Back

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΟΣ, 1959-11-26

Ἱέσα στὴν μονομαχία Εὐρώπης---- Αμερικῆς ἡ Ινδία πια ρυσρουσιάξει ἕνα θαυμάσιο φὶλι ϱὲ ἐπικὸ χαραχτῆρα, τὸ «Μητέρα Ἰ]νδία» σιοὺ τὸ σκηνοθέτησε ὁ διάσήµος πλέον ΠΜαχμπούμπ. ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ - ΑΜΕΡΒΡΙΚΓΗΙΣ. -α. ΠΗΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΙΝΗΜΛΤΟΓΡΑΦΙΚΗ Ἡ Εὐρωπαϊκὴ παραγωγὴ ἐμφανίζεται στὴ Ἰγέα ΄κινἡματογραφικὴ περίοδο μὲ πολλὲς καὶ ἀξιόλογες ταινίε, Ο ΓΑΑΛΙΚΟΣ κινηματογράφος δι- αθέτει ἐφέτος πολλὰ ἀτοῦ γιὰ τὴν κατώκτηση τοῦ Ελληνικοῦ κοι- νοῦ. Ποιότητα καὶ ποικιλία χαρακτη- ρίζουν τὶς ταινίες τῶν Γαλλικῶν στούν- τιο, προθλέπεται! δὲ ὅτι στὴ σαιζὸν 1959 60 θὰ σημµειωθῆ καὶ ἀριθμητικὸ ρεκὸρ προδολῆς. Φυσικὸ τὸ δαρὺ πυρο- 6ολικό τῆς Γαλλικῆς 'Ἑθδόμης Τέχνης στηρίζεται στὴν ἐργασία διασήµων σκη- νοθετῶν -- 6ετεράνων καὶ νέων -- ποὺ χρησιµοποιώντας ἄριστους ἠθοποιοὺς ἢ καὶ λανσάροντας καινούργια ἀστέρια ἐγύρισαν ταινίες ποὺ ἀπέκτησαν ἤδη ὅ- νοµα σὲ παγκόσμια κλίµακα καὶ ἑδραί- ὡσαν τὸ γόητρο τοῦ Γαλλικοῦ σινεμά. Τὸ προθάδισµα ἀνήκει στὸν δαφνοστε- «Φανωμένο «Μαῦρο ᾿ΟὈρφέα» τοῦ Μαρσὲλ Καμὺς μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ ζευγάρι Μάρ- πισσα Ντάουν καὶ Μπροῦνο Μέλο. Εἶναι νωπὴ ἀκόμη ἡ ἐντύπωση τῆς ταινίας αὖ. τῆς κατὰ τὴν παρουσίασή της στὸ Φε: στιδὰλ τῶν Καννῶν. Πλάϊ στὸν Καμὺς στέκονται τόσοι ἄλλοι μεγάλοι τοῦ Γαλ- λικοῦ κινηματογράφου ὅπως εἶναι ὁ Κα- γυὰτ («Ο καθρέφτης μὲ τὰ δύο πρό- σωπα», Μισὲλ Μοργκάν καὶ Μπουρδίλ), ὁ Κλουζώ («Οἱ κατάσκοποι», Κούρι Γιοῦγκνες, Πῆτερ Οὐστίνωφ, Οττο Χάσ- σε, Βέρα Κλουζώ), ὁ Κλώντ ᾿Ωτὰν Λα. ρὰ («[ΓΠαίκτης» ὁ Ζερὰρ Φιλίπ, Αιζελότ Ποῦλθερ, Μπ. Μπλιέ], ὁ Ζυλιὲν ΝΜτιθι- 6ιὲ («ΝΛαρὶ ᾿Οκτόμπρ»: Μτ. Νταριέ, Μπ. Μπλιέ, Αἴνο Βεντούρα, Σὲρζ Ρεζια- ψί). ᾿Αναγγέλλεται ἐπίσής ἡ προδολή, ἁμέσως μόλις τελειώση τὸ γύρισμα, τῆς Ἑλληνίδα ἠθοποιὸς, ποὺ θριαµθεύει στὸ θέατρο τῆς Βιέννης Χαρί- χλεια ἹΜπαξιθάνου εἶναι ἢ πρωταγωνίστρια τῆς ταινίας «᾿Ανοιξιάτικα ὄνειρα κοριτσιῶν». Ἡ Χχαριτωµένη νέας ταινίας τοῦ ἔνδοξου Ζὰν Ρενουὰρ «Πρόγευμα στὴ χλόη». Ξεχωριστὴ θέση παίρνει καὶ «Ὁ νόμος» τοῦ Ζύλ Ντασ- σὲὶν μὲ ἐκλεκτὸ ἐπιτελεῖο ἠθοποιῶν (Τζίνα Λολομπρίτζιντα, “Υ6 Μοντάν, Πιὲρ Μπρασσέρ, Μελίνα Μερκούρη). . ΠΑΣΚΑΛ ΠΕΙΙ ΚΑΙΑ ΜΠΡΙΙΤ ΜΠΛΡΝΤΗ ΠΑΣΚΑΛ Πετὶ ἀπειλεῖ νὰ ἐπισκι- άση τὴν 8.8. Θὰ τὴν ἰδοῦμε ὃ- πωσδήποτε σὲ τρία φίλμ. Δηλαδὴ ὡς «Ἕνα κορίτσι γιὰ τὸ καλοκαίρι» τοῦ νεαροῦ Γάλλου σκηνοθέτη Ἐντουὰρ Μο- λιναρὸ (ἀνάμεσα στὸν Μισὲλ ᾽Ωκλαίρ καὶ τὴν Μισελὶν Πρέλ», «Κοκκινοµάλλα τοῦ Μονπαρνάς» κα ἰσὰν μιὰ ἀπὸ τὶς «᾿Αδύνατες γυναῖκες» τοῦ Μισὲλ Μπου- αρόν. Στὸ φίλμ αὐτὸ ὁ σκηνοθέτης τῆς «Παριζιάνσς» παρουσιάζει σὲ πρώτους όλους τὴν Μυλὲν Ντεμονζώ καὶ τὴν Ζα- κελὶν Σασσάρ. Στὸ ἐνεργητικὸ τοῦ ἴδιου σκηνοθέτη καταγράφονται τὰ 6ραδευµέ- να στὸ φεστιδἀὰλ τοῦ Βερολίνου «Ἐξα- δέλφια». Φυσικά δὲν πρόκειται νὰ λεί. ψη καὶ ἡ Μπριζίτ Μπαρντὸ ποὺ πρωτα- γωνιστεῖ σὲ πικάντικες ταινίες σὰν τὸ «Θέλετε νὰ χορέψετε µαζί µου» Ὑπάρ- χει ὅμως καὶ ὁ Πασκὰ Νο 2 τοῦ Γαλλι- κοῦ κινηματογράφου. Πρόκειται γιὰ τὴν Πασκὰλ ᾿Ωντρὶ ποὺ ἐμφανίζεται σὲ τολ- μηρὲς ταινίες ὅπως εἶναι «Τὰ ἐπικίνδυ- να παιγνίδια» καὶ «Ὁ χορὸς τῆς νύ- χτας». Στὴν Φαρέτρα ὅμως τοῦ Γαλλικοῦ κινηματογράφου ὑπάρχουν καὶ πολλὲς ἄλλες ταινίες ποὺ θὰ κάνουν θόρυθο. Στὴν πρώτη σειρὰ οἳ ἀπαγορευμένοι «Επικίνδυνοι δεσμοί» τοῦ Ροζὲ Βαντίμ, Παίζουν ὁ Ζερὰρ Φιλίπ, ἡ Ζὰν Μορὸ καὶ ἡ δεύτερη σύζυγος τοῦ Βαντίμ. Τὸ πολύκροτο αὐτὸ φίλμ τῆς ἐπικαιρότη- τας. Συρροὴ γνωστῶν ἠθοποιῶν στοὺς «Ντραγκὲρ» τοῦ Ζὰν Πιὲρ Μοκύ, ποὺ πῆραν τὸν “Ἑλληνικὸ τίτλο: «Κυνηγοὶ τῆς ἡδονῆς»: Ζάκ Σαρριὲ -- δπλαδὴ ὅ κ. Μπαρντό --- ἡ Μπελίντα Λῆ, ὁ ᾽Αζναδούρ, ἡ Νταννὺ Ρομπέν, ἡ Νταννὺ Ραρέλ, ἡ ᾿Ανούκ Αἰμέ, ἡ Νικὸλ Μπερζέ, ἡ ᾿Ἑστέλλα Μπλαίην... ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΙΟΣ 0 7ΑΝ ΓΚΑΜΠΗΙ Η ΕΦΕΤΕΙΝΗ ἐμφάνιση τοῦ μεγάλου Ζὰν Γκαμπέν, προθλέπεται πολυ- σύνθετη καὶ συναρπαστική. 'Ὑπάρχει κατ᾽ ἀρχὴν ἕνας Μαιγκρὶ ποὺ μπλέκει στὴν ὑπόθεση Σαὶν Φιάκρ, μὲ σκηνο- θέτη τὸν Ζὰν Ντελανουᾶ. Τὸν διάσηµο αὐτὸν καλλιτέχνη θὰ τὸν ἰδοῦμε ἐπίσης στὶς «Μεγάλες οἰκογένειες» μὲ συµπρω- ταγωνιστὴ τὸν Πιὲρ Μπρασσέρ. 'Ο Ζὰν Ντελανουᾶ εἶναι ὁ σκηνοθέτης μιᾶς ἆ- κόµη ταινίας τοῦ Γκαμπὲν ᾖ{«Χαμένοι σκύλοι χωρὶς περιλαίμια»], μὲ κοινω- γικὴ ὑφή. Εξ ἄλλου, ὡς «᾿Αρχιμήδης ὁ ἁλήτης» ὁ Ζὰν Γκαμπὲν παίζει μαζὶ μὲ Έναν ἅλλο Ὑνωστότατο Γάλλο ἠθοποιὸ τὸν Μπερνὰρ Μπλιέ. 'Ὁ Γκαμπὲν τέλος ὑποδύεται τὸν «θασικὸ ρόλο στὴ διασκευῆ τοῦ ἀρισεδες καὶ Ἄουκδβστογιέν- σκυ «Ἔγκλημα καὶ τιμωρία», πλαισιω. μένος ἀπὸ τὴν Βλαντύ, τὸν Ρομπὲρ ᾿Οσσέν, τὸν Μπ. Μπλιέ, τὴν Οὔλα Γιάκομπσον. Αφθονες οἱ ἀστυνομικὲς περιπέτειες͵ διαφόρων εἰδῶν. ᾿Εκτὺς ἀπὸ τὸν Μαιγ- κρέ, ποὺ ἀναφόραμε ἤδη, πρόκειται νὰ προθληθοῦν «Οἱ κρυφοὶ δολοφόνοι» τοῦ Ντελανουᾶ μὲ τὴν ζΖιζὴ Ζανμαίρ καὶ τὸν Ζὰν Κλώνι Πασκάλ, «Ἡ τελευταία σφαῖρα» καὶ «Ὁ πράκτωρ τῆς μαύρης ἁράχνης» μὲ πρωταγωνιστὴ τὸν Πῆτερ Βὰν ᾿Εὖκ, τό «Μαχαίρι στὸ λαιμό» μὲ τὸν Ζὰν Σερθαὶ καὶ τν Μαντλαϊν Ροµ- πινσόν καὶ «Οἱ παράξενοι ἐραστὲς» ὅ- που ὁ Αἴνο Βεντούρα λανσάρει, μὲ παρτεναίρ τν Ζζὰν Μορώ, τὸν «παράξενο κ. Στή6δ», Πρέπει νὰ σημειωθῆ ὅτι ὃ Ἔντυ Κωνσταντὶν -- ποὺ σκορπίζει τὸ µπρίο του «Μιὰ νύχτα στὸ Μόντε Κάρ- λο» καὶ δημιουργεῖ «Βιφιφὶ στὶς γυναῖ- κες», δηλαδὴ τὴν Νάντια Τίλλερ, τὴν Σύλθια Μονφόρ κ.ᾱἄ., ἀντιμετωπίζει ἕνα δυναμικὸ ἀνταγωνιστικὴ στὸ πρόσωπο τοῦ Λϊνο Βεντούρα, τοῦ πρώην «γορίλ- λα», ὃ ὁποῖος συγκεντρώνει τὴν προ. τίµηση, τὸν τελευταῖο καιρό, τῶν σκη- νοβετῶν ταινιῶν μὲ µεγάλ ηδράση, Οἱ µαέστροι τοῦ γέλιου, ὁὅ Φερναντὲ) καὶ ὁ Τατί, θὰ δώσουν χαρακτηριστικὰ δείγµατα τοῦ ταλέντου τους, ὁ μὲν πρῶ- τος μὲ τὸν «Μεγάλο ᾿Αρχηγό» (ταινίε τοῦ ᾽Ανρὺ Βερνέϊγ, μὲ συµπρωταγωνι- στὲς τὸν Τζίνο Τσέρδθι καὶ τὸν Παπούφ, ἕνα παιδὶ.- θαῦμα τελευταίας ἐσοδείας] ὁ δὲ δξύτερος μὲ τὸν θρυλικὸ «θΘεῖο». Τὸ δραματικοκοινωνικὸ στοιχεῖο- κυριαρ- Χεῖ, ἐξ ἄλλου, στὸ φὶλμ τοῦ Μωρὶς Κλός «Γυναῖες χωρὶς ταυτότητα» μὲ πρωταγωνίστρια τὴν Ντανιὲλ Ντελόρμ καὶ θέµα μιᾶ νέα πλευρὰ τῆς ζωῆς τῶν Φυλακισμένων γυναικῶν. ᾽Απὸ τὴν φά. λαγγα τῶν Γαλλικῶν ταινιῶν δὲν ἄπου- σιάζει ἡ «ἱπποτικὴ περιπέτεια». Στὸν χρωματιστὸ «Καμπούρη» ὁ ζὰν Μαραϊὶ δημιουργεῖ ἕνα περίφημο ρόλο, πλαισι- Ὡμένος ἀπὸ τὸν Μπουρδίλ καὶ - τὴν Σαμπρίνα Σελεμάν. ΓΕΡΝΑΝΙΑ -΄ ΛΥΣΤΡΙΑ ΤΟΥΣ καταλόγους τῶν εἴσαγω- γέων ταινιῶν περιλαμθδάνονται ἀρ- τὲς δεκάδες Γερμανικῶν ταινιῶν χκαθὼς καὶ Αὐστριακῆς παραγωγῆς. Ὡρισμένες ἀπ᾿ αὐτὲς παρουσιάζουν εἶδικὸ ἑνδιαφέ- Ρον ἀπὸ Ἑλληνικῆς πλευρᾶς μὲ τὴν συμεμτοχὴ τοῦ Τζίμυ Μακούλη καὶ τῆς τρισχαριτωµένης ἐνζενὺ Χαρίκλειας Μπαξεδθάνου. Ὁ Μακούλης τραγουδᾶ καὶ παίζει στὶς ταινίες «Κορίτσια τοῦ Μάμπο Μπάρ», ὅπου µπλέκεται καὶ τὸ ἀστυνομικὸ στριχεῖο καὶ στὸ «Ὁ ϐη. µανίδα ἠθοποιὸς Μαριάννε Χόλντ. Ἠ Χαρίκλεια Μπαξεθάνου πρωταγωνιστεί στὴν αἰαθηματικὴ κωμεντὶ «᾿Ανοιξιάτι- κα ὄνειρα κοριτσιῶν». Δράματα εἶναι οἱ ταινίες «Τὸ µυστι- κὀ τοῦ δόκτορος Γκρίππεν» (Πῆτερ Βὰν Εὺὐκ καὶ Ἐλίζαμπεθ Μύλλερ), «Δὸν Βε- ζούδιο» {Όττο Φίσσερ), «Σκιὲς τοῦ παρελβόντος» (Βίλλυ Μπίργκελ καὶ Αν. τριαν Χόδεν), «Μαντλαίν Νο 13-62-11» (Εὔα Μπάρτοκ], «Οἱ τρεῖς, τοῦ ἱδαρι- ετὲ» μὲ συνδυασμὸ Βεάματος καὶ δῥά- µατος. Θὰ παιχθῆ ἀκόμη καὶ ἡ τολμηρή ΠΑΡΛΓΙΓΗ μεγάλου μουσουργοῦ μὲ πρωταγωνιστὴ τὸν Αϊνριχ Σπάϊῖτσερ καὶ παρτεναίρ τὴν νέα ἠθοποιὸ ᾿Αγλαΐα ἘΣμίντ, ἡ ὁ. ποία πρωταγωνιστεῖ καὶ στὴν «Κόρη τοῦ Συντάγματος», κινηματογραφικὴ διασκευἠή τῆς ὅπερας τοῦ ΒΝτονιζέτι. Αὐστρογαλλικὴ παραγωγὴ ὃ «Μπὲλ ᾽Α- μί ἀπὸ τὸ πασίγνωστο µυθιστόρηµα τοῦ Γκὺ Μτὲ Μωπασσάν, μὲ μιὰ πλει- όάδα γνωστῶν Γάλλων ἠθοποιῶν. Ε ΦΕΤΟΣ θὰ προθληθοῦν ἀξιό. λογα δείγµατα τῆς κινήµατογρα- καὶ φικῆς παραγωγῆς διαφόρων χωρῶν. Μι- | Ὁ Φερναντὲλ καὶ ὁ μικρὸς Παποὺφ στὸν «Μεγάλο Αρχηγό» ταινία τῆς ΡΒόμυ Σνάϊΐντερ «Μιξοπάρὀε γες», ᾿Εκτὸς ἀπὸ μουσικοχορευτικἁ φίλμ καὶ κωμωδίες ἡ ἐφετεινῆ προσφορὰ τῶ, Γερμανοαυστριακῶν στούντιο περιλαμθά- νει ταινίες τῆς Κατερίνας Βαλέντε, τὴν Γερμανικὴ πλευρὰ τῆς «Μάχης τοῦ Στά- λινγκραντ», μιὰ περιπέτεια στὸ «Χόγκ - Κόγκ» μὲ τὸν Γιοῦργκνες καὶ τὸν Ορ- σον Γουέλλες καὶ τὴν ὑπερθεαματικὴ Γερμανοϊταλικὴ παραγωγὴ «Νιμπελοῦγ- κεν». Θὰ προθληθῆ ἐξ ἄλλου ἡ πρόσφα- τη ταινία τοῦ γνωστότατου σκηνοθέτη Βίλλυ Φόρστ «Βιέννη, ἡ πόλη τῶν ὄνεί- θων µου». “Ο τίτλος ἀνταποκρίνεται σ᾿ αὐτὸ τὸ μουσικὸ ῥροµάντσο, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστοῦν ὁ ᾿᾽Αντριὰν Χόδεν, ἡ Ἔρικα Βέμπερ καὶ ὁ Χάνές Χόλτς. κρὸς ὁ ἀριζμὸς τῶν ταινιῶν αὐτῶν ἆλ- λὰ ἡ ποιότητά τους κάθε ἄλλο παρὰ εὐκαταφρόνητη. Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ἡ πε- Ρίφηµη ἐπικὴ ταινία «Μητέρα ᾿ Ινδία» τοῦ Μαχμπούμπ (σκηνοθέτη τῆς «ΜαΥ- κάλας»). Τὸ φὶλµ αὐτὸ [τρίωρης διάρ- χειας), 6δραθεύτηκε στὸ περυσινὸ Φεστι. 6ὰλ τοῦ Κάρλοθου Βάρυ καὶ ἤδη ἔχε κατακτήσει μιὰ παγκόσμια καθιέρωση. Ἡ Γιουγκοσλαθικὴ “Εθδόμη Τέχνη ἐκ: προσωπεῖται ἀπὸ τὴν περιπέτεια «᾿Α- νοιξιάτικο µπουρίνιν καὶ ἕνα πολὺ καλὲ σπονδυλωτὸ Φίλµ τοῦ νέου Γιουγκοσλά- θου σκηνοθέτη Μπόργκασικ μὲ τίτλο «Ἕνα Σαθδατέδραδο». Τέλος θὰ προ- Θληθοῦν ἡ Ισπανικὴ περιπετειώδης ται- γία «Ἡ- ζωὴ ἀρχίζει σήμερα» καὶ τὸ Βραθευµένο Τσέχικο πολεμικὸ φὶλμ | | ος τ } «ρου () οσα {λ «πι () «σπορ ὁ () πιο) () ποπ) ἀπ | | σ νρος νου εἶσαι σύ» δηλαδή ἡ ἠρωί-| Στοὺς φίλους δὲ τοῦ Σοῦμπερ θὰ] «Μαῦρο Τάγμα». ᾱ, ποὺ τὴν ὑποδύεται ἡ «νωστὴ Γερ-] προσφερθῇ μιὰ «Βἱ - ρομαντσέ τοῦ ΠΕΤΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ )» συ ()--() κο) «κκ--ο()----ολ() οσο -ςςΟ-ς .ο)ς 0 ος ΑΓΓΛΙΑΣ Τὸ ΚΛΛΥΤΕΟΝ ΚΑΙ ΛΗΜΟΨΙΛΕΣΕΡΟΙ ΠΟΤΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΛΣ «9 ΠΑΛΑΙΟΝ 9 ΜΑΔΑΚΟΝ ϱ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΝ 5 ΛΠΛΡΑΙΤΗΤΟ ΣΕ ΚΛΒΕ ΓΛΕΝΤΙ ΠΡΟ ΤΟΝ ΟΙΝΟΒΙΘΜΗΧΑΝΙΑ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΟΥ ϱ ΡΙ«ΤΩΡΙΑ ϐ ΟΛΥΜΠΟΣ 9 ΣΤΕΔΑΔΑ ϱ ρόζᾶξι τΥ 6 ΣΙΕΡΡΥ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ϐ ΚΟΥΜΑΝΔΑΡΙΑ ΚΡΑΣΙΑ ΕΤΚΟ η ΣΥΝΠΛΗΡΙΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟ ΓΕΥΜΑ ή ο -( νο δω μα. ΦΦΦΦΦΦΡΦΦΕΦΕΨΕΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ ”() «5 -- 2ο προς ο”. προς προ σπορ πο σπορ π-ο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΕΟΣ» [ΙΟ] ΝΙΛ [ῦ ΜΙΝΙΝΙΝ ἹΠΙΝ ΙΕ! ἐκ. ΙΓ ΒΕΑΙΓΡΑΔΙ, κοσλάθος ὑπουργὸς τῶν κι. Κ. Πόποδιις, ὁμιλῶν ἑνώτιον τοῦ Κοινοδουλίου, ἐδήλωσεν ὅτι ὑπάρχουν «ἰσχυροὶ κύκλοι», οἳ ὁποῖοι οὰχ ἐπεδύ- ουν τν διαίρεσιν τοῦ κέσµου εἷς δύο σφαῖρας ἐπιρροῆς, εἰς θάρος τῶ, µι- κρῶν χωρῶν. Ὁ κ. Πόποδβιτς προσέθς- σεν ὅτι τοιαῦται ἀπόπειραι θὰ ὡδή- γουν ταχέως εἷς ὀξεῖαν ἐπιδείνωσιν τῶν διεθνῶν σχέσεων. Ἐν συντχείᾳ εἶπεν ὅ- τι ἡ παροῦσα τῆξις τοῦ πάνου μεταξὺ Νοέµθριος--. ο Γιουγ- ᾿Εξωτερικῶν νεῖς σχέσεις, ἆλλ᾽ ὅτι «ἰσχυροί τινες } κύκλοι. ἀντιδροῦν εἶσέτι Ρρώσιν τῆς ἑἐντάσεως». σε περαιτέρω ὅτι καὶ γιουγκοσλαθοσο- θιετικαὶ σχέσεις δελτιοῦνται καὶ ἄνα πτύσσονται δαῦμηδόν». ᾿Αναφερόμενος προφανῶς εἷς τὰς ἐπικρίσεις τοῦ «Τι- τοϊσμοῦ» ἐκ μέρους τοῦ Σεβιετικοῦ συνασπισμοῦ, ὃ κ. Πόποδθιτς ἐἑτόνισε ὅτι «ἓν ἐκ τῶν κυριωτέρων ἐμποδίων εἷς τὴν ἀνάπτύξιν τῶν σχέσεων εἶναι ἡ : ἑκστρατεία ἑναντίον τῆς Γουγκοσλαδίας µέσῳ ἀνακριδοῦς καὶ διαστρεθλωμένης παραστάσεως τῶν πραγματικῶν Υεγο- γότων», Καταλήγων, εἶπεν ὅτι µόνον ἡ ἐγκατάλειψις. τῶν µεθέδων ψυχροῦ πο- .. λέμου εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἷς τὴν ἀνάπτυξιν. Βαλκανικῆς συνεργασίας καὶ ὅτι ἡ Γιουγκοσλαδθία εὐνοεῖ τὴν σύνο ψιν. διμερῶν συμφωνιῶν πρὸς δηµιουρ- γίαν καταλλήλου ἀτμοσφαίρας, ΗΠΕΙΟΟΣ Οἱ ἐπιστήμονες, ποὺ ἔχουν ἐπωμισθῃ τὸ δυσχερέστατον ἔργον τῆς ἐξερευνή- σεως τῆς ᾿Ανταρκτικῆς δὲν ἔχουν μµό- νον ν᾿ ἀντιπαλαίσουν τὰ ἀφηνιασμένα στοιχξῖα τῆς φύσεως. Ἡ μοναξιά, εἷ- πεν ὃ καθηγητῆς τοῦ. πανεπιστηµίου Οὐ- Ίσικονσνι κ. Μητέντλεῦ, εἶναι ἀκόμη Φο- θερώτερη. Δύο χρόνια ἔζησε ὁ καθηγη- τὴς στὴ θάσιν Μπέρντ, παρὰ τὸ ὅδυτι. : κὸν τμῆμα τῆς κατεψυγµένης αὐτῆς ἡ- πείρου, ὅπου ὁ Ἠλιος εἶναι ἀθέατος ἐπὶ τέσσερες συνεχεῖς μῆνες τὸ ἔτος. --- Εζήσαμεν, εἶπε πολὺ καλὰ ἐκεῖ, ἀλλὰ κάτι μᾶς ἔλειπεν. Αλλοι ἑσκεπτό- µεθα. Διατὶ νὰ μὴν φέρωμεν ἐδῷῶ καὶ τὰς οἰκογενείας µας ᾽Απὸ τὴν ἀπομόνωσιν αὐτὴν θὰ ἁπαλ- λαγοῦν τώρα οἱ ᾽Αμερικανοὶ ἔξερευνη- ταί, διότι, ὅπως ἐδήλωσε, τὸ προσεχὲς θέρος θ᾽ ἀποσταλοῦν γυναῖκες ἐπιστή- µονες στὴ θάσι Μὰκ Μοῦντρο πού εἶναι ἡ πλησιεστέρα πρὸς τὸν Ἠπολιτισµόν, Ἐκεῖ, προσέθεσε, θὰ ἐπιτελέσωμεν 6ιο- λογικὸν καὶ γεωλογικὸν ἔργον εἰς τὸ ὁ ποῖον δύνανται νὰ µετάσχουν γυ- ναῖκες. Πρέπει νὰ σηµειωθῇ ὅτι αἱ ᾽Αμερικα- νίδες ποὺ θὰ μεταδοῦν εἷς τὴν ᾿Ανταρ- κτικἠν δὲν θὰ εἶναι αἱ πρῶται γυναῖκες ποὺ θὰ φθάσουν ἐκεῖ. Πρὶν ἀπὸ αὐτὲς πρὸ διετίας ἔφθασαν στὴν ἁπομεμακρυ- καὶ ΦΦφΦφΦφΦφΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ4 ποιότητος, ΤΣΜΜΕΝΤΑ ᾽Ανατολῆς καὶ Δύσεως εἶναι δυνατὸν νὰ { σηµάνῃ µίαν νέαν ἐποχὴν εἷς τὰς διε- εἷς τὴν χαλά- Ὁ Γιουγκοσλά- ϐος ὑπουργὸς τῶν ᾿Εξωτερικῶν ἑδήλω- Τὰ ΜΣΧΕΙΜΛΙΑ τα ΚΥΡΙΩΤΕΡΑ ΟΠΩΡΙΜΑ Κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν πα- ράγονται τὰ περισσότερα, τὰ θρεπτικώτερα καὶ τὰ πλεον νό- στιµα ὁπωρικά. Ποία ὅμως εἰ- ναι ἡ πατρίς των Τὰ σῦκα ἔχουν πατρίδα τὴν Συβίαν, ἐκ τῆς ὁποίας. ἡ καλ- λιέργειά των διεδόθη καὶ εἰς τὰς ἄλλας χώρας. . Τὰ σταφύλια εἶναι γηγενῆ τῆς μεσημθρινῆς Εὐρώπης, τῆς Αλγερίας, τοῦ Μαρόκου καὶ τῆς Δυτικῆς ᾿Ασίας. Εἰς τὰ μέ: ρη αὐτὰ ἐκαλλιεργοῦντο ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων. Τὰ Φραγκοστάφυλα εἶναι Υη: γενὲς προϊὸν τῆς εὐκράτου ζώ- νης τῆς Εὐρώπης, τοῦ ΓΚαυκά σου, τῶν ἡμαλαῖων, τῆς Ρωῶσ' σίας, τῆς Μαντζουρίας, τῆς Ὁ{- απωνίας καὶ τῆς ᾽Αμερικῆς. Τὰ καρύδια εἰσήχθησαν εἰς τὴν Εὐρώπην ἐκ τοῦ Καυκά- σου, τῆς Περσίας καὶ τῶν Βο: ρείων ᾿Ινδιῶν. Τὰ πορτοκάλλια κατάγονται ἐκ τῆς Κοχιγκίνας, εἰσήχθησαν δὲ εἰς τὴν Εὐρώπην, καθώς καὶ τὰ µανδαρίνια, κατὰ τὸν ΙΔ΄’ αἰῶνα. Τὰ λεμόνια εἰσήχθησαν κατὰ πρῶτον ἐξ ᾿Ινδιῶν εἰς τὴν ᾿]- Ἠ ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ Ααποικιζεται Η 6Η ΤΗΣ ΓΗΣ Τὸ προσεχὲς θέρος ξὰ µετοικήσουν καὶ ᾽Αμερικανίδες. Εἰς τὴν ᾽Ανταρχτικὴν ἔχουν ἐγκατασταθῃ ἤδη Ῥωσίδες. σµένην αὐτὴν περιοχην τοῦ πλανήτο' µας δύο συναοδοὶ ἀεροπλάνων προερχέ µεναι ἀπὸ τὴν Νέαν ζηλανδίαν. ᾿Επίσης εἷς τὰς ρωσικὰς δάσεις ὑπηρετοῦν γυ- ναῖκες. «ωστόσο αἳ Λ᾽Αμερικανίδες θὰ εἶναι αἱ πρῶται ἐπιστήμονες γυναῖκες πο θὰ 6οηθήσουν τοὺς ἐξερευνητάς. Αἲ Ρωσίδες ἁἀσχολοῦνται κυρίως μὲ τὴν πα. ῥρασκευὴν τοῦ φαγητοῦ καὶ τὰς λοιπᾶς οἰκιακὰς ἐργασίας διότι δέον νὰ ληφθῇ ὑπ ὄψιν ὅτι οἱ Ρῶσοι ἔχουν κατορθώ- σει νὰ ἐγκαταστήσουν «ἀληθινὰς πόλεις πάνω στὰ αἰωνίως κατεψυγμένα ἐδάφη τῆς ἕκτης ἠπείρου. Ὁ κ. Μπέντλεῦ, ὃὁ ὁποῖος εἶναι ἕ- τγας ἀπὸ τοὺς 150 ἐμπειρογνώμονας ποὺ ἀπὸ 12 χώρας συνεκρότησαν στὸ Μπου- ένος ”Αὖὗρες τὸ ᾽Ανταρκτικὸν Συνέδριον, ἐδήλωσε χαρακτηριστικῶς: «Εἶναι και- ρὸς νὰ ἴδωμεν μὲ ποῖον τρόπον αἱ Υυ- ναῖκες θὰ δυνηθοῦν νὰ προσαρμοσθοῦν στὴν τραχυτάτην ζωῆν τοῦ ᾿Ανταρκτι- κοῦ». Τὸ παράδειγµα τῶν Ρώσων καὶ τῷ ᾿Αιμερικανῶν προθλέπεται ὅτι θὰ µιµη- θοῦν καὶ αἱ λοιπαὶ δέκα χῶραι ποὺ µε- τέχουν εἷς τὴν ἐξερεύνησιν τῆς ᾽Ανταρ- κτικῆς. Ἔτσι ἀρχίζει ὁ ἀἁποικισμὸς τῆς ἀξένου ἠπείρου. Π ΜΕΡΙΚΑ. ΜΙΡΟΤΙΚΛ. ΗΙΛΙΛΦΕΝΙΛ Η ΠΛΙΡΙ ΤΗΝ ΚΙΡΙΠΤΕΡΗΝ ΘΠΗΡΙΚΗΝ ΤΑ ΦΙΝΟΠΗΡΙΝΛ ΜΟΥΛΘΊΝΙΑ. 