ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕΛΙΔΑ 3 ο ΟΥΜΝΜΟΑΙΚΟς ΘΘΟΜΟοΟ CTH ZMH THC GKKAHCIAG ΑΠΑΡΧΕΣ Το σὗστημα συλλογι- κής διοικήσεως της Εκκλη- σίας, ανάγεται στην ουσία της και αποτελεὶ αναπύ- σπαστο στοιχείο της ζωής της, “H6n απὀ τους πρὠ- τους χρόνους οι Απόστολοι και το «πλήθος των µαθη:- τών» συνέρχονται για την εκλογή του Ματθίου (Πράξ. α 19), των επτά διακὀνων Πράξ. σι᾽ 2) καιτελος στη λεγόμενη Αποστολική Σὺ- νοδο των ἱερασολύμων το 48.9 μ.Χ. (Πράξ. ιε΄ 6). Στις τρεις αυτές συνε- Ἀλεύσεις μετείχε η όλη Εκ κλησία, η οποία αποτελεὶ µια διαρκἡ οικουμενική και ζώσα σύνοδο του λαού του Θεού, που συγκλήθηκε απὀ το Θεό-[ΓΠατέρα διά tov In- σοῦ Χριστοῦ εν Ἁγίω Πνεὺ- ματι. Ετσι ξεκίνησε και δι- αμορφώθηκε το ἀριστο επισκοπικό συνοδικὀ πολί- τευµα µε χαρακτήρα καθα- ρά αντιπροσωπευτικό και UNOKEVT PUT IKO. ΤΥΠΟΙ ΣΥΝΟΔΩΝ ENAPXIAKH- ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ Αυτή ἕλκει την αρχή πηζ απὀ τους αποστολικοὺς ἠδη χρόνους, Τελεῖ υπό την απ]δα του οικεῖου επισκὸ που και επιλαμβάνεται το- πικῶν. προβλημάτων, που αναφύονται. στην επιοκο m1 ΜΗΤΡΟΠΟΔΙΤΙΚΗ Απὸ τις αρχές του Β΄ οπώναι πολλες εππσκωπες συνενώθηκαν και οργανώ- καν, αποτελώντας ἔτσι τις Μητροπόλεις, κατὰ τον τύπο της κρατικής διαιρε- σεως, Έτσι διαμορφώθηκε το. Μητροπολιτικό πολ]- τευµα µε τις Μητροπωλιτι- κες Συνόδους στις οποίες προήόρευε ο. Μητροπολί της, ο Α7᾽ (37ος) κανόνας των. Αποστόλων, περιέχει τη θεμελιώδη. διάταξη oT «ἀεύτερον του ἔτους σύνο- ὅος γενἐσθω των επισκὀ- πιων και ανακρινέτωσαν αλ- λήλους τα δόγματα της ευ- σεβείας και τας εμπιπτού- σας εκκλησιαστικἁς αιτιο- λογίας διαλυέτωσαν». ἂη- λαδὴ να γίνεται δυο φορὲς κάθε ἐτος σύνοδος για Έλεγχο της ορθοδοξίας των επισκόπων και επίλυση τυ- χόν διαφορών. Στην αρμοδιότητα της συνόδου αυτής ανήκουν υποθέσεις που διακρϊνον- ται σε κανονικὲς (δικαστι- κἡς - διοικητικής φύσεως) και ευαγγελικὲς, που αφο- ρούν τα δόγματα και τη λα- τρεία (στ΄ Καν.τηςΖ Οικ. Συν.). ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ- ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ Αυτή συγκροτεῖΐται από ὁλουςτουςεπίσκοπους και μητρομµολίτες µιας εκτεταμένης. εκκλησιαστι- κἡς περιφξρειας, που πα- λαιότερα ονομάζετο διοἰ- κηση και πιο ὥὕστερα Tla- τριαρχείο. ἛἜνεκα του γε: γονότος τούτου, οἱ σύνοδοι που ετελοῦντο σ᾿ αυτὲς τις µεγόλες, αλλά καθορισμὲ νες περιφἐρειες. Πατριαρ: χικὲς (α). καν, [) Οικ. δυν.). Αυτὲς συγκαλούνται κυρίως σε ἕκτακτες περι- πτὠσεις. Όπως, λόγου χά Ρριν, ὅταν ἕνας Μητροτιολἰ της βρισκόταν υπό κατη- γορἰα ἡ ὁπως επίσης και για θέµατα που δεν υπαγὀν- τουσαν στην αρμοδιότητα Επαρχιακής ἡ Μητροπολι- τικής συνόδου, αλλά ἔπρε- πε να τύχουν συζήτησης σε σύσκεψη. Αυτή η σύνοδος ἔχει όλο τα κανονικἁ δικαιώμα τα ουνόδου αυτοκέφαλης Εκκλησίας Σης αρμοδιότητες της, σύμφωνα µε το κανονικό δίκαιο, υπάγονται τα ακό- λουθα: 1) Εκλογή πατριάρ- χου. 2) Κανονική εκλογή και εγκατάσταση επιοκό πων 3) Avidwon rimoKo- line Ge avwrepn ιεραρχική τάξη, 4) Μετάθεση επισκὀ- πων (Σε επείγουσες περι- πτώσεις). 5) Έγκριση προς συγχώνευση δύο ἐπισκο- μι ϐ) Έγκριση προς ἵδρυση νξας επισκοπής. 7) ᾿Ἔγκριση για τη µε- τάθεση της επισκοπικής Έδρας σε άλλη πόλη. 8) Αναφηλάφηση και επανόρθωση αποφάσεων του πατριάρχη που δεν συ- νάδουν μετουςιεροὺς κανὸ- VEC. (8) σας) ο ϐ) Η εξάσκηση της Εκκλησιαστικής δικαστι- κἡς δικαιοδοσίας για εκκα- λούµενες σ᾿ αυτή υτοθξ- σεις. Αυτή θεωρείται η ανώτερη δικαστική αρχή. Ὄλες. οἱ πιο πάνω μορφές συνόδων, τοπικού χαρακτήρα, αποτέλεσαν προστάδιο των Οικουµενι- κὠν Συνόδων, των οποίων, σύμφωνα µε τον σείµνηστο καθηγητή Κονιδάρη, «wo γενικαὶ δοκιµαί δὲον να θε- ὠωρηθώσιν αι τοπικαὶ Σύνο- δοι του 2ου ηµίσεως β᾽ και Υ. αιώνα κατὰ του Μοντα- νισμούῦ και διὰ τα ζητήματα του Πάσχα και των αἱρετι- κών», ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ α. ᾿Εννοια-ξκοπὸς Οικουµενικἠ Σύνοδος εἶναι η µε την επιστασία και τοφωτισμότου Αγίου Πνεὺ- µατος επἰ το αυτὸ συνξἔλευ- ση «των ποιμἔνων και δι- δασκάλων» της Εκκλησίας (αν εἶναι δυνατό απὀ όλα τα µέρη του χριστιανικού κὀ- σµου) προς κοινή συνδιά- σκεψη και απὀφαση για συγκεκριµένα ζητήματα που αφορούντην Εκκλησία και εἶναι καθολικής Φφύσε- ως, Οἱ Οικ. Σύνοδοι ano- τελοὺν. τη μοναδική και ὑψιστη διοικητική, νοµοθε: τική, δικαστική. και διδα- μτική εξουσία. στη Mia, Αγία, Καθολικἡ και Απο- ατολικἡ Εκκλησία, Σ αυτὲς υπάγονται όλοι οι επίσκοπο! και πα- τριάρχες μηδὲ του πάπα εξαιρουµἔνου (ως απλοὺ επισκόπου), ο οποίος ως γνωστό, εισήγαγε αὐθαίρε- τᾳ το ανάρµοστο στη φύση και το χαρακτήρα της Ἐκ- κλησίας μαναρχικὸ πρω- teio e€ovgiac tov Payne we δήθεν διάδοχου του Πὲ- τρου και αντιπροσώπου του Χριστοῦ επἰ της γης Αυτή βἔβαια η χωρὶς δο- Υµατικὸ ἡ κανονικό ἔρει- σµα αυθαιρεσία του Πάπα, καταδικάστηκε πολλὲς φο- ρὲς και μεμονωμένα