Δέν δύναται νὰ ξήσῃ ἕναςαὸς διηθηµένος κἀλνἀνταγωνιξόμενος. ο}. ἸἹδιοκτήτης : , ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΕΛΛΠΑΣ δω ὅταν αἲ αλαγινος τὸν ὀνκωμρθνο πο σης δν μπε Ἠἳ εἶναι ο Δισεθδομαδιαὶα | | Ἰουλίου ὀφημερὶς. 1909. να πρ, 9 Ετος δον,Αρ.φύλ 39 τ. κ αἳ. ΤΝ. 208-149 Τιμή 1 19. ΟΡΤΑΝΟΝ ΤΟΥ ΑΓῬοτικον ΠΡΟΟΔΕΣΠΙΚΟΥ ΚΟΜΑΛΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ |) ᾿Απὸ τῆς 96 Αὐγούστου τοῦ 1943, ὅτε τὸ πρῶτον ἐνεφανιζόμεῦα εἰς τὸν δηµοσιογραφικον στίβον τῆς πατρί- δος µας, διεκηρύξαµεν «χῶρὶς πάδος, χωρὶς φόβον» ὅτι, παροχὴ συνταγματικῶν μεταρρυθμίσεων, δὲν Βίγει ποσῶς τὸ ἐθνικὸν αἴσῦημα τῶν Κυπρίων, ὐφ᾽ ἄς διατελοῦμεν συνς Νήκας. Οὔτε δύνάται νὰ ἐπηρεόσῃ τὸν ἱερὸν καὶ ἀναλλοίω- τον πόθον τοῦ Λαοῖῦ διά τήν ΕΝ(ΩΣΙΝ. Ἰζαὶ εἶνε ἐκτὸ- πόπου καὶ χρόνου οἱ ἀποδίδονιες ἀντεθιικοὺς σκοπους εἷς τοὺς συνηγόθους τῶν συντἀγματικῶν μεταρρυθμίσεων καὶ . τῶν πολιτικῶν ἐλευθεριῶν». Μακρὰ καὶ συνεχὴς ὑπῆρξεν ἡ προσπὰῦειά µας πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτὴν κατεύθυνσιν..Τοὺς µεταχειριζοµένους, ὥς ἀσπίδα τὸ ἀσύλληπτον ψεῦδος τοῦ ἐπικειμένου μεγάλου γεγονότος, τῆς ΕΝΩΣΕΩΣ, διὰ νὰ µωλύνουν τὴν Γζυπρια- κὴν πολιτικήν ἀτμόσφαιραν, ἐγκαίρως προειδοποιήσαµεν. Τοὺς ἐμπορευομένους τὰ ἐθνικὰ σύμβολα καὶ καπηλευομέ- νους τὰ πατριωτικὰ αἰσθήματα τῆς ἁγγῆς λα, κῆς ψυχῆς, μὲ τὴν οὀυχυοφαντίαν, καθενός τὸν ὁποῖον ἐνόμιδαν ἁντι στρατευόµενον, ὄχι βέβαια τὴν ἐθνικὴν ἰδέαν, ἆ λ λ ὰ τὰ ἴδια αὐτῶν ἀτομικὰ συμφέρον τα,χ- οἱς δισταγμὀν, κανένα, ἐπαραδόσαμεν εἰς λα'ι κὴν κρίσιν. Διεκηρύξαμεν, ὅτι κανένας δὲν ἔχει τό δικαίωµα νά ἀναμι- γνύεται εἰς τὴν διαχείρισιν τῶν πολιτιιῶν πραγμάτων τῆς πατρίδος του, ἐὰν δὲν ἤθελε λάβει προηγουμένως τὸ χοῖ- σµα τῆς λα’ κῆς ἐξουσιοδοτήσεως. , ᾿Εξηγήσαµεν καδαρὰ, διατὶ πιστεύοµεν, ὣς σωτήριον διὰ τὴν πατρίδα κας, εἷς τὸ σύστημα τῆς «φανερᾶς πολιιι κῆς» ἀπηλλαγμένης ἀπὸ τούς σκοτεινοὺς καὶ ἀποκρύφους διαδρόµους τῆς πολιτικῆς ἁμαρτίας τοῦ παρελθόντος. Ἔκα- λέσαμµεν τὴν ἑτέραν τῶν δύο ὠργανωμένων παρατάξεων, τὴν ἀντίδετον τῆς λα κῆς, τὴν ἀπὸ χρηματοκιβωτίου ὁμιλοῦσαν καὶ δρῶσαν «ἐδνικῶς»,νά ἐξέλδῃ εἰς τὸ φανερὸν καὶ νὰ ἀγωνισθῇ διὰ τάς ἐπιδιώξεις της, ὑπὸ τό φῶς τῆς ἡμέρας καὶ μὲ τὰ Φετικὰ ἀποτελέσματα τοῦ λαι’κοῦ ἐλέγ- χουν. