ὔ -. το τν Ἐκ» τς εν | Πιο ίτης : κ ν ΙΑΛΝΝΗΣ ΠΕΛΑΓΙΑΣ . Δισεθδομαδιαὶα ἐφημερὶς. Γραφεῖα : | Τ. ΠΠ. ΟΚΚΟΝΟΡ Νο 9. ΑΕΒΙΜΕΗΕΣΟΣ τ. Κ. 47, ΤΗΛ. 256-149 Λ. {ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΠΗΡΟΟΔΗΕΥΠΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΕΤΛΡΤΗ 14 ᾿Απρελίου 1945, Ἔτος 1ον, Δρ.φύλ.19 Τιμή 1 7ο. Τῃ ΝΟΝΟΣΧΕΛΙΩΝ ΠΕΡΙ ΠΙΝΙΚΗΣ ΜΙΚΟΟΝΙ «...Τὸ δὲ ἐπὶ τὸν δικαασπὴν ἐέναε, ἐέναε ἐσητὶν ἐπὲ τὸ δέκαιον. 4 γὰρ δεκαστὴς βούλεπαι εἶναι ο Βὶς τὸ Νομικὸν μῆμα τῆς ἱζύπρου καὶ ἴδιαιτέρως εἰς τὸν Ἑὐρυμαδή Γενικὸν Εἰσαγγελέα, ὀφείλομεν ἀσφαλῶς χάριτας, διὰ τὸ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, τὸ ἐπιδεικνυόμενον οὐχὶ σπανίως, ὅπως ἁπαλλαγῦ ἡ Κυπριακὴ νοµοδεσία, νόμων καὶ διατάξεων ᾱ- πηρχαιωµένων καὶ μὴ προσαρμοζομένων πρὸς τὰς σημερινὰς : περὶ δικαίου ἀντιλήψεις γενικῶς καὶ εἰδικῶς ἐν Κὐπρῳ, (0 Λυκοῦργος, ἀρχαῖος περίφημος δικανικὸς, τρεῖς προὔπο- Φέσεις εὐνοουμένης πολιτείας καθώριζαεν: «πρῶτον μὲν ἡ τῶν νό- . µων τάξις, δεὺτερον δ᾽ ἡ τῶν δικαστῶν φῆφος καὶ τρίτον ἡ τούτοις τ’ ἀδιχήματα παραδιδοῦσα κρίσις». Ἑΐνε οὐσιώδους κατ ἀκολουδίαν σημασίας, Ἡ προσφεροµένη εἷς τὴν πολιτείαν καὶ τὴν κοινωνίαν ὑπηρεσία, διὰ τῆς ἐγχαθιδρύσεως προοδευμένων κανόνων δικαίου, παθ᾽ οὓς ππνορίζεται καὶ πραγματοποιεῖται ἡ ποινικὴ τῆς πολιτείας ἀξίωσις. Μετὰ πολλῆς λοιπὸν περισκέφεως δέον νὰ ἀποθλέφωμεν εἷς τὸ ὑπὸ κρίσιν νοµοσχέδιον, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ ρυθµίσῃ τὴν διαχείρισιν καὶ τὸν τρόπον τῆς παραδόσεως εἰς τὴν ὠργανωμέ- νην δικαιοσύνην, τῶν συντελουµένων ἀδικημάτων βασικὴ δὲ πρό- θεσις τῆς παρούσης μελέτης, Ὑενομένης µάλιστα κατὰ τὸ πα- ῥὸν, ἐν γενικαῖς γραμμαῖς, εἶνε ἡ «ίνησις ὃσον τὸ δυνατὸν πε- Ρισσότερον τοῦ γενικοῦ ἐνδιαφέροντος. Τὴν σοθαρότητα ἄλλως τε τοῦ ζωτικῆς σηµασίας τούτου ἔργου, Χρίνων αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Γεν. Εἰσαγγελεὺς, ἐζήτησε τὴν συμθολὴν τῶν δικηγορικῶν σωμάτων τῆς ἱζόπρου, προτοῦ κατὰ τὸν ᾿]ούνιον τεῦῇ ἐν ἰσχύει ὡς νόμος. Ἵνα κατατοπίσωµεν τὸ Κοινὸν περὶ τῆς σηµασίας τῆς Ποι- νικῆς Δικονομίας ἢἡ.