πραχτικὰ ἐφαρμόσιμο καὶ παιδα- γωγικὰ ὠφέλιμο Ὁ καθπγπτής Σπ. Καλλιάφας σὲ εἰδικὴ µελέτη πάνω σ’ αὐτὸ τὸ θέ- μα, γράφει: («Εϊναι ἀμφισθπτήσιμον τὸ ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ κατασκευ- ασθη ἀξιόλογον σύστπμα διδασκα- λίας τῃς ἠθικῆς ἄνευ ἀναφορᾶς πρὸς τὴν μµεταφυσικήν (Θρπσκεί- αν)». (Οζαρακτπρισμὸς τῆς ἸΊἜἘπο- χπς µας») σελ. 120). Συνεχίζοντας δὲ εἰς τὸ ἴδιο θιθλίον του, προσθέ- τει: «Μικρα πεῖρα κατέδειξε λαμ- πρῶς, ὅτι ἄνευ θρησκείας ἠθικὴ δι- δασκαλία, ἥν π.χ. ἑδίδαξαν οἱ νεο- καντιανοί, οἳ καλούμενοι θετικοἰὶ κλΠ, φιλόσοφοι, ἐναυάγπσεν ὁριστι- κῶς ἐν τῇ πράξει, Αὐτοὶ δὲ οὗτοι οἱ συγγράφοντες τοιαῦτα συστήµα- τα ἠθικῆς παραθαίνουν ἁσυστόλως τὰ ὑπ αὐτῶν διδασκόµενα, ὡς ὁρ- θῶς λέουν π.χ. ὁ Μ. ΡΙΑποκ καὶ ὁ Η. Ὀνίεδοϊι”’. τὸ 1892 ὁ δρειδερῖκος Εοοτγςίογ ἵ- ὄρυσε στὴ Γερμανία τὴ («Γερμανι- κἡν 'Εταιρείαν διὰ τὴν Ἐλευθέραν ᾿ΗἨθικήν», Σ’ αὐτὴν ὑππρέτπσε σὰν Υγραµµατέας καὶ ὁ γιός του ὁ ὁ- ποῖος ἔγινε κατόπι φημισμένος παι- δαγωγός, ὁ Γουλιέλμος Φαἵρστερ. Βλέποντας ὅμως ὁ Γουλιέλμος πό- σον πρακτικὰ ἤταν ἄκαρππ καὶ µά- ταιπ ἡ προοπάθεια, τὴν ἐγκατέλει- φε. Πιὸ ὕστερα ἄλλαξε ὁλότελα κο- σµοθεωρία κι ἔγινε θερμὸς ὑποστῃ- ριχτὴς τῆς θρησκευτικῆς καὶ μµάλι- στα τῆς Χριοτιανικπς ᾿Ηθικῆς. ὋὉ ἴδιος ἐκφράζει τὸ πιστεύω του μὲ τὴν ἑξῃς καταιγορηωματικὰ διατύπω- ση: «Ἡ ἠθικὴ µόρφωσις χρειάζεται νὰ οἰκοδομπθῇ ἐτιάνω εἰς θρπσκευτι: κὴν Θάσιν... Μόνπ ἡ διδασκαλία τῆς ἠθικῃς χωρὶς τὴν συμτιαράστασιν τᾷς θρησκείας, ἡμπορεῖ νὰ διορθώ- στι σοφἀάλµματά τινα καὶ νὰ δώσηπ δ6δά- σιν διὰ τὴν ἀπόκτπσιν μερικῶν ἀἁρε- τῶν. Ομως ἀντὶ νὰ περισυλλέξπ τὸν ἄνθρωπον καὶ νὰ τὸν ἁποκατα- στήσπ εἰς ἑνότητα, φέρει εἰς αὐτὸν τὴν διάοτιασιν). (Κ. Δ. Γεωργούλπ «Ἠθικὴ Αγωγή», Παιδαγωγικαὶ 'Ο- μιλίαι, τεΌχος 3ον, 31--33). Παρόμοια διαπίστωσπ κάνει καὶ ὁ Π. Κοροντζῆς διατυπώνοντάς τπ μὲ τοῦτα τὰ λόγια: (ἘἙὰν ἡ παιδεία ἀγνοήστι τὸ χριστιανικὸν πνεῦμα, χάνει τὸν προσανατολισµόν της, αὐτὸν τοῦτον τὸν οκοπόν της καὶ γίνεται µία τεχνικὰ γνώσεων καὶ ἑωσφορικῶν ἱκανοτήτων, ἢ ὅπως εἷ- πε κάποτε ὁ Γουέλλινκτον, (ἐργα- στήριον πονπρῶν διαθόλων). (Παι- δαγωγικαὶ Ὁμιλίαι, τεῦχος 3ον σελ, 56). Καὶ ὁ σοσιαλιστὴς παιδα- γωγὸς Ώεµειπιθ ὁμολογεῖ μὲ εἰλικρί- νεια ὅτι (χωρὶς θεὸν δὲν ἡμποροῦ- μεν νὰ ὁμολογήσωμεν καμµίαν ζῶ- σαν ἠθικήν. Ἡ κριτικὴ φιλοσοφία ἀπεξήρανε τὴν καρδίαν µας. Πᾶν ὅ,τι σήμερον μᾶς παρουσιάζουν ὡς ἀνεξάρτηπτον ἐπιστπμονικήν, θεωρη- τικὴν ἢ θετικιστικἠν ἠθικήν, εἶναι µία παρῳδία, µία καταμαραμέντι