Back

«Ναι, στον αγώνα για την υπεράσπιση της Γης μας και γιατί όχι, την επανάκτηση της σκλαβωμένης ακόμα πατρίδας μας»

«Ναι, στον αγώνα για την υπεράσπιση της Γης µας και γιατί όχι, την επανάκτηση της σκλαθωμµένης ακόμα πατρίδας µας» ΚΡΥΣΤΑΛΛΩ ΑΡΜΕΝΑΚΗ τις 19.86.1996 στη > soa των Ελλήνων. στα πλαίσια της Βουλής των Εφήβων Ελλήνων μίλησε µια νέα απὀ τον ακριτικό Έβρο. Τα λόγια της, το μήνυμα της. εκφράζουν όλους τους Ἑλληνες ακρίτες, όλους τους Έλληνες πρόσφυγες και εγκαταλειµµένους και οι προειδοποιἠσεις της αντανακλούν τις δικές µας πραγματικότητες. Αναδημοσιεύουμµε την ομιλία της γιατί µας εκφράζει: Αξιότιµε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, κύριε Πρωθιπουργέ, υπουργοί, βουλευτές. Αρχικά νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω διότι είναι η πρώτη και μοναδική φορά κατά την οποία δίδεται η ευκαιρία σε µας τους νέους αυτής της χώρας να αποδείξουμε ὅτι αξίζουµε της προσοχής σας και ὀτιθα αξιοποιήσουµε κατάλληλα κάθε δυνατή ευκαιρία, όπως η συγκεκριμένη, Υια να επιφέρουµε τα επιθυμητά αποτελέσµατα που θα µας οδηγήσουν, µακριά απὀ το σημερινό αδιέξοδο, στην πρόοδο και την ευημερία του κράτους. Ιδιαίτερα νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον κ. Κακλαμάνη που µου επἑτρεψε να µιλήσω άνκαι δεν είχα κληρώθε(. Ερχόµενη απὀ το Διδυμότειχο καὶ οδεύοντας προς την Αλεξανδρούπολη, έριξα µια ματιά στα αριστερά µου. Απέναντι απὀ τον ποταµό Έβρο. Κρατώντας την ανάσα µου σφικτά και νιώβοντας έναν πόνο να ξεσχίζει τα σωθικά μου είδα το χωριό των προγόνων µου απ᾿ όπου ήρθαν πρόσφιιγες το 1925. Παραλίγο να µου ξεφύγει ένα δάκρυ αλλά κρατήθηκα. Θυμήθηἕα την προγιαγιά που ήρθε όταν ήταν σχεδόν στην πλικία µου απὀ την πολυαγαπηµένη ανατολική μας Θράκη και ανασταώθηκα. Την θυμήθηκα που έκλαιγε χώνοντας τα λιγοστά δάκρυα που της είχαν απομείνει και, σκεπτόµενΏ συνάμα την κατάντια του τόπου, απελπίστηκα. Αλλά ὀχι, πήρα κουράγιο. Δε θα κλάψω γιαγιά. Δεν απελπίζοµαι ότι κι αν γίνει. Ο αγώνας µου το πρώτο βήμα για την πρὀοδο τοι Έβρου αλλά και της χώρας μας, Γεννήθηκα σε ένα χωριό μόλις λίγα χιλιόμετρα απὀ την Τουρκία. Νιώθω την ανασφόλεια να µε πιέζει ασφυκτικά. Π πρόσφατη ελληνοτουρκική κρίση μ’ αναστάτωσε. Σκέφτηκα, άραγε να προσφυγοποιούνται οι πρόσφυγες Μπορεί κάποια μέρα να ξυπνήσω και να αντικρίσω τουρκικά στρατεύματα. Αν φυσικά ζω. Όχι, δε θα το επιτρέψω τουλάχιστον όσο περνάει από το χέρι µου. Θα αγωνιστώ όπως και όλοι οι ακρίτες νέοι µε ὀλες µου τις