Back

ΜΑΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΤΕΛΩΝΗ: Βλέπω τον τάφο του Ανδρέα και νομίζω ότι είναι ένα ψέμα...

ΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Του Χριστόφορου Παπαστυλιανού ΘΑΝΑΤΟΣ rou Ανδρέα Τελώνη προκάλεσε σοκ στον αθλητικό κόσµο και σ᾿ αυτούς που τον γνώρι- ζαν γενικότερα. Ο χαμός του γέμισε θλίψη γνω- στοὺς και φίλους. And εκείνη τη στιγμή το ζευ- γάρι Ανδρέα Τελώνη - Μαρούλας Λάμπρου εἴχε αποχωριστεί. Μια ιστορία αγάπης και επιτυχιών στους στίβους και στην κοινωνική ζωή τους εἶχε φτάσει στο τέλος. Ο θά- νατοςτου Ανδρέα Τελώνη έγραψε τον επίλογο αυ- τής της επιτυχίας. Ὁ Ανδρέας Τελώνης πέταξε. στους ουρανούς όπως το εἶχε γράψει σ᾿ ἕνα ποϊημᾶ του λίγες μέρες πριν φύγει. Ἡ Μαρούλα Λάμπρου Τελώνη μαζί µε το Ί0χρονο γιο της Μέρκουρη καιτον τετράχρονο. Σάββα αναπολοῦν Το παρελ- Θόν και αρνούνται να πιστὲ- ψουν τον ἁδικο και τόσο σὺν- τοµο χαμό του Ανδρέα Σε µια πολυθρόνα του σα- λονιού της η Μαρούλα Λάμ- πρου αφήνει τον εαυτό της ελεύθερο να στραφεῖ πολύ πίσω, απὀ την πρώτη µέεραπου. εἰδε τον Ανδρέα. Θυμάται και αφηγείται µε βουρκωμένα μᾶ- τια. Πίσω σ᾿ ἑνα τραπέζι υπάρ- χει µια µεγάλη Φωτογραφία του Ἀνδρέα καὶ μπροστά ἑνα καντήλι για ν᾿ ανάβει και να θυμίζει Δεξιά και αριστερά δῦο µεγάλες βιτρίνες γεμάτες. ἐπαθλα απὀ τους στβους δἰ- νουν την ταυτότητα του σπι- τιού, ενός σπιτιού δύο πρωτα- Θλητῶν Η γνωριμία -- Πώς γνωριστήκατε µε τον Ανδρέα --Ηιστορία ξεκινάει απὀ πολύ. παλιά, απὀ πολύ µικρή ηλικία Ἠμουν 10 χρόνων και κατοι- κούσαµε στην ενορία Ἁγίου Ἰωάννη. πρεπε να διασχίσω ένα χωράφι για να πάω στο ΣΤ΄ Γωμνάσιο για va κάνω προπὀ- νηση. Ημουν σπην Α΄ Τάξη του Γυμνασίου. Ο Ανδρέας μαζί μ΄ ἑνα φῖλο του ἑστηνε «τοάκρες» στο χωράφι αὐτὸ για να πιάνουν πουλιά. Με έβλεπε σχεδόν καθημερινά να διασχίζω το χωράφι και εἶπε στο Φίλο του: «Ρε Μαρίνο, αυτή η µικρή κάπου πάει κάθε απόγευμα, δεν πάμε να την παρακολουθήσουµε». Ανέβη- καν λοιπόν πάνω στον τοίχο του Γωμνασίου και µε εἶδαν που έκανα προπόνηση. Τότε τού λέει «Αυτή θα γίνει αθλἠ- τρια Ki εμείς Θα πιάνουµε πουλιά Θα πάμε αὗριο να πούμε του γυμναστή µας πώς θέλουμε να γίνουμε αθλητές». Ἠταν όλα παράξενα µαζί µε τον Ανδρέα. Πράγματι πήγαν στο Μάριο Αγαθαγγέλου και του εἶπαν ὁτιθέλουν να γίνουν. αθλητές. Ξεχώρισαν τον Αν- δρέα στη σφαιροβολία ενώ στον επόμενο χρόνο ανακάλυ- ψαν ὁτι ἦταν καλύτερος στον ακοντισμό, Βλέπαμε ο ἑνας ΤΟΥ ἄλλο αλλά δεν τον πλησιάζαµε. Ὁ Ανδρέας ἦθελε να µε πλησι- ἀσει αλλά ἡμουν εγώ κάπως πιο «οπόµακρη». ᾿Ίσως επειδή ἡµουν µικρή, επειδἠ δεν πήγε το μυαλό µου σε κάτι πιο προχωρημένο... ΄Ἡμασταν στην Α΄ Τάξη του Γυμνασίου. Στο δεύτερο χρόνο ἠλθε κον- τά µου και µου εἶπε ὁτι «αν είχα την ελαστικότητα τη δική σου θα ἑριχνα το ακόντιο 100 µέτρα», Στην Γ΄ τάξη προσπα- θοήσε συνεχώς να γίνουμε Φίλοι. ΄Ηλθε καιµου εἶπε «Ano την πρὠτη μέρα που σε εἶδα, μου ἄρεσες και θέλω να πιά- σουµε σχέσεις». Του λέω «μα εἶναι πολύ γρήγορα για να πάρουμε σχέσεις». Επέµενο και µου εἰπε «Να έχουμε σχέ- σεις, γα γίνουμε Φίλοι και Βλέπουμε». Αρχίσαµε λοιπόν γα δημιουργούμε σχέσεις. Τα εἶχαμε σε πολύ στενὀ κύκλο, δεν ἦθελα να µαθευτεί αφού η νοοτροπία των αν- Βρώπων ἦταν πολύ διαφορετι- κἡ͵ Το παράξενο ἦταν που μαζί Ἐεκινήσαμε τον αθλητισμό, μαζί γνωριστήκαμο και απὀ τη Χρονιά που δημιουργήσαμε σχέσεις ἄρχισε µια µεγάλη. Εξέλιξη και του Ανδρέα και δικἡ µου. Ο Ανδρέας έγινε πρωταθλητής στον ακοντισμό σε πολύ µικρή ηλικία. 16 χρό- νων κέρδισε Πανελληνίους ανδρών και εγώ κἐρδισα Βαλ- κανικούς αγώνες νεανίδων, ἔκανα πανελλήνιο ρεκόρ στο μήκος νεανίδων και ἦταν κάτι το Εκπληκτικὀ. Η ένωση η δικἡ µας έφερε µεγάλες επιτυχίες Ταυτόχρονα μαζί φτιάχναµε. καὶ το χαρακτήρα µας. Γνῶρί- στήκαµε όπως δυο παιδιά που ζουν στο ἴδιο σπίτι και Τσα- κώνονται, αγαπιώνται Τα βρὶ- οκουν.. Ὑπήρχαν αυτά τα συ/- ναισθήµατα αλλά ουδέποτε σκεφτήκαµε ο ἑνας τον ἄλλο ξεχωριστά, γάμος Όταν ἡμασταν στην Ε΄ Γυ- µνασίου ο Ανδρέας δίχως να μου πει απολύτως τίποτε RABE μ΄ ἑνα ποδήλατο σταμάτησε ἑξω από την πόρτατου σπιτιού μου, Του λέω «τι θέλεις)» Καὶ Εκείνος µου εἶπε «θέλω τη μάµα σου». Τον ξαναρώτησα τι θέλει τη μητέρα μου και μου. εἶπε ότι τη θέλει. Ἀνεβαίνει τα σκαλιά βρισκει τη μητέρα µου και της λέει: «Αγαπώ την κόρη σου Kat HAA να την αρραβωνιαστὠ». Η µη- Tépa µου ξαφνιάστηκε και του εἰπε ότι θα έπρεπε να έλθει ο πατέρας του και η μητέρα του. και µετά, Εκείνος επέμενε λέγοντας, «Εγώ τη θέλω καιθα την παντρευτώ. Οπατέρας µου πέθανε πριν ἑξι µήνες», μητέρα µου γύρισε σε µένα και µε ρώτησε «τον αγαπός,». Της εἶπα ναι και μετὰ απὀ Τρεις μέρες αρραβωνιαστήκαμε. Ῥλάπῳ τον τάφο του Ανδρέα και νομίζω ὅτι εἶναι ένα ψέμα... Η Μαρούλα Λάμπρου και ο Ανδρέας Τελώνης φοιτητὲς στη Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών το 19743. δε µου το έδειξε. Ο μικρός Σάββας θέλεινα σνοίξω του