0ἱ ΓΛΡΟΥΦΛΝΙΕΣ ΚΛΙ 0 ΠΟΛΛΛΙΛΑΣΙΛΜΟΣ ΤΗΝ. ΕΜΠΤΗ. 26 ὙΝφεμέρίου 1969 0ἱ ΒΙΘΛΕΤΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΩΜΛΜΗΝ Ὑποδείξεις καὶ συμβουλὲς γιὰ τοὺς ταλίαν κατὰ τὸν Γ΄ ἢἡ Δ΄ αἰῶ- νά, Ἰὰ θερύκοκκα καὶ ροδάκια εἰσήχθησαν εἰς τὴν Εὐρώπην ἆᾱ- πὸ τήν Κίναν. Τὰ κεράσια ἔχκουν ἀρχικὴν πατρίδα τὴν Κασπίαν, είοη ὅ- µως ἐξ αὐτῶν παρήγοντο εἰς τὸ Βυζάντιον καὶ εἰς τὴν Ελ- λάδα. Τὰ δαμάσκηνα εἰσήχθησαν εἰς τὴν Εὐρώπην ἀπὸ τὸν Καῦύ- κασον καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Τουρκίαν, εἴδη τινὰ ὅμως ἐξ αὐτῶν εἰσήχθησαν ἐκ τῆς Περ: σίας καὶ τοῦ Εὐξείνου Πόντου. Τὰ ἀπίδια ἔχουν πατρίδα τὴν Δυτικὴν ᾿Ασίαν. , Τὰ μῆλα εἰσήχθησαν ἐκ τοῦ Καυκάσου, τοῦ Εὐξείνου ΙΠΠόν' του καὶ τῆς Περσίας, εἴδη ὅμως τινὰ τούτων εἶναι γηγενη Εὐ- ρωπαϊκά. Τὰ ἀμύγδαλα εἰσήχθησαν εἰς τὴν Εὐρώπην ἐκ τοῦ ᾽Αντιλιξά νου τοῦ Καυκάσου, τῆς Λεσο- ποταµίας, τῆς Περσίας καὶ τοῦ Τουρκεστάν. ΤΑ ΦΘΙΝΟΠΟΡΙΝΑ ΑΝΘΗ Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ τοῦ φθινοπώ- ρου φυτεύονται σὲ καλοσκαλι- σµένο ἔδαφος μὲ χῶμα ὀφρᾶτο ποὺ νὰ περιέχῃ ἀρκετὴ ἄμμο καὶ χώνευμένη κοπριά, οἱ γα- ρυφαλλιές. Ὑπερθολικὴ ποσότης κοπρι- ἃς καὶ πολὺ νερὸ κάνουν κακὸ μᾶλλον στὴν ἀνάπτυξι τοῦ φυ- τοῦ, διότι θά σχηματίζεται ζω- ηρὸ φυτὸ καὶ θὰ σχίζεται ὁ κάλυκας τοῦ ἄνθους. Τὸ πλεονάζον καὶ στεκούμε- νο νερὸ ἀρφαλῶς θλάπτει. Ἡ γαρυφαλλιἁά πολλαπλασι- άζεται εὔκολα μὲ καταθολά- δες τὴν ἐποχὴ αὐτή. Ὁ σχηµα- τισμὸς τῶν ριζῶν θά ἀκολουθή- σῃ σὲ 4--2» ἑθδομάδας. Τὸ όλα- στάρι, ποὺ θὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ καταθολάδες πρέπει νὰ ἕ- χῃ παλαιὸ καὶ νἐο ξύλο. Τὸ σχίσιµο γίνεται μὲ κοπτερὸ µα- χαιρίδιο στὴ θάσι τοῦ νέου ξύ- λου μὲ διεύθυνσι πρὸς τὰ ἄνω καὶ σὲ µῆκος ποὺ νὰ περιλαµ- θάνῃ ἕναν ἢ δύο κόµθους. Στερεώνεται ἐἑπάνω στὴ γἢῆ τὸ µέρος αὐτὸ μὲ μιὰ ξύλινη καρφίτσα καὶ σκεπάζεται μὲ ἐλαφρὸ ἀμμῶδες χῶμα 3 ἕως 4 πόντους. Τὸ µέρος αὐτὸ ὁ- γραίνεται. Όταν σχηματισθοῦν ρίζαι, ἀποσπᾶται τὸ νέο φυτὸ ἀπὸ τὸ μητρικὸ φυτὸ καὶ Φφυ- τεύεται ὅπου πρέπει, ΤΑ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΑ Αλλος τρόπος πολλαπλασι- ασμοῦ τῆς γαρυφαλλιᾶς εἶναι καὶ ὁ διὰ µοσχευµάτων. Γιὰ τὰ μοσχεύματα µχρήσιμοποιεῖται θλάστησις µήκους ἀρκετοῦ, 8 --10 πόντων» ὥστε ἡ θάσις νὰ εἶναι ὥριμη τὸ φθινόπωρο. Κόπτονται μὲ µαχαιράκι ᾱ- ΣΙΔΕΡΟΩΝ: Στρογγύλον διὰ µπετόν, Γωνιές, Λαμάκια, τετράγῶνα, Μεταλλικὰ Τμήματα παραθύρων [Γουῖΐντοου Σέξιονς] ΕΞΕΠΑΝΤΕΤ ΜΕΤΑΛ, Στύλλοι διὰ περι- τοιχίσµατα, ττέλιν ἀγκαθωτόν, ττέλιν διὰ δέσιµον σιδήρου, σπόντες κ.λ.π. ΛΑΛΜΑΡΙΝΕΣ ΜΑΥΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑΛΒΔΝΙΖΕ, εἰς ὅλα τὰ μεγέθη. ἹλΗΚΟΙ ΧΟΛΕΤΡΩΤΟΙ ΤΑΛΒΑΝΙΖΕ εἰς ὅλα τὰ μεγέθη. ΣΩΛΗΝΕΣ. Μαδρες καὶ Γαλβανιζέ. ΣΩΛΗΜΝΕΣ 'Αμαντέτνες. ΙΞΔΑΡΤΗΜΑΤΑ ΣΩΛΗΝΩΝ. ΕΙΔΗ ΥΠΕΗΝ ΠΣ Μπάνια, νιτπτῆρες, Λεκάνες διὰ κουζίνες, Θερμολουτῆρες, .-. Πλακάκια πορσελάνης. Εἰς ὅλας τὰς ποιότητας καὶ χρωματισμούς. ο ΤΙΜΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΟΙ - τς ΤΗΡΠΟΣ Σ. ΓΛΛΜΤΛΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΤΙ ΛΕΜΕΣΟΣ- ΛΕΥΙΚΩΣΙΑ ἀνθοκήπους σας. πὸ τὰ καλλίτερα φυτὰ ποὺ δί- νουν τὰ καλλίτερα καὶ περιδ- σότερα ἄνθη καὶ ἀπὸ τὴ θάσι ἕως τὴ µέση τῶν θλαστῶν καὶ ὄχι ἀπὸ τὴ µέση τοῦ φυτοῦ ἢ τὴν κορυφἡ τῶν θλαστῶν. Τὰ μοσχεύματα, κομμένα κά- τω ἀπὸ ἕνα κόμθο, φυτεύονται σὲ κασσόνια ἢ γλάστρες γεμᾶ- τα μὲ καθαρἀά ἄμμο. Τὰ νεοφυτευθέντα μοσχεύμα- τα ποτίζονται ἀφθόνως μόλις Φυτευθοῦν, ἀλλὰ πρέπει νὰ λαμθάνεται ὑπ' ὄψιν ὅτι ἡ πολ- λὴ ὑγρασία τὰ σαπίζει. Μόλις ριζώσουν φυτεύονται στὸ ἴδιο θάθος ποὺ ἔχουν συνη- θίσει καὶ ὄχι θαθύτερα κγιατὶ θὰ σαπίσουν, σὲ ἐλαφρὰ κο: πρισµένο χῶμα, Χωρὶς πολλά ποτίσµατα. Μόλις φανοῦν ἀνθοφόρα θλα- στάρια τὰ κόπτοµε γιὰ νὰ γί- νουν τὰ φυτά γερά. Οἱ ΒΙΟΛΕΤΤΕΣ Τὴν ἴδια ἐποχὴ «φυτεύονται καὶ οἱ Φιολέττες ποὺ εἶναι δύο εἰδῶν.. Διπλὲς ἐτήσιες, μονὲς ὅλων τῶν Χρωμάτων καὶ οἱ πο- λυετεῖς κίτρινες. Καὶ οἱ µονοες- τεῖς μπορεῖ νὰ Χχρησιµοποιη- θοῦν γιὰ ἄνθησι καὶ δεύτερο χρόνο. Ἡ φύτευσις τῶν φυτῶν γίνε- ται ὁμαδικὴ καὶ ὁπωσδήποτε πυκνή, διὰ νὰ ἁραιωθοῦν ἆἀρ- γότερον διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν μονῶν φυτῶν. Αν θέλῃ κανεὶς νὰ κρατήσῃ σπόρον ἕ- νὸς χρώματος, τότε πρέπει νά κρατήση µερικἀ μονά φυτά µε- ταξὺ τῶν διπλῶν καὶ νὰ ἔχῃ κρατηθῇ φυτεία τῶν μονοχρώ:- µων ἀνθέων, μακρὰν ἄλλων χρωμάτων. ------- ϐ κ. ΝΕΧΡΟΥ ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΙΝΛΟΥΣ ΚΑ ΕΤΟΙΜΑΖΗΝΙΛΑΙ ΝΑ ΛΝΤΙΜΕΙ/ΠΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΙΟΥΣ ΝΕΟΝ ΔΕΑΧΙ. -- Ὁ ᾿Ινδὸς πρωθυπουργὸς κ. Βεχροῦ. ὁμι- λῶν ἐνταῦθα, ἐδήλώσεν ὅτι οἱ ']νδοὶ πρέπει νὰ ἐνισχύσουν τὸ αἴσθημα αὐτοθυσίας καὶ πει- θαρχίας, ὥστε νὰ εἶναι ἔτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουν οἱονδήποτε κίνδυνον εἰσθολῆς εἰς τὰ σινο- ϊνδικὰ σύνορα. «Ὁ ᾿Ινδὸς πρωθυπουργὸς ἐτό- νισεν ὅτι παρόµοιαι ἐπιδρομαί, σημειωθεῖσαι κατὰ τὸ παρελ- θὀν, ἐπροκάλεσαν ἀγανάκτησιν μεταξὺ τοῦ ἰνδικοῦ λαοῦ. Καταλήγων, ὑπεγράμμισεν ὅτι δὲν θὰ ἧτο ἄσκοπον ἂν ὅ- λοι οἱ μαθηταὶ σχολείων καὶ κολλεγίων ὑπεθάλλοντο εἰς στρατιωτικὴν ἐγκύμνασιν. ΑΣΕΦΕΡΕΡΕΡΕΡΕΣΗΣΕΣΕΣΕΣΑΣΕΣΕΡΑΣΕΡΕΣΕΣΑΣΕΣΑΣΑΣΕΣΕΣΕΣΑΡΑΣΑΣΑΣ2Σ2: ΞΥΜΕΙ ΚΑΙ ΥΛΙΚΑ ΟΙΚΙΛΙΜΙΝΙ ΞΥΛΗΙΑ Λευκὴ Ρουμανική, Κόκκινη Σουηδική, Σουηδικὸν Πάτωμα, ΠΑΡΚΕ πο- λυτελείας ὀξυέτινον καὶ ὁρύινον. ΟΞΥΕΣ κόκκινες Φουρνιστὲς ἀρίστης ΚΟΝΤΡΑ ΠΛΑΚΕ ὀξύετινα, Λευκὰ Κάρενα, Μαχόκανι κ.λ.π. ΣΕΛΟΤΕΞ,ΠΛΑΚΑΖ ὅλων τῶν μεγεθῶν καὶ ποιοτήτων, ΠΟΡΤΕΣ ΟΞΥΕΤΙΝΕΣΚ.λ.π. νΦΦΦΦΦΦΦφο Φος φον ο ή’ 4 ΕΥΑ ΝΕ ΙΛ: ΝΕΝΤ ΑΤΓΟΥΝΤ: ΤΟΜΠΥ ΛΩΟΥΣ: ΜΩΡΙΣ ΛΩΟΥΣ: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΓΚΟΡΟΝ: ΝΤΕΡΜΟΤ ΚΙΝΡΟΣ: Ὅταν ἡ Εὔα ὑπέδαλε ἀγωγὴ διαζυ- γίου ἐναντίον τοῦ Νὲντ Ατγουντ, ἐ- κεῖνος δὲν ἔφερε καμμιὰ ἀντίρρηση. Καὶ, μολονότι ἡ κατηγορία ἦταν ἅπι- στία μὲ διάσηµη πρωταθλήτρια τοῦ ἡ ὑπόθεση δημιούργησε πολὺ σκάνδαλο ἂἀπ᾿ ὅτι περίμενε τέννις, μικρότερο ἡ Εὔα, Καὶ τοῦτο ἐπειδὴ εἶχαν ᾿ παντρευτῆ στὸ Παρίσι, στὴν ᾽Αμερικανικὴ Ἐκκλη- σία τῆς Λεοφώρου Γεωργίου 5ου. Ἔ- τσι, ἕνα διαζύγιο στὸ Παρίσι ταν νό- µιμο στὴν Αγγλία. Μονάχα δυὸ τρεῖς γραμμὲς ξεγλίστρησαν στὶς ἐγγλέζικες ἐφημερίδες. Τοὺς τελευταίους μῆνες τοῦ γάμου τους, ἡ Εὔα κι ὁ Νὲντ εἷ- χαν ἐγκατωσταθῃ στὴν Μπαντελὲτ-- τὴ «στενὴ λουρίδα», τὸ κομμάτι τῆς ἆση- µένιας ἀμμουδιᾶς ποὺ τὴν εἴρηνικὴ ἐ- κείνη ἐποχὴ ἦταν ἴσως ἡ πιὸ ἄριστο- κρατικὴ λουτρόπολη στὴ ᾖΓαλλία-- καὶ εἶχαν κρατήσει ἑλαχίστους δεσμοὺς μὲ πὸ Λονδῖνο. Ἕνα σχόλιο ἐδῶ, ἕνα γΥέ- λιο ἐκεῖ, καὶ ἡ ὑπόθεση Φφαινότανε νὰ εἶχε κλείσει. Ἡ Εὔα ὅμως πίστευε πὼς ἤτανε πο- λὺ λιγώτερο ταπεινωτικὸ νἄᾶχη ζητήσει κείνη τὸ διαζύγιο, παρὰ νὰ τὴν χω- ρίση ὁ ἄντρας της. Αὐτό, φυσικά, ἦταν νοσηρόὀ. Ηταν ἡ συνέχεια ἑνὸς νευρικοῦ κλουισμοῦ ποὺ τῆς εἶχε Φφέρει--- αὐτήν, ἤρεμη συνήθως---στὰ πρόθυρα στερισμοῦ. Κι’ ἔπειτα εἶχε νὰ πολεμή- ση τὶς κρίσεις κόσµο ἡ ἐμφάνισή της. ---᾽Αγαπητή µου, εἶχε πῆ κάποια, ὅ- ταν μιὰ γυναῖκα παντρεύεται τὸν Νὲντ τὴν τόσο α ᾱ του υ- ποὺ προκαλοῦσε στὸν Ατγουντ πρέπει νὰ ξέρῃ τὶ τὴν περι- μένει. --Μὰ εἴσαστε δέδαιη, εἶχε πῆ μιὰ ἄλλη, πὼς ὅλο τὸ φταίξῖμο εἶναι δικό του Κοιτάξτε τὴ Φωτογραφία της] Μὰ γιὰ κοιτάξτε την! Ἡ Εὔα ἐκεῖνο τὸν καιρὺὸ ἦταν εἴκο- σιοχτὼ χρονῶν. Στὰ δεκαεννιά της χρό- για εἶχε κληρονομήσει τὴν περιουσία τοῦ πατέρα της, ποὺ εἶχε στὸ Λανκα- σάϊρ ἕνα σωρὸ ὑφαντουργεῖα καὶ ἦταν τρομερὰ περήφανος γιὰ τὴν κόρη του. Στὰ εἰκοσιπέντε εἶχε παντρευτῆ τὸν Μὲντ Ατγουντ ἐπειδή: ἦταν ραῖος, 6’) ἡ ἴδια ἕἔνοιωθε µεγάλη µο- ναξιά, καὶ γ΄) ὁ Νέντ, πολὺ σοθαρά, εἶχε ἀπειλήσει πὼς ϐ᾽ αὐτοκτονοῦσε ἂν ἡ Εὔα δὲν δεχόταν νὰ τὸν πάρη. Ἡ Εὔα ταν πολὺ ὄμορφη, γεννηµέ- νη, θάλεγες, γΥιὰνἁ ξετρελλαίνη τοὺς ἄντρες. Ηταν λυγερή, μᾶλλον Ψηλή, εἶχε ἀνοιχτόχρωμα μαλλιά, μακρυά καὶ πυκνά, δέρµα ρόδινο, γΥκρὶ ζα µάτια καὶ ἕνα στόµα ποὺ µισοχα- μογελοῦσε πάντα προσθέτοντας ἕνα ἆ- κόμα θέλγητρο στὴ γοητεία της. Εἰδι- κἁ στοὺς Γάλλους, ἕκανε µεγάλη ἐντύ- πωση. Κι αὐτὸς ἀχόμα ὁ πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου ποὺ τῆς εἶχε δώσει τὸ διαζύγιο ἔμοιαζε νὰ ἔχη κάποια ὕπο- ψία. Στὴ Γαλλία, σύμφωνα μὲ τὸ νόµο, πρὶν δοθῆ ἕνα διαζύγιο, οἱ δύο σύζυγοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ συναντηθοῦν γιὰ νὰ γίνη μιὰ τελευταία προσπάθεια καὶ νὰ ἐξακριδωθῆ µήπως οἱ διαφορὲς τους μποροῦν νὰ τακτοποιηθοῦν. Ἡ Εὔα δὲν ξέχασε ποτὲ ἐκεῖνο τὸ πρωζνὸ στὸ γραφεῖο τοῦ δικαστοῦ στὶς Βερσαλλίες, τὸ ζεστὸ ἐκεῖνο ἀπριλιά- τικο πρωϊνό, τὸ γομᾶτο ἀπ᾿ τὴ μαγεία ποὺ πλημμυρίζει τὸ Παρίσι τὴν ἄνοιξη, Ὁ δικαστής, ἕνας ἀγαθός, ζωηρὸς ἀνθρωπάκος μὲ µουστάκια, ἤταν ἀπόλυ- τα εἰλικρινής. Κι’ ἐννοῦσε σώνει καλὰ νὰ ἐπιμένη μὲ ὕφος τρομερὰ ϐθε- ατρικό: α΄) ὣ- καστανὰ καὶ ---Κυρία µου! Κύριε Όσο εἶναι ᾱ- χόμα καιρός, σᾶς τήσετε αὐτὸ τὸ διαζύγιο καὶ νὰ σκε- φτῆτε! Ὅσο γιὰ τὸν Νὲντ ᾿Ατγουντ... Ἡ περίφημη γοητεία του, ποὺ τὴν ἔνοιωθε τώρα κι ἡ ἴδια ἡ Εὔα, ἔδινε ζωή, θάλεγες, στὸ ἡλιόλουστο δωμάτιο. Τίποτα δὲν μποροῦσε νὰ θαμπώση τὴν ἀκτινοδολία του. Ἡ ἔκφρασή του, ἔκ- Φραση ἀνθρώπου δαθειὰ πληγωμένου καὶ µεταμελημένου, ἐνέπνεε ἐμπιστοσύ- νη. Ξανθός, μὲ µάτια γαλανά, αἰώνια νέος μ’ ὅλο ποὺ πλησίαζε στὰ σαἀράντα, στεκόταν ὅλος ἱκετεύω νὰ σταµα- κοντὰ στὸ παράθυρο, προσοχὴ κι’ ἐνδιαφέρον. Ἡ ἙΕὔα ὡμολό- 36 ὙΝοξμόρίου 1959 ζ α ΤΗ α.. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ κους με 10ΟΥ ΤΖΩΝ ΝΤΙΞΟΝ ΚΑΡΡ Βέα, ὄμορφη καὶ πλοὐύσια, ἤταν ἐπ'ικίνδυνα γοητευτικὴ. Τὴν κατηγοροῦν γιά φόνο γιατὶ ἕνας ἄντρας μπῆκε στὸ δωμάτιό της κάποια νύχτα. Εἶἴχε παρελθὸν σκοτεινὸ καὶ ὕποπτο, ὁ ἔρώτάς του ὅμως γιὰ τὴν Εὔα Νέιλ -- ποὺ τὸν ἐγκατέλειψε ἐπειδὴ τὸν περιφρονοῦσε--ῆταν εἰλικρινής, Δὲν εἶχε πεῖρα τῆς ζωῆς, ἤταν πολὺ νέος. Μιὰ µέρα ἀντίκρυσε τὴν Εὔα κ᾿ ἔνοιωσε πὼς τίποτα δὲ θἀ τὸν σταματοῦσε γιὰ νὰ τὴν κάνη δική του. ἛἝνα ἤταν τὸ πάθος του: νὰ πλουτίζη τὴ συλλογή του μὲ κομψοτεχνήµατα. Κάποιο 6ράδυ ἐξέταζε μιὰ ταµπακέρα... Ἔργο του νά ξεδιαλύνη τὰ ἐγκλήματα. ΄Αραγε ἡ προκατάληψή του ἑναντίον τῆς Εὔας Μέϊλ θὰ τὸν παρασύρη σὲ μιά τραγικἡ πλάνη: Ηταν διάσηµος ψυχίατρος στὸ Λονδϊῖνο. Ηρθε στὴ Ν. Γαλλία γιὰ τὶς δια- κοπὲς κ᾿ ἔζησε τὴ συναρπαστικὠώτερη περιπέτεια τῆς ζωῆς του. Ύησε µέσα της πὼς ἤταν ἀλήθεια κα- ταπληκτικά, τρομερὰ ἑλκυστικὸς κι᾿ αὖ- τὸ ἀκριθῶς ἦταν ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἔμπλε- κε σὲ τόσες περιπέτειες. --“Μήπως θᾶᾷπρεπε, ἔλεγε ὃ δικαστής, νὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τοὺς Ἱεροὺς δε- σμοὺς τοῦ γάμου -- Όχι, σᾶς παρακαλῶ! εἶπε ἡἣ Εὔα. ---Αν μποροῦσα νὰ πείσω τὸν κύ- ριο καὶ τὴν κυρία νὰ σκεφτοῦν... ---Δὸν εἶναι ἀνάγκη νὰ πείσετε ἐμέ- να, εἶπε ὃ Νὲέντ μὲ θραχνὴ φωνή. Ἐ- γὼ δὲν τὸ θέλησα ποτὲ αὐτὸ τὸ δισζύ- γισ. Ὁ κοντούλης δικαστής στράφηκε ἆ- πότοµα. -“Κύριε, μῆ μιλᾶτει ση αὐτὴ ἐσεῖς Φφταίξατε. πει νὰ ζητήσετε συγγνώμη! -Μὰ ζητῶ συγγνώμη, εἶπε Υρήγο- ρα ὁ Νένι. Θὰ τὴν ζητήσω γονατιστὸς ἂν θέλετε. Καὶ προχώρησε πρὸς Εὔα. “ο δικαστὴς χάϊδεψε τὸ μουστάκι του. Φαι- νόταν κάπως πιὸ αἰσιόδοξος τώρα “Ὁ Νὲντ ἦταν ἑλκυστικός. Ηταν ἐπίσης καὶ πολὺ ἔξυπνος. Μ᾽ ἕνα σκίρτηµα φόδου ἡ Εὔα ἀναρωτήθηκε, ἂν θὰ γλύ- τωνε ποτὲ ἀπ᾿ τὰ χέρια του. ---Ἡ συνένοχός σας στὴν ση αὑτή, συνέχισε ὁ δικαστῆὴς ρίχνον- τας μιὰ κλεφτὴ ματιὰ στὶς σημειώσεις Στὴν περίπτω- ᾿Εσεῖς πρέ- τὴν περίπτω- του, ἡ κυρία... --- συμδουλεύθηκε ἔα- γὰ τὶς σημειώσεις του -- Μποῦλμερ - Σμίθ... --Εὔα, αὐτὴ ἡ γυναΐκα δὲν μ᾿ ἔνδια- Φέρει καθόλου, μὰ καθόλου! Σοῦ τ᾽ ὅρ- κίζοµαι! “ΗἩ Εὔα μίλησε δαρειεστηµένα: ---λὲν τὰ εἴπαμε ὅλα αὐτὰ ἀρκετὶς φορὲς ὣς τώρα --Ἡ Μπέτου Μποῦλμερ - Ὑμὶθ εἷ- ναι μιὰ ἄνόητη καὶ μιὰ ἐπιπόλαιη. Δὲν ξέρω κ᾿ ἐγὼ τὶ μοῦ ἠρθε. Αν τὴ ζη- λεύεις... ---Δὲν τὴ ζηλεύω. ᾽Αλλά, γιὰ δοκί- µασε νὰ τῆς κάψης ἐκείνης τὸ Χέρι μ ἕνα ἀναμμένο τσιγάρο, ἔτσι ἀπὸ πεῖ- σµα, καὶ θὰ δοῦμε ἂν θὰ τῆς ἀρέση. Τὸ πρόσωπο τοῦ Νὲντ πῆρε μιὰ ἔκ- Φραση ἀνυπεράσπιστου παιδιοῦ, ἀπελ- πισµένου ἐπειδὴ κανεὶς δὲν τὸ καταλα- θαίνει. ---Δὲν φαντάζομαι τᾶς κακία γιὰ κεῖνο ---.Δὲν σοῦ κρατῶ Νέντ. Θέλω µονάχα αὐτὴν τὴν ἱστορία. --Ἠμουνα μεθυσμένος. τὶ ἕκανα. --Νέντ, ἃς μὴ συζητοῦμε γι’ αὐτό. Σοῦ εἶπα πὼς δὲν ἔχει σημασία. τόσο ἄδικη µα- τώρα νὰ μοῦ κρα- τὸ ἐπεισόδιο κακία γιὰ τίποτα, νὰ τελειώνουμε μ Σὲ παρακαλῶ! Δὲν ὕἤξερα --Τότε γιατὶ εἶσαι ζέ µου ἨἩ. Εὔα γάλο Υραφεῖο μ’ λαμάρι ἁπάνω του. χέρι του πάνω στὰ χέρια της. μιλήσει ἀγγλικὰ κι ὁ δικαστὴς δὲν τὰ καταλάδαινε. Ξερόδηξε, γύρισε τὸ κεφάλι του κι ἄρχισε νὰ δείχνη ζωηρὸ ἐνδιαφέρον γιὰ ἕνα ταμπλὸ κρεµασμένο πάνω ἀπ᾿ τὴ θιθλιοθήκη. Ἡ Εὔα, ἔα- φνικὰ ἀναρωτήθηκς, νοιώβοντας τὸ χέρι τοῦ Νὲντ νὰ σφίγγη τὰ χέρια της, μή- πως θὰ τὴν ἀνάγκαζαν νὰ γυρίση πί- σω στὸν Νέντ, παρὰ τὴ θέλησή της. Ώς ἕνα σημεῖο, αὐτὸ ποὺ εἶχε πῆ ὃ Νὲντ ἦταν ἀλήθεια, Παρ᾽ ὅλη τὸν ἐ- ξυπνάδα του, ὁ Μὲντ δὲν εἶχε συναί- σθηση τῆς κακίας καὶ τῆς σκληρότητος ποὺ ἦταν ἔμφυτη στὸ χαρακτῆρα του. ηταν σὰν ἕνα μικρὸ παιδί. Καὶ µόνο ἡ σκληρότητά του αὐτὴ θὰ ἴταν ἁρκετὸς λόγος γιὰ τὸ διαζύγιο. Αλλὰ ἡ κατηγορία τῆς µοιχείας κεἶχε κλείσει ὁριστικὰ καὶ γρήγορα τὴ διαδι- κασία. Ἡ ὑπόθεση ἔπρεπε νὰ σταµατή- ση ἐκεῖ. 