δυνάμεις, Ακούγεται εγκληµατικό αλλά θέλω πολύ να µάθω να χρησιμοποιώ ἑνα όπλο. H χρήση του θα µου δημιουργούσε αισθήματα ασφάλειας και προσωπικής άμυνας. Εδώ και δύο εβδομάδες περίπου οι γυναίκες στο χωριό Καστανιές του Έβρου, το οποίο βρίσκεται απέναντι ακριβώς απ’ την Ανδριανούπολη, άρχισαν ένα πρόγραµµα εκμάθησης χρήσης Των όπλων σε συνεργασία µε το στρατό της περιοχής. Πού είναι το κράτος Πού είναι Π εθνική w εκπρόσωπος του νομού Ἔθρου άμυνα να καµαρώσει Συλλογίζομµαι απὀ τη µια το τµήµα της ευρωπαϊκής Τουρκίας που γνωρίζει Ιδιαίτερη άνθιση, µε την πόλη µας να δεσπόζει και τη γειτονική Ανδριανούπολη να ξεχειλίζει απὀ το πλήθος των φοιτητών της νέας γενιάς απὀ την άλλη η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης. Ό μαραζωμένος Ἑβρος, το µοναχικὀ και ξεριζωµένο έτερον ήμισυ. Πώς να ευελπιστώ λοιπόν για ένα δημιουργικό αὐριο Γεννηθήκαμε µε την απειλή του πολέμου, µα παρόλα αυτά ουδείς Θρακιώτης, ουδείς Εβρίτης δε φοβάται τη σύρραξη. Λέμε ναι στον αγώνα, οποιαδήποτε στιγµή για την υπεράσπιση της γης μας και, γιατί όχι, την επανάκτηση της σκλαβωμµένης ακόµα πατρίδας µας. Σε καμιά περίπτωση δε Βέλω το χώμα που µε γέννησενα βεβηλωθεί απ’ τους αλλόθρησκους, Τι κιαν πάω στο στρατό Τικιαν φορέσω πηλήἠκιο Τιμή µου και καμάρι µου. Αφού απαιτούµε ισότητα να την αποδεἰξουµε. Πολλάκις έχουν σκουστεί νέοι και νδες να αρνούνται να υπηρετήσουν την πατρίδα. Απαράδεκτο. Φα προσφέρουμε για να µας προσφἑρει. Θα την υπηρετήσουμµε για να µας υπηρετήσει. Π δημοκρατία, που όλοι αναζητούμε, απαιτεί αλλά και παραχωρεί. Το ίδιο και η πατρίδα. Οιοσδήποτε δε στρατεύεται και δεν αποδίδει τιµές στη σημαία, ὅεν έχει δικαίωµα να αποκαλείται Ἑλλην. Τέρμα στις αναβολές και στην εξαγορά της θητείας. το αμύνεσθαι περί πάτρης, στην πράξη και ὀχι στα λόγια. Γι’ αυτό, ναι στη στράτευση των γυναικών. Ναι στην υπηρέτηση της Φιλτάτης πατρίδας µας. Ναι στην εξασφάλιση ενὸς καλύτερου εξοπλισµένου στρατού. Ναι στην παράταση της ατρατιωτικής θητείας, Ναι στην ετήσια δίµηνη υπηρεσία στο στρατό. Ναι για την ειρήνη, για την εξασφάλιση των συνόρων µας, της εδαφικής αλλά και εναέριας ακεραιότητας µας. Καθημερινά βλέπω το προξενεία της Κομοτηνής να ὅρα ασήστολα, χωρίς κανέναν περιορισμό. Φανατίζουν ακόµακαι τους γύφτους, παραμυθιάζοντάς τους µε τη χορηγία δορυφορικών κεραιών, σαν πρόσχημα, δήθεν, μέριμνας προς το µέρος τους, της γείτονος χώρας. Οι Πομάκοι αυτόχθονες Έλληνες έχουν γίνει ἑρμαια του ισλαμικού φανατισμού. Οι ελιγμοί των Τοὐρκών πανέξυτνοι, η δράση της προπαγάνδας τους ξεπερνά κάθε ὁριο. Απ’ το προξενείο της Κομοτηνής ως την ανώτατη τουρκική διπλωματία γίνονται ἔξοχοι χειρισμοί. Από τήν ἄλλη, οι Ἑλληνες πολιτικοί χαμένοι στον αιώνιο ύπνο που τους καταβάλλει. Χανόμαστε.