και βωτά γιατ]να βάλουν τον. Από την αρχἡ της γνωριμίας. µας βιαζόταν λες και ἠξερε. πως ο χρόνος στένευε. Τότε δεν το σκἐφτηκα. Τώρα, µε τα χρόνια που πέρασαν λέω ὁσι κάναµε μαζί γινόταν βιαστικά για να Προλάβει Τα Χρόνια --. Ποια ἦταν, η δική σου εξήγηση: — Δεν ἦταν τυχαίο το πῶς συναντηθήκαµε και πώς ζήσα: µε αυτ τα χρόνια padi. More του ὅμως δεν ἦταν απαισιόδο- Ἔος.. Με τον Ανδρέα καταφὲ- pajie va Kayoupe δυο χαρα- κτήρες ἕνα. Συμπλήρωνο ο ένας τον ἆλλο, αλλά ουδέποτε αφήσαμε ο ένας Τον ἀλλο οποιεσδήποτε καταστάσεις περνούσαμε και να pny NOAE- ψουμε μαζί Ὁὰ πώς καταλήξετε στην Αθήνα --. Είμαστε και οι duo ano φτωχούς γονείς. Ξεκινήσαμε μόνο για την αγάπη µας στον. αθλητισμό. Δεν είχαμε Κκαθό- λου λεφτά, Ξεκινήσαμε στους Πανελληνίους αγώνες στην Ἀθήνα και το εισιτἠριό µας το ἔκαμε ο ΓΣΟ. Πήδησα τα ϐ µέτρα στο. μήκος. ΄Ηταν πα- ψελλήνιο ρεκὀρ γυναικών µε- γάλο ρεκὀρ ια την εποχή εκείνη, μιλούμε Ύια το 1972 Ἠλθε ο Γ.Γ, µου έδωσε συγ- χαρητήριακαιµου είπε τιθέλω. Tou eina ori To µόνο Πράγμα. που ζηττούσα ἦταν µια uno- τοοσίανιανα σπουδάσω µε τού * ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ὁτι δεν εἶναι λο- γικό αλλά δεν εἶμαι ἐτοιμή τώρα να δεχτώ την πραγματικότητα. * EBAEMA όλα τα ποιήματα του Ἀνδρέα εχτός απὀ το τελευταίο που Ἄ ΗΤΑΝ ο άνθρωπος που μου ἔδειχνε τα αισθἠματά του µόνο όταν βρισκὀ- µαστε μόνοι στο σπίτι. πατἑρα του µέσα. Ανδρέα. ΄Ετσι και έγινε. Τα παιδιά — Motes ἦταν οἱ πιο ευτυχὶ- ομένες σου στιγμές — Exeivo nou BéAaHe HE TOY Ανδρέα, ἦταν μαζί µε τον αθλητισμό, να δηµιουργήσου- µε µια οικογένεια. Οἱ πιο ευ- πυχισµένες µας στιγμες ἦταν οι μέρες που γέννησα τα ὅνο μου παιδιά τα οποία ο Ανδρέας λάτρουε. Κανένα βράδυ dev Ἐενύχτησα. ταν ο Ανδρέας που Ta ἀλλαζε, ο Ανδρέας τα τάιζε, γιατί εγώ ασχολούµουν. µε τον πρωταθληπισμό. ΄Όταν Εγώ Εενυχτούσα το βράδυ ήταν Φφυσικὸ τις επόµενες μέρες κάπαυ να µην πήγαινα καλά, Ὁ Ανδρέας δεν το έκανε µόνο για Τον αθλητισμό. Ἠθελε να εἶχε αυτή την επα- φἠ µε τα παϊδιά. Πολλές φορὲς µου ἐἔλεγε. «Ρε Μάρω αρκετοί άντρες χάνουν πολλὰ πράγματα που δεν περιποιούνται Τα Παιδιά τους. Δεν μπορείς να Φαντα- στεῖς, µου ἔλεγε, πόσο ὁμορ- φα αισθάνομαι όταν τους δίνω το γάλα το βράδυ». Δεν το ἔκανε γιαπ έπρεπε νατο κάνει. To ἔκανε γιατί Τον ευχαρι- στούσε. Ποτὲ δε σκεφτήκαµε. ὁτι αυτὸ ἦταν δουλειά του ενός και το ἆλλο του ἆλλου. Όλα ἦταν και για τους δυο. Κάθομαι και σκέφτοµαι