κλπρονοµία τῆς θρπσκευτικῆς 6ε- θαιότπτος). (Κ. Δ. Γεωργούλη, «Ἡ- θικὰ Αγωγή», Παιδαγωγικαὶ 'Οµι- λίαι 3, 32). Παραλείπω νὰ παραθέσω περισσό- τερες μαρτυρίες καὶ ἄλλες όμολο- γίες γιατὶ νομίζω πὼς ἔχει κι ὅλας ἀποδειχθῇ ἀρκετὰ πειστικὰ ὅτι εἶναι µάταιο καὶ ἀντιπαιδαγωγικὸ νὰ Χχω- ρίζπ κανεὶς καὶ νὰ στερῇῆ τὴν ἠθι- κἡ ἁτὸ τὴὶ ζωογόνο πνοὴ τῆς ΘρΠ- οκείας. Τὸ κακὸ ὅμως, δυστυχώς, δὲν περιορίζεται μέχρις ἐδῶ. Ἔχει καὶ συνέπειες πιὸ θλαθερὲς καὶ ἑ- πικίνδυνες. Εχω ἤδπ ἀναφέρει πὼς ὁ Γουλιέλμος Φαῖροτερ ἁπτὸ τὴν πολύχρονη πεῖρα του θεδαιώνει πὼς ἡ ἄθρπσκπ ἠθικὴὰ «ἀντὶ νὰ περισυλ- λέξῃ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἀπο- καταστήσῃπ εἰς ἑνότητα, φέρει εἰς αὐτὸν τὴν διάσπασιν». Καὶ ὁ καθῃ- γητὴς Σπ. Καλλιάφας, ἐξετάζοντας τὸ ἴδιο ζήτημα ἀπὸ τὴ ψΦυχολογικὴ του ἄποφπ, θεθδαιώνει πὼς ἡ ἁπώ- θηπσπ τᾷσ θρπσκευτικότητας ὁδηγεῖ σὲ μιὰ πνευματικὴ ἀναππρία, σὲ φυχικὰ ταραγµέντπ ζωή, ἠθικὰ ἀδιά- φορπ καὶ συχνὰ στὴν ἀνπθικότητα. Καὶ ὁλοκλπρώνοντας τὴν ἄποφή του καταλήγει: “Ἡ ἁπώθησις τῆς θρῃΠ- σκευτικότητος ἐπιφέρει ἰσχνρὸν κλονισµόν, θαθεῖαν διαταραχὴν τῆς ψυχικῆς ἰσορροπίας πρὸ πάντων εἰς τοὺς ἑνπλίκους οἱ ὁποῖοι ὑτερέθῃ- σαν τὸ 3δον ἔτος ζωπολ. («Ἡ ἀξία τῆς Διδασκαλίας τῶν Θρπσκευτικῶν) εἰς περιοδ. «Ελληνοχριστιανικὴ ᾿- γωγἠ» τόμ. 1957, σελ. 13). “Ο ἴδιος καθηγητὴς εἰς τὸ θιθλίον του «Χα- ρακτπρισμὸς τῆς ᾿Ἐποχῆς µας) πα- ραθετει μίαν συγκλονιοτικἠν µαρ: τυρίαν ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ὅδιε- θνοῦς κύρους περιοδικὀ «Ἐπιθεώ- ρπσις τῶν Δύο Κόσμων). Σὲ μιὰ κριτικὰ τῆς πτώσεως τῆς Γαλλίας, ποὺ εἶναι ἐπίσημα ἄθρπσοκη, γράφει «Όσον ἀφορᾶ τὴν Γαλλίαν, ἡ κν- ρία αἰτία τῆς καταοτροφῆς ὑπιΏρξεν ἡ. θαθµιαία ἀποσύνθεσις τῆς ἐθνι- κῆς ψυχῆς... Ὁ λαὸς εἶχεν ὑποστῃ γἀγγραἰναν ἀπὸ ταπεινὸν ὑλισμόν. γή ὰ πάντα συνέτεινον εἰς τὴν κατά- πτωσιν τᾶς ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς καταστάσεως τῆς χώρας... 'Ἡ ὅπμο- σία ἐκπαίδευσις ἐκολάκευε τὸ κχει- ρότερον σύστημα καὶ διέδιδε τὰς πλέον καταστρεπτικὰς ἰδέας. Μετα- ξὺ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ πολυάριθµοι ῆσαν οἱ διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι ὑπενόμευον τὸ πατριωτικὸν καὶ θρπσκευτικὸν πνεῦμα. Εἰς τοὺς ἐχθροὺς τούτους τοῦ ἔθνους ἐδίδε- το πᾶσα εὔνοια. Αὐτοὶ προήγοντο, αὐτοὶ ἐξέλεγον τὰ διδακτικὰ θιθλία καὶ ἧσαν εἰς θέσιν νὰ ἀπομακρύ:- νουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θαρραλέ- ως, ἀλλὰ µαταίως ἀπεπειρῶντο νὰ ἐπαναφέρουν τὸν σεθασμὸν