Back

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ἡ 9η Ιουλίου 1891 ενω µία θλιβερή μα και ένδοξη επέτειος της Ἱστορίας της Εκκλησίας και της πατρίδος µας. Είναι η µέρᾳ που ο Τούρκος δυνάστης και κατακτητής, στη µάταιη του πῤοσπάθεια να καταπνίξει τον πόθο τον ασίγαστο ενός έθνους για λευτεριά και δικαιοσύνη, κατέφυγε στα avavdpa εγκλήματα εναντίον αμάχων. Ἡ Κύπρος µας, αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνικού Ἓθνους, δεν μπορούσε να µείνη ασυγκίνητη σπό την έκρηξη της µεγαλειώδαυς επανάστασης του Ελληνικού όθνους, την 25η Μαρτίου 1821. Εσκίρτησεν ενδομύχως εις το εθνεγελτήρισ σἀλπισµα η ψυχή του κἂθε κύπριου Ἑλληνα πατριώτη, αλλά επειδή η Κύπρος ήτο μακράν των πεδίων των μαχών και πλησίον της μουσουλμανικής μυρμηκιάς, θα ήτο ανωφελής διά τον αγώνα καὶ ολέθρια αφροσύνη να συνεπαναστατήση η νήσος µας. Ἐτοι αρκέσοθη σε οἰκονομική ενίσχυση του αγώνα, συνάμα δε, μεμονωμένα, αρκετοί Κύπριοι, μετέβησαν εις Ελλάδα και επολέµησαν εις τα αἱματόβρεκτα πεδία των μαχών. Ο Σουλτάνος και οι κατά τόπους πασάδες του, µέσα στην αλλοφροσύνη και αγωνία τους, διέταξαν σφαγές Δεσποτάδων και Προκριτών, για να αναχαιτίσουν, όπως ενάµιζαν͵ την φωτιά της επανάστασης. Έτσι πρώτο θύμα γίνεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’,που τον απηγχόνισαν στην Κωνσταντινούπολη την Ίθην Απριλίου 1821, µέρα του Πάσχα, μαζί µε δισχίλια άλλα θύματα, Ἑλληνες της Πόλης, [ Η ηµέρα της Πεντηκοστής είναι η γενέθλια ηµέρα της Εκκλησίας. Ο εκ νεκρών Αναστάς Κύριος, µετά την εἰς ομρανούς ἕ ἐνδοξό τοι Ανάληψη «έπεμψεν άλλον Παράκλητον» (Ιώ. ιδ’ 16) το Άγιο Πνεύμα ἆ και καθίδρυσε την Εκκλησία κατά την ὶ. ηµέρα της Πεντηκοστής. Έκτοτε το i Πανάγιο Πνεύμα μένει στην Εκκλησία και ἵ την οδηγεὶ «εις πάσαν την αλήθειαν» (ω. F iat’ 13). Επίσης οδηυεἰ και τους κατά pepo πιστούς κατά τον Ψαλμωδό «εν γη ευθεία». Είναι επιβεβλημένο και οπαραίτητο ο χριστιανός νὰ πορεύεται τον ευθὺ δρόµο και να ακολουθεί την οδό του Κυρίου που ' είπε: «Εγώ εἰµί η οδός και η αλήθεια και η { ζωή» (Ματθ. ζ’ 14]. Η οδός του θελήµατος ἅ του Θεού εἶναι δύσκολη αλλά είναι ασφαλής και εαθεία και είναι µακάριοι, ὁσοι την ακολουθούν στη ζωή τους, «δοκιμάζοντες τι εοτίν ευάρεστον τῷ κυρίω» (Εφ. ε’ 10). (ΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ - ΜΕΡΑ ΘΥΣΙΑΣ) Εις την Κύπρο τότε Διοικητής ήτο ο απαισίου µνήμής Κουτσιούκ Μεχμέτ, αιμοχαρής και παµπόνηρος άνθρωπος. Έναντι σε αυτό το ανθρωπόμορφο θηρίο, έστεκε µια άλλη µορφή, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, αιώνιο σύμβολο του ακατάβλητου