όλο το παρελθὀν. ΄Εχετε Το λόγο µου µε τον Ανδρέα, απὀ Την τον τάφο του πατέρα ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Πσρσστατ- κά η Μαροῦλα αφηγείται τη ζωή της µε τον Αν- δρέα. ΠΑΝΩ: Η Μπαρού- λα µαζ µετα δύο παιδιά της, Tov ἍΊΌχρονο ᾿Μέρκουρη και τον Τετρά- χρονο Σόββα. Και of duo αισθάνονται το κενό του πατέρα τους. ΔΕΞΙΑ: Η Μαρούλα μιλά στο Χρι- στόφορο Παπαστυλία- νοῦ. ΠΡΟΣΦΟΡΑ της Μαρούλας Λάμπρου στον αθλητισμό δε θέλει διαφήμιση. Ἱ Εξολλου γυναικείος αθλητισμός στην Κύπρο ἦταν ταυτόσηµος µε Το ὄνομα Μαρούλα Λάμπρου. Πολλὲς φορὲς το φαινόμενο αυτό του. αθλητισμού µας πικράθηκε. Πολλές φορές μίλησε µε πικρία για καταστάσεις. Σήµερα µαζί µε την πικρία της ζωής μικρά και για τα Κυκλώματα στον αθλητισμὀ, αυτά που µόνο κακό, κάνουν. 'Όλα αυτά φυσικά μαζίµε την προσφορά, του Ανδρέα. ---- Η τόση εμπιστοσύνη που εἰχε ο ἕνας στον ἆλλο δεν μπορούσε να µας σταματήσει µε τίποτα. Ἂν υπήρχαν ορισμένοι αθλητές και αθλήτριες που µπορεί να έλεγαν ἡ να ἑκαµαν οτιδήποτε κακοἦθες εμείς πάντοτε λέγαμε ὁτι ο άνθρωπος. ὁσο πιο ψηλά ανεβαίνει τόσο πιο λίγοι φίλοι του. μένουν. ΄Ἠταν φυσιολογικό να το αντιμετωπί- ΄σουμε ρεαλιστικἀ. Λέγαµε πως αν ο Θεός δώσει ἄλλα προσόντα σε µια αθλήτρια που να εἶναι καλύτερα απὀ τα δικά µου και να µε κερδίσει, ας µε κερδίσει. Δεν αναπαυθήκαµε στα προσόντα που µας ἔδωσε οΘεδς. Δουλέψαμε πολύ σκληρά, για να γίνω αυτό που έγινα, γιατὶ δεν υπήρχαν, καθόλου ευκαιρίες για να αναδείξουν µια αθλήτρια. Δεν υπήρχαν εργοµετρικά κέντρα, δεν υπήρχαν αθλητίατροι, δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΕ. Όσο για τους αθλητικούς παράγοντες, όταν ήμουν στο ΣΕΓΑΣ τα πρὠτα δυο χρόνια βρήκα, δυσκολίες. Αγωνίστηκα για να πετύχω αυτᾶ τα. οποῖα δικαιούµουν αλλά όµως υπήρχε µεγάλη, δυσκολία. ΄Ημουν η πρὠτη αθλήτρια που ξέφευ- γε απὀ τα κυπριακά δεδοµένα στην Ελλάδα. δεν υπήρχε ξεχωριστός γυναικείος αθλητισμός. Μετά το δεύτερο χρόνο στην Ακαδημία, όταν ἦλθα πρώτη στους Βαλκανικούς, ἠλθαν οι ἴδιοι οι ιθύνοντες καὶ µου εἶπαν «Μαρῖα, εἶναι αδιανόητο να κάνεις επιτυχίες και εξίσου σημαντικές όπως τους ἄντρες και να σε ἐχούνε υποδεέστερη των αντρών. Ειδικά εσύ --- µου εἶπαν --- θα µπεις σπην κατηγορία των αντρών, αυτό σου αξίζει και σε αναλαμβάνουμε εμείς. Απότότε λύθηκαν όλα τα προβλήµατα. Ουδέποτε πήγα να παρακαλέσω κάποιον για κάτι, ουδέποτε. ὖλθα σε διαξιφισμοὺς µε auc Το πρόβλημα. δεν ξέρωτι ἑγινε...