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα Ἡ ἐμφάνισις εἰς τὴν Πολιτικὴν Σκηνην τῆς Πατρί- δος µας, ὄχι τῶν ὠρίμων πολιτικῶν τῆς Κύπρου, -μὲ τὰς :. σαφεῖς πολιτικὰς ἀντιλήψεις, ἀλλὰ τῶν συνήθων χαμαι- λεόντων, οἳ ὁποῖοι, ταπεινοὶ καὶ ἀνὰξιοι μὲ τὴν χαρακτη- οιστικὴν δι αὐτοὺς ἀτολμίαν νά ἀναλάβωσι τάς εὐθύνας ιῶν ἰδίων αὐτῶν πρὰξεων, ἐγεφάνισαν ἑαυτοὺς, ἀδεξίως κεχρυµµένους κάτω ἀπὸ τὸ Ῥάσον τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ᾿Κύ- πρου τήν ὁποίαν ἀνεβλοβῶς προώῦησαν εἰς τὸ Ἡροσκήνιον τής πολιτικῆς. ο Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας, δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ φὺά- σωµεν εἰς τὸ Ὀλιβερὸν κατάντηµα τῆς σήμερον. ᾖ.ὲ τήν διε- ξαγωγὴν τοῦ Δημοφηφίσματος... ὅπερ καὶ αὐτὸ ὑπῆρ- εν ἀντιγραφὴ τῆς πολι ικῆς ἐκείνων, οὕς ἀπὸ τῆς πρωΐας µέχρι τῆς νυκιὸς ἐμπτύουσιν, ὄχι τρὶς ἀλλὰ ἑκατοντάκις τρὶς παὶ ἀποτάσσονται, ὡς τὸν σατανὰν, διὰ τὴν χομμουνιστικὴν καί οἰανδήποτε ἄλλην των ἰδεολογίαν. Μὲ τὴν περιφορὰν τῶν περιφήµων τόμων τοῦ Δημοφηφίσματος, τῆς ἀποδεί- ξεως αὐτῆς τῆς πατριωτικῆς ἰδεολογίας µας.. ὑπὸ τῆς Όλι- βερᾶς «τριαδικῆς Κυπριακῆς Πρεσβείας, ἡ ὅποία κατηρτίσθη χατά τὸν γνώστόν πρώτυπογ τῆς ψήφου τοῦ Ταμπουρᾶ. Μὲ τὴν τοποθέτησιν των τέλος εἰς τὰ ᾿Αρχεῖα τῆς Βουλῆς τῶν Ελλήνων. Τὰς πανηγυρικὰς ἐξορμῆσεις εἰς τὰς παρ χίας τῆς Πατρίδος µας Ελλάδος, τὰς. ἑστιάσεις καὶ τοὺς πομφολιγώδεις λόγους τῶν κοιμωμένων καὶ ἓν ἐγρηγόρσει ἔκτάκτων ἀπεσταλμένων Μινίστρ Πλενιποτανσιὲλ. Καὶ τελι- κῶς μὲ τὴν ἐπμίσημον Δήλωσιεν τῶν ὑπευθύνων Πολιτικῶν τῆς Ελλάδος, ὃτι τὸ Κυπριακὸν ζήτημα δὲν πρέπει νὰ δια- ταράσσῃττήν «ἁρμονίαν τῶν πολυτίµων δεσμῶν τῶν δὺο κρατῶν Ἑλλάδος καὶ ᾽Αγγλίας» κιὶ ἀπομένει εἰς τήν 'Βλ- ληνικὴν Κυβέρνησιν, ὅσάκις κρίνει ἡ ἰδία κατάλληλον τὴν. περίστασιν νὰ χειρισῦῇ τοῦτο, ὥς αὐτὴ νοµίσει ὀρῦὸν, μακράν πάντοτε τῆς ἰδέας παρουσιάσεως τοὺτου πρὸ Ἰῆς ᾿Ὀργανώσεως τῶν ᾿Ἠνωμένων ᾿Εθνῶν, ΟΗΕ. Τώρα οἱ ὑπεύθυνοι τῆς «ἀστραπόφεγγης» αὐτῆς πο: λιτικῆς, καὶ διερωτώμεῦα ποῦ τάχα νὰ τοὺς ἀναξητήσωμεν, ὃδὰ ἀφεθῶσιν ἀσύδοτοι νὰ χειρίδωνται τὴν Μεγάλην µας Ενωτικὴν ὑπόθεσιν, μὲ τοὺς ἀδεξίους ἀκροβατισμοὺς καὶ τὰ ἀδιέξοδα εἰς τὰ ὁποῖα τήν ὁδηγοῦσιν Νομίξοµεν ὅτι οἰαδήποτε παθητική παρακολούθησις καὶ ἀνοχή παρατᾶσεως τῆς τοναὺτης Χαταστάσεως, ἀποτελεῖ ἔγκλημα πρωτοφανὲς εἰς τὴν πολιτικὴν ἱστορίατ τῆς ἰἶα-΄ τρίδος µας. Οὐδὲ ἐπὶ στιγμὴν πλέον πρέπει νά ἀνεχδῃ ὁ Κυπριακὸς Λαὸς τὴν δράκαν αὐτὴν τῶν ὣς ἂνω πολιτικῶν ἡγετῶν, νὰ παραπαίῃ, ἐνεργοῦσαν χαὶ κατὰ παράβασιν τῆς: ουμβουλῆς τῆς Ἑλληνικῆς Ιυβερνήσεως, καὶ ἀναμβιβόλως καταστρεπτικῶς διά τὴν Κυπριαχὴν ὐπόῦεσιν καὶ τὰ ἀλη- δινὰ Κυπριακὰ συμφέροντα. ΄ “Ἡ πλειονότης τοῦ Ἰζυπριακοῦ Λαοῦ, ὃ ὁποῖος πι- στεὺει ἀληθδεινά εἰς τὰ πεπρωμένα του, πρέπει νά ἐγερὺῃ ἔκ τῆς λήθαργικῆς ἀνοχῆς τῶν µέχρι σήμερον πολιτικῶν ἆτα- σθαλιῶν, καὶ μακρὰν τῆς ἀπὸ «Χρηματοκιβώτίου ἔθνικο- φρονικῆς πολιτικῆς» ὅπως καὶ τῆς ἀντιθέτου ταύτης «Κομ' μουνιστικῆς πολιτικῆς» νά λάβῃ ἐνεργὸν µέρος εἰς τὸν πολι- ΔΒΑΣΙΣ. ΗΜΕΙΟΩΝΙΑΤΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΝ ΛΕΜΕΣΟΥ Μὲ τὴν τροποποίησιν τοῦ νόµου 11)50 περὶ Δημαρχεί- ὧν ἡ πόλις Λεμεσοῦ, κατὰ µοναδικὴν περίπτωσιν ἀπὸ τῆς ..᾽Αγγλικῆς κατοχῆς εἶναι καταδικασμένη νὰ παραμείνῃ ἄνευ “Δημοτικῶν ᾿Αρχῶν ἐκλελεγμένων ἀπὸ τὸν ἐνδιαφερόμενον λαὸν αὐτῆς ἐπὶ ὃ ὁλόκληρα ἔτη. Καὶ ἐρωτᾶται κανεὶς κατὰ ποἰαν λογικὴν, πρέπει 32ὔ Χιλιάδες ἄνθρωποι, ὅσοι εἶναι οἵ κάτοικοι Λεμεσοῦ, νὰ στερηθῶσιν τῶν κεκτηµένων δικαι- ὠμάτων τῶν, νὰ ἐκλέγωσι καὶ νὰ ἔχωσιν ὑπευδύνους δια- χειριστής τῶν δημοτικῶν τῶν πραγμάτων Ἠΐναι τόσο πολ. λαπλὰ καὶ λεπτομερῃ τὰ. ζητήματα ἑνὸς Δήμου καὶ . ἆπαι- τοῦσι