τοῦ διαδικαστικοῦ δικαίου, ὡς τοῦτο ἀπο- καλεῖται, ἀναφέρομεν ὅτι τὸ Ποινικὸν Οὐσιαστικὸν Δίπαιον, αὖ- τὸ καθ’ ἑαυτὸ μὲ τὸν καθορισμὸν τῶν ποινικῶν ἀδικημάτων καὶ τῶν ἐπιδαλλομένων ἐπὶ τῶν κολασίµων πράξεων, οὐδένα ἐγκλη- µατίαν παρενοχλεῖ. Τὰ ἄρθρα του εἶναι ἀνίκανα παὺ᾽ ἑαυτὰ νὰ τιµωρήσωσιν, ἐὰν δὲν µεσολαβήση δίκη, δι’ ἧς καί µόνης πανί - 4 σταται ἐφικτὴ ἡ πραγµάτωσις τῶν κανόνων τούτων, ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ δικαστικἡ ἀπόφασις, Ἓνας ἓὲ διαπρεπὶς ποι. νικολέγος, ὁ Ὀρτολᾶν, ἐδίδαξεν, ὅτι «...τὰ σφάλματα καὶ αἱ ᾱ- τέλειαι τοῦ ποινικοῦ νόµου εἶνε δυνατὸν νὰ ἀμθλυνδῶσι διὰ τι- µίου καὶ ἐντελοὺς διαδιιαστικοῦ δικαίου καὶ χαλῖς ὀργανώσε- ως τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς, ἐν ὦ οὐδέποτε συνέβη τὸ ἀντίνετον, 7 διότι παὶ ὁ ἄριστος τῶν ποινικῶν νόμων κακῶς χρησιμοποιού- . µενος εἶναι ἄχρηστος». ή Τούτου δεδοµένου, ἡμεῖς, ἀπὸ ἀπόφεως ἀρχῆς, προκειµένου ἑ περὶ νομοπαρασκευαστικῆς ἐργασίας, θὰ ἠθέλαμεν ἓν πρώτοις, δ 4 οἑον δέκαεον ἔμφνχο».., νὰ ἐπαναλάδωμεν ὅπως καὶ ἄλλοτε δηµοσίως ἐσχολιάσαμεν καὶ ἑτονίσαμεν, ὅτι τὸσον βασικῆς σημασίας ἐργασία δὲν ἔπρεπε νὰ ἀφεὺῃ εἷς τὴν Βἰσαγγελικὴν ᾿Αρχὴν ἡ εἰς οἱονδήποτε πρόσωπον μονομερᾶς, ἀλλ᾽ ἔδει, ἀργούσης οἱασδήποτε λαϊκῆς ἀντιπροσω- πείας, νὰ εἶχε σχηματισὺῇ νομοπαρασκευμστικὴ ἐπιτροπὴ, ἥτις νὰ ἐπεξεργάζεται τὰ διάφορα Ὑομονετήματα ὑπευθύνως, ἄπο- φευγοµένης οἴασδήποτε ἐθολοντικῆς ἐκ μέρους ἀνευθύνων συν- δρομῆς. “Οπωσδήποτε ἐπιχειροῦντες ἀπὸ δημοσιογραφικοῦ πνεύμα» τος νὰ ἐπισύρωμεν τό κοινὸν ἐνδιαφέρον καὶ ἐπιφυλαττόμενοι νὰ πάμωμεν λεπτομερεῖς εἴσηγήσεις ἐπὶ τῶν ἐπὶ μέρους ὃεμά- των τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, νὰ ἠδέλαμεν νὰ παρατηρήσω- μεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον στερεῖται οὐσιωδῶν στοιχείων ἀἁπαραιτή- των διὰ τὸν συγχρονισμὸν αὐτοῦ καὶ παρεχόντων τὰ ἐχέγγυα μιᾶς πλήρους κπατασφαλίσεως τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας τοῦ ᾱ- τόμου, τὸ ὁποῖον καὶ µόνον εἶναι τὸ ἀντικείμενον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν προκειµένων διατάξεων. Εἶναι ἀκριβῶς ἐδῶ τὸ πυριώτερον μέλημα τοῦ νοµοῦέτου, ὥστε εἰς τὸν βωμὸν τῆς ἑννόμου τάξεως οὔτε τὰ ἀτομικὰ δίκαια νὰ Ἀυσιασθῶσιν, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἀντιστρόφως νὰ ναυαγήση ἡ κρατικὴ ἀνάγκη τῆς τιμωρίας τοῦ ἐγκλήματος, ᾿ Οὕτως ἐν ᾧ Ὑίνεται ποιά τις πρδνοια, διὰ τὰ δικαιώµατα ὑπερασπίσεως τοῦ κατηγορουμένου, ἐν τούτοις ἀφίνεται ἄνευ, ἐ- παρκοῦς προστασίας εἰς χεῖρας τῆς ἀστυνομικῆς ἀρχῆς, ὀργάνου ἐκτελεστικοῦ, ἡ διεξαγωγὴ τῆς το προεισαγωγικῆς καὶ πυρίας ᾱ- νακρίσθως παὶ ἀπομένι αὕτη µὲνη ἁρμοδία νὰ κατευθύνη τό οχληρὸν µέτρον τῆς προφυλαχίσεως τοῦ χατηγορουµένου. Ἔχομεν ἀνάγκην περισσότερον φιλελευθδέρων θεσμῶν ἐπί τοῦ ζητήματος καὶ θὰ ἠδέλαμεν ἁπαλλαγὴν ὁριστικὴν ΄ καὶ τελείαν, τῆς κινήσεῶς καὶ διαχειρίσεως τῶν ἁδικημά- των, ἀπὸ τήν ἀστυνομικὴν ἀρχὴν, ἀντικατόστασιν δὲ ταύτης ὑπὸ ἰδίας ἀρχῆς τῆς ᾿Ανακριτικῆς, ἥτις παρέχουσα τό ἐχέγ- γυον τῆς δικαστικῆς ἀνωτερότητος, µέ αὐστηρὰν ἀἄντικειμενι- κότητα νὰ ἀνερευνήση τὸν πραγματικὸν ἔνοχον, ἐφ᾽ οὗ νὰ ἐπιβληδή ἡ δικαία ποινὴ, διότι τοῦτο ἀπαιτεῖ ὁ δημόσιος γα- ρακτὴρ τῆς διώξεως τοῦ ἐγκλήματος. . Παραμὲνοντος ἐν ἰσχύει, ὡς μὴ ὤφειλε, τοῦ ἀναχρονι- στικοῦ καὶ ἄνευ προηγουμένου συστήµατος τῆς ἐμφανίσεώς διὰ τὴν κατηγοροῦσαν ἀρχὴν τοῦ συνήθους ἀστυνομικοῦ ή ὑπαλλήλου τῆς διοικήσεως κλπ. “Ἑτέρα µεγάλη ἕλλειψις τοῦ νομοσχεδίου ἤ μᾶλλον μὲ- γιστον ἑλάττωμα εἶναι ἡ «καιγοφάνεια» τῆς ἀναγνωρίσεῶς τοῦ δικαιώματος ἐφέσεως εἲς τὴν Εἰσαγγελίαν, :Εΐναι άνε- γνωρισµένη ἀρχὴ, ὅτι, ὁ κατηγορούµενος-- καὶ ἔνοχος . ὅτι --ἔχει συμφὲρον νὰ μὴ ὑποστῆ τὸ κακὸν τῆς ποινῆς, δι΄ ὅ καΐ ἀναγγωρίζεται εἰς αὐτὸν τό δικαίωµα τῆς ὑπερασπί- σεώς, τὸ δικαίωµα νὰ ἀμυγθδῆ κατὰ τῆς κατηγορίας, ἐνῶ ἀν- τιστρόφως ἡ Πολιτεία ἔχει συμφέρον νὰ καταδικάση μόνον τὸν ἀληθῆ ἔνοχον, διὰ διαδικασίας τελείως ἀψόγου καὶ βασι- ζομένης ἐπὶ τῆς ἀληδείὰς καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐξ οὗ συµ”. περαίνεται ἀβιάστως ἢ εὐγόησις τοῦ κατηγορουμένου. Τούτου συνέπεια εἶναι. Ἡ ἀρχὴ καθ΄ ἣν ἐν ἀμφιβολία δέον νὰ γίνη δεκτὴ ἡ ὑπὲρ τοῦ κατηγορουμένου ἄποψις. : ἓν ἰσοψηφία ἀθώωσις τοῦ κατηγορουμένου, Τὸ άπαρ ά- δεκτον τῆς ἀσκήσεως ἐνδίκων