΄ Οταν ἦλθα στην Κύπρο... Στην Ελλάδα µε αναγνώρισαν, µε. ᾽αγάπησαν, ο κόσμος µε εκτίµησε και ἐχὼ άριστες εμπειρίες and το Ελλαδικό κοινό. ΄Όταν σκὲ- Φτομαι Την καριέρα µου σπην Ελλάδα νιώθω περηφάνια, Δεν μπορώ να ξεχάσω όταν πήγαϊνα στους αγώνες και κυµάτιζαν οι σημαίες στο διάδρομο του μήκους, που µε ἐπαιρναν αγκαλιά, µε φιλούσαν, µου ἑστελλαν ανθοδέσµες µε Το' αεροπλάνο, σας συζύγου του. «Ὑπάρχουν κυκλώματα ΠΩΣ οµαθητής της Α΄ τάξης του Γυμνασίου που ἔπιανε πουλιά µε «πσάχρες) οδηγήθηκε στους στί- βους απὀ τη γοητεία της μέλλου- που κάνουν KOKO) που σπιτιού τους. Απογοήτευση Όταν ἦλθα στην Κύπρο φάνηκα γι΄ αυτούς. μεγάλη. Παρόλο που εἶχα τις επιδόσεις µου. Ἠταν Ύια μένα µια σκέτη απογοήτευση. Ότι Exava TO αμφισβητούσαν. ΄Οτι ρεκὀρ Exava ἔπρεπε νατο ξαναδούν καινα το επιβεβαιώσουν. Σ΄ ὁσους αγώνες επήγαινα έπρεπε να δηµιουρ- γηθούν προβλήµατα. Αυτός ἦταν ο λόγος μετά που βαρέθηκα. Από το 1987 που γέννησα το δεύτερο µου παιδὶ δεν έκανα πρωταθλητισμό, ἑκανα απλἁ αθλητισμό, ΄Όταν ακόµη πήρα το ὅριο στους Ολυμπιακούς το 1988 µε 6.50 Sev ἕκανα απλά πρωταθλητισµὀ. Οι προπονήσεις µου ἦταν δυο µε τρεις φορὲς την εβδομάδα, για Εἶπα ὁτι δεν αξίζει τον κὀπο να ασχοληθώ Αμφιοβητούσα τα Πάντα. Κυκλώματα ---Συνειδητοποίησες καμιά φορά το γιατί ---Εγὠ καιο Ανδρέας δεν εἵμαστε απὀ εκείνους που αν µας ἔλεγαν να κάνουµε αυτό το πράγμα γιατί αυτό εἶναι το σωστό, και ἦταν λάθος δεν το κάναµε. Μας ἐλεγαν ὕστερα ὁτὶ δε συµφώ- νούσαμε. Δεν ξέρω πῶς το πήραν. Ποτέ τους δεν σκέφτηκαν πως για να σταθώ τόσα Χρόνια, Εἶχα τη δικἡ µου την κρίση καιαποφασίζαµε μαζί Ἄ «Λέγαμε πάντοτε ὅτι 660 πιο ψηλά ανεβαϊνει ο ν- θρωπος τόσο πιο λίγοι φίλοι του μένουν». Ἄ «Όταν επέστρεψα στην Ἰύπρο απὀ την Ἑλλάδα φάνηκα γι΄ αυτούς μεγά- λη. Ό,τι Exava to αμφι- σβητούσαν, ἦταν µια σκέ- τη απογοήτευση». µε τον Ανδρέα, ὁτι αυτό που κάναµε ἦταν για. το καλό µας. Δυστυχώς στην Κύπρο εἶναι πολῦ μικρά στενά τα κυκλώματα. Αυτά τα κυκλώματα κάνουν κακό. --- Πῶς µπορεί να µπει κάποιος αθλητής και αθλήτρια σ΄ αυτᾶ τα κυκλώματα --- Εἶναι ζήτημα συμπαθειών. Φυσικά εγώ µε τον Ανδρέα εἶχαμε ἆλλο ἑνα πρόβλημα στην Κύπρο που δεν το εἴχαμε στο εξωτερικό. Σε αρκετούς αγώνες πήγαινα χωρίς τον προπονητή µου. Τώρα δα συµβαΐνει αυτό. Στην Ελλάδα δεν πήγα σε Κανένα αγώνα απὀ µόνη µου. Οι ἴδιοι γνώριζαν τη σχέση µας µε τον Ανδρέα, γνώριζαν πόσο µε επηρέαζε ο Ανδρέας σε µια δεδομένη