τόσον λεπτυλόγον παρακολούθησιν, ὥστε ἀσφαλῶς νὰ εἶναι ἀπογοητευτικὴ ἡ γεωστὶ δημιουργηθεῖσα κατάστα- σις καὶ Ὀλιβερὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐπὶ τόσον μακρὸν χρόνον στερήσεως ὑπευῦύνων Δημοτικῶν ᾿Αρχῶν. Νομίζοµεν, ὃτι εἶναι ἐπάναγκες νὰ ἀναθεωρηῦῇ ἡ νε: οφανὴς Δημοτικὴ νομοθεσία καὶ νὰ προκηρυχδῶσιν τὸ τι χύτερον δηµοτικαί ἐκλογαὶ εἰς τὴν Λεμεσὸν διὰ τὸν ὑπόλοι- κον χρόνον τῆς τρεχούσης Δημοτικῆς περιόδου. Αὐτὸ ἐπι-. βάλλει τὸ γόητρον Δεμεσιανοῦ Λαοῦ καὶ Κυβερνήσεως. ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ ΛΕΜΕΣΟΥ Μετὰ μεγάλης εὐχαριστήσεως, ὃ κόσμος τῶν συναλ- Γ λατομένων µέ τὸ ἱζτηματολόχιον Δεμεσοῦ, εἷδε τήν ἀντι- κατάστασιν τοῦ πρώτου γραμµατέως ὑπὸ τὸῦ νέου τοιούτου κ. Κανελλὶδη. Φανταζόμεῦα, ὅτι. πολλὰ θὰ ἔχῃ νὰ κάµῃ ὁ γέος γραμματεὺς καὶ ἀναμένομεν τήν πρὸς τοῦτο ὁδρᾶσιν του τικὸν ἀγῶνα, μὲ ὑπεύθυνον χειρ σμὸν τοῦ Ενωτικοῦ ζητή- µατος τῆς Πατρίδος µας, καὶ τῶν ἐἔσωτερ κῶν ὑπυθέσεων αὐτῆς. Τὰ δύσκολα προβλήματα τοῦ λαοῦ νὰ ἀντιμετῶπι- σθῶσιν σωστικῶς καὶ ἄνευ χρονοτριβῆς' νὰ ἐξευρερῶσιν οἳ τρόποι καὶ τὰ µέσα τῆς προαγωγῆς καὶ εὐημερίας τοῦ τόπου, πρὸς πάσας τὰς κατεῦθύνσεις, Να ἐπιδιωχδῇ ἡ κοι-- νωνική γαλήνη καὶ νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγ- γύη. Νά γίνῃ πίστι, ὅτι ἡ ἐπιδίωξις τῆς εὐημερίας τοῦ τόπου δὲν . ἀποτελει ἀντὶδεσιν, οὔτε δημιουργεῖ ἀσυμβίὶβα» . ἐδνικὸς φιλοδοξίας καὶ τὰς ἐθνικὴς µιις πὲ- ποιθήσεις, αἳ ὁποῖχι εἶνε καὶ θὰ παραμείνουν, τά ἀκατά- λυτα τέµπλη τῆς ἐθνικῆς µας Ὀρησκείας. τος Αὐτό ἀπαιτοῦν ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀναβολῆς αἳ σηµερι- ναὶ κρ΄σιµοι περιστάσεις, αὐτὴ, αὕτη ἡ ἐπιβίωσις τοῦ Κυ πριακοῦ λαοῦ. | Πιστεύοµεν, ὅτι ἡ µεγάλη πλειονότης τοῦ [υπρια- κοῦ λαοῦ, ὅπως ἀνωτέρω καθωρὶσαµεν, θὰ ἀναλάβῃ ταχέως τὰς εὐθύνας τῆς εἰς τὴν διαχείρισιν τῶν Μυπριακῶν ὑπο᾽ θέσεων καὶ ὅτι, ἐντὸς ὀλλγου, δά χειροκροτήσωµεν τοὺς πρωτοπόρους ἑνός Ἰζόμματος, ἐξυπηρετικοῦ τῶν ἀληνδεινῶν