πρὸς τὰς θεμελιώδεις ἀρχάς, ἐκ τῶν ὁ- ποίων ἐξαρτᾶται ἡ ὕπαρξις μιᾶς χώ- ρας). («Χαρακτπρισμὸς τῆς Ἐποχ[ίς µας) σελ. 121). Ἡ στέρπση τῆς Θρποκευτικῆς ἁ- γωγῆς εἶναι ἡ πρωταρχικὴὰ αἰτία, κατὰ τὸν Παν. Κοροντζῆν, τῆς ὅπ- μιουργίας τοῦ φαινόμενου «τῶν ὁρ- γισµένων νέων». Διότι οἱ νέοι), γράφει, «κατὰ τὴν παρατήρησιν τοῦ ᾿Αριστοτέλους εἶναι «εὐήθειο). Αν ἔγιναν κακοήθεις πταίοµεν ἡμεῖς μὲ τὴν ἀνατροφὴν καὶ τὴν παιδείαν ποὺ τοὺς ἐδώσαμεν). Καὶ συνεχίζει: «Οἱ εἰδικοὶ ἐρευνηταὶ τοῦ φαινομέ- νου τούτου ὁμιλοῦν περὶ ἑνὸς αἲ- σθήµατος ἀνικανοποιήτου. Οἱ νέοι αἰσθάνονται ὅτι τοὺς λείπει κάτι, ὅτι εἶναι ἐγκατελειμμένοι... Ὡς ἕ- να ξέσπασμα καὶ διαμαρτυρία συγ- χρόνως ἠμπορεῖ νὰ ἑρμπνευθΠπ τὸ φαινόμενον τοῦτο ποὺ παρατπρεῖ- ται εἰς τὰ σύγχρονα ζώργισμένα» καὶ µαραμένα νιᾶτα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐγνώρισαν οὔτε ἀνατροφήν, οὔτε παιδείαν ποὺ νὰ γεµίζη τὴν ψυχήν των. Ἐνομίσαμεν ὅτι ἡ ψυχἡ ἵκα- ψοποιεῖται μὲ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ᾱ- πόλαυσιν τοῦ κόσμου. Καὶ τὸ ἁποτέ- λεσµα εἶναι τὸ χάος ποὺ ἄνοιξε εἰς τὴν ψυχὴν ὁ σεισμὸς τοῦ 20οῦ αἱῶ- νος». («θρησκεία καὶ Παιδεία εἰς «Παιδαγωγικαὶ 'Ὁμιλίαι) 8, 61--63). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 1. “0 ἕνας ἁπὸ τοὺς δυὸ θασικοὺς στόχους τῆς ἀλπθινμς παιδείας εἷ- ναι ἡ ἠθικὴ ἀγωγή. Παιδεία χωρὶς ἠθικὴν ἀγωγὴ εἶναι «θάναυσος) καὶ «άνελεύθερος). 2. Εἶναι πρακτικὰ ἀδύνατος καὶ παιδαγωγικὰ ἐπιζήμιος ὁ διαχωρι- σμὸς καὶ ἡ ἀποστέρπση τας Ἠθικῃς ἀτιὸ τὴ Θρπσκεία. 3. Ἡ ἀπομάκρυνση τς νεολαίας ἀπὸ τὴ θρησκευτικἡ ἠθικὴ διαπαιδα- γώγπσπ τὴν ἀφήνει ἀνερμάτιστπι καὶ ἀκαθοδήνγπτα. Τὸ φυχικὸ κενὸ ποὺ μ' αὐτὸ τὸν τρόπο δπιμιουργεῖται γίνεται συχνὰ ἡ αἰτία τῶν ψυχικῶν προθληµάτων καὶ ἀνωμαλιῶν ποὺ κατατρύχουν πολλοὺς νέους. Δ. Ἑπομένως, τὸ µάθηµα τῶν θρή- οκευτικῶν στὴν ἐκπαίδευσπ γενικὰ Εἶναι, ὄχι µόνο χρήσιμο, ἀλλὰ ᾱ- παραίτπτο. ᾿Αρκεῖ, 6έδαια, νὰ μὴ κατανοήση ἕνα ἀκόμα Σπρὸ Υνω- σιολογικὸ µάθηµα, ἀλλὰ ν᾿ ἁποτελᾷ τὴν ππγἡ τῇς θρποκευτικῆς καὶ ἡ- θικΏς καθοδπγήσεως τῶν μαθπτῶν. ΑΝΑΡΒΟΙΛΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ Δόγῳ πληθώρας ὕλπς ολο φερομµέντπς εἰς τὸ ἔτος Πα- λιγγενεσίας, ἡ ουνέχεια καὶ τὸ τέλος τοῦ «Περὶ Δπμοσίας Ἐκπαιδευτικῆς Ὑππρεσίας Νό- µου τοῦ 1969») θὰ δημµοσιευθῃ εἰς προσεχΏ ἔκδοσιν. Π [ΛΛΛΙΑ. 