στιγµή. Ἐπειδή ἤθελαν να πηγαίνω καλά ουδέποτε μου αρνήθηκαν αυτό το πράγμα. Μόνο στα αρχικά στᾶδια που ο Ανδρέας δεν ἦταν ο προπονητής μου. Από τη σπγµή που Του αναγνώρισε ο ἴδιος ΟΣΕΓΑΣ προπονητής µου σ᾽ ὁλους τους αγώνες που ἕκανε η εθνική ομάδα γυναικών πάντα ἦταν μαζί µου. Δεν το ζητοῦσαμε εμείς αυτό, οι ἴδιοι τον βάζανε. Εδὼ έτυχε να πάω μίτιγκ µόνη µου και να µην πάρω τον προπονητή µου. Κυνηγητὀ -- Δε γνωρίζεις αν το ἐκαναν σκόπιµα ἡ όχι — Ae γνωρίζω αν ἦταν σκὀπιµο ἡ ὀχι ΄Όμως γνωρίζω ὁτι ἦταν ἑνα αγασταλτικὀ στοιχείο ως προς την εξέλιξη τη δικἡ µου και µια απογο- ἠτευση. ᾿Οιι μπορούσαμε να προσφέρουμε το προσφέραµε. Για να υπάρχει στο ὀνομά µας αυτό το κυνηγητό Για ποιο λόγο Μπορεί να µην ἦταν κυνηγητό. Εἴχε σχέση µε µας τους δυο. Τώρα έχω τους πρωταθλητές. Θατους βοηθήσω γ΄ ανέβουν ψηλά. Νιώθω πως εἶναι καιο Ανδρέας μαζί µου. Το μέλλον θα δείξειτιθα ακολουθήσω πρὠτη μέρα της γνωριμία µας μέχρι το τέλος δον εἰχαμε δυσάρεστες στιγμές. Η ζωή µας ἠταν µια πλάκα Χαιρόμασταν το παρὀν, µας ἄρεσε να αναπολούµε το Πα- ρελθόν και να ονειρευόµαστε το μέλλον. Αξέχαστες στιγμές ευτυχίας ζήσαμε στο στίβο αλλά και στη ζωή Ποιήματα Ὁ Ανδρέας Sev ἦταν ο ἀν- θρωπος που ἐδειχνε Τα αισθἠ- ματά του. Παρόλο που ἠξερα. πὀσο µε λάτρευε ὁπως καὶ εγώ, δεν ἧτανο άνθρωπος που θαμε αγκάλιαζε δημόσια ἡ που θα µε φιλούσε δημόσια Ἠταν ο άνθρωπος που µου ἐδειχνε τα αισθἠματά του όταν βρισκό- µασταν μόνοι στο σπίτι. Οπδή- ποτε συνέβαινε δεν ἦταν ο ἄνθρωπος που Το ἐδειχνε. Σε ορισμένες φορές που µε πλή- γωνε κάτι στον αθλητισμό µου. ἔγραφε ποιήματα. Ανάμεσα στο 'Β4-΄86 µου ἐγραψε ένα ποίημα, όταν πέθανε η μητέρα, του της έγραψε ποίημα. Δεν ἔκλαψε πάνω απὀτον τάφοτης μητέρας του. ΄Εγραψε ποίημα, ὧταν γέννησα το πρώτο και δεύτερο µου γιο όταν κάπου με αδίκησαν, όταν σταμάτησε τον αθλητισμό. Τα ποιήµατα που έγραφε τα έγραφε σε Ἐεχωριστὲς στιγμές. Το τελευταίο ποΐηµα δε µου ἐδειξε. Ο Ανδρέας όταν ἠθελε να γράψει κάτι πήγαινε στο γραφείο του. Τις τελευταίες μέρες μού εἶπε ὁτι Kan έγρα- φε και ἦθελε να το τελειώσει Όταν τον ρώτησα τι γράφει μου εἶπε «ποτε». ΄Ηταν 3-4 μέρες πριν πεθάνει. Επέµενα, να δω τι έγραφε και µου εἶπε κόταν θα Το Τελειώσω Ga TO δεις». Πάντοτε ὅταν éypage πήγαινα και ἕβλεπα. «Αυτή τη φορά ---εἶπε - δεθέλωναδεις. Ὅταν τελειώσω και μετά». Το εἶχε µέσα στο αυτοκίνη!ο. γιατί ήξερε ότι εἶχα pavia va τα βρἰσκω και να τα διαβάζω. Το αναζήτησα και δεν Το βρή- κα. Το βρήκε ο γιος µας ο μεγάλος τρεις µέρες πριν πεθάνει όταν πήγαν στις Πλα- πρες. ΄Ἠταν γραμμἑνο σ΄ ἑνα αεροπορικὀ εισιτήριο που πή- Ύαμε στην Ισπανία. ΄Ἠταν πο τελευταίο µας ταξίδι. ΄Όλα 1 ἄλλα τα ποιἡματά Του τα ἐγρα- φε σε κόλες και διερωπήθηκα, γιατί αυτό στο εισιτήριο. Το ποῖημα αυτό δεν το εἶχα δει πριν πεθάνει Οταν ἔφεραν τον Ανδρέα νεκρό πήγα αµέσως στο γρα- φεῖο του. ᾿Αρχισα να Ψάχνω ὅταν βρήκα το εισιτήριο, εἶδα αγγέλους και ουρανούς. Άνοιξα τότε το εισιτήριο Κάῑ το εἶδα. Ηταν Το μοναδικὀ πράγμα που µου ἐκρυψε- Δώρο Την Πέμπτη όταν γύρισαν απότις Πλάτρες που. πήγαν µε το γιο µου το μεγόλο τού εἰπε να πάνε να μου αγοράσουν Ἡ Μαρούλα και ο Ανδρέας σε παλιὲς καλὲς OTYHES. δώρο, Πήγαν σ΄ ἑνα χρισοπώ- λείο καιµου πήραν ἐνασεταπό κοσμήματα, Ἡ υπόσχεση που εἶχαμε δώσει µε Του Ανδρέα ἦταν ότι µετά απὀ κάθε σηµαν- τικὀ γεγονός της ζωής θα µου φέρνει οτιδήποτε σε χρυσαφι- xO via va μένει ενθύµιο. 'Οταν γέννησα το Μέρκουρη μου έφερε ἑνα σετ όταν γέννησα το Σάββα μού έφερε δεύτερο σετ καὶ µου έφερε εκείνη την Πέμπτη το μεγαλύτερο 6εΤ. Όταν µου τα έφερε ήθελε ἵνα τα βάλω. Αγήδρασα λέγον- τὰς του ὁτι «Π πρωτοχρονιά, εἶχε περάσει γιατὶ µου το ἔφερες Εἶναι πολύ ωραίο αλλά µε ποια ευκαιρία ἡ σηµαντικό γεγονός» Εκείνος µου εἶπε «γιαή θα πρέπει να περιμένω σημαντικό γεγονός για να σου κάνω δώρο». Κάτι πρέπει να ἔνιωθε. ΄Όχι ενοχλήσεις. Εν- 'σηκτωδῶς. ζητάμε -- τα παϊδιᾶ πὠς αντιμετώπι- σαν το θάνατο και το κενό, του Ανδρξα — © μικρὸς κλαίει αρκετά καιτον ζητά. Προσπαθώ νατου δώσω να καταλάβει την πρα- γµατικότητα. Ο μεγάλος ζειµε την ψευδαίσθηση ότι θα γυρὶ- σει. Μου εἶπε σε κάποια σῃ- yun: «Na κάνεις ότι κάνω εγώ. Ναπεις πως έχουµε πρόβλημα οικονομικό και πως ο μπαμπάς πήγε να δουλέψει στο εξωτε- ρικό Ύια να φέρει χρήματα». Του εἶπα ότι δεν ἐχουμε οἱ- κονομικό πρόβλημα και αυτός. απάντησε. «᾿Οχι δεν μπορώ να δεχτώὠ ὁτι ο πατέρας µου πόβανε». Φυσικά κάποτε θα πρέπει να τον ταρακουνήσω λϊγο.Ο μικρός θέλεινα ανοίξει τον τάφο και ρωτά γιαή να βάλουν τον πατέρα του µέσα. Ἐγὼ έχω και τις δυο αντιδρά- σεις των παιδιὼν µου. Βλέπω, τον τάφο και νομίζω ὁτι εἶναι ψέμα. Απὸ την ἄλλη πιστεύω ότι πήγε ἑνα ταξίδι και θα επιστρέψει. Καταλαβαίνω ὁτι δεν εἶναι λογικό αλλά δεν εἶμαι ἔτοιμη να δεχτώ την πραγµα- τικότητα. Είναι µόνο μερικὲς φορές που εἶπα τη λέξη πὲ- Gave. Ζήσαμε τόσα χρόνια μαζί που δεν ξέρω πώς θα Το ξε- περάσω.