'Ὑπῆρχαν στὴ ζωή της μὲ τὸν Μέντ πράνµατα τόσο, φοδερά, ποὺ ἡ καθότανε πλάΐ σ᾿ ἕνα µε- ἕνα ἐπιθλητικὸ Ὁ Νὲντ ἔδαλε τὸ Εἶχαν κα- Εὔα θὰ προτιμοῦσε νὰ πεθάνη παρὰ ν᾿ ἀναφέρη στὸ δικαστήριο. κ... Ὁ γάμος, εἶπε ὁ δικαστὴς σὰ νὰ μιλοῦσε στὸ ταμπλὼ πάνω ἀπ᾿ τὴ δν θλιοθήκη, εἶναι ᾗ µόνη εὐτυχία Υιἁ τὸν ἄντρα καὶ τήν γυναῖκα, -.. Εὔα, εἶπε ὁ Νέντ, μοῦ δώσης ἀκόμα μιά φορὰ τὴν εὖκαι- ρία νὰ συμφιλιωθοῦμε σὲ μιὰ συντροφιά, Ένας φυ- δὲ θέλεις νὰ Κάποτε, χολόγος εἶχε πᾶ στὴν Εὔα πὼς ἦταν πο- λὺ ἐπειρρεπὸς στὴ δύναμη τῆς ὑποθολῆς. Πάντως δὲν ταν τόσο ἐπιρρεπῆὴς γιὰ νὰ ὑποχωρήση τούτη τῇ στιγµή. Τὸ ἄγγιγμα τοῦ χεριοῦ τοῦ Νέντ τὴν ἄφηνε ἀσυγικίνητη καὶ λιγάκι ἀηδιασμέ- νη. Μὲ τὸ δικδ του τρόπο, ὁ Νὲντ τὴν ἀγαποῦσε πραγματικά. Γιὰ μιὰ στιγµὴ αἴσθάνθηκε τὸν πειρασμὸ νὰ ὑποκύψη, νὰ πῆ ἕνα «ναί», µόνο καὶ µόνο γιὰ ν᾿ ἀποφύγη ὅλες αὐτὲς τὶς συζητήσεις, τὶς σκηνὲς καὶ τὴν ἀγωνία. Αὐτὸ ὅμως τὸ «ναί» ποὺ Βὰ τὄλεγε ἀπὸ ἄδυναμία καὶ καλωσύνη καὶ µόνο γιὰ ν᾿ ἀποφύγη τὴ φασαρία, δὲν θὰ ὠφελοῦσε σὲ τίπο- τα ἂν τὸ ἁποτέλεσμά του θὰ ἤταν νὰ τὴν ὑποχρεώση νὰ ξαναγυρίση στὸν Νέντ καὶ τὶς μεταπτώσεις τοῦ Νέντ τοὺς φί- λους τοῦ Νὲντ καὶ σὲ μιὰ ζωὴ ὅπου εἶχε ἁδιάκοπα τὴν ἐντύπωση πὼς τρι- γύριζε ἀπὸ ἀκάθαρτα ροῦχα. 'Η Εὔα δὲν ἤξερε ἂν ἔπρεπε νὰ γελάση μὲ τὰ µουστάκια τοῦ δικαστῆῃ ἢ νὰ δάλη τὰ κλάματα. --- Λυποῦμαι, ἀποκρίθηκε καὶ σηκώ- θηκε. Ὁ δικαστὴς στράφηκε μὲ μιὰ λάμψη ἐλπίδας στὰ μάτια. - Ἡ κυρία Άδει... -- Όχι, Δὲν γίνεται τίποτα, εἶπε ὁ ΜΝέντ. Γιὰ ἕνα δευτερόλεπτο, ἡ Εὔα, Φοδή- Βηκε πὼς ὁ Νέντ θὰ ἔσπαζε ὅτι δρι- σκόταν µπροστά του πάνω σ᾿ ἕνα ξέ- σπασµα θυμοῦ, ὅπως εἶχε κάνει κι’ ἅλ- λες Φορές. Ποιὸς ξέρει Μπορεῖ καὶ νὰ μὴν εἶχε θυµώσει. Στεκότανε μὲ τὰ µά- πια στηλωµένα ἀπάνω της, κουδουνίζον- τας κέρματα µέσα στὴν τσέπη του. Χαμογέλασε, δείχνοντας δόντια κατάλευ- κα καὶ γερά. Λεπτότατες μικρὲς ρυτί- δες φαίνονταν στὶς ὄκρες τῶν ματιῶν του. Εἶσαι ἁκόμα ὀρωτευμένη μαζύ µου, ξέρεις δήλωσε μὲ ἀφέλεια ποὺ ἕ- δειχνε πὼς πραγματικὰ τὸ πίστευε. Ἡ Εὔα πῆρε τὴ τσάντα της ἀπ᾿ τὸ τραπέζι. --- Καὶ θὰ σοῦ τὸ ἀποδείξω, πρό- σθεσε ὁ Νέντ. Τὸ χαμόγελό του ἔγινε ἀκόμα πιὸ ἔντονο, ὅταν εἶδε τὴν ἕἔκφρασή της. ο Ὢ, ὄχι τώρα! Πρέπει νὰ σοῦ δώ- σω καιρὸ νὰ δρῆς τὴν Ψυχραιμία σου.. Θὰ φύγω γιὰ λίγο. Όταν ὅμως }Υυ- ρίσω.. Δὲν γύρισε. : Αποφασισμένη ν᾿ ἀντιμετωπίση τοὺς γείτονες, ἀλλὰ ζώντας μὲ τὸ φόδο τοῦ κουτσομπολιοῦ τους, ἡ Εὔα ἑγκαταστά- Μπαντελέτ. Δὲν εἶχε κανέ- ἀνησυχῆ. Κανεὶς δὲν σκο- γινόταν στὴ δίλλα θηκε στὴν να λόγο ν’ τιζόταν γιὰ τὸ τὶ Μιραµάρ. Σὲ λουτροπόλεις σὰν Μπαντελέτ --- ὅπου ὅλοι ἑνδιαφέρονταν μονάχα γιὰ τὴν σύντομη κοινωνικὴ σαι- ζὸν καὶ γιὰ τοὺς ”Αγγλους καὶ ᾽Αμε- ρικανοὺς ἐπισκέπτας ποὺ ἔχαναν λεπτὰ στὸ Καζῖνο --- θασίλευε ὁλοκληρωτικὴ Έλλειψη περιεργείας. 'Ἡ Εὔα Νέϊλ δὲν γνώριζε κανένα στὸ δρόµο ὅπου ἦταν ἡ θίλλα της μὰ καὶ κανεὶς δὲν τὴν γνώ- ριζε. Ὅλη τὴν ἄνοιξη καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ καλοκαιριοῦ κόσμος πολὺς ἐρχότανε στὴν Μπαντελέτ. Τὰ σπίτια μὲ τὴν παράξε- νη ἀρχιτεκτονικὴ καὶ τὰ ζωηρά χρώματα τὴν ἕἔκαναν νὰ µοιάζη μὲ πολιτεία κι- νηματογραφικῆς ταινίας τοῦ Οὐώλτ ΝΜτίσνεῦ. “Ὁ ἀέρας μοσχοθολοῦσε πεῦ- κοὶ ἀνοιχτὰ ἁμάξια κυλοῦσαν στὶς πλα- τειὲς λεωφόρους: κοντὰ στὸ Καζῖνο ἤ- ταν τὰ δυὸ μεγάλα ξενοδοχεῖα, τὸ «Ντουζόν» καὶ ἡ «Βρεττάνη». Ἡ Εὔα ἀπόφευγε τὸ Καζινο καὶ τὰ µπάρ. Ὕστερα ἀπ᾿ τὶς σκοτοῦρες καὶ τὰ θάσανα τῆς ζωῆς της μὲ τὸν Νέντ Ατγουντ τὰ νεῦρα της ἦταν τσακισµέ- να ἀλλὰ ἔπληττε --- ἐπικίνδυνος συνδυα- σµός. Ἔνοιωθε μοναξιὰ ἀλλὰ ἄπωστρε- Φότανε κάθε συντροφιά. Καμμιὰ Φορᾶ ἔπαιζε γκὀλφ --- νωρὶς τὸ πρωῖ, ὅταν ἤξερε πὼς δὲν θὰ ἦταν κανεὶς στὸ γή- πεδο ἢ ἕἔκανε ἱππασία στὴν ἄκρο- τὴν γιαλιά. Καὶ τότε γνώρισε τὸν Τόμπυ Λώους. Ἡ οἰκογένεια ἔμενε ἀκριθῶς ἀπέναντι. ηταν ἕνας μικρὸς δρόμος, μὲ χαρού- µενα σπίτια δεξιὰ κι ἀριστερά, µέσα σὲ µανδρωµένους κήπους. Καὶ ἥταν τόσο στενὸς ποὺ μποροῦσε νὰ θλέπης καθαρὰ ἀνάμεσα ἆπ᾿ τὰ παράθυρα τὶ γινότανε στὰ ἀντικρινὰ σπίτια πρᾶγμα ἐξαιρετι- κὰ δυσάρεστο κ) ἑνοχλητικό, ΣΥΜΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ9” Ἡ ὑγιεινὴ καὶ ἡ τεχνική του. Κάθε πρᾶγμα καὶ πολὺ περισσότερον θεθαίως τὸ κωνῆγι, ἔχει καὶ τὴν τέχνη του. Τὸ κυνῆγι εἶναι ἰδιαιτέρως μιὰ πρα- Υματικὴ «ἔἐπιστήμη» ποὺ µαθαίνεται δύ- σκολα καὶ μάλιστα στὰ... πεδία τῆς µάχης τῶν κυνηγετικῶν ἐκστρατειῶν. Δὲν ἀρκοῦν λοιπὸν ἕνα τουφέκι͵ Φυ- ἕνα ἢ δυὸ σκυλιὰ γιὰ νὰ Ὑίνετε ἀπὸ τὴν μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη... κυνηγός. Χρειάζονται εἶδικὲς «γνώσεις», σᾶς τὶς παραθέτοµε ἐδῶ καὶ ποὺ εὐχόμε- θα νὰ μὴν µετανοήσετε κάποτε πικρὰ ἂν δὲν τὶς ἔχετε ὑπ᾿ ὄψιν σας καὶ ξεκι- νᾶτε, τελείως ἁδαὴς καὶ ἁπληροφόρητος, µέσα στὰ κατσάδραχα γιὰ νὰ κυνηγή- σετε. σίγγια καὶ ποὺ Ἡ ὑγιεινὴ τοῦ χυνηγοῦ Τὸ κυνῆγι γίνεται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖ- στον ὑπὸ τὰς χειροτέρας τῶν περιστά- σεων.. Θὰ πρέπῃ δηλ. ὁ κυνηγὸς νὰ σηκω- θᾳῇ ἀπὸ τὰ χαράματα, νὰ κακοπαθήσῃ στὸ κρύο, στὰ χιόνια, στὶς θροχὲς πολ- λὲς φορές, γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὸ σκοπό του. ἢ καὶ µέσα στὸ Ἀλιοπῦρι Ὅταν πρόκειται νἁ πάῃ κανεὶς στὸ ] κυνῆγι πρέπει ἀφ᾿ ἑσπέρας νὰ κοιµη- Βῇ ἑνωρὶς μὲ ἐλαφρὸ στομάχι γιὰ νὰ΄ Εἶνοι τὸ πρωΐ φρέσκος καὶ εὐκίνητος. ἔτοιμοι νιὰ νὰ ἀνοζητήσωμεν Υετικά µας... τὰ κυνη- θηράµατα, Κατὰ τρεῖς τράπους θὰ κυνηγήσουµε: ᾿Η θὰ στήσουµεκαρτέρι καὶ Βὰ περιμένουμε νὰ τουφεκίσουµε τὰ πς- Ρᾶᾷστικὰ θηράµατα, ἡ μὲπα γάνα νὰ φροντίσουμε δηλ. νὰ προσελκύσουµε πρὸς τὸ µέρος µας μὲ πᾶν μέσον καὶ μὲ τὴν θοήθεια καὶ ἄλλων τὰ θηράµατα ἢνὰ ἀἁκυνηγήσουμε κατὰ πόδας μαζὶ μὲ τὸ σκύλο µας ποὺ θὰ μᾶς τὰ ξετρυπώσῃ. Τὸ καρτέ Ρ 1 στήνεται σὲ µέ- Ρη ποὺ παρατηροῦνται περάσματα, στὰ µέρη ποὺ δρίσκονται τροφὲς ἢ στὸ νερὸ ὅπου κατεθαίνουν τὰ θηράµατα γιὰ νὰ ξεδιψάσουν. Ἔτσι σκοτώνονται τὰ τρυγόνια Δπὸ τὴν ἄνοιξι ὡς τὸ Φθινόπωρο, οἱ συκοφά- Υοι, τὰ συκοπούλια καὶ οἱ σιταρῆθρες ποὺ προσελκύονται μάλιστα καὶ μὲ ἕνα εἰδικὸ ὄργανο τὸν «Καθρέφτη» καὶ του- ζῶ 77 “ ο, Τὸ πρωῖΐ μὲ τὸ ξύπνημα μιὰ Ψυχρο- τρ λουσία, ἂν ὄχι γενική, τοὐλάχιστον τοῦ κεφαλιοῦ, τονώνει τὰ νεῦρα καὶ εὐδιαθεσία. Βέθαια στὸ δίχτυ σας θᾶχετε τὰ τρό- ᾗ. φιμα, ἀλλὰ ὃ κυνηγὸς εἶναι λιτὸς καὶ δὲν θαρύνει ποτὲ τὸ στομάχι του. Μακρυὰ ἀπὸ οἰνοπνευματώδη ποὺ δί- σ νουν μὲν στιγµιαίαν εὐδιαθεσία, ἀλλὰ σᾶς «κόδουν» ἕνα τέταρτο ἀργότερα καὶ σᾶς κάνουν πτώματα. ὅ Επίσης ἁπαγορεύεται τὸ νερὸ ὄὅσο διαρκεῖ τὸ κυνῆγι. Τὸ νερὸ -- ὅσο κι’ ἂν σᾶς φανῇ παράξενο αὖὗτό --- δί- νει δίψα. Προτιµότερο εἶναι νὄχετε στὸ παγοῦ- βι σας ἕνα εἶδος ἀραιωμένου καὶ πολὺ ζαχαρωμένου καφέ. Τὰ ροῦχο καὶ τὰ παπούτσια Τὰ ροῦχα τοῦ κυνηγοῦ πρέπει νὰ εἷ- ναι ἑλαφρὰ κι’ εὑρύχωρα. Ὅσοι ἔχουν τὰ µέσα προτιμοῦν τὴν κε μὲ πολλὲς σὲ εἰδικὴ κυνηγετικὴ μπλοῦζα υσέπες καὶ εὐρύχωρη ποὺ γίνεται χρῶμα καστανὸ ἢ χακὶ γιὰ νὰ μὴν τρο- µάζουν τὰ θηράµατα καὶ ἀπὸ λινὸ τὸ καλοκαῖρι καὶ ἁδιάδροχο τὸν χειμῶνα. Κάτω ἀπὸ τὴν ᾽μπλοῦζα εἶναι ἀπαραί- τητη μιὰ Φανελλίτσα ἀνάλογη μὲ τὴν ἐποχὴ καὶ τὸν καιρό. Τὸ παντελόνι πρέπει νάναι πάντοτε ἀπὸ στερεὸ ὕφασμα γιὰ νὰ μὴν σχίζε- ται. Τὰ παπούτσιά τοῦ κυνηγοῦ παίζουν µεγάλον ρόλον στῆν ἐπιτυχία τῆς ἔκ- δρομῆς. Πρέπει νἆναι στερεὰ καὶ εὑρύ- πωρα καὶ ὁλόκληρα ἁπαραιτήτως [ποτὲ γόθες) διότι ἀλλοιῶς ὁ κυνηγὸς θὰ καταπληγιάσῃ τὰ πόδια του στὰ ἀνώ- µαλαμέρη τοῦ ἐδάφους. »Απαραΐτητες Επίσης εἶναι οἱ πέτσ.νες Υκέτες ποὺ προφυλάσσουν τὰ πόδια ᾱ- πὸ τ) ἁγκάθια, τὶς πέτρες καὶ τὰ φί- δια, ἀκόμη δὲ καλλίτερα εἶναι τὰ στι- θάλια. | Γιὰ νὰ μὴν πληγιάζουν ἀπὸ τὴν ὁ- δοιπορία τὰ πόδια εἶναι ἁπαραίτητες οἵ μάλλινες κάλτσες, τὰ ἀτυχήματα Πολλὰ μπορεῖ νὰ πάθῃ στὸ κυνῆγι καὶ δ πιὸ προσεκτικὸς κυνηγός, Απαραίτητο λοιπὸν εἶναι νὰ γνωρί- ζᾳ τὶς εἶδικὲς κυνηγετικὲς πρῶτες θοή- θειες: Εκτὸς ἀπὸ τὶς πληγὲς δι᾽ ὅπλου ὅ- που ὁ ἰατρὸς εἶναι ἁπαραίτητος, ὁ γυ- νηγὸς θὰ πάθῃ, πρῶτα - πρῶτα μόλω- πες ἀπὸ πέσιµο καὶ στραμπουλίγµατα. Καὶ στὰ δυὸ ἐλαφρὸς πρόχειρος ἕ- πίδεσµος, λίγο τρίψιμο μὲ τὸ χέρι καὶ ξεκούρασμα ἀρκεῖ. Σὲ περίπτωσι ἐξαρθρώσεως καὶ κα- τάγματος ὁ κυνηγὸς πρέπει νὰ ἄκινη- τήσῃ καὶ νὰ ζητήσῃ δοήθεια. Γιὰ μικρὲς πληγὲς χρειάζεται ἁπολύ- µανσις καὶ ἐπίδεσμος Σὲ περίπτωσι ποὺ κάποιος θὰ σᾶς «σκαγιώσῃ» πρέπει νὰ σπεύσετε ἂν δὲν ἔχετε πληγωθῇ σο- δαρά, νὰ Φροντίσετε νᾶ δγάλετε τὰ σκάγια ἀπὸ τὸ δέρµα σας. Ὑπάρχει γι αὐτῇ τὴ δουλειὰ εἰδικὸ ἐρναλεῖο ποὺ λέγεται «αὐλακωτῆ µήλη» μὲ τὸ ὁποῖον μπορεῖτε μόνος σας καὶ μὲ λίγο ψυχικὸ σθένος νὰ ἁπαλλα- γῆτε ἀπὸ τὰ ξώπετσα σκάγια. Τότε 6έ- 6αια σᾶς χρειάζεται καὶ λίγο σουμπλι- μὲ γιὰ τὴν ἀπολύμανσι. Τὰ δαγκώµατα φιδιῶν δηλητηριωδῶν (στὴν Ελλάδα εἶναι µόνον ἡ ὀχιὰ καὶ ἡ ἁσπὶς καὶ ἕνα μικρὸ φιδάκι ποὺ λέ- γεται «ἀντήλιος») πρέπει νὰ ἐἔξουδετε- ρωθοῦν μὲ ἄνοιγμα τῆς πληγῆς μὲ µα- χαῖρι καὶ μὲ πλύσιμο μὲ ὑπερμαγγανικὸ κάλι ποὺ πρέπει ἁπαραιτήτως νᾶχετε µαζί σας στὸ κυνῆγι. Στὸν παθόντα δίδεται δόσεις κονιὰκ Ἡ ρακί. Γιὰ σκορπιούς, σφῆκες ἢ μέλισσες ἁρκεῖ λίγη ἀμμωνία καὶ ἀφαίρεσις τοῦ «κέντρου». Εἰς ἀναξήτησιν θηράµατος Μὲ αὐτὴν τὴν προετοιµασίαν καὶ αὖ τὲς τὶς ἀπαραίτητες γνώσεις εἶμεθα καὶ Έπειτα κατὰ ΕΝ ΡΗΣΙΑ ΑΝΗΚΑΛΥΦΟΗ ΦΑΡΜΑΚΙΟΝ ΠΌΥ ΣΤΑΜΑΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΗΝ ΛΛΕΝΩΝ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ : ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ «ΤΙΟ ΤΕΦ. ΜΟΣΧΑ. -- Κατὰ τὴν ἐφη- µερίδα «Λενίνσκογιε Σνάµια» ἀντικαρκινικὸν φάρµακον γνω- στὸν ὑπὸ τὴν ὀνομασίαν «Τίο Τέφ», ποὺ ἀπέδωσεν ἐξαιρετι- κἁἀ ἀποτέλεσματα εἰς τὴν θερα- πείαν τοῦ καρκίνου τοῦ στή- θους, ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον πειραµάτων τοῦ εἰδικοῦ ᾿Ίνστι- τούτου τῆς σοθιετικῆς ᾽Ακαδη- µίας ᾿Επιστημῶν καὶ σήμερον παράγεται θιομηχανικῶς. Τὸ φάρμακον αὐτὸ ἔχει τὴν ἰδιότητα νὰ σταματᾶ τὴν ἁγά- πτυξιν ὡρισμένων κακοήθων ὄγκων καὶ δἠ εἰς τοὺς ἀδένας τῶν μαστῶν. Κατὰ τὴν ἀνωτέρω ἐφημέρί- δα τὸ «Τίο Τἐφ» ἐξασφαλίζᾳι ἐ- πίσης ἀποτελέσματα εἰς τὴν θεραπείαν τῆς λευχαιμίας διότι μειώνει τὸν ἀριθμὸν τῶν λευ- κῶν αἱμοσφαιρίων. , δίνει {1 φεκίζονται κατὰ δεκάδες. '“Ο «Καθρέ- πτης» εἶναι ἕνα ξύλιδο Τ μὲ καθρέπτες μικροὺς γύρω του ποὺ φεγγοθολοῦν καὶ μαζεύουν τὶς σιταρῆθρες. Ἡ «παγάνα» προὔποθέτει διοργάνωσι καὶ κυνῆγι γιὰ µεγάλα ζῶα (ἀγριογού- Ρουνα, ἐλάφια, ζαρκάδια). Ὁ τρίτος τρόπος εἶνα τὸ κυνῆγι μὲ τὰ πολλὰ θέλγητρα καὶ τὸ ἀθλητικὸ πνεῦμα. πάντοτε μὲ σκύλον. Ἔτσι κυνηγιοῦνται τὸ μὲν φθινόπω- Ρον τὰ ὀρτύκια, τὸν δὲ χειμῶνα οἱ µπε- κάτσες, τὰ µπεκατσόνια καὶ οἱ πέρδι- χες, Τὰ ὀρτύκια ὅπως καθαυτὸ Γίνεται καὶ τὰ τρυγόνια ὡς γνωστὸν εἶναι ἀποδημητικὰ καὶ «περνοῦν» ἀπὸ ἔδῶ δυὸ φορὲς τὸ χρό- νο τὸν Αὔγουσιο --- Σεπτέμδριο καὶ τὴν ἄνοιξι. Γιὰ τὸ «κυνῆγι» τους χρειάζεται ἕ- τοιµότης καὶ ἁταραξία, νὰ μὴν ξαφνιά- ζεταὶ ὁ κυνηγὸς καὶ τουφεκᾶ στὸν δρόν- το. τὴν 9θην τρέχοντος, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΙ ΔΙΙ5 ΙΙ ΕΙ) ω αρα 5 αιιδ. αι ΠΟΡΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ Ἡ κ. Λίνα Ἀτέλιου Ἰορδάνου θὰ δεχΌΤ 6ὁ (καφητηρίους ἐπισχέψεις ἐπ ευχαιριᾳ τῶν γάμων τῆς τὴν προσεχῃ ΗΠέμπτην καὶ Ἡ αρασχευήν, Σ6 καὶ 2Τ Νοεμδρίον, τὰ ἀπογεύμα- τα µύγον, ες τὴν ἓν Λεμεσῷ οἰχίαν της, παρὰ τὴν ὁδὸν Νικοδήμου Μυ- λωνᾶ. Ἡ ἓν Λεμεσῷ κ. Θεοδώρα Σταύ- ρου Θεοδότου δὰ δεχθῇ ἐπισκέψεις ὀνομαστικὴν ἑορτὴν τῆς θυγατρός της. ΠΑΓΕΥΗΡΙΟΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ Ἱ κ. καὶ ἡ κ. 'Ομµήρου Νιχκολαί- δη παρέθεσαν πρόγευμα εἰς τοὺς ἆ- πόρους μαδητὰς τοῦ Παγκ. Γυμνα- σίου εἰς μνήμην Χριστάκη καὶ Θρά- σου Μ. ᾽Αγιώτη. “Ὁ κ. Ἀριστάκης ἩΠ. Μιχαηλίδης εἰσέφερεν 10 λ. ὑπὲρ τῶν ἀπόρων μαθητῶν. Ἡ ἐκ- Χλησία Παλουριωτίσσης εἰσέφερε 10 λ. ὑπὲρ τῶν ἀπόρων μαδητῶν. Τὸ «Λλήδρα Πάλας» εἰσέφερε 10 λ. ὑπὲρ τῶν ἁἀπόρων μαθητῶν. 'Ὁ κ. Γεώργιος Χ. Κυριακίδης εἰσέφερεν ὃ λ. εἲς μνήμην τῆς συζύγου του Ἑλενίτσας. -..- | «ο ΛΟΙΟΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν ὃην σελίδα) ὕσο γράφουμε σήµερα. Θὰ κάνει τὸν “έλληνα γὰ ἀγαπήσει. θαδύτε- ρα τὴ λογοτεχνία του, δηλαδὴ τὴν πιὸ πιστὴ καὶ οὐσιαστικὴ ἱστορία του, τὴν πιὸ ἀληθινή του εἰκόνω, τὸν καθρέφτη ὕὅπου γχαθαρώτερα παρ ὕσο ὁπουδήποτε ἀλλοῦ μπορεῖ νὰ δεῖ τὴ µορφή του. Ἡ καλὴ ὁκ- ληνικὴ λογοτεχνία ἂν διδαχτεῖ πιὸ ἄφθονα, πιὺ συστηματικὰ στὰ σχο- λεῖα µας, δὰ κάνει πολὺ περισσότο- ρους καὶ τοὺς «ἀναγνῶστες τοῦ ἕλ- ληνικοῦ. θιθλίου, τόσους ὥστε ναὶ πιὸ ἄνετα θὰ ἐργάξωνται οἱ Ὦλ- ληνες λογοτέχγες, μὲ περισσότερη ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ ἀπολαθὴ γιὰ τοὺς κόπους ποὺ κατέθαλαν, καὶ καλύ- τερα θιθλία θὰ γράφουν καὶ δὲ θὰ χαταντᾶ νὰ εἶναι ὕπως σήµερα μιὰ κραυγὴ στὴν ἔρημο ἡ ἔχδοση ἑνύ» θιθλίον. Πραγματικά, ὅταν µέσα στὰ δ περίπου ἑκατομμύρια πληδυ- σμοῦ ποὺ ἔχει ὅ τόπος µας δὲν δρί- σχονται οὔτε 500 ἄνδρωποι, οὔτε 900, οὔτε 100 κάποτε, γιὰ ν᾿ ἀγ}- ράσουν ἕνα ἀπ τὰ γαλὰ ἑλληνικὰ θιθλία πῶς νὰ μὴν πῶ ὅτι χατά- ντησε ἢ πάει νὰ καταντήσει «μιὰ κραυγἡ στὴν ἔρημο» ἡ ἔκδοση ἑνὺς θιθλίου Ναί, ἀλλὰ μὲ αὐτὴ τὴν ἄγνοια καὶ μ᾿ αὐτῇ τὴν ἀδιαφορία δὲ µπο- ρεῖ νὰ ὑπάρξει, νὰ συντηρηδεῖ χι γὰ ἀνθίσει πνευματικὴ ζωή, δὲ μπορεῖ δηλαδη νὰ χαρεῖ τὴν ἀνώ- τερη, τὴν πιὸ µεστὴ καὶ οὐσιαστι- πὴ ἔκφρασή του ἕνα ἔθνος, νὰ δεῖ ἀποτυπωμένη σὲ ὑψηλὲς καλλιτεχνι- χὲς μορφὲς τὴν ψυχικὴ καὶ τὴν πγευµατική του ἱστορία. Νὰ γιατὶ πρέπει τὸ δίχως ἄλλο νὰ τονώσον- µε τὴν λογοτεχνική µας παιδεία. Καὶ νὰ γιατὶ ᾗ τόνωση τῆς λογοτὲ- χνικῆς µας παιδείας, γιὰ ὅποιον μπορεῖ καὶ θέλει ν᾿ ἀναμετρήσει τὴ σημασία τῆς, εἶναι μιὰ ἀπὺ τὶς πιὸ ἐπιτακτικὸς ὀδνικές µας ἀνάγκες. Χωρὶς ἀναγγνῶστες ἢ μὲ ἀναγνῶ- στες ποὺ μετριοῦνται οτὰ δάκτυλα τοῦ ἑγὺς χεριοῦ δὲ ζοῦν. καὶ δὲν προκύθουν οἱ λογοτέχνες. ΚΛΗΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ ο) η τν ὴ ᾗ σλ -έ Ἐμφιρλωταί: Λουκᾶ ἆ Χριστοδούλου Λτδ., Λευκωσία, Κύπρος, τῆς Ρερς!.0οἷα ΟοΠΙΡΑΗΣ. 'Εταιρείας Πέψι-Κόλα, Μέα Ὑόρκη, Ν. Υ., Η.Π.Α Ἱστορικὰ ἀνέκδοτα ἡ ΑΓΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙ. ΣΤΗΝ ΠΛΤΡΙΛΙ Βλέπων ὁ ᾽]μδραὴμ ὅτι καὶ διὰ. τῆς ἠπίας µεθόδου οὐδὲν ἐπετύγχανεν, ἀπεφάσισε πλέον νὰ τροµοκρατήση διὰ πυρός, σιδήρου καὶ ἐρημώσεως. ᾿Εδω- κε λοιπὸν τὸν Σεπτέµθριον τοῦ 1827 διαταγἡὴν αὐστηρὰν εἰς τὸν Κεχαγιᾶν του «θάλε φωτιὰ στὰ οπίτια καὶ τὰ δένδρα, ὅσα δὲν καίγονται, ἐλιές, συκιές, µου- ριὲς κὀψετέ τες μὲ τὸ τσεκοῦρι. Δὲν σὲ στέλνω νὰ πολεμήσης, ἡ ζωή σου ϐ ἁμοῦ πληρώση τὴ ζωὴ ἐκείνου, ποὺ θὰ σκοτωθῆ». Ἔστειλε δὲ μὲ δύο σκλάθους τὴν διαταγὴν µόνον τῆς ἐρημώ- σεως καὶ εἰς τὸν λακστ ιο. νην. ὍὉ γέρος ἐπλήγη κατάκαρδα διά τὴν µέλλουσαν τύχην τῆς Πελοποννήάου, ἀλλ᾽ ὑπερηφά- γως ἀπήντησεν. «Αὐτὸ ποὺ μᾶς φοθερίζης, νὰ μᾶς κόψης, καὶ κάψης τὰ καρποφόρα δένδρα δὲν εἶναι τῆς πολεμικῆς ἔργον, γιατὶ τὰ ἄψυχα δὲν ἐναντιώνον- ται σὲ κανένα. Τὸ δίκιο τοῦ πο: λέμου εἶναι νὰ πολεμᾶς μὲ τοὺς ἀνθρώπους κι ὄχι μὲ τὰ ἄφψυ- χα δένδρα. Μάθε ὅμως ὅτι ὅ χι τὰ κλαδιὰ νὰ μᾶς κόψης, ὅ- χι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπίτια ποὺ μᾶς ἔκαψες, µόνον πέτρα ἁπά- νω στὴν πέτρα νὰ μὴ µείνη, ἐ- μεῖς δὲν προσκυνοῦμε. Τὶ τὰ δέντρα µας ἂν τὰ κόψης καὶ τὰ κάψης, τὴ γῆ δὲν θέλει τὴν ση- κώσης καὶ ἡ ἴδια γῆς ποὺ τὸ ἔθρεψε, αὐτὴ ἡ ἴδια γῆ μένει δι- κή µας καὶ τὰ µετακάνει. Μό- νον ἕνας Ἓλληνας νἁ µείνη πάντα θὰ πολεμοῦμε καὶ μὴν ἐλπίζης πὼς τὴ γῆ θὰ τὴν κά- µης δική σου, θγάλτο ἀπὸ τὲ νοῦ σου». ᾽Απάντησις ἀποπνέουσα τὰ εὐωδέστερα μῦρα τῆς Φιλοπα- τρίας. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΟΣ΄᾽ ΔΙΣΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙ:5 ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ ΕΝΒδ ΛΕΜΕΣΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΥΡ. Μ. ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙΑ: Ἐν Λευκωσία. ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΑ: ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ ἀριθ. 2, Τηλ. 5113. ΓΡΑΦΕΙΑ ΛΕΜΕΣΟΥ 28 Βασιλίου Μιχαηλίδου 28 Τηλέφωνον 23597. 0 ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗ} ΚΥΠΡΟΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν βαν σελίδα) Τὶ μπαρεῖ γάναι μὲ δυὺ λόγια οἳ παραδόσεις αὐτές. Ἕνα σύνολο ἀπὸ μυθολογικές, ἱστορικές, Θρη- σχευτικές, φυλετικές, λογοτεχνικὰς καὶ γλωσσικὲς ἀξίας, ποὺ ὅλες μασὶ δίνουν μιὰ διαρχῆ καὶ ζωντανὴ ὑπό- σταση στὴν ἰδέα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. ο Ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνας, οἱ ἐκ- δηλώσεις του ἄπειρες. Αὐτὲς οἱ ἆ- Ἑίες μᾶς γίνονται κάθε τόσο συνεί- δηση καὶ κατηγορηματικὲς προστα- γὲς καὶ αἰσθηματικοὶ γόµοι κι’ ἔν- στικτα καὶ συνήθειες καὶ τρόποι ξωῆς καὶ στοιχεῖα γιὰ διοθωρία καὶ πολιτικὴ δράση καὶ κριτική. Ἰοντο- λογίς, μοχλοὶ καὶ ὁὑλικὰ καὶ ἰδανι- χὰ τῶν πολιτιστικῶν µας: ἐξορμή- σεων ἢ τῶν ἱστορικῶν µας στάσε- ων καὶ πράξεων. Σ’ αὐτὲς τὶς ᾱ- ίες δεμελιώθηχε ὅτι καλύτερα πραγματοποίησε ἡ γεοελληνικὴ Άο- γοτεχγία, ἀπὸ τὸν Σολωμὸ ὡς σή- μερα. Ἡ ποίησή µας, γενικά, χω- οίδεται σὺ μιὰ ποίηση ἀποκλειστι- κὰ ἀτομιστικὴ καὶ σὲ μιὰ ποίηση ὅπου τὰ ὅρια αὐτοῦ τοῦ ἀναγκαίου, τόσο ὥστε νὰ χῶρέσουν µέσα τους τὺ σύνολο ἢ καὶ μεγάλα τμήματα ᾱ- πὸ τὴν Ἑλληνικὴ ζωή, παρµένη σὰ μιὰ ὑλοένα μεταθλητὴ συνισταμένη παραδόσεων, ποὺ σμιγµένες μὲ τὸ ἑκάστοτε παρόν, μεταμορφώνουνται ἀέγαα σὲ κάτι τὸ καινούργιο. Μιὰ τέτοια περίπτωση ἀντιπροσωπεύει καὶ ἡ ποίηση τοῦ Σεφέρη. Ἡ ἆτο- μιστικὴ ποίηση, μᾶς ἔδωσε ἐξαίρε- τους λαωρικοὺς καρπούς, μὲ πολλὴ ἔνστικτη Ἑλλάδα µέσα τους ἀλλὰ οἱ μεγαλύτεροι ποιητές μας, ὁ δὺυ- λωµός, ὁ Βαλαωρίτης, ὁ Ἠαλαμᾶς, ὅ Σικελιανός, ἀκόμα χι ὃ Καδά- Φης, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ πῆνων μιὰ συνειδητὴ στάση µέσα στὸ σύνο- λο τῶν παραδόσεών μας. Στὴ χο- θεία τους ἀνήχει καὶ ὁ Σεφέρης, σύγχρονος ἝἛλληνας τόσο ὑπερτρο- Φικά ουγειδητός, ὥστε αὐτὴ ἡ ὅα- ρειὰ συγείδηση τῆς πολλαπλῆς ἑλ- ληγικότητας, αὐτὸ τὸ ἱστοθικὸ θά- ϱ0ς τῶν ἑλληνικῶν Χιλιετηρίδων γἆναι κάτι σὰ μυστικὴ τραγωδία ποὺ παίξεταια εἴκοσι χρόνια τώρα µέσα στὺ ἔργο του. Ποιήματα σὰν τὸ «Μυδιστόρηµα», τὴ «Γυµνοπαι- διά», τὸ «Βασιλιᾶ τῆς ᾽Ασίνης καὶ τόσα ἄλλα σπαρµέγα στὰ «Ἡμερυ- λόγια Καταστρώµατος» γονιµοποι- οὔν ὁμηρικοὺς καὶ κλασσικοὺς καὶ δημοτικοὺς μύθους συμπλεγμένους μὲ τὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ πραγµα- τικότητα, συνδέοντας ὑπογείως τοὺς ἑλληνικοὺς αἰῶνες μὲ μιὰ ποίηση ἁπλῆ μαξὶ καὶ πυκνή, ἐπιγραμμα- τικὴ καὶ ἐλλειπτική, σιγαλόφωνη μὰ καὶ στέρεη σὰν ἑλληνικὴ πέτρα, ἐντελῶς ἀτομικὴ στὴν εὔὕρεση καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῶν συµδόλων -- μιὰ ποίηση ποὺ ἔτοι καθὼς χυµαί- γεται ἀνάμεσα στὴν ἁποσπασματι- κὴ περιγραφὴ χαὶ τὸ ὄφος τῆς ὐ- ποθλητικῆς ὁμιλίας, τῆς «εκουθέ- ντας», μὲ ξαναφέρνει ἀπὸ ἄλλους δρόµους σὲ μιὰ δεύτερη περίπτωση Καδάφη. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ). Πᾶρτε Πέψι-Κόλα µαζί σας οτὴν ἐκδρομή ! Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἀπολαμθάνουν τὴν Πέψι.., πίνοντάς την σὲ ,κάθε περίστασι --- εἶναι τὸ ἀναψυκτικὸ τῆς φιλοξενίας ἀνὰ τὸν κόσµο, Ἔχετε πάντοτε ἁρκετὴ Πέψι στὸ σπίτι... Γιὰ νὰ μπορῆτε σὲ κάθε στιγμὴ νὰ ἀπολαύσετε τὸ εὐχάριστο αὐτὸ ἀναψυκτικὸ... καὶ γιὰ νὰ ᾿ κατ’ ἐξουσιοδότησιν τὸ προσφέρετε ὅταν σᾶς ἐπισκέπτονται φίλοι. προοφέρετε Πέψι-Κόλα 1ὸ Ἀναφυκιεικςὸ ταῖς Φιλοζενίας Τηλέφωνα: Λευκωσία 5262 /3 -- Λεμεσὸς 3922. ΕΙ ΒΙΙΒΙΙΡΙΒΙΙΒΙΙ8:Ι ῶΙ ΕΙ ΦΙΒΙΙΠΙΙπΙ81 ΒΙΒΙΕΙΙΣΙΒΙΙΝΙΙΡΙΕΙ ΕΣΥΕ ΣΙ 1) ΙΕ ΕΙΙΒΙΗΝΙΕΙΙΒΙΙΒΙΜΝΙΕΙΙΕΙΙΒΙΙΒΙ 81 ΕΕΣ ΕΕΒΕ ΦΗΣΕΙΕΙΕΙΣΙ Συ Φ18! ευ Τὰ Ἐλεύδερα ασε . ΗΛ ΕΙ ΒΙΙΒΙΙΕ ΙΙΙ ΕΙ ΕΕ ι..! Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ ὍὉ ἸἘθνάρχης Μακάριος ἀνεδείχδη ἡ ἐνσάρχωσις χαὶ ἢ ἔχφρασις τῶν προαιωνίων ἐλπίδων καὶ πόθων τοῦ Κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ πρῶτος ἐπαναστάτης ἡγέτης, διὰ τὴν ἐθνικὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ λαοῦ τον, ἐκ τῆς στυγνῆς δουλείας τῆς θρετ- τανικῆς ἀποιχκιοκρατίας. Διὰ τοῦτο χατεστη εἴδωλον τοῦ λαοῦ του, σεπτὴ προσωπικότης. Καὶ δεσμὰ τῆς δουλείας, ὀ ο τὴν ὁποίαν εὐμενῆς πανελλήνιος φυσιογνωμία, ἀσφαλῶς πολλοὶ λαοί, ατενάζοντες ὑπὸ τὰ θὰ ἐζήλευσαν τὴν τύχην τῆς Κύπρου. πρὸς θεία πρόνοια παρέσχε τὴν ᾿ἘΕδνιχὴν ἤ- σεθαστῆ παγκόσμιος γεσίαν τοῦ ᾿Εθνάρχου Μακαρίου ναὶ τὴν ἐτανεστατικὴν ἡγξ- σίαν τοῦ ἑτέρου ἐνδόξου αὐτῆς τέχνου, τοῦ στρατηγοῦ Γσωρ: γίου Γρίόα--Διγενῆ. Καὶ µόνον οἳ ἐν πολλαῖς πελιτικαῖς ἆ- µαρτίαις τὸν ἘΕθνάρχην Μανκάριον οἷος εἶναι, χατατρυχόµενοι, μεταξὺ τῶν Ἀυπρίων «δὲν θλέπουν ἀλλὰ τὸν θλέπουν διὰ τῶν ὀφθδαλμῶν τῆς ἁμαρτωλοῦ φυχῆς των, τῆς δευλέφρονος πολιτείας των, ἐν τελευταία ἀναλύσει διὰ τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Χάρτινγκ. ΔΙΑΤΙ / Προαγγελίας τῆς ἐκδόσεώς µας, ἀπεστείλαμεν εἰς ὅλας τὰς ἡμερησίας ἐφημερίδας. Φυ- σικὰ ἐπὶ πληρωμῇ. [Καὶ δὲν ἐ ζητήσαμεν ἀπὸ καμμµίαν να μᾶς κάµῃ οὔτε ἑνὸς μὶλς ἐκ” πτωσιν. Όλες αἱ συνάδελφοι ἔσπευσαν νὰ δημοσιεύσουν τας ἀγγελίας µας Όλες πλὴν δύο. Πλὴν τοῦ «ΕΘΒΜΟΥΣ» καὶ τῆς «ΧΑΡΑΥΓΗΣΣ!, Καὶ ἐ- ρωτοῦμεν: Διατὶ ἄραγε αὕτη ἡ. ταυτότης τακτικής τῶν δὺο συναδέλφων .- Πάντως, ἡ τακτικἡὴ αύτη, ἄν μὴ τὶ ἄλλο, εἶναι ἀντεπαγγελ- µατικἡ καὶ ἀντιδημοσιογραφ!- κή. Καὶ ενα πο οἱ σημ. οὐράφοι νὰ ἀποκτήσωμε ΕΠάΥ: ώς ἀγωγήν. Όσοι δὲν ἔχομεν. ΔΕΝ θΑ ΗΤΑΝ ΑΞΙΘΙ ΗΕΤΑΙ.. Τὸ ἐἔσωτερι- ἠνω- ὍὍλα ἐπήγαιναν καλά! κχὸν κυπριακὸν µέτωπον ἀρρήκτως νι µένον. Κατὰ χρόπον θαυμαστόν. Αὐτὰ µέχρι τῆς λήξεως τοῦ ἐἑνόπλου ἀγῶνος. Μέχρι τῆς ὑπογραφῆς τῶν Συμφωνιῶν. Μέχρι τῆς στιγμῆς κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ᾿Εθνικὴ Ηγεσία ἀπεφάσιζε νὰ ἔπι- στρατεύσῃ τοὺς πρωτοµάχους τοῦ εν” πριακοῦ ἔπους, νὰ προσφέρουν τὰς ὕ- πηρισίας των καὶ πάλιν καὶ ἐν συνε- χείᾳ εἷς τὴν Κυπριακὴν Πολιτείαν. Δια- τὶ νὰ τὸ κάµῃ αὐτό Διατὶ νὰ ξεχάσῃ φὸν Δέρθην καὶ τὸν Κληρίδην ὁ Μακά- ριος Διατί 2Αλλὰ δὲν τοὺς ἐξέχασεν ὁ Μακάριος, τοὺς κυρίους αὗτούς. Τοὺς ἔσθυσεν ἀπὸ ποὺς καταλόγους τῶν Κυπρίων πολιτικῶν ὁ Κυπριακὸς Λαός, Τὶ νὰ τοὺς κάμη τοὺς ἐκ παραδόσεως φίλους τῶν Αγ: γλων Τοὺς ὑπηρέτας τοῦ Πάλμερ καὶ τοῦ Μόντακιου, ποῦ νὰ τοὺς τοποθετή- ση ὁ Μακάριος Ποῦ νὰ χρησιµοποιήση ἡ Κυπριακὴ Πολιτεία τοὺς ὀμοτραπέ- ζους τοῦ κλεινοῦ Άμποτ Μὰ καλά! Γιὰ παράφρονα ἐξέλαθον οἱ κύριοι αὐτοὶ τὴν 'Εθγικὴν Ηγεσίαν τοῦ τόπου µας Τὶ ἤθελαν δηλαδή Νὰ καταρρακωθῇ τὸ κὕρος της εἰς τὸν ἔξω κόσμον διὰ νὰ τοὺς κάμωὼμεν ὕὅπουρ- γούς Νὰ μᾶς εἰποῦν δηλαδή, ὅτι δὲν εἴμεθα ἄξιοι νὰ εἴμεθα ἐλεύθεροι, ἀφοῦ ἐξεδιώξαμεν μὲν τοὺς ἼΑγυγλους ἀπὸ τὴν Κύπρον ἀλλ ἀφήσαμιν εἰς τὰς θέσεις των καὶ τοὺς προηγάγαµεν μά- λιστα εἰς Ὑπουργοὺς καὶ Προέδρους τῆς Δημοκρατίας µας τὰ ὄργανα τῆς Παλμεροκρατίας!.--- ΧΛΡΙΤΩΜΕΝΑ... Χαριτωμένη ἡ ἑδδομαδιαία συνάδελ- Φος γράφει: «Ἡ τελευταία ρῆξις µετα- ξὺ τῶν ἕξ Δημάρχων καὶ κατόπιν τῆς ὑπὸ ἵδρυσιν Δημοκρατικῆς Ενώσεως, μετὰ τοῦ Αρχιεπισκόπου, μᾶς ἐἔνθυμί- ζει τὴν ρῆξιν Μακαρίου-- Γρίδα...»!!! Καὶ ἐπειδὴ ὁ Μακάριος «εἷς τήν προ- χειµένην περίπτωσιν εἶναι ἐδῶ, ἔκπρο-ι, σωπεῖ ὑποθέτομεν τὸν Μακάριον, εἲς τὴν νέαν ρῆξιν. Οἱ ἕξδ Δήμαρχοι ὅμως, δηλαδὴ ἡ Δημοκρατικὴ Ένωσις, κατα- λαμδάνει, ὣς εἶναι Φφυσικὀν, τὴν θέσιν τοῦ Γρίθα!! Δηλαδῆ ἂν δὲν ἀπατώμε- θα ὃ σχολιαστὴς τῆς ἀγαπητῆς συναδέλ- Φου ἀναθιδάζει τοὺς ἕξ Δημάρχους, δη- λαδῃῆ τὴν Δημοκρατικὴν Ἔνωσι», εἰς τὸ ὕψος τοῦ Γρίόθα! Εἰς τὸ ὕψος δη- λαδὴ τοῦ Διγενῃ. Τὶ λόγος! Ἔχουν γραφεῖ τόσα διὰ τὸν Μακάριον μὲ τό- καὶ ἔχοιν εἴπωβῇ σην ἀμετροέπειαν, τόσες κυνικὲς καὶ ἀσεθεῖς ἀἐκφράσεις ἐκ µέρους τῶν θρυκολάκων τῆς νήσου ὥστε νὰ μὴν ἐκπληττώμεθα διότι ὁ θρυλικὸς ἀρχηγὸς τῆς ΕΟΚΑ, συγκρίνεται εἷς δάρος γνώμης καὶ κύ ρους περὶ τῷ Κυπριακῷ λαῷ, μὲ τοὺς ἡγέτας τῆς Δημοκρατικῆς Ενώσεως... ΜΗἠ χειρότερα. -- 0 ΤΕΥΡΚΘΠΡΗΒΛΙΤΙΣ Εἴπομεν ὅτι μὀναδικὸν κίνητρον κ. Δέρδη, 0.8Β.Ε., τὸ ὁποῖον ἐξώθησε τὰ ἐσωτερικὰ πολιτικά µας πράγματα εἷς τὸ σημερινὸν σημεῖον, εἶναι ή µω- Ροφιλοδόξία αὐτοῦ καὶ τῶν περὶ αὐτόν, καὶ εἴμεθα δέδαιοι ὅτι οὐδεὶς ἀμφιθάλ- λει περὶ τούτου. ”Αλλ” ἴσως ἡ νεωτέρα γενεά, ἔτις ἐ- λάχιστα γνωρίζει τὸν ἄνθρωπον, ν᾿ ἀμφι- θάλλη περὶ τῆς ὀρθότητος τοῦ ἴσχυρι- σμοῦ µας ὅτι καὶ Δέρθης---ης μπορεῖ νὰ γίνη προκειµένου ν᾿ ἀνέλθῃ εἰς τὸ ἀξίω- µα τοῦ: τούρκου ᾿Αντιπροέδρου. Όσοι τυχὸν ἀμφιθάλλουν περὶ τούτου ἂς ἔπι- καλεσθοῦν τὴν γνώµην τοῦ σεθαστοῦ γη- ραιοῦ πολιτευτοῦ καὶ πρώην Δημάρχου Αευκωσίας κ. Γεωργίου Μαρκίδη. Καὶ τότε θὰ πληροφορηθοῦν ὅτι ὃ κ. Δέρδης ἤρχισε τὴν σταδιοδροµίαν του ὡς Δή- µαρχος, ὑποκλέψας τὸ Δημαρχιακὸν ἆ- ξίωµα ἀπὺ τὸν ἡγέτην του κ. Γ, Μαρ- κίδην, διὰ τουρκικῶν ψήφων. ᾽Αλλ᾽ ἐὰν διὰ τὸ Δημαρχιακὸν ἀξίωμα ἔλαδε ἔπα- ἐξίως τὸ προσωνύμιον «τουρκοπρό- Όλητος» ποῖος ἀμφιθάλλει τὸ ἀξίωμα τοῦ ᾿Αντιπροέδρου 0 ΑΝΑΛΗΜΙΟΥΡΓΟΣ Ὑπὸ µυρίας, ἀντιξπότητας εἲς τὸν διεθνῆ πολιτικὀν στῖθον καὶ τὸν Μεσα- νατολικὸν γεωγραφικὸν χῶρον, ὃ ἐπικὸς ἁἀγὼν τοῦ Ελληνικοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ ὑπέστειλε τὴν σηµαίαν τῆς ἀποικιοκρα- τίας ἐν τῇ νήσῳ, καὶ ὑπὸ τὴν πεφωτι- σµένην καθοδήγησιν τοῦ ᾿Εθνάρχου Μα- καρίου ἀνυψοῦται εἷς τὴν θέσιν της ἓν- τὸς ὀλίγου ἡ σηµαία τῆς ᾿Ανεξαρτήτου Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Δὲν ὁλοκληρώ- 8η θεδαίως ὁ µέγας σκοπὸς τῆς ἐπανα- στάσεως, ΛΑλλ᾽ ὅτι ἐπετελέσθη εἶναι ἀνυπέρόθλητος ὄθλος. Κάῑ δι᾽ αὐτὸν πρέ- πει νὰ σεμνύνεται ὁ λαός, 'Η ἔπανσ- στατικὴ ὀργάνωσις τῆς ΕΌΚΑ, οἱ µε- Υάλοι ᾿Αρχηγοὶ τοῦ ᾽Αγῶνος Μακάριος καὶ Διεγνῆς. Πλαστογραφοῦν --- ἅπατε- ὤνες --- τὴν ἱστορίαν, οἱ ἀνιστόρητοι, οἱ διϊσχυριζόμενοι ὅτι τὸ σήμέρον τῆς Κυπριακῆς “Ιστορίας εἶναι ταυτόσηµον μὲ τὸν µέλλον της. Καὶ ἀπὸ τῆς νέας μας, καὶ κύ- τοῦ κατακτηθείσης ἐπάλξεως ὁ ᾿Εθνάρχης Μακάριος, ἐπὶ κεφαλῆς {οῦ λαοῦ του, ἀποδύεται --- ἀναλίσκων ἑαυτόν --- εἷς τὸν νέον ἀγῶνα τοῦ ἐφηνοποιοῦ ἄναδη- τὸν νἐον ἀγῶνα τοῦ εἰρηνοποιοῦ ἄναδη- τίαις περιπεσόντες εἰς τὸ ἁπώτερον καὶ τὸ πρόσφατον παρελθόν, οἱ παρασχόν- τες «γῆν καὶ ὕδωρ εἲς τὸν ξένον κυρί- αρχον καὶ ἀπεμπολήσαντες τὴν ἐπανά- στασιν, εὑρίσκονται καὶ σήμερον ἀἄντι- µέτωποι τοῦ λαοῦ,.. σα παασπσπποσς πιο .-.. παπα .ὐὣΏ”.ϱ”ρρ.ϱ”” ο --υ-ἲ σρσρ”σπ-α---.- σπνπσασ μπσπααπασα ο ο ἁπαπωπωμμαπσυὰ, που τππππσςυ )μο τερνοι, Βπυμήσιοι ΙΙΙΠΠΙΙ 'Φωτεινοί, διαυγεῖς, λαμπεροὶ πω η ρμο, ΠΠ χρωματισμοί, ιό ΄ 9 Ν 4 «πο τα ζωηρὰ κόκκινα καὶ τὰ φλογισµένα πορτοκαλιὰ ὡς τὰ ἑλαφρά τριανταφυλέννα. |. ΜΑΧ Δοκιμάσετε τὸ κοχκινάδι 601.ΟΒ-ΕΑΡΊΤ στὸν χρωματισμὺ ποὺ ταιριάζει σὰὸ σᾶς ΕΑΟΤΟΡΗ ΗΟΙΙΥΝΟΟΩ ιεύθερος Λαὸς σποτ ποπαλαν-ακά-τ Η ΑΣΙΓΑΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ο ΠΟ ΑΙ) Ὅπως τοὺς ἔβλεπεν τὸ 1941 εἰς τὴν «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ» Του εἰς ἄρθρον του ὑπὸ τὸν τίτλον ΧΛΡΙΣ ΜΛΣΗΝΕΝΛ ΛΜΠΙΝ’ Κύριε Διευθυντά, Εἰς ἀπάντηση τοῦ τελευταίου ἄρθρου τοῦ κ. Πολ. ᾽ Ιωαννίδη εἰς τὸ ὁποῖον μεταξὺ ἄλλων ὑποστηρίζει «ὅτι οὐχὶ σπανίως μεταξὺ λόγων καὶ πράξεων τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ὑπάρχει τόση διαφορά ὅση ἡ ἀπόστασις ἀπὸ ᾽Ανατολῶν µέχρι Δυσμῶν», θ᾽ ἀφήσουμε ἕνα ἄρθρον του -- ἕνα µόνο -- ἀπ᾿ τὴν «Ἔφημε- ρίδα» του τῆς 13)12)194/ νὰ δῆ τὸ φῶς τῆ «ςδηµοσιότητας, Τὸ ἄρθρο, ποὺ τὸ παραθέτουμε αὐτούσιο, φέρει τὸν τίτλο: «Χω- ρὶς µασηµένα λόγια» κι ἔχει ὡς ἑξῆς: «Σύντροφε Κληρίδη, .Απὸ τεσσάρων περίπου μηνῶν ἀπέ- 6αλες τὴν µάσκαν καὶ ἀγωνίζεσαι ἄνα- Φανδὸν ὑπὲρ τῆς ἀνθενωτικῆς αὗτονο- µίας, τῆς ὁποίας δὲν εἶσαι ὄψιμο” θιασώτης, ὅπως ἴσως θὰ νομίζουν ἄλλοι, ἀλλὰ παλαιὸς γνώριµος καὶ σύμμαχος. Μὲ κείµενα ἁδιάψευστα καὶ Υεγονότα ἁδιάσειστα ΚΑΤΕΔΕΙΞΑΝ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΩΣ ὅτι έπεδ ἵ- Ίωξας πάντοτε τὴν α ὐ- τονοἉΆίαν, διότι εἷς τὴν Ἔ- νωσιν οὐδέποτε ἐπίστευσας πραγµατι- κῶς. Δὲν ἐκπληττόμεθα ἡμεῖς διὰ τὴν ση- µερινὴν πολιτείαν σου, διότι ἔχομεν µνήµην καὶ ἐνθυμούμεθα ὅτι καὶ πρὸ δεκαετίας καὶ πρὸ εἴκοσαετίας καὶ πάντοτε κατεπολέμησας τὴν ἑνωτικὴν ᾿Εθναρχίαν καὶ ὑπῆρξας ὁ µανιωδέ- στερος συνήγορος τῶν στυλοθατῶν εποῦ. ᾽Αγγλικοῦ καθεστῶτος εἲς τὴν Κύπρον, Ἐπειδὴ ὅμως ναρκισεύεσαι «ατὰς τὰς ἡμέρας αὐτὰς ὡς συνεπῆς καὶ τί- µιος καὶ ἠθικὸς καὶ ἀνιδιοτελῆς καὶ διορατικός πολιτικός, σὲ προκαλοῦμεν γ’ ἁπαντήσης χωρὶς µασηµένα λόγια διὰ νὰ λύσης ἀπορίαν ὄχι ἴδικήν µας -- εἴπομεν ὅτι σὲ γνωρίζοµεν καλῶς, --- ἀλλὰ τῶν ἀνυπόπτων ἔκείνων Κυ- πρίων οἵ ὁποῖοι σὲ ἠνέχθησαν νὰ ἆπο- τελέσης µέλος τῆς περυσινῆς Κυπρια- κῆς πρεσθείας. Όταν τὴν Ίόδην Μαρ- τίου 1947 ἐπέαστρεφας μετὰ τῆς πρε- σθείας εἷς τὸ μικρὸν συνοδοικὸν τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἑδήλωσας πρὸς ΄ τοὺς δημοσιογράφους καὶ ἄλλους παριστα- µένους ὅτι ἐκ τῆς ἐπαφῆς μετὰ τοῦ ὑπουργοῦ τῶν ᾽Αποικιῶν, τῶν ἁρμοδί- ὧν τοῦ ὑπουργείου καὶ ἄλλων κύκλων, ἡ πρεσθεία διεπίστωσεν ὅτι ἐπικρατεῖ εἷς πάντας τούτους ἡ ἀντίληψις ὅτι εἰς τὴν Κύπρον ὑπάρχει μερὶς ἆνθε- νωτική, ἥτις ὅμως φοθῆτα ινὰ ἔκδη- λωθῆ ἐκ τοῦ ἐμφονοῦς καὶ ὅτι τὴν μερίδα αὐτή θὰ ὑποθοηθήση ἡ Βρεττα- νικὴ Κυθέρνησις νὰ ἐφαρμόση τὴν πο- λιτικήν της, προσφέρουσα σύνταγμα καὶ οἰκονομικὰ ὀφέλη. Εἲς τὸ συλλαλητήριον τῆς κ. Κυρια- κῆς ἐπανέλαθες: «Στὴν ἀπειλὴ τοῦ ὃ- πουργοῦ γιὰ Κυθερνητικὴ ἀνθενωτικὴ πραπαγάνδα --- μὲ τὰ χρήµατα µας δέδαια --- ἀπήντησα προκλητικά. Εἷ- πα στὸν ὑπουργὸ νὰ δοκιµάση. Καὶ τὸ εἶπα γιατὶ ἐνόμισα πὼς δὲν θὰ θρεθοῦν Κύπριοι ποὺ ϐθ) ἄφηναν τὴν ἐθνική τους πνοὴ νὰ πνιγῆ µέσα εἷς τὰ ἀτομικὰ καὶ κοµµατικά των συµφέ- Ρροντα. Εἶπα μεγάλα λόγια εἷς τὰ ὃ- ποῖα ἐπίστευα. Καὶ ὅμως θρέθηκα εἷς τὸ τέλος ἀπατημένος». Σὲ προσκαλοῦμεν λοιπὸν νὰ ἀπαντή- σης: «Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἀνθενωτικὴ Κυδερνητική προπαγάνδα ἡ ἐπαγγελία οἰκονομικῆς εὐημερίας τῆς νήσου Εἷ- ἢ δὲν εἶναι ἀνθενωτικὴ Κυδερνη- τικὴ προπαγάνδα ἡ ἐπαγγελία οἶκονο- μικῆς εὔημερίας τῆς φἠσου Εἶναι ἢ ΜΑΡΕΣΟΣΑΣ ... α νοι ΗυΙ, ἰοπάοῃ Ε.