Ελληνισμού, που συνδύαζε αρμονικά την μακραίωνη Ιστορία του Έθνους των Ελλόνῶν καιτην πίστη στον Αναστηθέντα Ναζωραίο. Ο Κυπριανός δεν λύγισεν απὀ το βάρας της ασήκωτης ευθύνης. Στάθηκε πραγματικός Χριστιανός και Ἓλληνας, αγέρωχος και πελώριος στην αρετή του, βράχος ακλόνητος, προχώρησε προς τη θυσία, Έγινε μάρτυρας της Εκκλησίας και ήρωας της πατρίδας. Στάθηκεν ο φώτεινος ποιμένας, ο αληθινός ηγέτης του λαού του. Μπορούσε να Φύγη, αν ἠθελε. Εἶπεν όµως, «Ο ΧΙ», Ούτε απὀ το νου του να περάσει τέτοια σκέψη. αληθινός ηγέτης δεν κἄπτεται στην Φρα της δοκιµασίας. Εκεί δοκιμάζεται η αρετή του. Και νίκησε νίκη φωτεινῆ, ὁ Κυπριανός. Εις τον Αρχιεπίσκοπον Κυπριανόν, ο δόλιος Μεχμέτ είχε αποσχεθή να µην τον αποκεφαλίση. Έτσιτην Θην ἠουλίου 1821, τήρσε την υπάσχεσή του! Λιέταξε να τον κρεμμάσουν εις την προ του Διοικητηρίου συκαμινέα. Στον αντικρυνό πλάτανο κρεµάζεται ο Αρχιδιάκονός του Μελέτιος. Οι Μητροπολίται, Πάφου Χρύσανθος, Καίου (ήελέτιος, Κυρηνείας Λαυρέντιος καιο Καπουκεχαγιάς Μασούρας, αποκεφαλίζονται µαζί του. Την Ί1Όην Ιουλίου καρατομούνται ο Ηγούμενος Κύκκου ἰωσήφ, ο Οικονόμος Οµόδους Δοσίθεας, ο Ἡγούμενος της Ἱεροσολυμιτικής Μονής του Αγίου Χρυσοστόμου και οι αντιπρόσωποι της Μονής Σινά, Νεόφυτος Ζωγράφος και Μοναχός Κοσμάς, ο Ιερομόναχος της Φανερωμένης Λαυρέντιος, ο Χριστόδουλος Κουρτελλαρίδης και οἱ Δημογέροντες Πέτρος Οικονομίδης και Γιαννάκης Αντωνόπουλος. Οι προύχοντες της Λευκωσίας, Μιχαήλ Γλυκύς, Χατζηνικόλαος Ζωγράφος, Χατζηνικόλαος, Σόλων Σολωµής, Σ. Συµεόπουλος, Χατζηνικόλαος Πετσοπούλης, Χατζηγιαννάκης Πασπαλίἰδης, Χατζηγιαννάκης Θεοῦ. Παναγίου Πνεύματος να αξιωθούμε να yivoupe μέτοχοι της αιώνιας βασιλείας του ζωήν» και τη βασιλεία των ουωρανών. Όποιος εγκαταλείπει την ασφαλή αυτή 050 κινδυνεύει να πέσει σε κρηµνό και βάραθρο, στα πλοκάμια του σατανἁ που Θα τον οδηγήσουν στην αἰώνια καταδίκη. Ἐργο του Αγίου Πνεύματος εἶναι και ο Φωτισμός και ἡ ενίσχωσή µας για να ακολουθούμε το Θεοχάρακτο ὄρόμο και µε τον αγιασμό µας µε τα Θεία Μιστήρια που µε αυτά έρχεται σε µας π χάρη του Μέρα της Πεντηκοστής, µέρα του Παναγίου Πνεύματος καί Π σκέψη µας στρέφεται στα παραθαλάσσια µέρη µας, που τώρα κατεχόμενα, δεν γιορτάζουν τις Άγιες τούτες ηµέρες. Ας παρακαλέσουµε τον Κύριο µε «καρδίαν αυντετριμμὲνην και τεταπεινωμένην» την οποία ο Θεάς «ουκ εξουδενώνει», να απαλλάξει την κατεχόμενη τη γη µας απὀ τα κατοχικἀ τουρκικά στρατεύματα και τους εποίκους Γιεμενιτζής, Χαϊζηανδρέας Γιαπανής, Ζαχαρίας Κολιός, Γεώργιος Κουρτέλλας, Χατζηπετρής, βοσκός εκ Σολιάς, γραμµατοκοµιστής, Σ. Σολωµής, Χατζηκυριάκος