µέσων τῆς ἐφέσεως καί ἀναιρέσεωῶς κατὰ ἀθωωτικῶν ἀποφάσεων καὶ πλεῖσιαι ἕτεραι διατάξεις ἔκδηλον παρέχουσαι τὴν ἀπόδειξιν τῆς ὑπὸ τῆς δι- κονοβίας ἀδαγνωριζομένης εὐνοὶας ἕναντι τοῦ κατηγορουµέ”- νου. Αὐτῆς δὲ τῆς ἀγεγνώρισμένης εὐνοίας ἐγκαθὶσταται ἡ τοῦ ἰλικοῦ κας ὑπὸ κρὶσιν νομοσχεδὶου ἂρνησις, παρὰ πάν- τα λόγον μαὶ παρὰ τὰ παραδεδεγµένα, ἐν τῆ διδασκαλία τῶν δικονομικῶν συστηµάτών, ἄνευ οὐδεμιᾶς δικαιολογίας. Ἅλλλη σπονδαὶα ἔλλειψις τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι ἡ μὴ συμμετοχἢὴ τοῦ λαῖκο ῦ στοιχείου εἷς τὴν άπονο- µήν τῆς δικαιοσύνης Τὸ δικαίωµα καὶ καθῆκον ἀπαράβατον, ἑκάστου ἐντὶμου πολὶτού νὰ συμμετάσχη καὶ προσωπικῶς εἰς τήν ἀπονομὴν τῆς ποιγικῆς δικαιοσύνης. Οὕτως ἐνῶ εἰς ὅλας τὰς πεπολιτισµένας χώρας ἐθεσπὶδη κοί παρέµει- γεν ἐν ἐφαρμογῆ ἀπὸ µακροτάτου ἈΧρὸνου ὁ δεσμὸς τῶν ὁρκωτῶν δικαστηρίων, ἐν Κύπρω οὔτε μέχρι σήμερον ἐγέ- νετο ποτέ ἰοἰοσδήποτε λόγος περὶ τοῦ πολιτίµου τούτου Όεσ- μοῦ, οὔτε διὰ τοῦ ὑπό Χρίσιν νοµοσχεδίου.λαμβάνεται οἷα- δήποτε περί ὀρχωτῶν διιαστηρίων μέριμνα. Εϊναι δέ περισσότερον ἀπορίας ἄξιον, ὅτι τοῦτο συµ” βαΐνει, καθ΄ ὃν χρόνον ἑτοιμαζὸμεῦα νὰ ἀναλάβωμεν τὰς εὖ- θύνας τῆς διαχυβερνήσεως τοῦ τόπου µας καὶ ὅταν εἶνε γνωστὸν ὅτι ἐν ᾿Αγγλὶᾳ ἀπὸ τοῦ 1400 ἤ ἀπὸ τοῦ 1100 ὁ- πῆρξεν ἓν πλήρει ἰσχύει ὃ Όεσμός οὗτος. Ἡ δικαιολογητικὴ δὲ βάσις τοῦ θεσμοῦ, ἀπαραιτήτου διὰ τὴν ἐκδὶκασιν κακουθ- γηµάτων καὶ πολιτικῶν ἁδικημάτων, εἶνε ὅτι εὑρίσχεται ὁ ἔ- νορκος εἰς ἐγγυτέρων συνάφειαν πρός τήν κοινωνὶαν καί σύνε- πῶς καταλληλότερος εἷἲς ἐπίλυσιν ζητημάτων συνδεομὲνων πρὸς τήν κοινωγικήν ζωὴν, ΗΛΡΑΣ Ι 39. ΓΠΟΣΤΠΠΜΙΗΣΕΙΣ Γνωστοποίησις δυνάµει τοῦ “Αρ ὃρου 98 τοῦ ἹΝόμου 20)94ὔ ὁ Χ. Σοφοκλῆς Μιχαὴλ Σιαλᾶ ἐκ βοι λανίου συνεφώνησε νὰ πωλήσῃ χω- ρᾶφιν ὃ σκάλες { προστάδι εἰς τὸ χωρίον Αὐδήμου τοποδεσία Κουροῦ Τερὲ ἀριδ. ἐγγραφῆς 11225 ἡμερ. 28211345 τὸ 1)ὸ µερίδιον καί χα- ρουπιὲς θ0 ἐλιὲς 6. ὑπ' ἄριθ., τί- πλου 1τὸδ4 ἡμερ. 98){1)4ὅ τὸ 119 µεριδ. καὶ χωράφι 18 σχάλες 8. προστάδια ὑπ' ἀριδ τίτλου 41925 ἡμερ. 28)11)46 τὸ 1) µε: ρίδιον καὶ χαρουπιές 111 εἰς τὸ ὑπ ἀριθ. τίτλου 11926 ἡμερομ. 