ς.3. ἀποτείνεσθε] εἰς το ΙΙ] ΒΙΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣώΠΟΥΣ των ΤΜΟς. ΟΦ)0κ ἀἆ 90 ΙΤ. Μπορεῖτε νὰ διευθετήσετε τὸ ταξίδι σας μὲ οἱανδήποτεγραμμὴν, ἔἴτε ἀεροποβικὴν εἴτε ἀτμοπλθ΄ιΚἠν,. µέσῷ τῶν ΧΛΛΛ ΜΠΛΑΤΟ Μπορεῖτε νὰ ἔχετε συναλλαγματικὰς διευκο- λύνσεις (τράβελερ᾽ς τσὲκ κλπ.) Μπορεῖτε νὰ διευθετήσετε τὴν ἀποστλὴν οἱουδήποτε εἴδους. ΙΛΙΡΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΙΗΣΙΣ ΗΒ, ΒΙΥΤΗ ἅ 00 (ὥρτας) ΤΡ. ΓΡΑΦΕΙΑ ΕΙΣ ΟΔΛΑΣ ΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΕΤΡΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ δὲν εἶναι ἀνθενωτικὴ Κωθερνητικὴ προ- παγάνδα ἡ ἄγρα μελῶν διὰ τὴν Συµ- θονυλευτικὴν καὶ «ἡ ἡγεμονικὴ --- μὲ τὰ χρήματά µας θέδαια --- τριακοντά λιρος μηνιαία μισθοδοσία του καὶ ἐπι- πλέον εἶκοσι καὶ τρία σελίνια ἡμερη- σίως διὲ. διανυκτέρευσιν τῶν ἐκτὸς τῆς Λευκωσίας προερχοµένων Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἀνθενωτικὴ Κυθερνητικὴ προ- παγάνδα ἡ ἐπιδίωξις διασπάσεως τοῦ λαοῦ, καὶ ἡ ἀπειθαρχία πρὸς τὴν Ἐ- θναρχίαν Καὶ ποῖοι συµθάλλουν εἰς τὴν ἆνθε- νωτικὴν αὐτὴν Κυθερνητικήὴν προπα- Υάνδαν γάνδαν Δὲν εἶναι ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων ἡγεῖσαι Ποῖοι θοηθοῦνται τώρα ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου πρὸς Φφανερὰν ἐκδήλω- σιν τῆς ἀνθενωτικῆς ἰδεολογίας των Δὲν εἶναι ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων ἡγεῖσαι Ποῖος διαψεύδει ὅσα εἶπες εἲς τὸν. ὕ- πουργόν Δὲν εἶσαι σὺ ὁ ἴδιος Ποῖος παραµερίζει τὸ ἕνωτιν)» αἴτημα ἐπιδίδεται τυχοδιωκτι ὦ- εἷς ἄγραν οἰκονόμικῆς εὐημερίας Αἱν εἶσαι σὺ καὶ ἡ κομμουνιστική πχρέα, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ κατάπτυστον ἔγγραφον σας πρὸς «τὸν ὑπουργὸν παραμερίσατε τε- λείως πρὸς ἄφατον χαρὰν καὶ ἄκραν ἱκανοποίησιν τῆς ᾿Αγγλίας τὸ Ἔνωτι- κὸν ζήτημα Καὶ τὶ πταίειὴ ὑπόδουλος Κύπρος ἐὰν ἄφηκες τὴν ἐθνικὴην σου πνοὴν νὰ τονιγῆ µέσα εἲς τὰ ἀἁτομικὰ καὶ κοµ- ματικὰ συμφέροντα Τὶ πταίει, ξὰν εἶπες μεγάλα λόγια, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν πιστεύεις Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἄνθενω- τικὴ ἡ πολιτική σου» ᾽Αλήθεια,. κ. Ιωαννίδη, δι- καιολογηµένα οἱ νεώτεροι σή- µερα ἀναρωτιοῦνται, πόσο χα- μηλὸ νὰ ἐκλαμθάνετε τὸ διανο- ητικό, ὄχι ἁπλῶς τὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ µας, ὅταν δι- απράττετε τέτοιες καταπληκτι- κές, θεαματικὲς ἀντιφάσεις. Κι) ἀκόμα κάτι: Ποιοὺς ἐμπαίζατε στὴν πραγματικότητα, κ. ᾿{ω- αννίδη, τοὺς ἀναγνῶστες σας τοῦ 1947 ἢ τοὺς ἀναγνῶστες σας τοῦ 1959 Η µήπως καὶ τοὺς δυό Κι ἐξακολουθεῖται, ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ἀλλοπρόσαλλο τῆς τακτικῆς, νἁ ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἡ ἀρθρογραφία σας δὲν εἶναι στεῖρα, σεκταριστική, κι’ άρνη- τική Μὰ καὶ στὴ «σοφή» ἀντιμε- τώπιση τοῦ θέµατος τῆς Γαθη- τικῆς ᾽Αντιστάσεως ἐκ µέρους τοῦ λαοῦ µας στὰ Χρόνια τῆς ἔνοπλης ἀπεγνωσμένης πάλης, ὁ κ. Πολύκαρπος Ιωαννίδης ἐκφέρει τὴν ἀδέκαστη, τὴ δο- γματικὴ ἑρμηνεία του! Καὶ τὴν ἑρμηνεύει ἀπ τὴ σκοπιὰ τήν οἰκονομικὴ μονάχα, παραγνω- ρίζοντας ἁπόλυτα τὴ ψυχολογι- κή της σημασία. Μι ἀντιδια- στέλλει τὴν Παθητικὴ ᾿Αντί- σταση τὴν ᾿Ινδικὴ ἀπ᾿ τὴ δική μας, θρίσκοντας οὐσιώδεις 6α- σικὲς διαφορές. ἵι' ὅμως κα- μιά διαφορὰ δὲν ὑπάρχει. Για: τί, ἁπλούστατα, κι’ οἱ δυὸ ἀπο- θλέπανε στὴ δηµιουργία τοῦ μαζικοῦ παλλαϊκοῦ ψυχολογι- κοῦ κλίματος, ποὺ χρειαζόταν γιὰ ἕνα πλατύτερο παλλαϊκὸ ἀπελευθερωτικὸ ἀντιϊμπεριαλι- στικὸ μέτωπο. καὶ καὶ κάτω ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ πρῖσμα, ποὺ εἶδε κι’ ὁ σοφὸς δάσκαλος, ὁ Παντίτ Ἡέρου, τὴν ᾿Ινδικὴ Παθητικὴ ᾽Αντίσταση, τὸ θαθύ: τερο περιεχόµενο τῆς ὁποίας διαστρεθλώνει ὁ κ. ᾿Ιὠαννίδης. Ας ἀφήσουμε ὅμως τὸν Παν- τὶτ νὰ ἐκθέση τὶς ἀπόψεις του πάνω στὸ ὅπλο ποὺ λέγεται λα- ἱκὴ Παθητικἡ ᾽Αντίσταση. «Ἡ κίνηση λέγει ὁ Νεχροῦ γιὰ τὰ ροῦχα «ζ]ιαςἰ», Υιὰ τὸ χειροποίητο γύέψιμο καὶ πλέξιμο, μιὰ κίνηση ἴδι- αίτερὰ ἀγαπητὴ τοῦ Γκάντι εἶναι μιὰ ἰσχυροποίήηση τοῦ ἀτομικισμοῦ στὴν παραγωγὴ κι’ εἶναι μιᾶς πισωδρόµηση στὴν προδιομηχανικὴ ἐποχή. Σὰν λύση ὁποιουδήποτε τωρινοῦ προθλήματος ὴδὲν μπορεῖ νὰ παρθεῖ στὰ σεθαρά. ἀντίθετα δημιουργεῖ μιὸ νοοτροτία οποῦ. ρτέκεται γερὸ ἐμπόδιο πρὸς τὴ σωστῇ κατεύθυνση. Παρ) ὅλα αὐτὰ σὰν ἕνα προσωρινό μέτρο εἶμαι πεπει- σµένος πὼς ἐξυπηρέτησε ἕνα ὠβέλιμο σκοπὸ κι᾿ εἶναι πιθανὸ ν ἀσταθῃ ὑπο- Βοηθητικὸ γιὰ λίγο καιρὸ ἀκόμα, ὅσο τὸ κράτος δὲν ἐπιχειρεῖ τὴ σωστὴ λύ- ση: τῶν ἁγροτικῶν καὶ διομηχανικῶν προθληµάτων σὲ πανινδική κλίμακα. Ὑπάρχει μιὰ τροµακτικὴ ἀνεργία στὶς ᾿Ινδίες ποὺ δὲν τὴν ἀναφέρουν οἱ στα- τιστικὲς κι᾿ ἀκόμα μεγαλύτερη στὶς ἀγροτικὲς περιοχές. Καμμιὰ προσπά- θεια (γιὰ τὴν καταπολέµησή της δὲν Έγινε ἀπὸ µέρους τοῦ κράτους, καµ- μιὰ θοήδεια δὲν δόθηκε στοὺς ἄνερ- Ύους. ᾽᾿Απὸ οἰκονομικὴ ἄποψη τὰ ροῦ- χα «Ιζ]αᾶ]» λίγο θοήθησαν κείνους ποὺ ἤταν μερικά ἢ ὁλικά ἄνεργοι, μὰ ἐπειδὴ ἡ μικρὴ καλυτέρευση τῆς ζωῆς τους προῆλθεν ἀπ᾿ τοὺς ἴδιους, ἀπ᾿ τὶς προσπάθειές τους, τοὺς δηµιούργη- σε ἕνα αὐτοσεδασμό καὶ τοὺς ἔδωσε κάποιο αἴσθημα ἐμπιστοσύνης. Τὸ πιὸ Φανερὸ ἀποτέλεσμα ἦταν στ᾽ ἀλήθεια ᾽Φυχολογικό, Ἡ κίνηση τῶν «Ιζηαάὶ» προσήάθησε μὲ κάποια ἐπιτυχία, νὰ γεφυρώση τὸ χάσμα ἀνάμεσα στὸ χωριὸ καὶ τὴν πόλη. Ἔφερε πιὸ κοντὰ συναμεταξύ τους τὴ μικροαστικὴ «δι- ανόηση» καὶ τὴν ἀγροτιά. Τὸ ντύσιμο εἶχε ἕνα ὁλοφάνερο Ψυχολογικὸ ἀπο- τέλεσµα τόσο σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ «τόφερν: ὅσον καὶ σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ τὄθλεπε κι᾿ ἡ υἰοθέτηση τῆς ἁπλῆς ἄσπρης κε- µπίας» ἀπ᾿ τὴ µεσαία τάξη ἔλερ: σὰν συνέπεια μιὰ ἀνάπτυξη τῆς ἆ- πλότητας, μιὰ ἐλάττωση τῆς ἐπίδει- ξης καὶ ξετσιπωσιᾶς κι᾿ ἕνα αἴσθημα ἑνότητας μὲ τὸ λαό. “Ἡ κατώτερη µε- σαΐα τάξη δὲν προσπαθοῦσε πιὰ νὰ μιμεῖται καὶ ν᾿ ἀντιγράφει τὶς πλού- σιες τάξεις στὸ ζήτημα τοῦ ντυσίµα- τος, οὔτε ἔοιωθε ταπεινωµένη μὲ τὰ Φτηνὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσε. Κι’ ἔνοιω- Βε στὴν πραγματικότητα ὄχι µόνο ἆ- ξιοπρεπεῖς παρὰ καὶ κάπως ἀνώτερη ἀπὸ ὅλους ἐκείνους ποὺ καµάρωνα» μέσ᾽ τά µετάξια καὶ τὰ σατέν. ᾽Α- κόµα κι οἳ φτωχότεροι αἰσθάνονταν κάπως αὐτὴ τὴν ἀξιοπρέπεια κι’ αὖ- ποεκτίµηση. Ἠταν δύσκολο µεσ᾽ ἕνα πολύπτυχο, Φφαρδὺ ροῦχο «ΙζΏααῖ» νὰ ξεχωρίζεις τὸν πλούσιο ἀπ᾿ τὸν Φτωχό. ἕεσι τὸ πνεῦμα τῆς συναδελ- Φικότητας ἀναπτυσσόταν εὔκολα.. Τὰ ροῦχα «ΙζΏαςάΙ» σίγουρα θσήθησαν τὸ Κογκρέσο στὸ νὰ φτάσει τὸν λαό. Ἠταν ἡ στολὴ τῆς ἐθνικῆς ἆ- πελευθέρωσης». --- Αὐτὰ γράφει ὁ Παντῖτ καὶ περιττεύει νομίζω νὰ ἐκταθοῦ- µε ἡμεῖς περισσότερο. Μόνο μιὰ ἀκόμα ἐρώτηση θἄθελα νὰ ὃ- ποθάλω πρὶν κλείσω τὴν σηµε: Κὺ εἶναι μ αὐτὴ τὴ σημασία λ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΕΝ ΔΦΟΝΔΙΝέΣ: ΒΙΥΤΗ ἃ ϱο. Ἰ, Πογάς Ανεπυθ, ΙΤΡ. απο νς κ εἐσέσκαεπέπεσεσς εκτενές ρινή µου, στὸν Κ. ᾿Γωαννίδη: ΄ Ὁ Μακαριώτατος ᾽Αρχιεπί- σκοπος Κος Κος Μακάριος εἰς χθεσινοθραδυνὰς δηλώσεις του πρὸς τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Τύπου ἐδήλωσεν τὰ ἑξῆς ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐξέλιξιν τῆς ἔσω- τερικῆς πολιτικῆς παταστα» σεως: Ὡς ἐπανειλημμένως ἐδήλωσα, εὐχὴ κα Ἰἐπιθυμία µου ὅπως ὁ Κυπρια- κὸς λαός, ἀνεξαρτήτως ἴἰδεολογικῶν ἢ πολιτικῶν τοποθετήσεων, κατέλθῃ ἠνω- µένος εἰς τὰς ἐκλογὰς κατὰ τὴν πρώ- την περίοδον τῆς ἐλευθέρας ζωῆς του. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν κατέθαλα προσ- πάθειαν πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ διαµόρφωσις δια- φόρων πολιτικῶν µερίδων ἀνταποκρίνε- ται εἷς τὴν ποικιλίαν τῆς ἀνθρωπίνης Φύσεως. ᾿Εντὸς τοῦ πλαισίου τῆς Δη- µοκρατίας µάλιστα δύναται ἡ τοιαύτη διαµόρφωσις, ἐφ᾽ ὅσον δὲν ὑπερθῇ τὸ λελογισμένον µέτρον, νὰ ἀποθῇ δηµιουρ- γικὴ αῑτία διὰ τῆς ἐναλλαγῆς τῶν κυ- θερνώντων, καὶ τῆς ἐκ ποικίλων πλευ- εἶναι κοινοὺς σκοπούς. ὑπὸ ἄλλας περιστάσεις ἡ λαοῦ εἷς πολιτικὰς µερί- δας δύναται νὰ ἀποδῇ δημιουργική αἰ- τία, εἷς τὴν παροῦσαν εἶδικὴῇ νπερίστα- σιν καθ ἣν ἡ νῆσος µας εἰσέρχεται τὸ πρῶτον εἷς τὸν ἐλεύθερον πολιτικὸν 6ἱ- ον, ἡ διαἰρεσις εἶναι ἐθνικῶς ἐπιζημιω- τάτη, Ἠνωμένοι θὰ δυνηθῶμεν νὰ ἄξι- οποιήσωµεν τὰ κεκτημένα καὶ νὰ ὅδη- γήσωμεν τὴν πατρίδα µας εἷς τὴν ὁὃ- δὸν τῆς εὐημερίας, τὴν ὁποίαν δύναται νὰ ἐξασφαλίσῃ ἡ εὐφυία καὶ ἡ ἐργατι- κότης τῶν κατοίκων της ὣς καὶ ὁ φυσι- κὸς πλοῦτας καὶ ἡ γεωγραφική της θέ- σις. Ἠνωμένοι, ὄχι διότι ἕκαστος ἐξ λμῶν θὰ ἁἀποθδάλῃ τὰς Ἰδιαιτέρας αὐτοῦ σκέψεις καὶ πεποιθήσεις, ἀλλὰ διότι µόνον ἀφοῦ πραγμµατοποιήσωµεν ἀπὸ κοινοῦ ὅ,τι μᾶς διαιρεῖ διὰ τῆς ὅημι- βυογικᾶς ἐναλλαγῆς τῶν πολιτικῶν κοµ- µάτων, τὰ ὁποῖα θὰ διαμορφωθοῦν ἐν- τὸς τῆς ἐλευθέρας ἀτμοσφαίρας τῆς Κυωπριακῆς Δημοκρατίας, καὶ εἷς τὴν λυδίαν λίθον τῆς ἐξουσίας. Σήμερον, ὅτε ἡ Κύπρος µίαν ἱστορικὴν καµπήν, Φφρονῶ ἐν πε- ποιθήσει ὅτι ἡ διαίρεσις εἶναι ἔπιζη- µία καὶ ἴσως ὁδηγεῖὶ εἷς ἀνεπανορθώ- µάτων πρὸς ΛΑλλ” ἐὰν ἔνταξις τοῦ διέρχεται ᾿Αφοῦ ἐπιμένει ν᾿ ἀρνῆται τὴ ψυχολογικὴ σηµασία τοῦ ὅπλου τῆς Παθητικῆς ἍΛ᾿Αντίστασης, τότε γιατὶ ἐξακολουθεῖ, χρόνια τώρα, γὰ φοράη τὸ ἀλατζένιο κοστοῦμι Η µήπως νομίζει πὼς ἔτσι θὰ κάμψει τὴν ἐγγλέ- ζικη, τὴν μὴ κυπριακή, διοµη- χανία ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Ὑπεύθυνος --- Ιδιοκτήτης ΚΥΡ. Μ. ΚΑΡΑΜΑΝΜΟΣ Βασιλείου Μιχαηλίδου 28 Λεμεσὸς- Κύπρου ΤΥΠΟΙΣ: «ΑΝΑΓΕΝΜΜΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ ἀρ. 2 Λευκωσία -- Κύπρος ΙΗΙΙὺ Ἅ΄ ΜΙΟΚΡΥΠΤΟΜΕΝΗΝ Πἰ ΛΝΤΜΓΛΝΙΣΜΟΝ Ἡ ΕΠΙΒΟΜΝ Κ ( ΣΤΛΛΙΛΚΗΝ ΚΛΙΛΚΤΗΣΙΝ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΛΣ, Ἐν τούτοις, ἀφοῦ ἡ ἑνότης δὲν εἰμπορεῖ νὰ προέλθη ἐκ τῶν ἄνω, ἂς προέλθῃ ἐκ τῶν κάτω. ΛΣ ΠΡΟΕΛΘΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΝ ΛΔΑΟΝ ρῶν προωθήσεως τῶν δημοσίων 'πραγ-. | Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 1959 | τως ὀλεθρίας συνεπείας. Ἡ παροῦσα περίοδος δὲν εἶναι περίοδος κατάλλη- λος πρὸς ἐμφανῆ ἢ ἀποκρυπτομένην πο- λιτικὴν διαµάχην, κομματικὸν ἀνταγω- νισμὸν Ὦ ἐπιδολὴν κομματικῶν ὅὄρων πρὸς σταδιακὴν κατάκτησιν τῆς ἐξου- σίας ὑπὸ τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης πολιτι- κῆς μερίδες. «Ὑπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο πρὸς πᾶσαν κατεύθωνσιν ᾿Απέθλεψα πάντοτε πρὸς κὸν λαὸν ὣὥς πρὸς µίαν ἑνότητα καὶ ἆᾱ- νεξαρτήτως τῶν πολιτικῶν ἢ κῶν των πεποιθήσεων ἐκάλεσα πάντας εἲς συνεργασίαν. Οὐδέποτε ἄλλωστε εἷς τὸ παρελθὸν ἐπεδίωξα νὰ µονοπω- Χίσω τῆν πολιτικῆν ζωὴν τῆς νήσου, ἢ γὰ τυποποιήσω αὐτήν, ὅπως ἀκριθῶς συνεθούλευσα σύμπνοιαν. τὸν Κυπρια- κοινωνι- οὐδέποτε ἐπεδίωξα νὰ ταυτίσω ἑἕμαυ- τὸν μὲ ὠρισμένον κόμμα ἢ ὡρισμένην ΠΝὺ ΙΝὺ [Λη ΜΕ ΙΙΙ ΙΜΗΙΙΗΙΙ. [ΕΜΠ ΠΝΙΝ ΗΙΝΙΙΙ ΜΙΝΙ ΙΙ Ἡ ΠΛΡΘΥΣΛ ΠΕΡΙΘΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΛΙ ΚΛΤΛΛΛΗΛΗΣ ΠΡΟΣ ΕΜΦΛΝΗ ΛΙΤΙΚΗΝ ΛΙΛΜΛΧΙΗ. ΚΟΝΜΛΤΙΚΟΝ ΕΜΜΛΤΙΚΩΝ 0ΡΠΝ Πρ παράταξιν. Η ᾿Εθναρχικὴ ἀποστολή µου ὑπῆρξε πάντοτε ὁ γνώµων τῶν ἐ- νεργειῶν µου. Ηντλουν τὴν δύναμίν µου ἐξ ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ καὶ εἰς ὁ- λόκληρον τὸν λαὸν ἀπέστρεφον αἱ Φριντίδες καὶ τὸ ἐνδιαφέρον µου. Ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα συνωµίλησα μὲ. Εκπροσώπους διαφόρων Ἠπολιτικῶν µερίδων. ᾿Εὰν τινε ςτούτων διστάζουν ἢ ἀρνοῦνται νὰ ἀκούσουν εἷς τὸ αἴτη- µα τὸ ὁποῖον ἐπιτακτικῶς , προδάλλει / ᾗ σημερινὴ ἱστορικὴ περίαδός, νᾶ ἔργα- σθῶμεν ὅλοι ἠνωμένοι διὰ τὸ καλὸν ᾿τῆς Κύπρου, Ὁὁ λαὸς δύναται νὰ δαδίσῃ µόνος τὴν ὀρθὴν ὁδόν. Αν ἡ ἑνότης δὲν καταστῇῃ δυνατὸν νὰ προέλθη ἔκ τῶν ἄνω, ἃς προέλθῃ ἐκ τῶν κάτω. ΑΣ ΠΡΟΕΛΘΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑ- ΚΟΝ ΛΑΟΝ. 3 ΕΟΛ ΕΤΛΙΡΙΛ Κρασιὰ ΤΑΙΡΙΛ ΛΕΜΕΣΠΗ [ΙΝΗΝ ἁ Κονιὰκ Οοὗὖζο ΕΟΛ [ΙΝΗΝ ΛΕΜΕΣΟΥ νι σσ η “ωωοωσο σον εν αμ μπα πω οο ΕΑ , ΡυΡΒΕ, ΡΕΒΕΕςΤ ΑΝΟ ΑΙΝΝΑΥ5 ΟΕΝυύΙΝΕ ΚΕΑΝ ΕΕΕΒΕΣΗΕΣ, ΡΙΕΑΣΕς ΑΝΌΟ ςβΑΤΙςΕΙΕς, Γραφεῖα Λευκωσίας: ΤΗΛΕΦΩΝΑ: Λεμεσοῦ: .......)τ αρα οααοαααραταπαταασωνοννανπατααα---Ἂασλλνονονννο Τ ΜΙΝΙ ΔΛΙΕΘΥΝΤΗΣ: ΚΥΡ. ἡ. ΚΑΕΛΑΙΩΣ » Λεμεσοῦ: Βασίλη Μιχαηλίδευ Αν 3 ς ἀρ. 2397 Λευκωσίας: ἀρ. 5113 Ἕνας τόπος, ποὺ γράφει ἐποποιῖες μὲ τὸ αἷμα τῶν παιδιῶν του. ἛἝνας τόπος, ποὺ γεννά ἤρωες. Μιὰ χώρα, ποὺ διδα- ΜΑΧΗΤΗΚ«ΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ «κΑι ᾿Επαναστάσεως. Καὶ δὲν θὰ ἦτο καὶ τότε εἰς θάρος τῆς Ἡγεσίας τοῦ ᾽Αγῶνος αὖ: τοῦ. Οχι: Διότι αἱ ἐπαναστάσεις καὶ αἱ ΞΕΛΕΥΟΕΡ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΣΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΠΗΜΕΡΙΣ τοὶ, ποὺ ἐδεωρούσαμεν ὡς ἀπωλεσθέντος παντελῶς, τὴν ἐποχὴν τῶν ᾽Αγόώνων. Αὺ- τοί, ποὺ ἐτρόμαξαν μὲ τὰς πρώτας 6ομ- ΙΠΝ ΕΘΝΙΚΩΝ Κι ΛΑΩΝ ΣΥΜΦΕΡΒΡΟΝΤΩΝ ὄσελιαες ΠΕΜΠΤΗ 26 ΝΏΕΜΒΡΙΟΥ 1959. ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑΤΑ: ΤΙΜΗ ΕΚΑΣΤΟΥ ΦΥΑΛΟΥ 15 ΜΙΛΣ «ΕΠΒΕΤΗΕΕΒΟΡ» ΛΕΜΕΣΟΣ -- ΚΥΠΡΟΣ ΕΤΟΣ Ίον Αρ. Ἰ 0 ΕΟΝΑΡΧΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΧΑ/ΡΕΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ''ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΛΑΟΝ' 4Σ ΕΦΗΜΕΡΙΗΠ ΕΚΗΙΛΠΟΜΕΝΗ ΠΡΟΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΙΗ ΠΠ ΓΚΩΝ ΣΥΝΦΕΡΟΗΤΩΝ Ὅ Ἐθνάρχης Μακάριος ἐπ) εὐκαιρία τῆς ἐκδόσεως τοῦ « Ἐλευθέρου Λα- σχει τοὺς ἀνθρώπους ἕλου τοῦ χόσµου πῶς ἐξεγέρσεις δὲν ἐπιτυγχάνουν πάντοτε έας, ποὺ ἔρριφεν ὁ Διγενῆς καὶ ἔσπευσαν πρέπει νὰ μεθ αν να ἔται Μιά εἲς ὅλους τοὺς σμεποὺς των. Ἔχουν γύ- νὰ ἐφοδιάσουν τοὺς πολυτελεῖς πρυφῶνας μικρὰ νησος ποὺ αποτολµάει νὰ ξεσηκών-|{βρους. Έχουν ἐποχάς. Πρῶτος γῦ-Ιτων μὲ ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Αὐτοί, ποὺ οῦ ε νεται ἐναντίον ἕἑνὰὸς πανισχύρου Δυνά- ρος. Δεύτερος γῶρος. Τρίτος γῦρος: ἀπὸ δειλίαν καὶ µόνον ἀπὸ δειλίαν, ἔ- αλ ἀπ ἔστειλεν πρὸς τὴν διευθυνσίν του, τὸν πάρα κάτω χαιρετισμµὀν. στου, ακὶ νὰ τοῦ ὄεοχίτει τὸν Ἐν ἀγξ- Έτσι εἶναι. ὼς πὸδυ νὰ «φβδάσουν| κραύγαζαν γαὶ διελάλουν τὸ ὅΜα κ ᾱ- μα. πμ | ο -- βρωχίαν ὰ τοῦ ξεσχίξει τὸν μῦθον τοῦ εἲς τὸ πραγματιχὸ τέρμα, σοταματοῦνίριος ὁ Μόνος ἐχππρόόσαω- Μετὰ µεγάλ αρα αιρετίζοµεν! τῶν λα κῶν συμφερόντων. ἀηττήτου. Νὰ τοῦ τσαχκίδει τὰ πλευρα. πθλλὲς Φορές. Σχεδὸν πάντοτε. Α-ίπος τοῦ Ἆαον ὃ, ἀποτολμοῦν σή- τὴν ἔκδοσιν τῆς νέας. είδαν να. Εἰς ἑκάστην Λημοκρατίαν ὁ τύπος καὶ . Ῥοπας τῶν κοινωνι- - ν Καὶ νὰ τοῦ πατεξευτελίζει τὸν ἀτομικὸν ξιοποιοῦν ἐχεῖνα, ποὺ ἀπέχτησαν. ἸἈνα- µερόον μὲ µίαν συγχέντρωσιν χρονελή- λεύθερος Λαὸς» καὶ διακαῶς εὐχόμεθα ἐπιτελεῖ ἔργον χρήσιμον καὶ τὰ μάλι- στρωμάτων. Πέραν ὁπλισμόν του. Δὲν εἱμπορεῖ παρὰ ν ὰἁ| σαΐνουν. ᾿Ανασυιμροτοῦν τὰς δυνάµεῖς] ρων, νὰ ὑφώσουν τὸ ἀνάστημά των . Ἂ : ο. ιν) τούτου ὅμως, ὁ τύπος δὲν εἶχεν ὁ τόπος αὐτὸς Ἡ-| τῶν. Καὶ εἶναι πάντοτε ἔτοιμες.. Φὼθά-{ μπροστὰ εἰς τὸν Ἐθνάρχην, καὶ νὰ ζη- πλήρη ἐπιτυχίαν εἰς τὸ ἔργον αὐτῆς|στα κοινωφελὲς. ᾽Αντικατοπτρίζονται δέχεται ἁπλῶς, ἀλλὰ καί γεσίαν. Ἡγεσίαν πραγματιχὴν. Ἡ-[νει νὰ ὑπάρχει ἡ φλόγα εἰς τὰς καρδίας τήσουν ἀπὸ αὐτὸν νὰ συζητοῦν ὡς ἴσει πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐθνικῶν καὶ εἰς αὐτὴν αἱ ἐπιθυμίαι, αἱ πεποιθήσεις προσφέ ει. Μὲ γεσίαν φωτισμένην ναὶ πανίσχυρον. Ἡ- τοῦ ἁαοῦ ἀνημμένῃ. Φθδάνει νὰ ὑπάρ- πρὸς ἴσον διὰ τὸ ἐὰν θὰ πρέπει ἢ ὄχι ὁ ϱ γνώμονα γεσίαν μὲ θεόπεµπτην καὶ ὀλόφλογην | χουν ἐκεῖνοι ποὺ νὰ χρατοῦν ἀναμμένην | Μακάριος νὰ θάσῃ ὑποψηφιότητα Προέ- τὴν ἀφοσίωσιν εἰς τὸ κοι- νὸν συμφέρον καὶ πρὸς γοητείαν προικισµένην. Μὲ μίαν γοη- τὴν φλόγαν εἰς τὰς φυχὰς τῶν Ἀσῶν ὅρου, ἢ ἐὰν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποχωρήση ὁ ἐδυπηρέτησιν τῆς ἀληθείας τείαν, ποὺ ἐθέρμαινεν τὰς φυχὰς τῶν ᾱ-| των... -- , ος Μακάριος μπροστὰ εἰς τὴν ὑποψηφιότη- γωνιστῶν. Μὲ µίαν γοητείαν, ποὺ παρώ- Όμως, ἡ Μυπριακὴ ᾿Ἐπονάστασις ἐπέ-|τα τῶν «προσπηνυλμέινω ν» τῶν καὶ τοῦ δικαίου, ὁ τύπος τρυνεν τὰ νειᾶτα πρὸς τὴν δυσίαν. Ποὺ τυχεν τοῦ κπεντρικοῦ ἀντικειμενιχοῦ της! {µπαρασημµοφορη ἐν ων» παὶ τῶν ποδ ς 9 ἐγιγάντωνεν τὰς ψυχὰς τοῦ Δαοῦ. ᾽Αλλὰ Σχοποῦ. Νὰ ἐχδιώξῃ τοὺς Άγγλευς ἐπο ιτιμητιχκῶς διἀκριδέντωνν Ἰ η ηγετεῖ τὸν λαὸν καὶ καὶ μὲ μίαν γοητείαν͵ ποὺ πατέπειθεν τὴν νῆσον µας. Νὰ φύγουν οἱ Αγνλζι. ὑπὸ τῆς ᾽Αποιπιοχρατίας!... Καὶ αὐτοὶ οἱ παρσασεε κατευθυντήριον φίλους καὶ ἐχθρούς τοῦ Δαοῦ µας, καὶ] Τὰ ἄλλα πενὰ ποὺ πιβανὸν νὰ ὑπάρ- ἀφορήτως προχλητιχοί. Οἱ ἄνθρωποι π:ὺ γραμμήν. Δύναται νὰ τοῦ ᾿Αγῶνος του διὰ τὸ μέγεθος τοῦ δΔι- καίου µας. Μὲ μίαν προσωπικὴν ἰσχύν, ποὺ ἵστατο πάντόὀτε εἰς τὰς δυσκόλους καμπὰς τοῦ ᾿Αγῶνος μας, ὁ µοναδιχκος ἀλύγιστος προασπιστὴς τῶν Δικαίων μας. Καὶ κπατενιχοῦσεν καὶ τὰ ἰσχυρότερα ἐμ' πὀδιχ. Καὶ ἐξήρχετο πάντοτε νικήτρια. Πάντοτεὶ Οὐδέποτε ἠττημένη! χουν Αὐτὰ δὰ τὰ θροῦμε μὲ τὸν καιρό. Μὲ τὴν ὑπομονήν. Μὲ τὴν σὐνεσίν µας. Φὰ τὰ διορθώσωμεν ὅλα.. Φθόνει νὰ φυλάνη ὁ Φεὸς την Ἠνεσίαν µας. ὥᾧτα νει νὰ μᾶς προστατεύει ὁ ΦΘεὸς ἀπὸ τοὺς ὑπερπατριώταςτοςαφρον- τιστάᾶς τὸν ἐδθνινὃον µας συμφερόντων» τῆς Δώφδεκύτης μὲ τὰς πράξεις των κατέστησαν πράγµο- τὶ ἀπὸ μακροῦ χρόνου ο) ἁποσυνα γων οἱ τῆς πυπριανῆς πολιτικῆς ζωῆς, ἐμφανίζονται ἐξαίφνης --- ἀλήξεια δυνά- μει καὶ ἐνισχύσει τίνων --- καὶ ἄνερυ. ξριάστως ὁμ' λεῦν περὶ δικτατορευσµένευ ἀπὸ τὸν Μακάριόν, κυπριακοῦ Ἀαοῦ! ὁΌμιλοῦν. Ὁμιλοῦν καὶ φλυαροῦν, γαὶ προσφέρῃ ἀπὸ τῶν στηλῶν «οὐ, πέραν τῆς εἴδησεογρα- ρίας, ἀναγνώσματα Ψυχώ: φελῆ διὰ τὴν µόρφωσιν τοῦ λαοῦ. καὶ δύναται νὰ εἴση- γῆται προτάσεις ἐποικοδο- μητικὰς δι ὅλα τὰ προ” Λοιπόνϊ “Ὁ τόπος αὐτὸς! Αὐτὴ ἡ| καὶ Ἡμισείας ὥρας! ᾿Απὸ αὐτοὺς ὅλευς ἐγόμισαν ἤδη τὴν νυπριακὴν ἀτμόσφαι- θλήµατα. χώραῖ Αὐτὴ ἡ μιχρὰ νῆσος εἶναι| πρέπει νὰ προσευχώμεθοι νὰ διαφυλαχθῶ- [ραν ἀποπνιχτικὰ, ἀπὸ τὰ φληναφήμα:6. Εἰ κ ἤ Κύπρο. Ἡ ἈΚύπρο τῶν Δρά- μεν.. Εΐναι οἱ ἐπικινδυνωδέστεροι τῶν των] ἰις τὴν υπριακὴν ΄ Δη- χων. Τῶν Μούσχων. Τῶν Καραςλή-| ἐχθρῶν τῆς Κυπριακῆς ᾿Επαναστάσεως. .Ποῦ ξὰ πάει ὅμως: Φὰ ἕλθη ἡ 15η Δε. μοκρατίαν διαιτέρως ὁ ΐ Εἶναι οἱ πραύματιγνοὶ ἐχδροὶ τοῦ πυπρια- [χεµθρίου. [καὶ θὰ τὰ εἰποῦμεν ἕνα χερά- Ρόλος τοῦ τύπου εἶναι κα” δων, Ἡ Κύπρος ἡ μικρά, ποὺ κατεθάμ- ϐθωσεν ἐπὶ τέσσερα ὁλόχληρα χρόνια, την νοῦ Ααοῦ. χι! Φὰ τὰ εἰπεῦμεν, Καὶ θὰ ἰδεῦμε χατὸ ἐξοχὴν θεμελιώδης καὶ τἡ ἀνθρωπότητα. Ἡ Κύπρος, ποὺ ἐξηνάγκα ᾿Ανόητοι. Μωροεφιλόδοξοι. Εενόδοξο. πόσον ἡ , ΦΙΨΗΑΗ ἐγχαταλείπει , τὸν ἀποστολή τος πράγματι ἓ σεν τοὺς ἀνθρώπους τῶν ἐλευθέρων ἐ-| Μηδέποτε ἐνδιαφερθέντες σοθαρῶς καὶ Ἀκὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις θνική, Ἡ δ : θνῶν νὰ πρατοῦν συνεχῶς τὴν ἀναπνεήν | εἰλικρινῶς διὰ τὸν Δαόν µας. Πολὺ δὲ |ὕστερα ἀπὸ τέσσαρες Χιλιάδες κχρό- λ η. ιακήρυξις τῆς ἆ των ἀπὸ ἀγωνίαν. ᾽Απὸ µίαν ἀγωνίαν | περισσότερον οὐδέποτε ἐνδιαφερθέντεςίνιι ἓν δυμεῖται νὰ ἑορτή- ηθείας καὶ ἡ προάσπισις ψλυκείας τραγικότητος. Ἡ Κύπρος, ποὺ διὰ τὴν ἐθνικὴν µας τιμὴν καὶ ἀξιοποέ- ξει τὴν ᾿Αφϕροδίτην εἰς µίαν ἕορτὴν τῶν δικαίων πρέπει νὰ ᾱ- πειαν͵, τὴν ὁποίαν μὲ πράξεις των ἔχι- τοῦ ναλοκαιριοῦ .πάδε κχρόνον. Φά ποτελῇ τὰ κύρια γνωρί- ἀνεστάτωσεν τοὺς Διεδνεῖς ᾿Ὀργανισμοὺς ἐπὶ τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια. Καὶ αὐτὴ ἡ Κύπρος τὰ ἔκαμεν ὅἕλα αὐτὰ τὰ Όχυ- µαστά, διότι πὑλογήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀπέχτησεν Ἡγεσίαν. Ἡγεσίαν, ἡ ὁποία ἠδυνήθη νὰ συλλάόῃ τὸ ὑπέρθεον νόημα τῆς Κυπριακῆς Ἐπαναστάσεως. Ἡγεσίαν ἡ ὁποία ἀπεφόσισεν τὴν ᾿Επανάστασιν. Ἡγεσίαν ἡ ὁποία ὀργάνωσεν τὴν Ἐπα- ἰδοῦμεν πέσον ὁ Δαὸς ξεύρει νὰ τιμωρεῖ ἢ ὄχι, ὅσους, οὐδέποτε τὸν ἡἠνάπησαν. Ὄσους τὸν ἐνέπαιξαν. Τὸν ἐλοιδώρησαν. Τὸν ἐξηπάτησαν, στηριχθέντες εἰς τὸν ἰσχύν των πκρὰ τῷ αὐθέντῃ των, τπαὶ Δυνάστῃη τῶν λαϊκών μαζῶν. Φὰ τὰ Ἱἵ- δοῦμεν αὐτὰ ὅλα τὴν ἴδην Δεκεμθρίευ, ὁ- πότε καὶ πιστεύοµεν ὅτι ἡ καταδίκη τῶν σµατα τοῦ τύπου µας. Ὁ λαός μας ἀπέδειξεν : ἐμ-λ. πράκτως γενναιότητα καὶ εὐγένειαν, εἶναι καθῆκον καὶ τοῦ τύπου νὰ κρατῆται εἰς τὸ αὐτὸ ὑψηλὸν ἐπίπε- δον. λήδωσαν ναὶ ἐρρύπαναν! -- ἩΨόξετε-τὰ βυλάχιά των καὶ θὰ ἀνεύρητε ἐντὸς αὖ- τῶν τοὺς τιμητικοὺς τίτλους, ποὺ τοὺς ἀπένειμεν διὰ «τἀςπολλαπλᾶς ὑπηρεσίας τω νν ἡ ἀπερχομένη ἀποικιδκρατία. Ἐρευνήσατε εἰς τὰ ἐρ- µάριά των καὶ δὰ ἀνεύρητε τὰ «πα ρ ά- ση µορ ποὺ τοὺς ἐδωρήθησχν ἀνθ᾽ ὧν νάστασιν. Ἡγεσίαν ἡ ὁποία ἔχκαμεν | ἀναθῶν προσήνεγχαν (εἰς θάρος τίνων δμαρτωλῶν αὐτῶν πκρονολήρων, μὲ τὰς τὴν Ἐπανάστασιν. Ἡγεσίαν ἡ ὁποία ἔ-| ἄραγε:) εἰς τὴν γηραιὰν ᾿Αλέιῶώνα:: ---ἰ «φορητους παρεχθάσεις εἰς τὰ κείµενή Εὐχόμεθα ὅπως ἡ νέα ἔ- . πέρδησεν τὴν Ἐπανάστασιν. Λιό-] Καὶ τότε. θὰ ἰδῆτε καὶ θὰ χαταπλανῆτε |των δὰ εἶναι ὁριστικὰ συντοιπτικἠ. Ἡ φημερὶς « Ἐλεύθερος Λα- ὃς» ἐπιδείξῃ τοιαύτην ᾱ- φοσίώσιν πρὸς τὰ ἐθνικὰ καὶ λαικἀ. συμφέροντα καὶ ὅπως ἐπιτύχῃ πλήρως δὲ πλάξ ποὺ θὰ τεθῃ ἐπάνω ἀπὸ τὸν πτ- λιτικόν τὼν τάφον δὰ εἶναι ἀσήχωτες πλέον. Καὶ θὰ γίνουν ὁριστικῶς οἱ ἸΑ. ποσυνάνγωνγοι τοῦ κυπριακοῦ πο- , , ος. | οὍὍμππυ μὲ τὸ µένεθος τῆς χυνικότητός των, νὰ ἀποτολιοῦν νὰ αηχώνουν τὸ ἀνάστημά των γχαὶ νὰ ἀτενίζουν ἀνεουθριάστως τὸν ἐμπνευστὴν χαὶ δαμιΦυονόν. καὶ σι!λευ- . ἐπὶ τέλους, ἐξεδίωξεν τὸν Κατανκτη- τήν καὶ Δυνάστην τοῦ Δαοῦ µας ἁπὸ τὰ Ἱερὰ Χώματα τοῦ νηδιοῦ µας! Αὐτόί: ᾽Αλλ) αὐτὸ τὸ ἐπέτυχεν! Τὸ ἐπέτυχεν ἕ- ς ἃ, νκώ ὶ ὃν τῇε ΓΕ ας 'Ε- λιτικοῦ θίου : ᾿ κατὸν τοῖς ἑχατόν. Καὶ εἰμποροῦσεν να! τήν. καὶ θεμςελιωτὸν τῆς Μυπριακνῆς Ἔ | : Οἱ λαῤφιλεῖς ᾿Εθνικοὶ Ἠγέ ο ας -υ---- -. : 0 ανν εν : ον, Οἱ ς Εθνικοὶ ᾿Εγέται τοῦ ἈΚυπριακοῦ ΔΛαοῦ. Ο Εθνάρχης ΜΑΚΑΡΙΟΣ, μὴ τὸ ἐπιτύχη καθολικά. Ολοχληρωτική. λευθεοίας. Τὸν Ἔθν ἄρχην Νεοάο- | ΚΥΡ ή απ ΚΜΕ ὁ ὑποψήφιος τοῦ Λαοῦ διὰ τὴν Προεδρίαν τῆς Κυπριακῆς Ἀημονρατίας, καὶ ὃ θρυλικὸς εἷς τὸ Έἔργον της τοῦτο. Καὶ δὲν θὰ ἦτο καὶ τότε εἰς θάρος τῆς ον. Ἐν αιοῤαιοῥαώραοαε Αὐτοὶ οἱ νχυνικοί!. Αὺ- ' ᾿ ᾿Αρχηγὸς τῆς ΕΟΙζΑ, στρατηγὸς ΔΙΓΕΝΗ Σ, ὅστις καὶ κπαλεῖ τὸν Ἰυπριακόν λαόν: ἃ . . Ἐο ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΡΙΟΣ, ΜΒὰ σταθῇ οὐρπαβαστατης μα τοῦ Εθνάρχου ΜΑΚΑΡΙΟΥ. 0 ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦθΗ. ΡΛΌΙ0Ι ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣΝΥΠΡΟΥ ΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΛΗΞΕΙΣ ΛΠΌ ΧΘΕΣ ΒΡΛΝΥ, ϱΠΟΙ ΚΔΙ ΟΠΕΣ ΕΙΣ ΘΛΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΝΝΜΠΘΟΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΜΗΧΟΝΗΣ ΙΦΥ ΑΓΩΝΟΣ, ΠΙΑ ΤΗΝ ΛΝΛΙΕΙΞΙΝ ΤΟΥ ΜΗΛΚΑΡΙΟΥ ϱΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΝΙΜΟΚΡΑΤΙΗΣ Παλλαϊκαὶ συγκεντρώσεις εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῆς Κύπρου συνθέτουν τὴν εἰκόνα σχηματισμοῦ πραγματικοῦ «Παλλαϊκοῦ Μετώπου». ---Τὸ ΑΚΕΛ ἀρνεῖται πλειοφηφίαν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἡγεσίαν. ᾽Απορρίπτει τὸ προσωπεῖον μὲ τὰς ἐξοργιστικὰς ἀξιώσεις του ἀπὸ τὸν Μακάριον. 0ὐσιαστικῶς ἀξιοῖ νὰ γίνῃ ὁ ρυθµιστὴς τῆς Νέας Πρλιτείας -- Ὁ πῦθος ἐρρίφθπ] λογιχοῦ ἀγῶνος διὰ τὴν ἀνάδειξιν κοῦ Κυπριαχκοῦ λαοῦ, τοῦ ἘΕθνά Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας! Όλοι δρίαμόον τοῦ «Μετώπου τοῦ (λαοῦν καὶ τὴν άρχου Μακαρίου, “Όλοι εἰς τοὺς προμαχῶνας τοῦ ἑἐλ- τοῦ εἰδώλου τοῦ Ἕλληνι- ὡς πρώτου καὶ ὅλα διὰ τὸν ἐχλογικὴν κατα- συντριθὴν τοῦ Μετώπου τῶν ἐπαισχύντων ὑέριστῶν τοῦ ἀγόδ- νος τῆς ΕΟΚΑ γχαὶ τῆς Κυπριακῆς τιμῆς. Αὐτὸ τὸ σύνθηµα δονεῖ ἀπὸ τῆς ψὲς τὴν Κύπρον ὁλόκλη- ρον, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τῶν πόλεων, ὅπου παλµώδεις καὶ ἐνθουσιώδεις πολυπληθεῖς συ- σκέψεις ἐκπροσώπων το Εδ ΜΑ, τῆς ΠΕΚΚ, τῆς ΣΕΚ, παν- τοίων ᾿Οργανώσεων καὶ δω: µατείων ὥς καὶ προσωπικοτή- τών, διεκήρυξαν τὴν ἀμετάκλη- τον ἀπόφασιν των ν᾿ ἀναδεί- ξουν πανηγυρικῶς -- πρῶτον Πρόεδρον τῆς Κυπριακῆς Δη- µοκρατίας. ᾿διαιτέρως ἐπιθλη- τικὴ ὑπῆρξεν ἡ µεγάλη προε- Κλογικὴ συγκέντρωσις ἐκπρο- σώπων ᾿Οργανώσεων καὶ Σω- µατείων κι’ ἐπιφανῶν παραγόν- των τῆς πολιτικῆς, κοινωνικῆς καὶ πνευματικῆς ζωῆς τῆς Κυ- πριακῆς Πρωτεούσης, ἡ πραγ: ματοποιηθεῖσα ἐν τῷ οἰκήματι τοῦ Σωματείου τῆς «Ενώσεως Ἡέων- Τρὰστ» Λευκωσίας. Διὰ παλμωδῶν προσφωνήσεών οἱ λαϊκοὶ ἐκπρόσωποι καὶ ἄλλοι παράγοντες, κατὰ τὴν ἐν λό- γῳ συγκέντρωσιν, διεδήλωσαν τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ τῆς ὑπερηφάνου καὶ πα: τριωτικῆς Κυπριακῆς Πρωτευ- ούὖσης νὰ ὑπερψηφίσῃ τὸν Ἐ- θνάρχην Μακάριον ὡς πρῶτον Πρόεδρον τῆς: Κυπριακῆς Δη:: µοκρατίας καὶ νὰ μαυρίσῃ ᾱ- νηλεῶς τοὺς ἀποσυναγώγους ἀνθυποψηφίους του στυλοθάτας τῆς ξενικῆς κυριαρχίας ἐν Κύ- πρῳ. Εἰς τὴν Λεμεσὸν ὁ φανατι- σμὸς τοῦ Λαοῦ τῆς πόλεως καὶ τῶν χωώρίων, ἔφθασεν εἰς τὸ κατακόρυφον εὐθὺς ὣς ἐπλη- ροφορήθησαν τὰς ὑπερφιάλας ἀξιώσεις τῆς ἁμαρτωλῆς δυά- δος ΑΚΕΛ--Δ.Ε. (Δέρδη, Κλη: ρίδη). Παντοῖαι δὲ ἐκδηλώσεις ὡς ἐκεῖναι ποὺ ἔγιναν εἰς τὸ θέατρον Γιορδαμλῆ, κατὰ τὴν συγκέντρωσιν τῶν ἐκπροσώπων τῶν Οργανώσεων τῆς πόλεως, διαδηλοῦν τὴν ἀπόφασιν τῶν Λεμεσιανῶν νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ τὴν ὡς διὰ Δημοψηφίσματος ἀνάδειξιν τοῦ ᾿Εθνάρχου ὡς προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δη- µοκρατίας. λἱ ΥΠΕΡΦΙΛΛΟΙ ΚΞΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΚΕΛ Αἰφνιδίαν. τροπὴν πρὸς τὴν προεκλογικὴν ἐγρήγορσιν πα: ρέσχεν -ἡ γνωσθεῖσα. κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς χθὲς ἀπορριπτι- κἡ. ἀπάντησις τοῦ ΑΚΕΛ πρὸς τὰς προτάσεις τοῦ ᾿Εθνάρχου Μακαρίου. Αν καὶ δὲν ἐγνώ- σθη, µέχρι τῆς στιγμῆς κατὰ τὴν ὁποίαν σύρονται αἱ γραµ- μαὶ αὗται, τὸ κείµενον τῆς ἆ- πορριπτικῆς ἀπαντήσεως τοῦ ΑΚΕΛ ὡς πρὸς τὰς προτάσεις τοῦ ᾿Εθνάρχου, ὑπάρχουν θάσι- μοι πληροφορίαι ὅτι τὸ ΑΚΕΛ ἀπήντησεν ἐγγράφως, εἰς ὑπερ- φύαλον τόνον, καὶ προθαλὼν ἔτσι περισσότερον ὑπερφυά- λους καὶ ἀπαραδέκτους ἀξιώ- σεις. Ἐν γενικαῖς γραμμαῖς, κα: τὰ τὰς ἰδίας πληροφορίας, τὸ ΑΚΕΛ διετύπωσε τὴν προκλη: τικἠν ἀξίώσιν ὅπως μετὰ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως-- ἥτις θεωρεῖται Ὑνήσιον τέκνον του -- ἀποθῃ ὁ οὐσιαστικὸς ρυθµι- στὴς πάσης δραστηριότητος τῆς νέας Πολιτείας. Ὡς λέγε: ται τὸ ΑΚΕΛ ἔφθασε μέχρι τοῦ σηµείου ν᾿ ἀρνεῖται εἰς τὴν Ἔ- θνικὴν ἡγεσίαν πλειοψηφίαν καὶ εἰς αὐτὴν τὴν Βουλήν. δι εκδικοῦν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τῆς ἀρτιγεννήτου --ἢ μᾶλλον κοο- φορουμένης '- προστατευοµέ: γης του «Δημοκρατικῆς Ἑνώ- σεως: ἰσοτιμίαν. Κατὰ μίαν ἐκ- δοχἠν τὸ ΑΚΕΛ διαχωρίζει τὸν Κυπριακὸν Λαὸν εἰς τρία ἰσό- τιµα Τμήματα, τὸ τμῆµα τὸ ᾱ- κολουθοῦν τὸ ΕΔΜΑ, τὸ τμῆμα τὸ ἀκολουθοῦν τὴν «Δημ. Ἓ- νωση» καὶ τὸ τμῆμα τὸ ἆκο- λουθοῦν. τὸ ΑΚΕΛ, καὶ ἑπομέ- γως αἱ ἡγεσίαι τῶν τριῶν πολι- τικῶν αχηματισμῶν δέον νὰ ἔ- χουν ἐξ ἴσου θαρύνοντα λόγον ἐν κοινῇῃ συσκέψει, διὰ τὸ πρό- γραμµα :τῆς νέας Πολιτείας, τὴν ἐσωτερικὴν καὶ ἐξωτερικὴν πολιτικήν της, διὰ τὰ τῆς ἑκ- λογῆς Προέδρου καὶ Βουλῆς, εἰς τὴν ὁποίαν Βουλὴν οὐδὲν τῶν τριῶν τμημάτων -- κατὰ τὸ ΑΚΕΛ -- ἐνδείκνυται νὰ ἔ- χει πλειοψηφίαν ἔναντι τῶν δύο ἄλλων, ὁμοῦ λαμθανομένων, Οὐδὲν ἅμοιρον, λοιπόν, ὅτι αἱ προπετεῖς αὗται προτάσεις, αἱ τείνουσαι νὰ ἐξισώσουν τὸν ἐκπροσωποῦντα περὶ τὸ 15ο νε- οφανῆ πολιτικὀὸν σχηματισμὸν τῆς Δημ. 'Ενώσεως μὲ τὴν συν- τριπτικἠὴν Ἠπλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, τὴν συσπειρωμένην περὶ τὸν ᾿Εθνάρχην Μακάριον, προεκά- λεσε τὸ αἴσθημα ὅτι αἱ δια- πραγματεύσείς: δέον νὰ τερµα- τισθοῦν καὶ ἡ προεκλογικὴ ἐκ- στρατεία νὰ ἀρχίσῃ ἁἀμέσως. Πάντως ὁ ᾿Εθνάρχης Μακάρι- ος, ἐν τῇ ἐγνωσμένῃ σωφροσύ-! καλὴν πῇ καὶ μακροθυµίᾳ του, θεω- ρεῖται θέθαιον ὅτι θὰ ἀφήσῃ ἀνοικτὴν τὴν θύραν πρὸς συ- νεννόησιν δι ὅσους ἐπιδείξουν καλἠν θέλησιν καὶ ἀνανήψουν! Ο ΠΙΘΑΝΟΣ ΥΠ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΤΩΝ ΑΔΠΟΣΥΝΑΓΩΓΩΝ ὍὉ ὀποψήφιος τῶν. ἀποσυνα: γώγων, τῶν συνεργατῶν τοῦ ξένου κατακτητοῦ, τῶν ὑθρι οτῶν τοῦ ἐπικοῦ μεγαλείου τοῦ ἀγῶνος τῆς ΕΟΚΑ, τῶν κατ ἐξοχὴν ἀντιλαικῶν στοιχείων τῆς Ἠήσου, πρὀκειται νὰ χρι- σθῇ σήμερον εἰς σὐσκεψίν των ἐν Λευκώσία. ᾿Απεγνωσμέναι προσπάθειαι ἐγένετο γνωστὸν Φαομαχίδης, ἸἹντιάνυς, τῆς: -, «πολιτικῆς μεγάλους, πει ποὺ τόν..-: Πρόεδρο φυλάγαν η ΣΛΊΡΑ ΤΗΣ ΗΗΕΡΛΣ καὶ ὁ Αἰμιλιανίδης καὶ ἐν ἀγαστῇῃ συµπνοίᾳ καὶ ὃ Ὠύρων ὁ Παυλίδης, ἐμφαγίστηκαν στὸ «Ῥόγιαλ» μ ἕτερους δεκασκτὼ φανερῷ κ Ν΄ οἳ τοιοῦτοι συμπληρῶσαν τῶν μεγάλων τὸν ἐσμύ, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν Κύπρο-- ἄκου-- ἀπ᾿ τὸν φασισμό: “ϱ. Κληρίδης Πρόεδρός µας--εἶπαν-- την Κυριακή, καὶ στὺ ἄκουσμα χαγχάσαν καὶ οἵ... γιὰ νὰ σύρῃ στὴν οὖρά του τώρα τήν... ἐν κουπτῷ. Ἐπικουρικοί, . μὲ τὰ Στὲν ἀπ᾿ τὴν ΕΟΝ τριζοχολόκα. ΚΩΝΩΥΝ ΕΤΕ ΕΕΕΤΕΗ ΗΗ ΤΕ ΣΗ ΕΤΗ ΕΕΕΗ ΕΤΕ ΕΕ ΕΠΕ ΕΕΕ ΕΠΕΤΡΕΠΕ! ὅτι ὅτι καπτεβὰλλονια µέχρι ψὲς, ὅπως πεισθῇ καὶ θέσῃ ἄάνθυπο- ψηφιότητα πρὸς τὸν ᾿Εθνάρχήν ὁ κ. [. Κληρίδης. Ὡς γνωστὸν ὁ ηραιός δικηγόρος: δεκάκις ἐδήλωσεν κατὰ τὸ τελευταῖον δεκαήµερον ὅτι θ) ἀπόσχῃ ἕ- σαεὶ τῶν ἐκλογῶν καὶ τῆς πο λιτικῆς, κ᾿ ἐπίσης δεκάκις ἀν- τεδήλωσε--κατὰ τὸ ἴδιον χρονι- κὸν διάστηµα-- ὅτι πιθανὸν νὰ ὑποκύψῃ εἰς: τὸν πειρασμὸν τοῦ....