Εµείς δεν καίµε σημαίες. Δεν προβαίνουµε σε βανδαλισμούς. Δεν προσβάλλουμµε την Ελλάδα μας. Δεν κατακερµατίζουµε το ϱθνικό µας κύρος. Και σεις προσφέρετε τα Βέλτιστα στους πατριδοκάπηλους. Πού είναι η δημοκρατία σας που προαναγγέλλει την ισότητα των πολιτών, μεγάλοι τοι! έθνους προστάτες Και εγώ, κι εγώ δεν εἶµαι πολίτης Αγωνίζομαι ψάλλοντας τον ὄμνο στις δύσκολες στιγμές, έχοντας το ηθικό στα χείλια. Τι ωραία που είναι η δημοκρατία σας Ευχαριστούμε, δε θα πάρουμε. Προς Θεού, δεν υπονομεύω το γραπτὀ του Περικλή καὶ των άλλων πολλών που έχυσαν το αίμα τους για μένα. Δεν είμαι φανατισµένη, µόνο εξοργισµένη και επί το πλείστον αγανακτισµένη. Απαιτώ σαν Ελληνίδα πολίτης την παροχή ασφάλειας. Ποιος µου ΕΥγγιάται τη ζωή µου στο αυριανό αβέβαιο µέλλον, Θέλω να ζήσω. Ἐχω όνειρα κι εγώ, ὁπως όλα τα παϊδιά του εθνικοκεντρικού σας κράτους. Γιατί να ᾽μαι πολίτης δεύτερης κατηγαρίας Καλώ όλους εσάς αγαπητοί συμμαθητές της Ελλάδας, να ανοίξετε την αγκαλιά σας στα σύνορα. Στους φύλακες της ζωής σας. Ποτέ να µην αμφιβάλλετε για την καρδιά των Θρακιωτών. Οι Θράκες εἶναι ταλαιπωρημένοι, µα παρόλα τα δεινα παραμένει ένας φιλόξενος και δυναμικὸς λαός. Όσο για σας πολιτικοί,ο γαλανόλευκος Θεὸς να σας ευλογήσει να επενδύσετε ηθικά και υλικά σ’ αυτό το πανέμορφο κομμάτι της Ελλάδας που έχετε ξεχάσει. ΜΠ λησμµονείτε ότι πήρατε κι απ’ αυτό το µέρος κάποτε ψήφους. Αύριο οι γόοι της Θράκης, του Έβρου, γίνονται ενεργοί πολίτες. Ψηφίζουν. Μην τους κάνετε να αποστρέφονται το θαύμα της πολιτικής µε την αδιαφορία σας. Δώστε τους κίνητρα να ελπίζουν, να ζουν, να οραματίζονται. Ἑναν αυριανό αναγεννημµένο Ἐβρο. Με ανοικτές εργασίες. Με προοπτικές. Μη συμβάλετε στην τελική ερήμωση αυτού του ήδη ερηµωμένου και επαναπατρισµένου τόπου. Καταργήστε την άποψη ὅτι αποτελεί τόπο εξορίας. Ενισχύστε τον Έβρο µε νέες έκτακτες επενδύσεις. Ποιος ο λόγος να μαζεύονται όλα τα εργοστάσια και οἱ βιομηχανίες στην Αθήνα Ναι, προλαβαίνουµε. Ποτέ δεν εἶναι αργά. Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δε θέλω. Δώστε ανάσα ζωής στον δτοιµοθάνατο Έβρο. Κάποιοι σας περιμένουν. Κάποιοι ελπίζουν ακόµα. Και να ΄στε σίγουροι πως οι Εβρίτες ξέρουν να λένε Ευχαριστώ. Ξέρουν να µην ξεχνούν.