28)11)45 τὸ 1) μερίδιον εἰς τὴν ἐξ Αὐδήμου Σουρεγιὰ Μ. ᾽Αππὰς διὰ 4, 28 0 0: 3, 13284)48, Γνωστοποίησις δυνάµει τοῦ ᾿Αρ- Φου 98 τοῦ Νόμου 96)945 ὅτι ὁ Παναγῆς 3Ἀτυλιανοῦ ἐξ 'Αγίου Θεράποντος συνεφώνησε νὰ πωλή- οφ χωράφι µιά σχάλα δυὸ προσ- τάθια εἲς χωρίον [ολόσσιν τοπο- θεσία Πασσίνα ὑπ ἀριδ. ἐγγρα- φῆς 6145 99)1)94ὰ τὸ ὅλον εἰς τὸν ἐν Κολοσσίου Γεύργιον Θε2- δέση Ἅγνατίου ἀντὶ ϐ δἱΙ.0-0 5. 2ὔτ)48. Τνωστοποίῃσις δυνάµει τοῦ ἄρ- Όρου 98 τοῦ Νόμου 96]94ὔ ὅτι ὁ Αντώνιος Ἰωσήφ Ἰωάννου ἔν Λ)σοῦ συνεφώνησε νὰ πωλήσῃ ἂμ- πέλιν μὲ χωράφιν δύο σκάλες τρία προστάδια 1200 Τ. Π. εἰς χωρίον Πάνω Κυβίδες τοποδεαία Φάνγος ἡ Ῥυνάβα ὑπ ἄριὃ. ἐγγραφῆς 9159 6)9)48 τὰ 4) μερίδια εἷς τόν Ἀριστόδουλον Μάββα ᾿Αναστὰ- ση ἐκ Πάνω Κυβίδων ἀντὶ { 50 0.0 5, 1249)48. Τὸ ἕτερον |)δ µερί- διον ἀνήχει εἰς τοὺς κληρονόμους Μιχαλλ Σολωμονίδη. Ἡ Ἐπανυβιοἳ ἛἜληξε λοιπόν ἡ διὰ τήν πλήρωσιν τῶν ὃ Μητρο- πολικῶν περιφερειῶν Κύπρου ἐκλογικὴ περίοδος. Καὶ ὁ ἀπολογισμὸς θλιβερὸν καὶ ἀνήκουστον κατάντηµα τῆς Ἐκ- λησίας καὶ τῆς περὶ αὐτὴν παρασυναγωγῆς] . Ἡ Λλαϊκὴ θέλησι, Ἡἡ ψῆφος τοῦ πυριάρχου Λαού, παρεποιἠθησαν. ᾿Ανόσιοι μέθοδοι- καὶ καταχθόνια συστήµα- το, τὰ ὁποῖα ἡ γενεὰ ἡ ἰδικὴ µας τουλάχιστον, ἐπίστενσεν -. ὅτι ἐξέλιπον, ὁριστικῶς, ἐτέθησαν καί πάλιν εἰς χρῆσιν, διὰ γὰ φάση, µία δρὰξ πολιτικάντιδων, κρυπτομένη µετά δυσκο». λίας ὄπισθεν τῶν δαχτύλων της, εἰς τήν ν {κ η νο τὴν θνικὴν, τήν νίκην τῆς ᾿Εκκλησίας» ΄Ἡ καπηλεία τῶν ᾿Εδνιιῶν καί Ὀρησκευτικῶν ἱερῶγ' καὶ ὁσίων, ὠδήγησαν εἰς τὴν ἀποχαλίνωσιν, ὥστε, τὸ μὲν πήρυγμα τῆς Χοιστιανικῆς ἁγάπης καί εἰρήνης δι ὅ- Λους τούς πιστοὺς, τὸ ὁποῖον ἐκήρνξεν ὃ ἐχλεχτός τοῦ Λαοῦ ᾿Αρχιμανδρὶτης ᾿Ανδρόνικος, ὁ ὁποῖος ἔλαθε τά Τδ ο)ο τῶν ψήφων τοῦ Λαοῦ τῶν ἐπαρχιῶν Δεμεσοῦ καί Λάρ- ναχος νὰ Βεωρηδη ἀνηδικότης, ἡ δὲ µεγάλη μερὶς τῶν πιστῶν καὶ ἀληδεινῶν ἐδνωιῶν φρονημάτων συμπατριώτᾶν, . ἐν Κύπρῳ καὶ Αἰγύπτῳ, ποὺ ὑπεστήριξαν φανατικὰ τὴν ἡ- πὲροχον ταύτην ὑποψηφιότητα, νὰ θεωρηθῇ, εἷς τὴν ἀρχήν μὲν, ὡς προδίδουσα καὶ διασπῶσα, ἑοχάτως δέ ὡς φι λο- κυβερν ητικἡ παρά τα ξι σι ἀποτελουμέγη ἀπὸ συμφεροντολόγοὺς, πολωτικάντήδες καὶ ἀγύρτας. Καὶ κατόπιν ὅλων αὐτῶν, τολμῶσι καὶ ἀποκαλοῦν τὴν καταπάτησιν τῆς κατὰ τὸν πλέον πανηγυρικόν τρὸπον ἐχδηλωδείσης Λαϊκῆς Ἀελήσεως, ὡς Νίκην, διότι προσετ» 8ησαν αί ἐλάχιστοι ψῆφοι τῶν ἀξιωματούχων τῆς Ἐκκλη- σίαο. Ἰζαί ἀναμένουν, οἱ περιφρονηταὶ τοῦ Λαοῦ, ὅτι τά πάντα ἔχουσι καλῶς καί θὰ βαδίσωσι κατὰ τὴν ἰδικὴν τῶν εὐχὴν καὶ τὰ ἰδικὰ των πάντὠς σχέδια! Παραπαίουν οἱ ἂνθρωποι, καὶ παρακρούούν, ἑκτός . τόπου καέ χρόνου, βαυκαλιζόμενοι µέ τὴν ἐφιαλτικὴν ψεν- δαίσθησιν καί τὴν ἐφήμερον αὐταπάτην! Τοὺς προειδοποιοῦμεν, ὅτι ὁ ἀναληφῦεὶς ὑπὸ τοῦ Λαοῦ ἀγών ὑπὲο τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων δὲν ἐτελείωσεν! Ὁ Λαός ἀγδροῦται ἀναγεννώμενος διαρκῶς εἰς τὴν πυράν τῶν μεγάλων του ἀγώνων, καὶ ἀκριβῶς ἀπὸ τοῦ σημείου τού» του σήμερον ἔχει τάξει σταὺµόν Λέον , τὴν ἐξυγείανσιν τῆς Πατρίδος παὶ τῆς Ὀρησκείας ἀπὸ τοὺς λιμεῶνας καί τούς. καπήλους καὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς τάξεως. Μιὰ ἄλλη π]ευρὰ τοῦ πολισγιδοῦς ἀγῶγος τοῦ Λα- οὔ εἶναι, νά ξεκαθαρίση ὁριστικῶς τὴν οἰκονομικὴν κα- τάστασἰν τῶν διαφόρων Μητροπολιτικῶν Ὀρόνων, ἀρχῆς γενοµένης ἀπὸ τὴν Μητρόπολιν Κιτίου. Θὰ φέρη εἲς φῶς ὅλα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα βαρύνουν τοὺς οἰουσδήποτε δια” χειρισθέντας ἐκκλησιαστ κάς περιουσίας καὶ θὰ {ητήση νά, ἐπιβληθοῦν κυρώσεις, ἄνευ οἴκτου καὶ ἄνευ συγκαταβάσεως.' : Αίδοµεν απροειδοποίησιν πρὸς ἅπαντας τοὺς ἔνδιαφελ ροµένους. Ὁ Δαϊκὸς ἀγὼν δὲν ἐτελείωσεν. Φυνεχίξεταν καὶ τὸ μοιραῖον δέν δύνανται γὰ τὸ ἀποφύγουν ὁσονδήποιε καὶ ἄν νομίζουν ὅτν θά καλυφθῶσιν ἀπὸ τοὺς γιμητὰς τοῦ Λα” οὔ μὲ τοὺς ὁποϊους ἐφρόντισαν ἐγκαίρως νὰ ταχθοῦν διά νὰ προστατευθῶαιν. Τὸ ἀντίθετον ἀποτελεῖ Όβριν δεινην, ἐναντίού ὅλο- κλήρου τοῦ Λαοῦ, ἑναντίον τῶν ἀληδεινῶν Εθνικῶν καὶ ᾿Εκκλησιαστικῶν συμφερόντων.--Θὰ συνεχίσωμεν. Ῥ. Π. ᾿Οχκδνορ Νο 9, Λεμεσός, ΣΤ’, Νο 111, Λεμεσός. ΠΒΛΑΠΑΣ, Γεωργίου Υπεύθυνος : Ἱ. ύποις : «ΑΣΤΡΟΝ».,

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Η ΕΠΑΥΡΙΟΝ 2p
ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΝ ΠΕΡΙ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ 1-2p