συμφερόντων τῆς Κύπρου, τὸ. ὁποῖον δὰ µείνῃ εἰς τὴν πο: λιτικὴν ἱστορὶαν αὐτῆς ὡς τὸ Κόμμα τῆς ᾿Αναγεννήσεως. Ὁ Κυπριακὸς λαὸς εἶνε εἰς θέσιν νὰ κρίνῃ, τὸ ἔθνι- κῶς ὀρθὸν καὶ ὠφέλιμον» καὶ μπορεῖ νὰ διεξαγάγῃ ὅπως χοµίξει καλλίτερον τούς ἀγῶνας του, διεκήρυξεν ὁ πρωδυ» πουργὸς τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἔχει καὺῆκον νὰ τοὺς διεξαγάγῃ καὶ 9ὰ- τοὺς φέρῃ ἀσφαλῶς εἰς τὸ εὐτυχὲς καὶ αἴσιον ἄπο- τέλεσμα. Ὑπεύθυνος : ]. ΠΕΛΑΓΙΑΣ, Τ.Π. ᾿Οκκόνορ Νο 9.---Λεμεσὸς ύποις: «ΛΑ'ΤΚΟΝ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΝ» εΟδὸς Γεωργίου ὧτ. ΝοΙΙΤ, Λεμεσὸς. -- . στον μὲ τὰς συν]θεις περιστάσεις βεβαίως, τοῦτο ἔδει νὰ μεὶνῃ άπαρα Ἴγου, Δὲν πρόκειται νά ἀναχουφισὺῶσιν, ἐὰν θὰ ἀνακουφ μὲ τὸ θυσὶᾳ νὰ απροστατευθῶσιν ὁριστικῶς οἱ ἀμπελουργοὶ μέ διά νά κάµωμεν τὰς κρίσεις µας. Ἐκεῖγο ποὺ δὲν ἐνγόησεν ὃ κόσμος, εἶνε διατὶ µετετέθη ὁ τέως γραμματεῦς εἰς ᾽Αμμό(ωστον, ᾿ἀντὶ µεταβῇ καὶ διηυθέτησεν ὥστε νὰ τεὺῇ ὑπὸ σύνταξιν. Ὕν ρητον. ᾽Αλλ’ ὡς ἔχουν τὰ πράγµατα νομὶζομέν ὅτι ἡ βέρνησις δέν ἔπρεπε νὰ δέσῃ ἀμέσως ὑπὸ σύνταξιν τὸν ἐπιδυμοῦντα νὰ μετατεῦῇ ὑπάλληλον, ἐὰν τοῦτο ὡς μᾶς πλ ροφοροῦν συνέβη, ἀλλὰ νὰ τὸν ὑποβάλῃ εἰς τὰς ἐκ τῆς, ἄργ σεως του κυρώσεις. ΣΟΔΑΠ Εῖνε ἀκόμη τυπωμένα εἰς τοὺς τοίχους τῆς πόλεα διάφἼρα ἀπὸ τὰ κτυπητὰ συνὺήματα, μὲ τά ὁποῖα οἱ ὁ διαφερόµενοι κυρίως, ὀλίγοι ὑπεύδυνοι συνεάκται τῆς α μερινῆς καταστάσεως τοῦ ᾿Οργανισμοῦ αὐτοῦ, ἐκάλουν το ἀμτελουργοὺς εἰς συναγεριὸν καὶ συλλαλητήρια, ἐναντί τῆς ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως, νὰ κάµῃ µίαν οιζικὴ ἐχκαθλὰρισιν, μιᾶς ἀπὸ πολλοῦ σοβούσης ἀτασθαλλας ἀσυμφόρου καταστάσεως. ο Ε Ὁ.. Μέχοι σήμερον οὐδεμία τελειωτικὴ ἀπόφασις άνηγ- 4 γέλθη ἐκ μέρους τῆς ᾿ Κυβερνήσεως, μετὰ ἀπὸ τὴν συνύ τευξιν ὠρισμένων συμβούλων τοῦ ΣΟΔΑΠ μετὰ τοῦ βερνήτου. Οἰαδήποτε καὶ ἄν εἶνε ἡ τελειωτικὴ ἀπὸφασις τῆς Κυβερνήσεως, νομίζοµεν ὅτι λαμβανομὲνης τῆς σοβαρότη-: τος τοῦ ζητήματος ὑπόψιν, ἔδει προηγουμένως νὰ µελετῆς δῇ τὸ ζήτημα ἐπισταμένως. ἀπὸ πὰσης πλευρᾶς καί νά ἀφεθῇ τὸ ζήτημα τοῦτο τόσον βασικὸν διὰ τήν καθόλ Κυπριακὴν οἰκονομλαν, εἰς τό ρεῦμα τοῦ χθόνουν καὶ τυχαίας καὶ μοιραὶας ἐξελίξεώς του. ΄ - | Δέν πρόκειται δὲ µόμον νὰ δοθοῦν ὠρισμέναι ἔχατ τάδες χιλιάδες λιρῶν πληρωμόμεναι ἀπὸ τὸν ἀσφικτ διὰ τήν οἰκονομικὴν ἀντοχὴν τοῦ Κυπρίου φορολογουµ σθῶσιν ἔσιω καὶ προσωρινῶς, αἱ χιλιάδες τῶν ἀμπελουργῶν ἐμβάλλυμα. τοῦ δανείου. Τὸ ζήτημα τοῦ ΣΟΔΑ. εἶνε ποκὺ σοβαρύότερον ἀπό ὅτι φαίνεται. Αι’ αὐτὸ κάµγα μεν ἔκχκλησιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, πρὸ οἴασδήποτε ἐνεργεί καὶ χρειάζεται ἄμεσας πρὸς τοῦτο δρᾶσις, νὰ παραπέμψ τὸ ζήτημα πρὸς µελέτην εἰς ὠρισμένην ἐπιτροπὴν, ἡ ὁποία : μετὰ ὁλιγοήμερον ἐργασίαν νὰ καταλήξῃ εἰς Ὀετικὰ συµ” περάσµανα καὶ εἰσηγήσεις εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Πρὸ παντὸς, νά ἀπομακρυνθοῦν οὗ µέχοι σήμεί ὑπεύθυνοι, γενικῶς, εἴτε διοικητικοί, εἴτε οἰκονομικοί τεχνικοὶ παράγοντες. Τά οἰκτρὰ ἀποτελέσματα τοῦ Σ0Δ πρέπει νά ὁδηγήσοιω εἰς τὸ χλεϊσιμον τῆς εἰσόδου τού πρὸς τὸν ΣΟΔΑΠ καθ οἰονδήποτε τρὸπον. Κατ ἀχολουθίαν, εἰσηγούμεῦα, ὅπως κηρυχῦῇ οὖσ δης διά τὴν Κύπρον ἡ οἰνοπνευματοβιομηχανία, ἀποχλ σθῶσιν οἱ οἱοιδήπονε ἐπιχειρηματίαι τοῦ εἴδους καὶ ρυὐ σθῆ ἡ βιομηχανία αὐτὴ, ὑπὸ τὸ φῶς τῶν µέχρι σήμερον: δοµένων ἐδῶ καὶ εἰς ἄλλας ὀϊνοβιομηχανικὰς χὼρας, ἆπο στυιῶς καὶ µόνον διά τὸ συμφέρον τῶν ἐνδιαφερομένων: πελουργῶν. ᾿Αρκετά ἐπείνασαν οἱ ἀμπελουργοί, καὶ ἔδυα χῆσαν καὶ ἐπάχυναν μὲ τὸ αἷμα των τούς διαφόρους οἶνοί µηχάνους. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει καθῆκον νά ἀπαλλάξῃ τθλὲ τικά τοὺς ἀμπελουργοὺς, ἀπὸ τὸ φάσμα τῆς πείνας τι ποῖον κυριεύει τὰς ὑπάρξεις των, ἀπὸ τὴν δυστυχίαν:' τὴν ἐξουθένωσιν εἰς ἣν εἶνε καταδικασµένοι. Πρέπει π καλλλτερον δυνατὸν τρόπον καί εἶνε πρὸς τοῦτο ὄυνα ” | ͵

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 2p
ΠΟΛΙΤΙΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ 1p