Σολωμῆς, εκ Σολιάς, µεροδιάκονος Μόρφου Χριστόφορος, ο εξάδελφος του Αρχιεπισκόπου Χατζησάββας, οι Προύχοντες Λάρνακος Χατζηλιασής Συμεού, Συμεών Ηλιάσης, Τζένιος τζιένιου, Χατζηάντζουλος Παταρού, Νικόλαος Τοαικκίνης, Νικόλαος Φράγκου, Πισράκκης Δημητρίου, Παυλής Χάρτας, οἱ Προύχοντες Λεμεσού Χριστόφορος Αραπούδης, Ανδρέας Ααυϊδ, Δημήτριος Ἰσιβιτάνος, Ονούφριος Γιασίνογλου, Γιονούγης, άλτης της Αγίας Νάπας, Την ἴρην Ιουλίου, α Παπα Μάρκος και οι Χριστούδιας και Χατζηζαχαρίας, Γραμματείς Δημογεροντίας Πάφου. Την Ίθην ἰουλίου ο εν Λαπήθου Χατζηηλίας µε 17 άλλων Λαπηθιωτών προκρίτων, ο Χατζηνικόλας Λαυρεντίου, Πρωτοσύγγελος, εκ Καραβά, ο Χατζηωνάς και Χατζπηαιτάλλας εκ Κυθρέας, Πρωτοπαππάς και να µας αξιώσει σύντομα να επιστρέψουµε σ᾿ αυτά, και να είμαστε Χριστόδουλος απὀ το Ἐξω Μετόχι και ο Παπά ἰωάννης απὀ την Βώνη. Την Ί4ην ἰουλίου. ο Κατζησυμεών Γλυκής. Επίσης πολλοί άλλοι, των οποίων τα ονόματα δεν διεσώθησαν. Για όλα τα θύματα αυτά, η Κύπρος ανέγειρε Μαυσωλείον εις τον , περίβολον της Φανερωμένης, στην Λευκωσίαν και πάνω σ᾿ αυτό υπάρχει το καταλληλότατο επίγραµµα του Ακαδημµαικού Καθηγητού Σίµου Μενάρδου: «Ώ θύται αινάν τυθέντες ιδ’ άλλοι μάρτυρες ἐροί, Ουρανόθεν Κύπρω, νυν δοτ, ελευθερἰην», Οι μάρτυρες της ης Ἰουλίου δεν ήσαν οι τελευταίοι της τούρκικης θηριωδίας. Μέχρι σήµερα σι Τούρκοι χύνουν αίμα αθώων Ελλήνων. Όμως ο Ελληνισμός της Κύπρου σήµερα, που υπέστη τόσα δεινά απὀ την βάρβαρη τουρκική εισβολή του Ιούλη και Αυγούστου του 1974, αν και έχει το ένα τρίτα του συνόλου του, εκτοπισµένο καιτο 4059 της πατρίδας του τουρκοκρατημένο, δεν θα λυγίση, µέχρι Την ηµέρα της δικαίωσης και της επιστροφἠς στην κατεχόμενη τώρα yn TOU, O Ελληνισμός της Κύπρου έζησε. ζη καιθα ζήσει σιόλη την ετακράτεια της Νήσου του, γιατί, «Ἡ Ῥωμιοσύνη εν φυλή συνότζαιρή του κόσμου” Κανένας δεν ευρέθηκεν γία να την ηξηλείψει, κανένας, γιατὶ σιέπει την που τα ψη ο Θεός µου. Η Ρωμιοσύνῃ εν' να χαθεί ὀνταςο κόσμος Αθίµει». sa mB SERIE ESTEE TIBET μονη Κυριακή της Πεντηκοστής. (Το Πνεύμα Σου το αγαθόν οδηγήσει µε εν γη ευθεία») Δεν επιτρέπεται απόκλισης καὶ λοξοδρόµηση από την οδό του Κωρίου που οδηγεί στη ζωή, «την απάγουσαν εἰς την βέβαιοι ότι ο Θεός Ga εισακούσει τις προσευχές µας. Σύντομα, σε πεἰσµα ὅλών, όσων αμφιβάλλουν για την επιστροφή µας, θα είμαστε ελεύθεροι σε ελεύθερη πατρίδα και θα γιορτάσουµε τις ἁγιες τούτες μέρες, όπως και όλες τις ἄλλες γιορτές μας καὶ στην Κερύνεια και στην Αμμόχωστο και στην Καρπασία και στη Μόρφου και στους Σόλους και σ’ όλη την κατεχόμενη τώρα γη µας.