αλλά και απὀ συνόδους. H obvo- δος της Κωνταντινουπὸ- λεως 1722, μεταξύ ἄλλων, τονίζει: «Οι Σύνοδοι κατε- ξουσιᾶζουσιν απάντων και διοικούσιτην εκκλησίαν του Χριστού... Όλοι οι αρχιε- ρεῖς της παλαιάς Ρώμης υπετάσσοντο ειςτους όρους και κανόνας των Αγίων Συ- νόδων καθώς και αυτός ο µακάριος Πέτρος καθώς Φαίνεται εις τας Πράξεις... και Πάπας και κάθε ἄλλος αρχιερεύς υπετάσσοντο ταις Συνόδοις, και αι Σύνο- δοι, εἶχου εξουσίαν και να τους καθήρουσιν». Στις Συνόδους, οἱ ως προςτον βαθµότης ἱερωσύ- νης απολύτως ἴσοι επίσκο- ποι, ενεργοὺν ως διάδοχοι των Αποστόλων, κάτοχοι της αποστολικἠής διαδοχής, και μάρτυρες της πίστεως του. εκκλησιαστικοὺ πλη- ῥρώματος. Εἶναι οι θείω δι- καϊω εντεταλμἒνοι εκφρα- στὲς της εκκλησιαστικής συνειδήσεως, κλήρου και λαοῦ, που εἶναι υπεράνω και αὐτῶν των Οικουµενι- κὠν Συνόδων. β. Αρμοδιότητες Στη σφαῖρα των appo- διοτήτων της Οικ. Συνόδου ανήκουν τα πιο κάτω: 1) Ο ορισμός των δογμά- τών της πίστεως µε βάση τη διδασκαλία της Αγίας Γρα- Φφἠς και της Ἐκκλησιαστι- κής Παράδοσης και η ἐκθε- σή τους υπὀὸ μορφὴ «συμβό- λων» ἡ άρθρων Πίστεως (Καν. Ὁ της Γ΄ Οικ. Συν.). 2) Η εξέταση, διακρίβωση και προβολή της Εκκλησι- αστικἠς Παραδόσεως Karn αποκιβδηλοποϊησή τηςαπὀ την ψευδώνυµη πίστη (Καν. α,β᾽ της εν Γρούλλω). 3) Η γνωμάτευση για κάθε διδασκαλία που εμφανίζε- ται στην Εκκλησία (καν. α᾿ των Β΄ καιΓ΄ Οικ. Σον.). 4) Ἡ αναθεώρηση, βεβαὶ- ὠση και επικύρωση των κανόνων τών προγενέστε- βων συνόδων (Καν. α της Δ᾽ Οικ. Συν.). 5) Ο καθόλου ορισμός της Εκκλησιαστικής. διοικήσε- ὡς καϊτων δικαιωμάτων κά- θε επί µἔρους Εκκλησίας (Kav. ot” Kail’ tac A’ Or. Συν. καιβ᾽, γ΄ της Β’ Οικ. Euv.). ϐ) Ο ορισμός των βαθμών και δικαιωμάτων της Ἑκ- κλησιαστικής Ἱεραρχίας (Καν. δ᾽ και στ της Α΄ Οικ. Συν). 7) Εἶναι η ανώτατη δικα- στικἠ εξουσία για τοὺς εκ- κλησιαστικοὺς προεστώτες καιτις επἱ µέρους Εκκλησίὶ- ες (Καν. ιβ αγ AB’, ve’, νστ᾽,πα᾽ τηςεν Τροὐλλω). 8) Η ἔκδοση θετικών διατά- ξεων για όλη την Εκκλησία για το πολίτευμα, τη διοὶ- µηση και το βίο της, (Καν. α΄ της Δ΄ Οικ. Συν. και β΄ της εν Τρούλλω). Από τα πιο πάνω λοι- πὸν καταλαβαΐνουμε ὁτι το Έργο των Όικουμενι- κὠν Συνόδων εἶναι συγ- χρόνως θετικό και αρνη- τικό. Θετικό, διότι θξτει και καθορίζει την ορθή δόξα- διδασκαλία και τᾶ- ξη της Εκκλησίας, και αρ- νητικὀ, διότι απορρίπτει και αναθεματίζει κάθε ψεύτικο και ξένο προς το σώμα της Εκκλησίας στοιχείο. .