1θΥ λγΙΙ ΑΙΝΟ) ΛΑ ΜΕΘΥ ΤΩΝ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΤΥΠΡΛΦΙΩΝ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΑ Χ΄΄ΣΑΒΡΑ Κοαθηγητοῦ τῶν Γαλλικῶν στὸ Παγκύπριο Γυμνάσιο 3ον Ἐν τούτοις ὑπάρχει ἕνα αἴσθημα τουλάχιστο ποὺ κρατᾶ μιὰ σπουδαία θέσπ στὴ Γαλλικὴ ζωὴ τοῦ 17ου αἰ- ὤνος: εἶναι ἡ ἀγάπη. Δὲ σηµαίνει ὅμως ὅτι ἡ ἔκφραστι αὐτοῦ τοῦ πά- θους γίνεται ἡ µεγάλη ὑπόθεσπ τῃς λογοτεχνίας τῆς ἐποχῆς. 'Απὸ τὴν θασιλεία τοῦ Δουδοθί- κου 18ου καὶ ἀκόμη ἀπὸ τὴν ἀντι- θασιλείαν τῆς Άννας τῆς Αὐστρια- κῄς παρακολουθοῦμε τὸ θρίαµθο τῆς ἁγάτις ποὺ ἐκδπλώνεται (τῆς ἐπιτηδευμένης ἀγάππς) (1) Απιουγ ργεοῖευχ) καὶ αὐτὸ ὄχι µόνο στὰ διΠ- γήµατα τοῦ Ποπογο ἆ᾿ ευτΙε Ἀ. τῆς ΜεΙιε 4ο 5ομάετγ τΏς ὁπιοίας ἡ ἐπι- τυχία δὲν εἶναι πρόσκαιρῃ, ἀλλὰ ἐπίσηῃς σ᾿ ὅλες σχεδὸν τὶς τραγω- δίες τοῦ Κορνπλίου καὶ μέχρι τῆς πριγκππίσσης 0Ιέγες τῆς ὁποίας ἡ δηµοσίευσπ τῶν ἔργων, ποὺ ἔχει φθάσει κάπως ἀργὰ (1678) μᾶς ᾱ- ποδεικνύει ὅτι ἡ ἐπίδρασπ τῆς ἐ- πιτιδευµένπς ἀντιλήψεως τῆς ἆγά- ππς προετάθῃπ πολὺ µέσα στὸν αἱ- ὤνα. Ξέρουμε δὲ πῶς πραγµατοποι- εἴται αὐτὰ ἡ ἀντίληψις μὲ τὸ νὰ πολλαπλασιάζωνται αἱ δυσκολίαι, τὰ ἐμπόδια, οἱ εὐαίσθητες περιπέτειες γιὰ νὰ ἐμποδίσουν καὶ νὰ ἀργοπο- ρήάσουν ὅσο τὸ δυνατὸ πιὸ πολὺ τὴν ὁμαλὴ λίξπ τοῦ πάθους Ἀ ἀκό- µπ ἐὰν προτιμοῦμε μὲ τὸ νὰ ἐπι- θάλουν στοὺς ἐρωμένους ἕνα σύνο- λον ἀπὸ κανόνες, τοὺς ὁποίους μὲ λίγπ εὐγένεια ὅτιως λέγεται μέσα στὸ ἔργο οἱ γελοῖες κομφευόμµενες δὲ θὰ μπορούσαμε νὰ ἁπαλλαγοῦ- µε. Λοιπὸν σ᾿ αὐτὰ τὴν ἑρωτικὴ ἐθιμοταξίαν ὁ ὁποία θέλει π.Χ. νὰ ουναντοῦμµε µοιραίως τὸ ἀγαπημε- νο πρόσωτιο καὶ ἡ ἐξομολόγησῃ νὰ γίνεται στὴν δίοδο κάποιου κήπου ἀναδιπλώθπκε ὅλη ἡ καλἠ κοινωνία τῃς Γαλλίας γΥιᾶ μισὸ αἰῶνα. Κάνοντας τὰ µετάθασπ αὐτῆς τῆς λεπτολογουμέντς ἀντι- λήψεως τῆς ἀγάππς καὶ τῆς ἀγά- πως πάθους, Υιὰ τὴν ὁποίαν ὁ ὃῬα- κήνας θὰ μᾶς περιγράφπ τὶς χειρό- τερες ἐκδπλώσεις, διότι ἁἀγγίζει ἀπὸ τὸ δυὸ ἄκρα εἰς αὐτοὺς τοὺς δυὸ κόσμους τόσον καθαρά, ἠἀφιλαρε- σκεια τῆς (8!ΐπιεπε, στὸ ἔργον «Ὁ Μισάνθρωπος» μᾶς προσφέρει μιὰν ἄλλαν ἄποφπ, τῆς ἐρωτικῆς ζωῆς τῆς ἐποχῆς τοῦ Μολιέρου. ᾿Εδῶ ἡ νεαρὰ κοπέλλα παρουσιάζεται ὡς νεαρὰ χήρα᾿ ἀπὸ τὴν ἀγάτιπ στὴν ἁγάπῃα, στὴν ἁγάπη σεθασμοῦ καὶ κολακείαςο. 'Ὁ πάσχων ὅμως ἀφιε- ρωμένος σὲ ἑραστὴ φιλόνικο καὶ λυππμµένο. Ἐγκαταλείπομεν τὸν κὀ- σµον τῶν φαντασιωδῶν ἐξάλσεων διὰ νὰ εἰσέλθωμεν σ᾿ αὐτὸ τῆς πραγμµα- τικότπτος. Βνακαλύπτομεν λοιπὸν μία κοινωνία ὅπου, ὑπὸ τὸ κάλυμμα μιᾶς εὐγένειας τελείως λεπτῆᾶς, τπς κακοπθείας, τῆς συκοφαντίας ἀκό- μα δὲ καὶ τής προδοσίας πράγματα ποὺ εἶναι πολὺ συχνά. Καὶ ἐνθυμοῦύ: µεθα π.