του Γ.Σ. Αλεξιάδη ΑΝ οι Ἕλληνες εδιδάσκοντο και εµελέτων περιοσότερον και Επι- µελέστερον, ὀχι µόνον την εθνι- κἠν των Ἱστορίαν, αλλά και τῶν ἄλλων λαών, και ιδίως των οµόρων, πολλά από τα ζητήματα. τα οποια εμφανίζονται σήμερον ενώπιόν τῶν ὡς «πρωτόγνωρα» -- διά να χρησιμοποιήσωμεν τον επικρατούν - τα, οσηµέραι, λαϊκιστικὸν νεολογισμὀν -- Θα τους εξέπλησσαν ολιγὠτερον και θα τους Εἶχον καταστήσει εγκαιρότερον Ἵκα- γοὺς διά την αντιμετώπισίν των. Ηγανακτήσαμεν ολοι και κατεπλαγηµεν διά τον σφετερισμὀν της ονομασίας Μα- κεδονία υπὀ του κρατιδίου των Σκοπίων. Βραδυφλεγής, όμως, η αγανάκτησις και Ετί μᾶλλον η ἔκπληξις, διότι η κατάχρησις του ονόματος «Μακεδονία» εκ µέρους των Σλαύων του Νότου εἴναι παλαιοτερα και παρήλθεν αδιαμαρτύρητος εκ µέρους της Ελλάδος. Πάντοτε δε, η ἄγνοιαειςτην ρίζαν του κακού.. Αλλ᾽ εκεῖνο, το οποιον Ειναι κυριολεκτικὠς καταπληκτικὸν --- αγνοείται δε, υπὀ πάντων, εν Ελλάδι -- εἶναι η προσπάθεια να εµφανισθή ο Μέγας Αλξ- ξανδρος ως θαυμαστής και απόστολος των Σλαύωνν! Κατά το Πολωνικόν «Χρονικόν του Μι- ἑρζβα», ο Αλέξανδρος, ζητήσας παρα τῶν. Πολωνών φόρον υποτελείας και αποκρου- σθεῖς, εξεστράτευσεν εναντῖον των καὶ κατέλαβε την Κρακοβίαν και το Τιερᾶτό, αλλά τελικὠς ηττήθη! Ο θρύλος επρὀκειτο, Πανσλαιβικός. Εξ αφορμής του πολέμου. των Ομσσπών, ο πατριωτισμός των Τσεχων. ἥγγισε τα ὅρια του παροξυσμού Evegavi- σθη, τότε, µία επιστολή ἡ, κατ ἄλλην ἐκφρασιν, ἑνα προνόµιον, χορηγηθέν εις τους Τσεχους -- και γενικώτερον τους Σλαύους --- υπὀ του.. Μεγάλου Αλεξὰν- δρου, ως ανταµοιβῆς των διά την πίστιν µετα της οποῖας τον υπηρετησαν! Διά του προνοµίου τούτου εκχωρούνται εις τους Σλαύβους ὁλαι αι χώραι, απὀ της Ιταλίας µέχριτου Βορρά: «Οιοσδήποτε ἄλλος λαος ευρεθή εις τας χώρας αυτᾶς, ἔστω υπη- ρέτης σας και οι υιοῖ του υπηρέται των απογόνων σας», Εεφέρετο να συνομολογή ομέγας Ἕλλην, αποκαλυπτόµενος προ τῶν Σλαύων! Κατᾶ τον 16ον αιώνα, οι Πολωνοί ιστο- ριογράφοι Στριγκόνσκι και Σαρνιέκι αφη- γούνται ὅτι το «προνόµιον του Άλεξαν- ὅρου» ανευρέθη εις τα αρχείατης Βοημίας και φυλάσσεται εις Μονήν παρὰ την Κρα- κοβῖαν, ενώ οι Νοτιοσλαύοι υπεστήριζαν ὅτι ευρίσκετο εις Κωνσταντινούπολιν μεταξύ tay Σουλτανικὠν θησαυρών. Από τους Πολωνούς χρονογρᾶφους, ο θρύλος µετα- βιβάζεταιεις τους Ρώσους συγγραφείς του 16ου αιώνος. οι οποίοι και διασκευᾶζουν αυτόν κατά τα συμφεροντά τών. Κατ᾽ αυτούς. η επιστολή του «Τσάρου Αλεξαν- ὅρου» εφυλάσσετο υπὀ των θρυλικών ηγεμόνων Βελικοζάἀν, Αζαν και Άρεσκαζαν εις