«Τράθα µε τσι ἄς κλαίω». Περὶ τὴν µεσημθρία. τῆς χθές, ἐρωτηθεὶς ὑπὸ μέλους τοῦ οἰκογενειακοῦ του Ἱερι- θάλλοντος, σχετικῶς, εἶπεν ὅτι δὲν ἀπεφάσισεν ἀκόμη, ἐνῷ ὀλίγον ἀργότερον ἀπαντῶν εἰς τηλεφωνικὴν κλῆσιν φίλου του εἶπεν ὅτι θ) ἀποφασίσῃ τὴν τε- λευταίαν στιγμήν. Τὸν κ. Πληρίδην ἐπεσκέφθη τὴν πρωῖαν τῆς χθὲς ἀντιπρο- σωπεία τοῦ ΑΚΕΛ, μετά τὴν ἐπίδοσιν πρὸς τὸν Μακαριώτα- τον τῆς ἀπορριπτικῆς ἁπαντή- σεως τοῦ ἐν λόγῳ Κόμματος. Θεωρεῖται βέδαιον ὅτι ἡ ἀντι προσωπεία τοῦ ΑΚΕΛ ἐπληρο: αδρησε τὸν κ. Κληρίδην ὅτι ἁ- πέρριψε τελικῶς τὰς προτάσεις τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καὶ ὅτι τὸ Κόμμα ἤτο ἔτοιμον ὅπως ὑπο: στηρίξῃ τὴν ὑποψηφιότητά του. Ἡ προσφορὰ ὑποστηρίξεως ὕποψης ἐκ µέρους τοῦ ΑΚΕΛ --- ἥτις προ: φανῶς ἐγένετο πολλάκις προσ-: φάτως- «κρίνεται ὅτι θὰ πείσῃ- τὸν κ. Κληρίδην ὅπως ἐκθέσῃ ὑποψηφιότητα. Π ΛΙΝΗ ΠΛΙΘΡΟ} ΜΙΟΠΗΜΠΗ 109) ΝΡΡΙΚΟ) Ἐν τῷ μεταξὸ θεωρεῖται δέ: 6αιον ὅτι ἡ ἁγνὴ Κυπριακὴ Ὕπαιθρος δὲν πρὀκειται τὰ δώσῃ οὔτε μίαν ψῆφον-- περισ- σοτέραν τῶν ἀριστερῶν--εἰς τὸ Δερθο-- Κληριδικὸν συνοθύλευ- μα. ᾿Εξ ἄλλου ὑπάρχει µεγάλη πιθανότης πολλαὶ ψῆφοι ἆἀοι- στερῶν νὰ ριφθοῦν ὑπὲρ τοῦ Ἐθνάρχου Μακαρίου ἀντὶ τοῦ νεοπαγοῦς Κόμματος τοῦ στυ- λοθάτου τῆς [Παλμεροκρατίας. Χαρακτηριστικὸν παράδειγµα ἀποτελεῖ προεκλογικὴ ἐξόρμη- σις τοῦ κ. Αχιλλέα Αἰμιλιανί- δη εἰς Κυθραίαν. ἀποπεμφθέν- τος ὑπὸ τῶν χωρικῶν μὲ τὴν δήλωσιν: Πήγαινε πίσω. Δεν χρειαζόµεθα τὴν διαφώὠτισίν σου. Γνωρίζοµεν καλῶς τὶ ἐστὶ Δέρόης καὶ Σία. Γενικώτερον δὲ καθ ὅλην τὴν Κυπριακὴν ὕπαιθρον ἐπι- κρατεῖ ἐνθουσιασμὸς ἄδολος ὑπὲρ τοῦ ᾿Εθνάρχου Μακαρίου καὶ τῆς ὑποψηφιότητός . του. Αἱ δὲ ἀξιώσεις τοῦ ΑΚ ΕΛ, ὑπερφίαλοι καὶ ἐξωφρενι- καὶ µόνον θυμηδίαν προκάλε- σαν εἰς τὸν Λαὸν τῆς Κυπρια- κῆς ὑπαίθρου ὁ ὁποῖος καὶ εἰς τὰς συζητήσεις του φθάνει µέ- χρι τοῦ σηµείου νἁ δυσανασχε- τεῖ διὰ τὴν ἐπιδεικνυομένην ὁ- πὸ τοῦ Μακαρίου ἠπιότητα. Αϊ χθεσινοέραδυναὶ δηλώσεις τοῦ ᾽Αρχιεπι- σχόπου πρὸς τὸν Κυπρι- ΕΕ ΕΕ ΣΗΗΗΗΗΕΗΥΜΗΗἲ αχὸν ἸΤύπον εἰς την 6ην σελίδα. ΕΕ ΠΕ ΣΕ ΤΗΕ ΕΣΗΕΑ ΗΕ μπιν 3Αχ. καὶ νἄτανε καὶ τώρα τούτη τὴ στιγμὴ ὃ Πέτρος ἀνεθασμένος | σ᾿ ἐκείνη τὴν ψηλὴ ϱαχούλα καὶ νὰ τραγουδᾷ!... ᾿Αχ καὶ νᾶθλεπε καὶ πάλι πάνω ἀπ τὸ ραχοθοῦνι τὸν ἥλιο χαθὼς θουτάει ὁλοχόκχινος στὴ δύοι του καὶ σκορπάει σπάταλα τοὺς µενεξέδες καὶ τὰ χουσάγθεµά του! Νάθλεπε πάλι τὸν «κουρντό» του, τὸ τετράχρονο χοιάρι μὲ τὴν θα- θειά του κουδούνα, ποὺ ἔδινε κάδε σούρωυπο τὸ σύνθημα γιὰ τὴν 6ρα- δινἠ συναυλία τῆς στάνης... ’ Τὰ µάτια τοῦ, Πέτρου ἔχουν στηλωθῆ ἀσάλεντα στὸ ταθάνι τοῦ ὑπόγειου ποὺ εἶναι τὸ σπίτι του. Τρεῖς μέρες τώρα τὸν τρώει ὃ πυρετός! Τοῦ ἄναψε τὰ μάγουλα, τοῦ στέγνωσε τὸ λαιμὸ καὶ τοῦ ξέσχισε τὰ στήθεια: Μαύρη Ξενητειά! θρίσνεται κανείς, μὰ κανείς, ποὺ νὰ 6οέ- Έη μὲ λίγο νερὸ τὸ μέτωπό σου ποὺ --------- καίει! ΚΑΔΎΥΎΠΜΟΙ «Ζοῦνε πιὸ ὕμορφα οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ, μα ς απ” λ . νά - . ΣΤΑ ΞΕΝΔ ὃ λόγος, καὶ τὶ ὅμορφα ϱοῦχα και Ύρα- θάτες ποὺ Δὰ θάξετι!». εὖοῦνε πιὺ ὄμορφα οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ, τοὺς εἶχε πῆ ὁ Τάκῆς: Δὺν δουλεύουν, τρῶνε καὶ τοῦ πουλιοῦ τὺ γάλα, ποὺ λέει ὃ λόγος, καὶ τὶ ᾱ- φάνταξε πανώρηα ἡ «πολιτεία» μὲ τὶς διηγήσεις τοῦ Τάκη Τὰ ἠλεκτρικὰ «ποὺ κάνουν τὴ νύχτα πέραν, τ αὐτοκίνητα, τὰ σπίτια μὲ τὰ ἔξη πατώματα (ἀκοῦς καλέ µου Έξη πατώματα!) ποὺ ἔχουν σχάλες ποὺ «περπατοῦν» καὶ σ᾿ ἀνεθάξουν ὡς τὰ πάνω... Νὰ σὲ ζώνουν τέσσερις τοῖχοι, νὰ σοῦ κλείνῃ τὸν οὐρανὺ ἕνα 6ρώ- ΜΙΚΡΙ ΛΙΗΗΜΙΙ µιχο καὶ καπνισιένο ταθάνι καὶ νὰ μη τοὺς εἶχε πῆ ὁ Τάκης! Δὲν δουλεύουν, τρῶνε καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα, ποὺ λέει µορφα ροῦχά καὶ γραθάτες ποὺ θὰ θάδετεί». Τὶ ὄμορφα λόγια! Μέσα στὸ μυαλὸ τοῦ Πέτρου καὶ τῶν φίλων του Κι οὔτε τὰ δάκρυα τῆς μάνας τους καὶ τοῦ πατέρα τους ἔφτασαν νὰ τοὺς κρατήσουν ἐκεῖ ποὺ ἔξησαν καὶ πέθαναν, ἤσυχοι κι εὐτυχισμέγοι ΒΔΕΥΦΘΕΡ ΛΕΜΕΣΟΣ ΣΩ Λεμεσό, πῶς νοσταλγῶ τ᾽ ᾿Απριλομάη τά δειλινώ, Κάτω ἀπ᾿ τὸν πιὸ γλαυκὸ οὐρανὸ τῶν ΄Αττικῶν Φαλή- ίρων, Ὅταν μιὰ ὀδύνη τὴν ψυχἠ σὰν ἐρινύα τυραννᾶ Καὶ μοῦ µατώνει τὰ φτερὰ τῶν μυστικῶν µου ὀνείρων. Τὶς σµαραγδένιες σου ἀμμο-διὲς ποὺ ὡσὰν χαμόγελα (θεῶν Τὴν κουρασμένη µου καρδιὰ φαιδρύνουν κ᾿ ἱλαρώνου», Τοὺς ἤχους κατανυκτικῶν εὐλαθικῶν ἑσπερινῶν, Τὶς συνοικίες ποὺ παληὲς καµάρες στεφανώνουν. Τὸ κάστρο σου ποὺ ἱπποτικὲς μορφὲς τὶς πένθ,µες νυχτιὲς Γιοµίζει καὶ τὶς ξωτικὲς ἀρχίζουν λιτανεῖες. Τὸ σπίτι µου τὸ πατρικὸ µε τὶς πλακόστρωτες αὐλές καὶ τῶν λευκῶν μπουγαρινιῶν τὶς πράες εὐωδίες. Τὸ κάθε τί, κάποια γωνιὰ δροµάκου, σπίτια παλαιϊκά, Δενδροστοιχίες, δειλινὰ ἱλαρὰ τριανταφυλλένια, Ὅντι μὲ ὀνειρολίκνισε στὰ χρόνια µου τὰ παιδικἁ -“Τῆς νοσταλγίας ἀντίδομα στὴν κάθε µάταιην ἔγνοια. χν ὃ παπποῦς των κι ὁ προπαπποῦς των. Ὦ Πέτρος χι) ἣ παρέα του ἔμειναν θέθαια μ' ἀνοιχτὺ στόμα µπρο- στὰ στὰ «μεγαλεῖα» τῆς πολιτείας.. Ὅλα καλὰ χι) ὡραῖα! Μὰ οἱ ἄνθρωποι Πάᾶ: πώ! Ποτέ τους δὲν ἄκουσαν μιὰ καλημέρα: Όλοι τους τρέχουν ἀδιά- φοροι καὶ ψυχροὶ σὰν κουρδισµένες κοῦκλες, σὰν μηχανὲς ποὺ δουλεύ- ουν χι ἀγχομαχοῦν γιὰ τὺν ἀγῶνα τῆς ξωῆς. Ν᾿ ἀγοράζουν, ποὺ λέει ὁ λόγος, ΤΓιὰ φαντάσου νὰ πουλιέται τὸ νερό: Ὅ Πέτρος χι’ ἡ παρέα του ἀρχίζουν νὰ καταλαμθαίνουν σιγὰ---σι- γά: νερά, Πληρώνουν γιὰ νὰ κοιμοῦνται σ ἕνα ὑπόγειο γεμᾶτο μοῦχλες καὶ ΤΙοῦ εἶναι τὰ μέγαρα μὲ τὰ ἔξη τους πατώματα ποὺ κεντοῦνε τὸν οὐρανό 9 ο ος ν ------ ͵ : ο Κι’ ἔτρωγαν ἕνα κομμάτι ψωμὶ μ᾿ ἐληὶς καὶ ντομάτες ἢ ἀποφάγια ποὺ τοὺς ἔδιδε τ᾽ «ἀφεντικό» σ᾿ ἕνα Ἐενοδοχεῖο, ὕπου ἔπιασαν δουλειὰ στὸ μαγειρεῖο. ΙΤάει καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα τὸ λοιπόν: Ἠλιο ὡς τὰ µεσάνυκτα, Χριστέ µου: “Ὁ Πέτρος µετάνοιωσε χι ὕλας ποὺ ἦρθε ἐδῶ.. Μὰ τὶ νὰ κάνῃ Ὁ Τάκης τοῦ λέει πὼς ἔτσι θὰ κάνῃ λεφτά, δὰ γίνῃ ἀφεντικό, μὲ καδένες καὶ ρολόγια. Καὶ χάνει κουράγιο. Χάνει τὰ ρόδα ἀπὺ τὰ μάγουλα καὶ τὴν κυ- παρισσένια τὴν κορµοστασιά. Χάνει καὶ τ᾽ ἀετίσιο θλέμμα ὥς που νάτην καὶ ἡ ἀρθώστεια.. γάτος κι’ ὃ πυρετός! Μέσα στὸ παραλήρημά του ὁ Πέτρος, μὲ τὰ μάτια του παρφωμένα στὸ ταθάνι, γυρνάει μὲ τὰ φτερὰ τῆς φαντασίας στὺ χωριό του... Ίνα χαμόγελο πικρὺ πλανιέται πάνω στὰ χείλη του. Θυμᾶται τὴν πηγἡ μὲ τὸ κρουστάλλινο νερό, θουτάει µέσα τὺ σγου- ϱὁ του χεφάλι, ϱουφᾶ καὶ δυὸ τρεῖς φοῦχτες... Ὁ ἀέρας τοῦ δροσίζει τὸ μέτωπο καὶ τοῦ φουσκώνει τὰ ρουδούνια, Ἑαπλώνεται στὸ ἕνα του πλευρὺ του τὸν «Μαῦρο», ποὺ τοῦ γλύφει τὰ χέρια. . Ὁ εκουρνὸς» ταυ δοσκάει ἀκόμη.. δὲ λίγο 8 ἀκουστῃ τὺ κουδοῦνι του, ποὺ δὰ µαζέψῃ τὸ κοπάδι γιὰ τὴ στάνη: -- Γκλάν, γκλούν!... Κι’ ὁ Πέτρος θὰ σηχκωθῇ τότε, ὃὰ πάρῃ παραµάσναλα τὴ γκλίστριι του καὶ θὰ χουγιάξῃ στη συντρόφισσά του στὺ πλαϊνὺ ραχοθοῦνι: --- Α:ρε-τοῦ-σααα! Δάκρυα σταλάξουν ἀπ᾿ τὰ μάτια τοῦ Πέτρου καὶ τὰ χείλη του ψι- δνυρίζουν ἀργὰ κι ἀδύναμα μέσ) στὸν πυρετό του: ν 7 τὸ γερὀ: Καὶ δυυλεύουν ἀπὺ τὺν Π πάνω στὺ Ὑγράσίδι. χει παρέα ΕΥΘΥΜΟΣ ΚΟΣΜΟΣ! ΕΧΕΟΟΣΝΑ ΛΑΒΑΙΝΩ : Μά τους ὅλοι στὴ θέσι τους. Ὁ σχολάρχης, ὁ εἰρηνοδίκης, οἱ τρεῖς γιατροί, ὁ Γερασιμά- κης ὁ δικολάθος, ὁ Γιαννάκης ὁ «Χασομέρης», ποὺ περιμένει Χρόνια τὴν κληρονομιά, ὁ τη- εγραφητής, οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ ᾽Αμερικάνοι καὶ δυὸ - τρεῖς κτηµατίες Χχωρὶς κτήματα... Στὸ δάθος, στὸ τεζάκι, ὁ σιὸρ Πάνος ὁ καφετζῆς, παχὺς - πα- χὺς καὶ ἀρχοντικὸς σὰν τὴν ἀρχοντική : του πελατεία. Καμένα παληά δρόνια!... Πῶς σᾶς θυμοῦμαι! παρα- λία, τὰ Πλατάνια, τὸ καφενεῖο. Ὅλοι παρόντες! Μά τους ἐκεῖι Ὃ Χασομέρης μιλᾶ μὲ τὸ σχο- λάρχη. Μιλοῦν ἀργά - ἀργά, σοδαρὰ καὶ ἐπίσημα γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ γιὰ τὶς ζωοκλοπὲς τῆς ἑθδομάδος, ἐνῶ ἕνα μικρὸ ἀκροατήριο ἀπὸ ψα- ράδες ἀκούει μὲ εὐλάδεια καὶ μὲ προσοχή. Πλάϊ ὁ τηλεγραφητὴς παίζει ξερὴ μὲ τὸ δυτόρο τὸν Σπυρά- κη, ποὺ εἶναι σπουδαῖος για τρός, μὰ δὲν γιατρεύει, γιατὶ τοὺς ἀρρώστους τοὺς ἔχει πά: ρει ὅλους ὁ γιατρὸς ὁ Νικολά κης ποὺ τοὺς κουράρει τζάϊιπα σὰν πολιτευόµενος ποὺ εἶντ' γιατρὸς χειμωνιάτικος γιατὶ τὸ καλοκαῖρι λείπει στὸν Καστὸν καὶ στὸν Κάλαμο, στὰ δύο µ.- κρὰ νησιὰ τῶν ᾿Ἐχινάδων, π.ὸ ἀποτελοῦνε τὸ ἐπιστημονικό του τσιφλίκι. Φεουδάρχη τοῦ Καστοῦ κάὶ τοῦ Καλάμου, τὸν εἶχε ὠνομά- σει κάποιος, γιατὶ πραγματικὰ ἐκεῖ ἤτανε τὸ ἐπιστημονικό του φέουδο. Τὸ εἶχε μονοπώλιο. Κό- θε καλοκαῖρι πήγαινε στὸν Κά: λαμο, ὅπου τὸν ἑπερίμενε ἡ ἑ- σοδεία τῶν ἀρρώστων τῆς χρο- νιᾶς. ...Μά θὰ ρωτήσετε Οἱ Καλαμισκάνοι δὲν ἀρρωστοῦσαν πρὶν τὸ καλοκαῖρι Πῶς! Παὶ θέδαια ἀρρωστοῦσαν ἀλλὰ πε- ρίµεναν τὸν σιὸρ Πάνο-- Πάνο τὸν ἔλεγαν αὐτοὶ-- γιὰ νὰ για- τρευτοῦνε. ᾽Αλλοιώτικα δὲν ν'- νόταν, γιατὶ ἄλλος γιατρὸς δὲν ὑπῆρχε. Στν Κάλαμο καὶ στὸν Καστὸ εἴτε Γενάρη ἀρρωστοῦσε κανεὶς εἴτε Φλεθάρη, εἴτε Μάρ: τη ἔπρεπε νἁ πριµένῃ τὸ Μάη γιὰ νἁ γιατρευτῇ. Τότε πήγαινε ὁ Παναγάκης. Ἔτσι φυσικά οἱ ἀρρώστειες ἐμαζεύονταν, ἀρρ ὅ- στειες τοῦ Γενάρη, τοῦ Φλεότ. Ἠ, τοῦ Μάρτη καὶ τοῦ ᾿Απρί- η κι ὁ Παναγάκης εἶχε δου- λειὰ γιὰ ὅλο τὸ καλοκαῖρι ἕως τὸν Ἰχτώθρη. Τὸ χειμῶνα ὅμως καὶ τὴν ἄνοιξη εἶχε καθησιο. Τὸ χειμῶνα ὅμως εἶναι ταχτι- κός. Ταχτικοὶ εἶναι ὅλοι οἱ ἅλ- λοι. Δὲν λείπει κανένας. Πρέπει κανενὸς νὰ τοῦ συμθῇ µεγάλο κακὸ γιὰ νὰ λείψῃ. Όταν δα: ρέση ' ὥρα- γιατὶ πᾶνε ὅλοι ἐ- κεῖ μὲ τὴν ὥρα τους--τὸ καφε- νεῖο εἶναι γεμᾶτο κι ἡ ξερὴ στὴ δόξα της. Τώρα θέἐδαια θὰ Φαντάζεσθε ὅτι ἀπ᾿ αὐτὴν τὴν ἱστορία θὰ εἶναι εὐχαριστημένος ὁ Χονδροπᾶνος, ὁ ἀρχοντικὸς καφετζῆς. Ε, λοιπόν ὄχι! Δὲν εἶναι. Γιατὶ απορεῖ τὸ καφενεῖο νὰ εἶναι γεμᾶτο ὅλα τά θρ]ς δυα. ἀλλά οἱ πελάται συνηθί ζουν νὰ παίρνουν τὸν καφὲ στὸ σπίτι τους. Καὶ τότε θὰ ρωτή- σετε τότε τὶ παίζουν στὴν ξερὴ καὶ στὰ ἄλλα παιγνίδια: οτά: Οχι δὲν παίζουν λεφτά. Παίζουν καφέδες καὶ λουκού- - ξ- µια, ἀλλά οὔτε καφέδες πίνουν, οὔτε λουκούμια, τρῶνε,. ᾽Απλού. στατα ὁ κερδισµένος «ἔχει νὰ λαθαίνῃ». Δὲν πίνει τὸν καφε ποὺ κέρδισε ἀλλὰ τὸν ἀφίνει ὣὥς....παρακαταθήκην εἲς τὸν καφετζῆ, .γιὰ νὰ τὸν πιῇ ὅποτε θέλει αυτὺς ἤ μᾶλλον γιὰ νὰ τὸν ξαναπαίξῃ.... Εδῶ πρέπει νὰ προσθέσουµε ὅτι καὶ στὴν πρέφα ἀκόμη παίζουνε καφερ:ς καὶ λουκούμια. ᾿Ιδοὺ περιπου πῶς ἐκτυλίσσεται ἡ σχετικη σκηνή, -“Μπαστοῦνι ! -“Καρρό! : ο-Τὴν κούπα, μωρὲ τὶ τὴ φυ- λᾶς τὴν κούπα -Ἐχάσατει : --Ἑ, καλα χάσαμε, τὸ 6λέ- πουμει Ενταῦθα καλεῖται ὁ σιὸρ Πά- νος, ὁ ὁποῖος πλησιάζει δαρὺς καὶ μελαγχολικὸς, γιατὶ γνω- βίζει ἐκ τῶν προτέρων τὸ φινά- ε. ο Σιὸρ Πάνο, λέει ὁ κερδι- σµένος, κάθε κερδισµένος. Κερ- δισα ἕνα καφέ. Έχω νὰ λαθαίι- νω. --Κι ἐγὼ ἕνα λουκούμι. Θυ- µήσου, ἔχω νὰ λαθαίνω ἕνα λου- κούμι., Ὁ Πάνος 'ιορφάζει, στραθο- κυττάζει, µουρμουρίζει καὶ φεύ- γει. Καὶ τὸ παιχνίδι συνεχιιε- ται... «λμ- -οΣιὸρ Πάνο -Παρών |! -Τόν καφὲ ποὺ ἔχω νὰ λα- θαΐνω ἀπὸ τὸν Καπετὰ Δημή- τρη θὰ τὸν πιῇ ὁ σιὀρ Πίπης. τ-Ὡραῖα, λέει ὁ σιὸρ Πάνος Πάω νὰ τὸν Φφτιάσοω. Ὁ σιὸο Πίπης ὅμως δὲν εἶχε διάθεσι γιἁ καφέ. -Πιὲς κονιἀκ, προτείνει ὁ σιὸρ Πάνος, ποὺ θλέπει τὸν κα- φὲ νὰ «διολισθαίνῃ». --Δὲν πειράζει, ἀπαντᾶ ὁ σιὸρ Πίπης. Αϕφησε. Ἔχω νὰ λαθαί- νώὠ. Καὶ ὁ καφὲς ἀναθάλλεται γιὰἀ τὴν ἄλλη µέρα Ἐκεῖνες τὶς µέρες μόλις εἶχε γυρίσει κι ὁ Παναγάκης ἀπὸ τὸν Κάλαμο. Ητανε ἡ πρώτη θραδυἀ ποὺ πήγαινε στὸ καφε- γεῖο. Ὑποδοχή, χαιρετισμοὶ καὶ ἔπειτα, ξερή... «Ξερὴ δυὸ Όρες μὲ πεῖσμα. Στὸ τέλος χάνει ὁ Παναγάκης. Φωνάζει τότε τοῦ σιὸρ Πάνο ποὺ τριγύριζε μ’ ἕνα δίσκο μὲ νερά. --Σιὸρ Πάνο, ἔχασα. --Μάλιστα. --Ἑ, λοιπὸν τὸν καφὲ ποὺ ἔ- χω νὰ λαθαίνω ἁἀπὸ... .πρὶν φύγω γιὰ τὸν Κάλαμο, θά τὸν. πιῃ ὁ.... Δὲν πρόφτασε νὰ τελειώσῃ τὸ ὄνομα καὶ µέγας πάταγος ἀκού- στηκε. Κατακόκκινος, ἔξαλλος ὁ Πάνος εἶχε πετάξει τὸ δίσκο στὴ µέση τοῦ μαγαζιοῦ κι’ ἐτρα- θοῦσε μπουρουνιασµένος πρὸς τὸ τεζάκι. ---Α, δὲν τρώγεστε πειά!ἰ Δὲν εἶναι δουλειά ἐτοτη! Δὲν ἔχω καφενεῖοσ Τὸ κλείνω! Φευγᾶτε! Εἴχε κοκκινίσει σάν ἁστακὸς καὶ νόµιζες πὼς θὰ τοὔρθει συµφόρησι. Εἴδανε καὶ πάθανε ὅσο νὰ τὸν ἡσυχάσουν. Τέλος ἡ- σύχασε μὰ προτήτερα καθάρισε τὰ πράγματα. Τὸ «ἔχω νὰ λα- θαίΐνω» δὲν θὰ εἶχε πειὰ πέρασι. Τὸ πολὺ θὰ ἴσχυε γιὰ τὴν ἄλλη µέρα. ΘΕΜΟΣ ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΣ Μὰ πιότερο μιὰ εἰκόνα σ' ὍὉ μιναρὲς παληοῦ τζαµι Μιὰ θάλασσα ἀφροστέφα Μοὺ ἐμοιρολόγησε νεκρὴ 23)11)36. ΠΥΘΑ ου δέσµιους κρατᾶ τοὺς λο- (Ὑισμούς: οῦ, δυὸ φοίνικες καὶ πέρα, νη ποὺ μὲ πικροὺς ὁλολυγ- (μοὺς μ.ὰ νεανικἡ χιµαίρα. ΓΟΡΑΣ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΒΕΛΤΡΟ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΚΑΛΕΣ: ΤΕΧΝΕΣ σππτσηπνας εκ λνεσσν ὍὉ ἐκλεκτὸς θίασος τοῦ Μά- νου Κατράκη ἔχοντας συµπλη- ρώσει τὸν κύκλο τῶν παραστά- σεών του στὴ Λευκωσία, δίνει τώρα καὶ μερικὲς µέρες παρα- στάσεις στὴν πόλη µας. Στὸ ρεπερτόριο τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαῖ- 'Η Ερήνη Παπᾶ Θεάτρου περιλαμθάνονται τρία Ἑλληνικὰ ἔργα, ἕνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι γραμμένο (Αὐλὴ τῶν θαυμάτων) ἀπὸ τὸν νέο θεατρικὸ συγγραφέα ᾽ά- κὠθο Καμπανέλη, ποὺ θεωρεῖ- ται σὰν μιὰ ἀπὸ τὶς «ἐλπίδες» τοῦ νεοελληνικοῦ θεάτρου. Πρό- κειται ἕνα ἔργο, ὅπου τὸ δρα- ματικὸ στοιχεῖο, συνταιριασµέ- νο μὲ μιὰ καφτερὴ εἰρωνία, δί- νει ἕνα πολὺ δυνατὸ σύνολο. -“Ἡ νέα ἠθοποιὸς Γιούλα Σκανδάλη, ποὺ ἀπὸ. μῆνες τώ- θρίσκεται στὸ νησί µας µα- σὲ μὲ τὸν ἀρραθωνιαστικό της Κώστα Τύμθιο, μετὰ τὶς ἐπιτυ- χεῖς: ασίστ της στὸ «Κυπρι- ακὸ ατρο», ἔκανε τὸ ντεµ- ποῦτο της καὶ στὸ ραδιόφωνο, πρωταγωνιστώντας στὴν «Αν'- έζα» τοῦ Γρηγορίου Ξενοπού- λου, ποὺ σκηνοθέτησε ὁ Χαρί λαος Παπαδόπουλος. Τὸ ζεῦγος Τύµδιου Σκανδάλη ἁἀποτελοῦν τώρα µόνιµα στελέχη τῶν «'.ἶ- νωμένων Καλλιτεχνῶν»... --Οἵ ὁποῖοι ἀρχίζουν τὴν προ- σεχῆ Κυριακἡ τῆς παραστάσεις τους στὴ Λευκωσία στὴν εὑρύ- χωρη αἴθουσα τῆς «Αλάμ- πρας», καταλλήλως διασκευα- σµένη, μὲ τὴν ἁμερικανικὴ κο- μεντὶ «Χρυσῆ µου Ρούθ». Βα- Ἡ Γιούλα Σκανδάλη σικἁ στελέχη τῶν «ἩΠνωμένων Καλλιτεχνῶν» πλὴν τῶν Τύμόι- ου καὶ Σκανδάλη, εἶναι ὁ Βλα- δίµηρος Καυκαρίδης, καλλιτε- χνικὸς διευθυντής, ἡ ἐνζενὺ Δή- µητρα Καυκαρίδη, ὁ Τάκης Φραγκοφῖνος καὶ ἡ γυναίκα του Γιαννούλα, ὁ Πικίας Μικολαϊ- δης, ὁ Χάννας, ὁ Ν. Ἐφραίμ, ὁ Σταύρου κ.