Χ. τὴν περίφηµπ σκπνὴ τῶν πορτραίτων ὅπου οἱ καυτεροὶ λόγοι ἀνταλλάσσονται μεταξὺ Αἰοοεῖε καὶ ΡΗΙΙἰπίο ἢ στὸ Υραμµαάτιο τὸ ὁποῖον Ἀ ΟοΙεπιεπο ἔγραφε στὸν Ότοπάε καὶ τὸ ὁποῖον ἡ δόλιος ἹΑροινόπ δίδει εἰς τὸν εὐτυχὴ Μισάνθρωπο. Φαίνεται νὰ μὴν εἶναι ἀναγκαῖον νὰ ἐπιμείνουμε στὴ φοθερή περι: γραφὴ τὴν ὁποία μᾶς ἕκανε ὁ μα- κήνας γιὰ τὴν ἀγάππα. ᾿Ανταποκρίνε- ται στὸ γοῦστα μιᾶς ἐποχῆς, ὅπου ἀπομακρύνουν τὴν µωρία, ἀρεστὴ στοὺς συγχρόνους τοῦ Απίτεε καὶ τοῦ Οειαάοπ. Μετὰ ἁπὸ ἕνα µεγάλο γύρο ξαναγυρνᾶμε στὲς παραδοσια- κὲς ἔριδες τοῦ πάθους. Εξ ἄλλου ὅποιος θὰ ἤθελε ἐπιθε- θαΐωσπ αὐτῆς τῆς ἐξέλισπς γιὰ πε: ρισσότερπ σκληρότητα δὲν ἔχει πα: ρὰ νὰ μετροφυλλήσπ τοὺς μµευἁ- λους γάλλους πιογα!ϊσίες θὁ ἀνακά- λυπτε κάτι περισσότερο ἀπὸ μίαν ἀπογοπτευμένα ἀχὼ ὅπως αὐτὴ ἡ τόσον ὁδυνπρὴ τοῦ ΒΓυγετε «Κάποιος ὁ ὁποῖος θέλει νὰ µάθπ ὅτι ἀλλάσει, ἐὰν δπλαδἡ ἄρχισε νὰ γερνᾶ µπο- ρεῖ νὰ συµθουλευτῃ τὰ μάτια μιᾶς νέας ποὺ λατρεύει καὶ τὸν τὀνο τῇς φωνΏς μὲτὸν ὁποῖον τοῦ μιλᾶ: θὰ µάθπ αὐτὸ τὸ ὁποῖον φοθᾶται νὰ μάθη. Ἡ πνευµματικὴ ζωή. Γιὰ νὰ συµ- πλπρώσωμεν τὴ µελέτπ θὰ ἔπρεπε ἀκόμπ νὰ µελετήσωμε ἀπὸ κοντὰ ποιὰ ἧταν ἁ καλλιτεχνική, ὦ λογο- τεχνική, ἡ ἐπιστπμονικά, Φιλοσοφ!- κῄ, θρπσκευτικὴἡ ζωὴ στὴν Γαλλία τοῦ Ί7ου αἰῶνος. θὰ περιοριστοῦμε ἐδῶ σὲ σύντομες ἐνδείξεις. Χωρὶς ἀμφιθολία ἡ κριτικὰ τῆς τέχνπς εἶναι σπάνια στὴν κλασσικὴ λογοτεχνία καὶ οἱ αὐστπρὲς οσκέ- ψειςσ ποὺ ὁ Πασκὰλ Ν ὁ Ποσουὲ ἆᾱ- φιερώνουν στὴν ζωγραφικὴ ἁποκα- λύπτουν αὐτοὺς περισσότερον 'πιο- γαἠσέος'' παρὰ αἰσθητικούς. Ἐν τού- μετας. Ίνις ον µιορουµμε να ἄρνηπσουμε ον ανκξίοωι σουγγµαφρις του μΕΥγα Δυυ αιώνος Εμξιναν µοϊίαφορυι σοτῃν υμυρφια ων κτπριων Ἰιου 5ιοαν να κιζώνιαῖί, χοινουιοτµοιιως ο ΨορνΠ- Λιος στο εργυων ἂυ Ψευτπς» Έσυ- µνει το κτισιµο τοῦ Μὰϊάις ΙΧυΥᾶ! και του Ετθ ἂωκ οἴετε ενω ο Φοντεν, µετα απο τὴ συλληφΏω τοῦ ὠουκε, πιροσκαλει τὲς Ἄγπιρπες αε γαμχ’ νά κλαψουν τὸ ουστύχηµα αὐτοῦ ποὺ τες εστἐγαόε σὲ «θαθειὰ οπήλαιαλ. 'ὰ. λογοτεχνικὰ ζωὴ περιλαμθά- νει, συμμορίες, ἀντιζηλίες, αγῶνες αλλων για νἁ λάθουν χρηματική αᾱ- µοισή (πολλὰ εἶναι τα ἔργα ποὺ αφιερώθηκαν στὸν 6ᾳασιλιά, Π στοὺς µεγάλους µόνον καὶ µόνο γι’ αὐτὸ τὸ σκοπὸ) ἄλλων δὲ πιὸ εὐγενῶν, ἐμπνευσμένων ἀπὸ πάθπ καθαρὰ αἰσθπτικοῦ χαρακτῆρα, ὅπως ὑπιῆρ- ξεν ἡ περίπτωση τῆς περίφηµηῃς δια- µάχπς μεταξυ τῶν «παλαιῶν καὶ τῶν μοντέρνων). Βλέπει ἐπίσηῃς νὰ ἀνθίζουν φιλίες, ποὺ μερικὲς ἀπ αὐτὲς ἑνώνουν μερικοὺς ἁπὸ τοὺς πιὸ µεγάλους συγγραφείς τῖς ἐπο- χῆς. Δὶ ἁπασχολήσεις καθαρὰ πνευµα- τικοῦ χαρακτῆρα ἃς ποῦμε ἐπιστπ- μονικοῦ ἢ φιλοσοφικοῦ δὲν εἶναι καθόλου ξένες στὴν καλλιερυπµέ- νπ κοινωνία τῆς ἐποχῆς καὶ ἁππ- χοῦνται ἐξ ἄλλου, στὸ ἔργον «Αἱ σοφαὶ γυναῖκες) ἢἈ στοὺς «Μύθους) (Στὸ σαλόνι τᾶς Φιλομήνθπς, π.