τον ναόν του Σλαυβικού θεού Βέλες, ὁπου απετέλει αντικείµενον λατρείας. To Εν λόγω «privelegium gentis Slavorum ab Alexandro Magno concessum», 8a avadn- µοσιευθή τον 17ον αιῶνα απὀ τον Κροᾶτην ιερέα Σεβαστιανόν Γκλάβινας, συνοδεύ- Θεσεισ 0 Μέγας Αλέξανδρος ως «Τσάρος των Σλαύβων, «Μπαντεντὲρ και Ντε Μικᾶλις- Μόσχαν. εις το ἔργον του «De rerum Moschorum». ΛΙΓΟΝ κατ᾽ ολίγον η ανωτερὼ «επιστολή» καθίσταται σύμβολον πίστεως διᾶ τους Σλαύους και εμπνέει τους ποιητᾶς. Την αρχήν ἔκαμεν ο εκ Ντουμπρόβνικ ποιητής του 17ου αιώνος. Γκουντούλας, εις το έπος του «Οσμανῖς». Ο Γκουντούλας θεωρεί την Βαλκανικήν Χερσόνησον ανέκαθεν Σλαυι- κήν. Ο Ορφεύς ἠτο Σλαύος --- Βούλγαρος, κατά κυριολεξίαν --- έγραψε δε τα ποιήματά του προς αιωνίαν δόξαν του πρωισμού των Σλαύων. Ὑπερέχουν, μεταξύ των, τα ανα- φερόμενα εις τον «Σέρβον Αλξξανδρον, τον ενδοξότερον των Τοᾶρων»! Την ιδίαν ἄποψιν, υποστηρίζει, τον 18ον αιώνα, και ο Κροάτης φραγκισκανὸς μοναχός Ανδρέας Κάσιτς Μίζιτς (1690 - 1760) εις συλλογήν ποιημάτων του υπό τον τῖτλον «Ο ευγενής λόγος του Σλαυικού έθνους», εις την οποίαν εξυμνεῖ τους ἄθλους τῶν Σλαύων βασιλέων διά μέσου των αιώνων. Το 9 2 2 Sa IS atta µας πώ Οκ neal πων Νοτιοσλαύων, εγνώρισε περὶ τας 20 εκδόσεις και ετραγουδείτο κατὰ την εκτε- λεσιν του «κόλο» (σλαυικός χορός). παρα- Θέτομεν ωρισμένα αποσπάσματα του. «.. Κάθε αρετή βασιλεύει εις τους Σλαῦ- βους: Η ὀύνσμις, το θάρρος και καρδία εις τους Κροότες πολεµιστας. Το βεβαι- ώνει ο Αλέξανδρος, ο µέγας βασιλεύς ολοκλήρου του κόσμου. λαμβόνων υπ᾿ ὄψιν τας ευγενεῖς πράξεις των Σλσύων πποτώὠν. Δ/᾽ αυτό, η γενναία αυτή φυλἠ σπεκαλεῖτο πάντοτε «ἑνδοξος («σλόβνσ»). Προτού αποθάνη. ο Αλέξαν- ὄρος εκληροδὀότησεν εις τους ZAauous. εἰς ἔνδειξιν ευγνωμοσύνης. ωρισμένα προνόμια. Τους εξυμνεί και τους δοξά- ζει, χόρις εις την ευγενή σνδρείαν των. ᾽Απηγόρευσε, µε την σπειλἠν σοβαρών ποπνώὼν και µε κατᾶρες, την Kaxoperaxel- plow rou Agou Twv Kal npvgen εις οιονδήποτε το δικαίωμα να υβρίζη Σλαῦους. Τους αφήκεν ως κληρονομίαν ὅλας τας χώρας. απὀ της Λατινικής Θαλάσσης/{ΛΜεσογείου) µέχριτου Παγω- µένου Ωκεανού (Βόρειος Θύλασσα]. Το ὀνομά των πρέπεινα ποραμείνη ως εἶχεν εις την αρχαιότητα. Ουδείς πρέπει νστους ανττάσσεται- Είναιη θἐλησιςτου Αλεξόνόρου ' Όληη µεγάλη Σσρµατίσ Tous ανήκει απὀ της αρχαιότητος, η ἐνδοξος Βοσνία, η Δαλμστία, αἱ χώρα! της Ιλλυρῖας, η Mooxofia, 7 Πολωνία, η Βοημία. η Ουγγορία, ολόκληρος 1 πλουσία Σλαβονία και η πρωική BouA- γαρία. Εἶναι αι Σλσυικα! χώραι, Τα5 οποίας κατείχον Πὄντοτε- “Exouv Το δικαίωμα να δοξόζωνται, διότι ενίκησαν ra €6vn. H Aryovia. 7 ᾽Αλονία, η κοιλάς του Λίγσκα, του Κρμπᾶβα και η ωρσία. Αλβανία, ὅλαι συτα] ανήκουν εἰ Το βασίλειοντης Ἰλλυρίας. Η πλουσία χώρα της σκτῆς (Δαλματία) και η Γκορήτσια, Το Βσνότον και η Καρνιόλη ανήκον, ανέκα- Θεν. εις τον Σλαυικὀν λαόν. Η Σερβική γη και η Ρωσία απετέλουν κληρονομ]σν που. κσθώς επἶσης και η Tarapia κα η Πρωσσία. Απὸ την λευκήἠν του πρωτεύουσαν, που σπεκαλεῖτο Αλεξόνδρεια, 0 Αλέξαν: ὄρος σπηύθυνεν ειςτῶν. σγαπημἑνον του Σλσυικὀν λσὸν ένα ὕστστον χοιρετισµόν. και εξώρκισετους Θεούς που ελάτρευε, τον ΄Αρη. τον dia, τον Πλούτωνα, να πους χσρ]ζουν ὅλα Τα αγαθό. ΄Ἔνδεκα ἐνδοξοι βόνοι ἦσαν εκε/ παρόντες, ὅπως και ο θησαυροφύλαξ του. όταν ο Αλέ- ἔανδρος εχαιρέτζετους Σλαύους. Εκλή: θησαν διὰ να επιβεβαιώσουν ενώπιον του κόσμου ολοκλήρου. διότηςυπογρα- φἠς των, τα κληροδοτήματα, Τα οποῖα ο Αλέξανδρος, ο υἱὸς του Φιλίππου, αφήκεν εἰς τον Σλσυικόν λαόν εἰς σνα- γνώρισιν των κστορθωμάτων του». ντικότης της. υποτιθεµέγης αυτής ae του Μεγόλου Αλεξάνδρου nupe- βητήθη. fon ano TOU Ί6ου αιώνος, απὀ το Πολύγραφον Τσέχον Βελεσλαβέν (1515-1559), βραδύτερον δε και από τον, i y MnaAuney (1622 - 1688) και τον ITC, φαναπκα οῖ εαν ιστάς. Ο Κριζάνιτς, Ιδίως, διεκήρυ- πι Ὃπρόκεπὸ περὶ χονδροειδούς μυθολογικού κατασκευάσµατος. των Τσέ- χων, προσέθετε, δε, ὅτι εἰς την εποχἠν του Ἀλεξάνδρου οι Σλαύοι δεν Εγνώριζον καν την. Βαλκανικήν και ὅτι ο µεγας. Μακεδών. ουδέποτε έσχεν επαφήν µε Ρώσσους. Κροάπην Κριζά' Kar’ GAAov µεγαλομανή Σλαύον, τον Δαλμάτην κληρικόν Μάουρο Ορμπίνι, ο οποίος Τω 1601 εδηµοσίευσεν, παλιστί, εις το Πέζαρο, µελέτην υπο τον τίτλον. «To oiAclov TOV Σλαύων», οι Σλαύοι ἦσαν απόγονοι του Ιάφεθ και απετέλουν αρχικώς. ἕνα λαόν µε τους. Γότθους, τους Βουρ- γουνδίους, τους. Βονδάλους και τους. Βένδας. κατέκτησαν, ἄλλοτε, την Βρετανί- αν, ενίκησαν τους βασιλείς της Μηδίας, της Περσίας, Της Αιγύπτου και αντετάχθησαν εις Τον. Μέγαν Ἀλέξανδρον.-- Ενώπιον τόσης δόξης, πώς ἦτο δυνατόν να μείνουν ανεπηρέαστοι οἱ κικ. Μπαντετέρ και Ντε Μικέλις, όταν, σπεύδοντες διά va µη χάσουν την ευκαιρίαν, έκριναν νόμιµον την χρήσιντης ονομασίας «Μακεδονία» από το ETEPOKANTOV πληθυσµιακον νεόπλασματης, «Δημοκρατίας» TOY Σκοπίων Μετοιούτους βαθυστοχάστους. ερευνητάς. της αληθείας, και µε τον αυτόν ειρμόν σκέψεων, δεν θα εἶναι εκπληκτικὀν, εὰν ἴδωμεν, αὗριον, τον Μέγαν Αλέξανδρον, αναφερόµενον ως. Αλεξέι Φιλίπποβιτς Μακεντόσκι.. ων