Back

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

OPHIKEYTH Πέτρου και Παύλου των πρωτοκορυφαίῶων Οι εορταζόµενοι, στις 29/6/96, Πρωτοκορυφαίοι των Αποστόλων, Πέτρος και Παύλος, υπήρξαν πράγματι οι διαπρεπέστεροι κήρυκες της κοσµοσωτήριας Χριστιανικής Θρησκείας, εἰς τους Ιουδαίους, ο πρώτος, και εις τον ειδωλολατρικόν κόσμον, εις τα Έθνη, ο δεύτερος. Επάνω στην ομολογία της αληθινής πίστης για το Χριστό, της Αποστολικής πίστης, του πρώτος ὠμολόγησε ο µακάριος Πέτρος, ότι ο Χριστός είναιο Υιός του Θεού του ζώντος, όπως αναφέρει και το σημερινό Ειαγγελικό Ανάγνωσμα, και τη συνωµολόγησε και ο χορός των Δώδεκα Αποστόλων και μετέπειτα και ο Απόστολος των Εθνών, ο µέγας Παύλος. Βεμελιώθηκε η Εκκλησία του Χριστού, που σύμφωνα µε τον ἰδιο το Χριστό, «[Πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός απέδιδε µεγάλη σημασία εις το να θεµελιωθεί ῃ Θεία Διδασκαλία του «επί της στερεᾶς πέτρας», (Ματθ. ϱ- 99]. Με αυτή τη σημασία δόθηκε απόὀ τον Κύριο το ὀνομα Πέτρος στο Σίµωνα, τον Υιό του Iwva. (lwav. a’ 43), Eueic Gpaye nou Aeyouaote Χριστιανοί, είμαστε σταθεροί στην πίστη µας, ή κλονιζόµαστε και ολιγοπιστούµε και αμφιβάλλουμε, ώστε να δίδουµε χώρο γιανα εισχωρήσει µέσα µας, η πλάνη, η απάτη και το ψέμα του αρχέκακου και αντίχριστου, του Διάβολου: ο Απόστολος Πέτρος και µε αυτές τις γνωστές ταλαντεύσεις του (Mar. 14 31 Kat kot’ 69079), vac ernonpaivet, «ES paior γίνεσθες». (Α. Κορινθ. ιε’ (29 Ιουνίου) 58). Ο Θείος Παύλος, µε το θερμουργό ζήλο του, περισσότερο πάντων εκοπίασε (A Κορινθ. τε 10), υπέρ Χριστού, και µε την εξ ουρανών κλήση του στο δρόμο προς τη Δαμασκό, (Πραξ. 6. 3- ϐ) µας διδάσκει, ότι, αν έχουν προηγηθεί πτώσεις και αμαρτίες στη ζωή µας, όταν υπάρχει η διάθεση απὀ µας, αρκεί η χάρη του Θεού να µας αναδείξει ζηλωτές και εργάτες του Ευαγγελίου Του. Ο Απόστολος Πέτρος, µετά την Ανάληψη του Χριστού και την κάθοδο του Παναγίου Πνεύματος και το πρώτο δημόσιο κήρυγμα για τη νέα πίστη κατά την ηµέρα της Πεντηκοστής απὀ αυτόν, εκ μέρους όλων µετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, κήρυξε στην ἰουδαία, στην Αντιόχεια, και εις µέρη της Ασίας, και τέλος κατέληξε στη Ρώμη όπου σταυρώθηκε επί Νέρωνος µε την κεφαλή προς τα κάτωτο 66 ἠ 68 μ.Χ. Κατέλειπε δε, στην Εκκλησία του Χριστού τις δύο Καθολικές Επιστολές του. Ο Απόστολος Παύλος, αφού κήρυξε στην Ασία και στην Ευρώπη, στη Δύση και στην Ανατολή, «ουδαμού µένων ουδέ ιστάµενος, ὥώσπερ πτηνόν του ουρανού», όπως διηγείται περιστατικώς το ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων και αφού υπέστη για το κήρυγμα του Ευαγγελίου αμέτρητους κόπους και πόνους και θλίψεις και πληγές και δεσμά και φυλακίσεις και ραβδισμούς και λιθασμούς και ναυάγια και πείναν και δίψαν και γυµνότητα, για τη μέριμνα πασών των Εκκλησιών, ετελεύτησε μαρτυρικά στη Ρώμη, επἰ Νέρωνος, «αποτµηθείς την κεφαλή», κατά το χρόνο, σύµφωνα µε την παράδοση πού μαρτύρησε και ο Απόστολος Πέτρος. Me tic 14 επιστολές του που άφησεν ως ιερή παρακαταθήκη στη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού, έγινε ο κύριος ερμηνευτής και εκφραστής του χριστιανικού πνεύματος και αιώνιος διδἀσκαλός µας. Είθε µε τις προς Θεόν πρεσβείες τους, να απαλλαγούµε απὀ τα κατοχικά στρατεύματα του Αττίλα, και του χρόνου να εορτάσουµε τη μνήμη τους στην κατεχόμενη Εκκλησία τους στα Φτέρυχα της Κερύνειας, µα και στα παρεκκλήσια και εξωκκλήσια τους στη Λάπηθο, στον Καραβά και όπου αλλού υπάρχουν, στην κατεχόμενη τώρα Υη µας. ΑΜΗΝ.