Χ. δὲν ἴκανοποιοῦνται νὰ διαθάζουν «ὠδάρια» ἢἃ ἀ«ἐπιγράμματα) ουζη- τοῦν ἐπίσπς σὲ οἰκεῖον πνεῦμα. Ἡ δύναµπ τέλος τοῦ ϐρπσκευτι- κοῦ «αἰσθήματος στὴν Γαλλία του 17ου αἰῶνος, δὲν θὰ ἤταν Χχωρὶς ἐκτίμπσπ. Χωρὶς ἀμφιθολία ὑπάρ:- χουν «ἀκόλαστοι) μεταξὺ τῶν µε- γάλων κλασσικῶν συγγραφέων, ὁ Μολιέρος, ὁ Φοντὲν π.χ. ὡς ἐπίσῃπς καὶ μεταξὺ τῶν προσώπων ποὺ μᾶς παρουσιάζουν καὶ ἐκ τῶν ὁποίων ὁ πιὸ χαρακτπριστικὸς εἶναι ἀσφαλῶς ὁ Δὸν Ζουάν. Χωρὶς ἀμφιθολία δέ, εἶναι ἀρκετοὶ γιὰ νὰ ἐμπνεύσουν στὸν Πασκὰλ τὸ σχέδιο νὰ τοὺς κά- νπ νὰ µετανοήσουν συνθέτοντας µίαν (Απολογία τῆς Χριστιανικῆς Θρπσκείας) ἡ ὁποία δὲ θὰ περάσω τὸ στάδιο τῆς ἀντεξετάσεως ἀλλὰ τὸ μεγαλεῖον τῶν σκέφεων καὶ διὰ νὰ ὑποκινήσπ ἑναντίον τῶν δυνατῶν πνευμάτων τὸ δηκτικὸ κεφάλαιο τὸ ὁποῖον Χχρπσιμεύει σὰ συμπέρασμα στὸ θιθλίο τοῦ Βγμγεγο. Δὲν ἐμποδίζει λοιπὸν ποὺ στὰ ἔρ- γα ὅπως τὸ κήρυγμα γιὰ τὸ θάνα- το) Ἡ (ὁ ρπτοριὸς λόγος τῇᾷς Ηοητίοιίε ἆ’ Απαιείειγθ) δίδει τὴ φλο- γερή πνοή μιᾶς ἔντοντις χρίστιανι- κῄς πίστης. Καὶ μµερικαὶ προκπρύ- ἒξεις ὅπως αἱ ἐτιαρχιώτιδες τοῦ Πα- σκὀὰλ ἢ καὶ ἄλλες ὅπως καὶ ἄλλα λιγότερο γνωστὰ ὅπου προσδιορί- ζονται αἱ ἀτναγωνιστικαὶ θέσεις ἑ- νὸς Μπσουὲ ἢ ἑνὸς ὀενεζό, µετα- φράζουν τὴ δριμµύτπτα καὶ τὸ πάθος μὲ τὸ ὁποῖο περίπου ὅλος ὁ Ί7Τος αἰῶνας ἐκτιμᾷ καὶ ἀναλαμθάνει τὲς ουζητήσεις καὶ ἀνταγωνισμοὺς θρη- σκευτικοῦ χαρακτῆρος. Ετσι δίπλα στὰ πρόσωπα ἀρκετὰ ἄθλια, ὅτως ὁ Ταρτοῦφος τοῦ Μο- λιέρου, ὑπάρχουν µεγάλες ψυχὲς κατοικημένες ἁπτιὸ µίαν ὑφηλὴ πνευ- ματικὴὰ ζωὴ καὶ µεγάλες φωνὲς διὰ νὰ τὶς ἐκφράσουν. Ὡς συμπέρασμα Θλέποµε ὅτι κά- θε λονοτεχνία ὅσον ἁππλλαγμέντ καὶ νὰ εἶναι ἀπὸ τὴν ἐπικαιρότητα, δὲν παραμένει ὅπως θὰ τὸ διαθε- θαιώστι ἀργότερα ἡ Μπιε 4ᾳ 5/4εἱ «ἡ ἔκφρασπ μιᾶς κοινωνίας). ᾿Αναμφι- θόλως ὁ κλασσικὸς συγγραφέας δὲν περιγράφει ποτὲ ἢ σπάνια περιγρά- φει γιὰ µόνπ τὴν εὐχαρίστπσῃπ νὰ περιγρἀάφπ. Πέρα τῆς περιγραφῆς ἔχει αἰσθητικοὺς ἃ θρπσκευτικοὺς σκοπούς. Εὰν δὲν εἶναι ρεαλιστὴς μὲ τὴν ἔννοια νὰ ἀρνῆται νὰ ὑπο- δουλωθῖ στὴν πραγματικότητα, τὴν χρπσιμοποιεῖ ὅμως καὶ δὲν τὴν χά» νει ἀπὸ τὰ µάτια του. Καὶ εἶναι γι’ αὐτὸ ποὺ τελικὰ κρατοῦμε ἕνα πί- νακα ἀπόλυτα πλήρπ τᾷς Γαλλίας τοῦ 17ου αἰῶνος µέσα στὴν κλασοι- κ λογοτεχνία. Πίνακας πλήρπς, καὶ ἃς προσθέσουμε, πίνακας σπια- νίας ἀκριθείας: Ὁ Πασοκὰλ ἑκύταζε νὰ χορεύουν καὶ γράφει. ἀΣτὸ χο- ρό, πρέπει καλὰ νὰ σκεφτοῦμε ποὺ νὰ θἀάλουµε τὰ δἠήµατά µας). Οἱ μεγάλοι κλασσικοὶ συγγραφεῖς εἶδαν, παρετήρησαν καὶ ἄφησαν ἁρ- κετὰ στὰ ἔργα τους. Ἐὰν δὲν εἷ- χαν τὴν πρόθεση ἑἐκτὸς ἀπὸ δύο Ἀ τρεῖς συγγραφεῖς ἱστορικῶν δια: τριθῶν νὰ ἀφήσουν τεκμήρια, ὃ- πΆρξαν ὅμως μάρτυρες τῆς ἐποχπς τους. Οέ Σωεζε7ο σῦς 220ς Ἠαοζίου {627 καί {ης ἀπρογιίου {955 (Συνέχεια ἐκ τῆς 1ης σελίδος) ἡ ἐλευθερία, ἡ ἀνθρώπιγη ἀξιοπρέ- πεια, ἡ Πατρίδα, ἡ Θρησκεία. ΄Α: πὸ τὴ μιὰ οἳ δυσμενεῖς ἐξωτερικὰς συνθῆκες (Ἱερὰ Συμμαχία τὸ 1821 -- τὰ συμφέροντα τῶν μεγάλων Δυ- χάµεων στὴν περίπτωση τοῦ ὅδ) καὶ ἀπὺ τὴν ἄλλη τὰ περιορισμένα ὑλικὰ µέσα κάµνουν τοὺς ἀγῶνες αὐτοὺς γὰ φαίνωνται στὸ ξεκίνημά τους ἄπο- γενοηµένα διαθήµατα. Τέλος, ἆπε- Ἰευθερωτικοὶ ἀγῶνες κ᾿ οἳ δύο, ὅ- πως ἄλλωστε κι ὅλοι οἱ ἀγῶνες τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, δὲν ἔχουν σηµα- σία µόνο γιὰ τὺν ἑλληνικὸ λαό, μὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὁλάκερη. Τὸ 91 ὑλοποιε τὴν ἀρχὴ τῶν ἐθνοτή- των, τὸ 5δὅ καθοδηγεῖ ἄλλους λαούς, ποὺ θρίσκονται ὑπὸ ἀποικιακὸ ζυγό, νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀνεξαρτησία τους. Εΐναι γιὰ τοῦτο ποὺ σὰν ἔοχονται οἳ ἅγιες τοῦτες μέρες τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων ξεδιπλώνουμε οἱ Πανέλλη- γες τὶς σηµαῖες καὶ τὶς καρδιές µας. Τὶς σημαῖες γιὰ νὰ σμίξουν μὲ τὸ γαλάξιο τ) οὐρανοῦ, τὶς καρδιές µας, γιὰ νὰ συντονίσουν τοὺς παλμούς τους μ ἐχείνους τοῦ 21 καὶ τοῦ ὅδ. Μπορεῖ μερικοὶ νὰ περιορίδωνται στὴν ἐπιφάνεια, στοὺς ἑορτασμοὺς γαὶ τὶς παρελάσεις. Ίσως ἄλλοι νὰ κρίνουν εἰρωνικὰ τὶς ἐκδηλώσεις αὖ- τές, γιατὶ τάχα τέτουες ἡμέρες αὖτο- επαιγούµαστε καὶ μιλᾶμε γιὰ ἰδανικὰ χι ὄνειρα τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἐποχή µας θοᾶ γιὰ τὰ χειροπιαστά. Τοὺς δια- φεύγει ὅμως τὸ γεγογὸς ὅτι σὰν µι- λᾶμε γιὰ προγογικὰ κατορθώματα καὶ ἡμνοῦμε αὐτοὺς ποὺ πέθαναν ἀγωνι- ζόμενοι, στὴν οὐσία ψηλαφοῦμε τὴ δική µας ζωὴ καὶ μοῖρα. Γιατὶ ἅ- ποιος θυσιάζεται γιὰ ὑψηλὰ ἰδανικά. πεθαίνει γιὰ τὴν ἴδια τὴ ζωή, ἀφοῦ ζωὴ χωορὶς ἰδανικὰ δὲν νοεῖταν ἀν- θρώπων ζωή. Κι ἀπὸ ἄλλη ἄποψη ἢ θυσία τους εἶναι τοοφὺς καὶ συν- τηρητὴς τῆς ζωῆς. Λέγοντας ζωὴ νοοῦμε τὸ παρὺν καὶ σὲ προέκταση τὸ µέλλον. Ὁ ὑπεύθυνος ἀγωνιστὴῆς ζῆ δυνάµει µέσα του τὸ µέλλον, μά- γεται καὶ πέφτει, ἂν παραστῃ ᾱ- γάγκη, γι αὐτό. Τὸ µέλλον ὅμως, ὅπως τὸ ὁραματίστηκε, δὲ χάνεται μ΄ ἐχεῖνον, ἀλλὰ συνεχίδεται μὲ τοὺς ἀπογόνους καὶ μὲ τὶς ἰδέες γιὰ τὶς ἀποῖες ἔπεσε. Όποιος ἑπομένως πε- θαΐνει ἀγωνιζόμενος, θυσιάξεται γιὰ τὴ ξωή, γιὰ τοὺς µεταγεγεστέρους. Σήµερα, 150 χρόνια μετὰ τὸ 1851 καὶ 16 μετὰ τὸ 1966 θρισκόµαστε στὴν Κύπρο σὲ μιὰ δίνη ἐξελίξεων, ποὺ παρουσιάζει θαθύκολπη τραγικό- τητα. Τώρα ἡ ἀἁγωγία σκυφτὴ μὲ χέρια κοκκαλιάρικα πιάνει καὶ σθήνεν ἕνα- ἕνα τὰ λουλούδια ἐπάνω της. Μιὰ ταραχἡ ἀνεδαίνει καὶ μᾶς πνέγει τὴν ἀνάσα. Καὶ δὲν προέρχεται µόνο ἀπὸ τὸν περιθάλλοντα κόσμο Ἑεφυτρώγει χι ἀπὸ µέσα µας, ἀπὺ τὶς ἀντιθέσεις µεταξύ µας. Νοιώθουμε πὼς ἡ δε- σµευμένη ἐλευθερία, ποὺ κερδίσαµε μὲ τὸ τέρμα τοῦ ἀγώνα, δὲν ἔφερε τὸν ἁἀποσπερίτη τῆς 1ης τ ᾿Αποίλη, ποὺ θὰ ἀργοῦσε ἀκύμα νὰ φαγῇ. Γι αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀτονήση τὸ πνεῦμα τοῦ 91 καὶ τοῦ ὅδ µέσα µας. Πέρα ἀπὺ τὶς ὅπονις σκοπιμότητες χαὶ δυσχέρειες τὸ αἴτημα τῆς Ἑνώ- σεως, ποὺ ἔθεσε δυναμικὰ ἡ 1η τ λΑπρίλη σὰν ἀπόηχο τῆς 26ης τοῦ Μάρτη, ὑπάρχει σὰν σταθερὺ ἰδεῶ- δες στὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ τείνου- με. Πρέπει συνεπῶς νὰ διατηρήσουμε ἀμόλοντη τὴν ἐθνική µας συνείδηση, ἂν θέλουμε νὰ ἐπίζήσουμε σὰν τὸ προκεχωρηµένο φυλάκιο τοῦ ἕλληνν- ποῦ ότου. Νὰ κρατήσουμε μὲ ἔπι- µονὴ ἄσθεστη µέσα µας τὴ δᾶδα τοῦ ἑλληνικοῦ φωτὸς νὰ φωτίη στοὺς δήσχολους καιροὺς ποὺ περπατᾶμε. Αν δὲν ἀφήσουμε τὴν Όδη τοῦ Μάρτη ναὶ τὴν 1η τ ᾽Αποίλη νὰ σκε- παστῆ ἀπὺ τὴν αἰθάλη τῆς οαθυ- µίας καὶ τῆς ἀνεμελιᾶς µας α ἂν δὲν ἀπιστήσουμε στὸ σκοπὺ γιὰ τὸν ὑποῖον ἔπεσαν οἳ ἀγωνιστὲς τοῦ 91 καὶ 55, τότε μόνον θὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε μαδὶ μὲ τὸν ποιητὴ Αὔριο, αὔριο, αὔριο: τοῦ Θεοῦ. τὸ Πάσχα

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Η ΟΕΛΜΕΚ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΤΟ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ 8p
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ Πολιτισμός 8p
Η ΠΙΣΤΙΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ 21 8p
ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΗΝ Μ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ 7p
Ο σκοπός της διδασκαλίας 6p
ΕΥΡΕΙΑ ΣΥΣΚΕΨΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Βιομηχανία &. Εμπόριο Επαγγελματικά#Αθλητισμός 5p
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ Βιομηχανία &. Εμπόριο Επαγγελματικά 2p
ΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ 651/70 2p
ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΝΑΙ Προσοχή όμως 2p
ΕΤΟΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ 1,7p