ἄ. -“Τὴν περασμένη θδοµάδα ἕ- γινε στὸ κυπριακὸ μουσεῖο προ- καταρκτικὴ ἐπίδειξη τῶν ἔργων ποὺ ἐκθέτει ἐκεῖ ὁ γνώστότα- τος Κύπριος ζωγράφος Γ. Πολ. Γεωργίου. Στὴ συγκέντρώση παρέστησαν πολλοὶ Φφιλότεχνοι καὶ ἐπίσημοι. Όπως εἶναι γνω- στὸ ὁ Γεωργίου θάναι ὁ πρῶ- τος Κύπριος ζωγράφος ποὺ θὰ ἐκθέση ἔργα του στὴν ᾿Αθήνα μετὰ τὴν ἀνεξαρτησία, -“Ἡ δηµοφιλἠς καρατερίστα τοῦ ἑλληνικοῦ θεάτρου καὶ κι- νηµατογράφου Γεωργία Βασι- λειάδου πρόκειται ἑἐντὸς τοῦ Δεκεμθρίου ἢ τοῦ ᾿Ιανουαρίου νὰ ἔλθη στὴν Κύπρο ὅπου θὰ µείνη γιὰ κανένα μῆνα γιὰ σκο- ποὺς ἀναπαύσεως. Ηδη ἡ Βα- ΥΠΟ ΄ΑΛΙΗ ΜΑΡΙΝΟΥ σιλειάδου ἀπεχώρησε ἀπὸ τὸ «᾿Ακροπόλ». -“Τὸ κινηματογραφικὸ φὶλω «Τὰ κανόνια τοῦ Βαθαρόνε» ποὺ ὅπως εἶχε δημοσιευτῃ ἑ- πρόκειτο νἁ γυβριστῃ στὴν Κ”- προ, θὰ γυριστῆ στὴ Ῥόρο. Ἡ ἀπόφαση εἶναι τελεσίδικη. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ μάλιστα, ὁ ὑπουρ- γὸς προεδρίας τῆς κυθερνήσε- ως κ. Τσάτσος συνεκάλεσε στἠν ᾿Αθήνα δημοσιογραφικἡ διάσκε- ψη, κατὰ τὴν ὁποία ἐξήγγειλε τὶς προθέσεις τῆς ἑλληνικῆς κυ- θερνήσεως νὰ παράσχη κάθε εἴδους διευκόλυνσ πρὸς τοὺς ξένους παραγωγοὺς ποὺ γυρί- ζουν ἢ θὰ γυρίσουν ταινίες στὴν Ἑλλάδα. -- Απὸ ἀρκετῶν τώρα ἐἑ6δο- µάδων λειτουργεῖ στὴν Λευκω- σία «Κινηματογραφικὸς Σύνδε σµος». Σ κοπὸς τοῦ συνδέσμου εἶναι ἡ δηµιουργία εὐνοϊκοτέ- ρου κλίματος γιὰ τὴν ἀνάπτυ- ξη τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ κο'- νοῦ πρὸς τὸν κινηματογράφο ὡς πρὸς τέχνη. Πρόεδρος τοῦ συνδέσμου ποὺ ἀριθμεῖ ἀρκετὰ µέλη εἶναι ὁ κ. Μιχαλάκης Κο: λοκασίδης καὶ γραμματεὺς ὁ κ. Παῦλος ᾿Αστραϊος. Οἱ ἐνδια- φερόμενοι γιὰ νὰ, γίνουν µέλη τοῦ συνδέσμου δὲν ἔχουν παρὰ νὰ τηλεφωνήσουν στὸν κ. ᾽Α- ἵὉ Μάνος Κατράκης . στραῖο (τηλ. 5631) ἢ ν᾿ ἀποτι- θοῦν στὸν κ. Κολοκασίδη. --Πρὶν λίγες ιέρες κλείσανε δυὸ χρόνια ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῶν περιοδικῶν ἐκδόσεων «Λυ- ρικὴ Κύπρος». ᾿Επὶ τῇ αὖκαι: ρίᾳ ὁ Μ. ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. Μακάριος σ’ ἐπιστολή του πρὸς τὸν διευθυντὴ τῆς «Λυρικῆς Κύ- πρου» κ. Κ. Χρυσάνθη, ἐκφρά- ζει τὴν εὐαρέσκειά του γιὰ το ἐπιτελούμενο ἔργο καὶ συγχαί- κει τοὺς συνεργάτες τῶν. ἐκδ' | σεων. / -Στὸν παραμελημένο τοµέα τοῦ θεάτρου ὁ κ. Πανος [ώαν- νίδης ἔρχεται νὰ κάνη μιὰ ὑπο- λογίσιμη προσφορὰ μὲ τὰ «Τέσσερα µονόπρακτά» του ποὺ κυκλοφοροῦν τὶς μέρες αὐτές, μ’. ἕνα ὡραιότατο ἐξώφυλλο τοῦ Αντη )Γωαννίδη. -Πάρα πολὺ καλἠ ἀρχὴ ὅἕ- χει γίνει μὲ τὴ ὁραµατικἡ σχο- λὴ τῆς Ελληνικῆς Μουσικῆς ᾽Ακαδημίας ποὺ διευθύνει ὁ κ. Γιῶργος ᾿Αρθανιτάκης. Ἡ δ.- εὐθυνση τῆς δραματικῆς ἔχει ἤ- δη ἀνατεθῃ στὸν κ. Θάνο Σα- κέτα, ποὺ ἔχει χρηματίσει θοή: θὸς σκηνοθέτης τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου. Οπως εἶναι γνωστὸ στὴν ἔμπνευση γιὰ τήν ἵδρυση τῆς σχολῆς εἶχε ἡ ἀἆδελ- φἠ τοῦ κ. ᾿Αρθανιτάκη καὶ ἐ- κλεκτὴ πρωταγωνίστρια τοῦ Έλ ληνικοῦ θεάτρου κ. Μαίρη ᾽Α- ρώνη. Ἡ ὅλη προσπάθεια ποὺ ἔχει συγκεντρώσει τὴν προσοχή πολλῶν ταλαντούχων νέων τε- λεῖ ὑπὸ τὴν παρακολούθηση τοῦ κ. Κωώστῆ Μιχαηλίδη. -Ἕνα νέο πυθιστόρηµα τοῦ Μ. Καραγάτση πρόκειται ο κυκλοφορήση σύντομα. Πρόκει. ται γιὰ ἕνα ἔργο στὸ ὁποῖο ἡ φαντασία ὀργιά διανθισµένο μὲ τσουχτερὴ εἰρωνία καὶ ἆσυν- κράτητη ἐλευθεροστομία, ποὺ . δπιοσίευση ἀποσπάσματός του σὲ μιὰ ἐφημερίδα παρ᾽ ὁ. λίγον νὰ εἶχε δυσάρεστες συ- γέπειες γιὰ τὸν συγγραφεα για- τὶ ἐθεωρήθη ὅτι προσέθαλλε τὶς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις τοῦ κοινοῦ. . «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΛΟΣ». πμερονΝυύστΙᾶ] καησοσππυπαπαρπηπκακωσπιπωππημππαπωπαπππωκοσ ΕΥΒΥΜΙΕΣ ΓΕΛΛΗΕΣ ΙΣΤΩΡΙΕΣ. --Ὅσοι πήγανε στὴν Πόλη γνωρίζουνε τὸ Γενῆ Τζαμί, ποὺ εἶναι ἀπ᾿ τὴ μεριὰ τοῦ Βυζαν- τίου, μόλις θγεῖς ἀπ᾿ τὴ γέφυ- ρα, ἀριστερά. Αὐτὸ τὸ Τζαμί: ποὺ ἔχτισε ὁ Σουλτὰν Μακ- μούτ, αὐτὸς ποὺ στὶς µέρες του ἔγιν ἡ Ἑλληνικὴ ᾿Ἐπανάστκ- ση. '᾿Αφοῦ ἀποπερατώθηκε τὸ Τζαμί, πῆγε μιὰ µέρα ὁ Βεζύ- ρης του καὶ τοῦ λέει: -“Μεγαλειότατε, τὸ Γενῆ --' Τζαμὶ εἶναι τελιωµένο μὲ τὴ χά- ρη τοῦ Προφήτη καὶ τὴ δύναμη τὴ δική σας. Τώρα δὲ μένει πχ. ρὰ νἁ τὸ προικίσετε. -“Τὸ προικίζω, εἶπε ὁ Σουμµ- τᾶνος. μὲ τὰ εἰσοδήματα τοῦ Τελωνείου τῆς ᾿Ανδριανουπό- λεως. Ὁ Βεζύρης ἀπόρησε, γιατὶ τὸ Τελωνεῖο αὐτὸ ἁἀπόδιδε ἕκα- τομμύρια γρόσια, κι’ ἕνα τζαμί, μὲ ὅση πολυτέλεια κι’ ἂν συντη: ρεῖται, δὲ χρειάζεται ἕνα δεκάτο ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ χρήιιακ- τα. Ηόμισε ὅτι ὁ Σουλτᾶνος δὲν ἤθελε ἀκόμη ν᾿ ««ποφασίσῃ γιὰ τὸ προίκισµα τοῦ. τζαµιου, καὶ ὅτι τὸν εἰρωνεύθηκε μὲ τὸν τρόπο ἐκείνο. Αλλαξε λοιπόν κι αὐτὸς θέµα ὁμιλίας κι’ ἔτσ' λόγος δὲν ἔγινε πιὰ γιὰ τὸ προίκισµα τοῦ τζαμιοῦ. Ὕστερα ἀπὸ καιρό, ὡστόσο. ἐπειδὴ ἔθλεπε πὼς ὁ Σουλτᾶ νος ἔμενε ἁμέριμνος ἐνῶ τὸ τζαμὶ ἔτοιμο ἀπὸ καιρὸ δὲν ἄρ: χισε ἀκόμη νὰ καλεῖ τοὺς πι- στοὺς στὴν προσευχἠ καὶ ὁ κὀ- σµος ἀποροῦσε γιὰ τὴν ἄργητα ἀποφάσισε νὰ τὸν ξαναρωτή- σῃ. Μιὰ μέρα λοιπὸν ὁ Μαχμούτ εἴτανε στὰ κέφια του, ὁ Βεζύ: ρης τοὔκανε λόγο καὶ πάλι γιὰ τὸ προίκισµα τοῦ Γενῆ --Τζαμ'. --Μὰ εἴπαμε, νοµίζω, λέει ὁ Σουλτᾶνος, μὲ τὰ Τελωνεῖα τῆς ᾿Αδριανου- πόλεως. --Πολυχρονεμένε µου ἈΒασ.. λέα, ἀστειεύεσθε δέδαια. τόὀλ- µηῃσε ν’ ἀντιπαρατηρήση ὁ Βε- ζύρης. --Γιατὶ καθόλου δὲν ἁστειεύ- οµαι. --Αλλὰ Μεγαλειότατε, τὰ «ἷ- σοδήµατα τοῦ Τελωνείου. τῆς ᾿Ανδριανουπόλεως. εἶναι πάρα πολλά, σχετικὰ μὲ τὶς ἀνάγκὲς ἑνὸς τζαμιοῦ. --Σᾶς φαίνεται, εἶπε ὁ Σουλ- τᾶνος εἰρωνικά. Ὁ Βεζύρης δὲν ξαναμίλησε., Κι ὅταν σηκώθηκε νὰ Φφύγη τοῦ λέει ὁ Σουλτᾶνος. -Βεζὺρ ἐφέντη, σήκωσε λίγο τὴν ἄκρη τοῦ σιλτὲ ποὺ καθό- σουνα καὶ πάρε ὅτι ἔχει ἀπο- κάτω. Ὁ Βεζύρης ἔκανε ὅτι τοῦ εἶπε ὁ ««ουλτᾶνος καὶ εὑρίσκει μιά σακκούλα γεμάτη µαχμου- τιέδες, δηλαδὴ χρυσᾶ φλωνιχ τῆς ἐποχής ἐκείνης: --“Μέτρησέ τα, εἶπε ὁ Σουλ- τᾶνος. Ὁ Βεζύρης τὰ μέτρησε: -Πόσα εἶναι Ἑκατὸ Μεγαλειότατε. οὔτε τὸ -Ἑαναμέτρατα.. ο Ὅ Βεζύρης τὰ ξαναμέτρησε καὶ εἶπει --Σὠωστὰ ἑκατό, ἀφέντη µου. --Εἶσαι θέδαιος --«Βεθδαιότατος, ἐφέντη µου. --Ωραῖα. Ακουσε τώρα. Αὔ- οιο ποὺ θὰ μπαίνεις στὴν Ύψη» λὴ Πύλη γιὰ νὰ πᾶς στὸ Γρα- φεῖο. σου, μπρὸς στὴ µεγάλη πόρτα θὰ στέκεται ἕνας πτωχὸς ΒΜτερθίσης. Δόσ’ του τὴ σακ- κούλα αὐτὴ μὲ τὸ περιεχόμενὀ της. Ὁ Βεζύρης ἔκανε τὸ σχε: τικὸ τεµεναί. Κι’ ὅταν τὸ 6ρά- δυ κάθησε στὸ κιόσκι του νὰ κάνη τὸ Δδραδυνόὸ κέφι του, ὕ- στερα ἀπὸ κάνα δυὸ ρακιὰ ποὺ τράθηξε, θυιιήθηκε τὴ σακκού- λα μὲ τὰ ἑκατὸ φλωριὰ καὶ τὴ διαταγἡ ποὺ πῆρε. -“Παράξενος ἄνθρωπος, δα’ λααχῆ, εἶναι αὐτὸς ὁ Πατισάν ! Ἕνας φτώχὸς δερθίσης τί νὰ τὰ κάνῃ τὰ ἑκατὸ φλουριά Πὲ- νῆντα μονάχα θὰ τοῦ εἶναι ἀρ κετά. Ἔτσι τραθά καὶ παἰρ- νει τὰ μισά φλωριὰ ἀπὸ τὴ σακ- κοῦλα καὶ τὰ θάζει στὴν τσέ- πη του. ᾽Αφοῦ τράθηξε κἄνα δυὀ ποτηράκια ἁκόμη, σκέφτη- κε πὼς πενῆντα φλωριά θέδαια θὰ εἴτανε πολὺ ιεγάλη περιου- σία γιὰ ἕνα φτωχὸ ντερθίση καὶ θὰ τὸν ἔθαζαν σὲ φροντίδες. συμπέρανε λοιπόν, πὼς θὰ τοῦ ταν ἀρκετὰ εἰκοσιπέντε φλώὼ- ριὰ μονάχα. Πῆρε λοιπὸν πάλι τὸ μισὸ περιεχόµενο ἀπὸ τὴ σακκοῦλα μὲ τὰ πενῆντα φλωώ- ριὰ καὶ τὅδαλε στὴν τσέπη του. Τὸ πρωῖ σηκώθηκε, ἔδαλε το καφτάνι του, πῆρε τὴ σακκοῦ: λα στὴ τσέπη του μὲ τὰ ὑπό- λοιπα τοῦ...... ὑπολοίπου εἰ- κοσιπέντε φλωριὰ καὶ μπῆκε στ ἁιμάξι νὰ πάῃ στὸ Ὑραφεῖο του. ᾽Αλλὰ στὸ δρόµο τοῦ Φα” νήκανε καὶ τὰ εἰκοσιπέντε φλω- ριὰ µεγάλο ποσὸ γιὰ ἕνα φτῶ- χὸ ντερθίση κι’ ἔτσι ἄφησε κό: νο δέκα φλωριὰ ιιέσα στὴ σακ- κοῦλα Μόλις ἔφτασε στὴν Ὑψηλὴ Πύλη εἶδε πράγματι μπρὸς στὴ µεγάλη πόρτα νὰ στέκεται ἕνας φτωχὸς κακοντ»: µένος δερθίσης. Εθγαλε, λοι- πὸν τὴ σακκοῦλα κουδουνιστὰ καὶ μὲ ἐπίδειξη καὶ τοῦ τὴν ἕ- δωσε.’ Ὁ Ἠτερδίσης πῆρε τὴ σακκοῦλα, ἔσκυψε καὶ προσκύ- γησε ἐδαφιαίως καὶ ὕστερα ἔγι- γε ἄφαντος. Ἀ λες Σὲ λίγες µέρες ὁ Βεζύρης πῆγε νὰ ἐπισκεφθῇ τὸ Σουλτᾶ- νο. Κύ ὁ Σουλτᾶνος ἀνάιιεσα στ ἄλλα τὸν ἐρώτησε ἂν ἐκτὲ- λεσε καὶ τὴ διαταγή του γιά τὸ προίκισµα τοῦ Γενῆ - Τζαμί. Οχι Μεγαλειότατε, γιατὶ ἐ- ξακολουθῶ νὰ νομίζω ὅτι ἆᾱ- στειεύεσθε. --Ὥστε τὸ ποσὸν ποὺ ἀποδ'- δει τὸ Τελωνεῖον τῆς ᾿Ανδρια- | | ΑΛΚΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ νουπόλεως σοῦ φαίνεται ὑπερ: βολικὸ γιά τὸ προίκισµα τοῦ Τζαμιοῦ. --Ἔτσι νομίζω Μεγαλειώτα- τεὶ --Ας εἶναι σήκωσε τώρα πό- λι τὴν ἄκρη τοῦ σἰλτὲ ποὺ κά- θεσαι. ὍὉ Βεζύρης ἔκαμε ὅτι τοῦ εἷ- πὼς τὸ προικίζω πε ὁ Σουλτᾶνος. -Πᾶρε ὅτι εώρης ἀπὸ κεῖ κάτω. .Ὁ Βεζύρης μέτρησε δέκα του μιὰ σακκοῦλα, τὴν ἴδια σακ- κοῦλα ποὺ εἶχε δώσει τὶς προ- άλλες στὸ φτωώχὸ ντερδίσι. -Τὴν γνωριςεις αὐτὴ τὴ σακ- κλοῦλα Ὅ Βεζύρης ἔγινε σὰν κερί. -Ἠαὶ Μεγαλειότατε! -“Μέτρα τὸ περιεχόµενο | Ὅ ΕΒεζύρης έτρησε δέκα φλώριά. Αρχισε νὰ τρέµη. --Πόσα εἶναι τὰ φλωριά Λένιν δέ... δέκα Μεγα: λειότατε. --Μὴ ταράζεσαι. Πόσα ἦταν προχτὲς ποὺ σοῦ τᾶδωσα. -“Μεῖνε ἤσυχος σοῦ λέω. Πὸ- σα ἦταν προχτὲς τὰ φλωριά -Ἑ κατό. --Α µπράθο! Πόσο ἀπέχει τὸ σπίτι σου ἀπὸ τὴν Ὑψηλὴ Πύλη --Μιἁ ὥρα Μεγαλειότατε. -“Πόσο ἀπέχει ἀπὸ δῶ ἡ ᾽Α- ὁριανούπολη -“Ῥρεῖς µέρες. -Αφοῦ λοιπὸν τὰ φλωριὰ αὐτὰ γιὰ νὰ πᾶνε σὲ ἀπόσταση πας ὥρας ἀπὸ ἑκατὸ ποὺ εἴτα- νε μείνανε δέκα μονάχα. πι- στεύεις πῶς τὰ εἰσοδήματα τοῦ τελωνείου τῆς ᾿Αδριανουπόλε: ως, ὅσο ποὺ νᾶρθουν ἀπὸ κεῖ ἴσαμε δῶ, θὰ μείνουν περισσό- τερα ἀπὸ ὅσα χρειάζουνται γιά ἔξοδα τοῦ Γενὶ --- Τζαμί Κάμς λοιπὸν ὅτι σοῦ λέω γιατί ἐγὼ ξέρω τοὺς ἀνθρώπους μµο»: ! κίτρινος ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΓΑΜΟΥ ὍὉ κ. Φώτης Α. ἨΠαπαῦωμᾶς καὶ ἡ δ. Λίτσα Χ. Χατξηνικόλα, ἀμφότεροι ἐκ Βαρωσίων, ἔδωκαν ἀμοιθαίαν ὑπόσχεσιν γάμου. Ὁ }. Στέλιος ]. Παπαδόπουλος, ὑπάλληλος τῆς ὙΤοαπέξης Ικύπρου Λεμεσοῦ, καὶ ἡ ὃ. Ἠικτωρία Σω” κράτους, ὑπάλληλος τῆς ἨΕραπέξης Μπάρκλεῦς Λεμεσοῦ, ἔδωκαν ἆμοι- θαίαν ὑπόσχεσιν γάμου. ὍὉ κ. Νῖκος Ἀθὐαγγέλου, µέλος τῆς Ἐπαρχιαχκῆς ἸΕπιτροπῆς Ιλ ΜΑ Κυρηνείας καὶ ἡ δ. Εὐαγγελία ᾿Ὀδυσσέως, ἀμφότεροι ἐκ Δαπήῦου, ἔδωκαν ἁἀμοιθαίαν ὑπόσχεσιν γά- μον. ὍὉ ». Χαράλαμπος Νικολάου, χρυσοχόος ἓκ Λάρνακα Λαπήθου καὶ ἡ ἐκ Κυρηνείας δ. Τασούλα Ν. ᾽Αργυροῦ ἔδωκαν ἁμοιθαίαν Ὁ- πόσχεσιν γάμου. Ὅ ἐκ Λευκωσίας κ. ᾿Ανδοέας Δημητοιάδης καὶ ἡ ἐκ Στροθόλου δ. Διαμάντω Σ. Τενίζη ἔδωκαν ᾱ- μαιβαίαν ὑπόσχεσιν γάμου. Ὁ ἐξ Εὐρύχους κ, Νικόλαος Ἱ]- πκώδου καὶ ἡ ἐξ Άγ. Γεωργίου (Σολέας) ὃδ. Ἑλένη Ι. Μιχαηλίδου ἴδωκαν ἁμοιθαίαν ὑπόσχεσιν γά- μου. Ὦ κ. Πιεοῆς Φ. Παπαντωνίου ἐν Κώμης Κεπίο, νῦν κάτοικος Λευκωσίας. καὶ ἡ ὃδ. Μυοούλα Σ. Κουρτέλα ἐχ Δευκονοίκου ἔδωκαν ἆ- ποιθαίν ὑπόσχεσιν γάμου. Ὁ ἐκ Λευκωσίας κ. Κωστάκης Καρανίχκης καὶ ἡ ἐξ 'Αγ. Λουκᾶ ὃ. Γεωργούλα -Χο. Γεωργίου ἕἔδωκαν ἁμοιδαίαν ὑπόσχεσιν γάμου. Ὁ ἐξ Αὐγόρου, νῦν κάτοικος Βα- θῳσίων, κ. ᾿Ανδοέας Ἰωάννου καὶ ἡ ἐκ Λευκωσίας δ. Νίκη Γεωργίου ἔδωκαν ἁμοιδαίαν ὑπόσχεσιν γά: μου. π- 5 3 ΠΕΜΠΤΗ, 26 Ἀοεμθρίου 1959 Τὰ χρύα ἄρχισαν. Καὶ μαδὶ μὲ αὐτὰ δὰ ἀρχίσουν οἱ μυτοῦλες µας καὶ πάλιν νὰ ἐρεθίζωνται, τὰ μάτια νὰ δαχρύξουν, τὸ κεφάλι νὰ είναι θαρὺ καὶ ὁ μικρὸς πυρετὺς νὰ μᾶς ἐνοχλῇ. Ενατὶ μαξὶ μὲ τὸ κρύο μᾶς ἔρχεται ουνήύως καὶ τὸ συνάχι και τὸ μαντῆλι δὲν σταματᾶ ἀπὸ τοῦ νὰ σκουπίξῃ τὴ μύτη µας. . “Ρὶ εἶναι αὐτὸ το συνάχι Θὰ σᾶς τὸ περιγράψωμε μὲ δυύ Αόγια. Πρῶτα ἂπ᾿ ὕλα τὸ ὄναμά του τὺ σωστὺ είναι «κυνάγχη». χει ὁηλαδὴ οίξα τὸ σκύλο. αι’ αὐτὺ γιατὶ οἱ συναχωµένοι, ἐπειδὴ εἶναι πευφαγµένο ὕλο τὸ ἀναπνευστικό τους σύστημα καὶ φραγµέ- γη ἡ μύτη τους, ἀναπνέουν μὲ τὺ στόμα, τὸ ὑποῖο µέγει ἀνοικτύ, αι ᾱ- κόμη ἀπὸ τὴν ἀγωγνία τῆς δύσκολης ἀναπνοῆς θγάξουν τὴ γλῶσσα τους ἔξω, Ίδια ὕπως ὅταν τοέχουν τὰ σκυλιά. Τὸ συνάχι προέρχεται ἀπὸ κάτι µικρόθια (δακτηοίδια) ποὺ δρίσκονται κατὰ ἑκατομμύρια στὸν ἀέ- ρα. Μὲ τὸ Χρύο αὐτὰ γίνονται γοσογόνα. 0. ΙΛΙΡΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ λ]παίνουν µέσα στὴ μύτη Ἱαὶ ἀπὺ κεῖ προσπαθοῦν νὰ προχωρήσουν πρὺς τὰ µέ- σα γιὰ νὰ πεῳάξουν τὶς ἀμυγδαλές µας (ἀμυγδαλῖτις), τὺ φάρυγγα, μὰ κι ἀκύ- µη νὰ πατέδουν πολὺ πιὸ κάτω γαὶ νὰ μᾶς προκαλέσουν χαμμιὰ 6ροΥγχοπνευµο- γία. Μὰ στὴ μύτη, ποὺ εἶναι ἡ γραμμὴ. Μαζινὼ τοῦ ἀναπνευστικοῦ μας τὶς πρῶτες μεγάλες δυσκολίες. Ἡ δλεννογόνος τῆς μύτης (ἡ ἐσωτερική της δηλαδὴ ἐπιφάνεια), ποὺ θλέπει τὸν ἠένδυ- γο τοῦ εἰσθάλλοντος ἐχθροῦ, μαδεύεν πολλὰ στρατεύματα ἐπὶ τόπου (δηλαδὴ αἷμα). Στρατιῶται εἶναι τὰ λευκὰ αἱμοσφαίοια, ποὺ τὴν ἴδια δουλειὰ κάµνουν καὶ εἷς τὰ μετόπισθεν. Γίνεται μιὰ γενικῆ πινητοποίη- σις. Καὶ ἡ µάχη συνάπτεται ἐκει. Οἱ γεκροὶ πέφτουν κατά Χιλιάδας, γιατὶ ἡ µάχη διαρκεῖ μέρες. ᾿ ἂν καὶ μεῖς εἴμεθα προσεκτιχοὶ κα δὲν χουράσωµε τοὺς ὑπερωσπιστάς µας ἡ νίνη δὰ εἶναι θεθαία Αν ὕμως ατὺν καιρὸ αὐτὸ τῆς µάχης ἐξακολουθοῦμε νὰ µένωμε ἐκτεθειμένοι στὸ ἀπαραίτητες ἄλλες θοήδειες ({5ε- συστήµατος, θρίσχουν ἀπείρως εὐκολώτερος. κρύο καὶ νὰ μὴ δίνωµε ἀκόμη καὶ τὶς στά, χατάλληλο φαγητό, ἀσπιρίνη) νίκη τοῦ ο Θὰ κατέδη πρὺς τὶς ἀμυγδα]ὲς ποὺ εἶναι τὸ τελευταῖο µ Ἰ : ἐγδοὺ- τώρα εἴνωι γιγαντωμένος ὕστερά ἀπὸ τὴ νίκη του καὶ ἀντιθέτως αἳ δικοί µας στρατιῶται εἶναι ἀδύνατοι χι ἕ Ποέπει λοιπὸν νὰ προσέξωιε πάρα πολὺ γιατὶ ἀλλοιῶς ἡ ϐρογγοπνευ- µονία εἶναι ἀναπόφευχτη. Καὶ ὅταν ὁ ἐχθρὺς φθάση µέχοις ἐχεῖ, τότε ὃ πόλειός του εἶναι πολὺ δύσκολος πιά! Αν δὲ πάλιν ἀντιδέτω- Φφρον- τίσωυε, ἐνισχύοντες τὰ ατοατεύιατά µας. νὰ τὸν ἆ τὴ μύτη, στὴν ποώτη του δηλαδη εἰσθολή, τότε ὁ ἐχδροῦ θὰ εἶναι θεδαία. ας πρόχωµα. Ὁ » χουν χαμένο τὸ ἠθιχό τους. ὺν ἀποθήσωμε ἔξω ἀπὸ πόλεμος δὰ μᾶς φανῇ « Καιρὸ τώρα Ὑίνεται λόγος, πο- λὺ συχνά, γιὰ τὴν κρίση ποὺ περ- νᾶ τὸ ἑλληνικὸ θιθλίο, προπάντων τὸ λογοτεχνικό. Πολλὰ γράφτηκαν καὶ γράφονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θέλουν νὰ τὰ θλέπουν σωστά, ἴσως γιωτὶ δὲν ἀγαποῦν ἀρκετὰ τὴ ἆο- γοτεχνία ἢ γιατὶ δὲ ξυγίξουν τὴν ἀξία της μὲ σωστὰ µέτρα. Τὸ ζή- τηµα ὡστόσο μένει ἄλυτο, καὶ ἐν τῷ μεταξύ, ἡ κρίση ὀλοένα μικρα γεν, Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ θυμίσω ποιὰ φάρμακα προτάθηκαν γιὰ τὴ γιατρειὰ τοῦ κακοῦ, κακοῦ ποὺ πρώτη φορὰ παρουσιάζεται μὲ τέ- τοια ἔνταση, μὲ τόσο ἀνησυχητικὴ Μορφή, στὴν Ἑλλάδα. Τὸ µορφω- µένο κοινὸ τὰ γνωρίδει τὰ φάρµα- γα αὐτὰ καὶ οἳ ἄλλοι, ἐκεῖνοι ποὺ απάνια διαθάξουν, ἴσως γαὶ ποτὸ δὲ διαθάζουν ἑλληνικὸ θιθλίο, δὲν ἐνδιαφέρονται γὰ τὰ µάδουν. ὋὭσ τόσο ϐ᾽ ἀναφέρω τὶς ποινστικὲς ϐν9- θλιοθῆχες. Ἠΐναι ἀπὸ τὰ µέσα τὰ πιὸ ἰκανὰ νὰ ἐνισχύσουν µόγιμα καὶ πραγματικά, ἢ τουλάχιστον τώ. ρα, ὅσο δαστάει ἡ κρίση, τὸ ἕλλη- γικὸ θιθλίο. Καὶ τὸ κράτος φαίνε- ται ὅτι ἀποφάσισε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἵδρυσή τους. ᾽Αλλὰ, µόνιµα καὶ οἱ- ζικὰ δὲ θὰ λνθῆ μὲ τὶς κοινοτικὲς θιόλισθῆκες τὸ πρὀόθληµα τοῦ ἕλλη- νικοῦ λογοτεχνικοῦ θιόλίου, δηλα- δὴ τῆς λογοτεχνίας µας δηλωὴ τοῦ πιὸ ζωντανοῦ καν πιὸ σήµαντι- κοῦ µέρους τῆς πνευματικῆς µας ζωᾶς. Θὰ λυδῆ μὲ τὴν παιδεία στὸ σύνολό της --- κατὰ πρῶτον καὶ κύριον λόγον, --- καὶ εἰδικώτερα μὸ τὸ πλούτισμα καὶ μὲ τὴ θελτίωση τῆς παιδείας µας τῆς λογοτεχνι- χῆς. Ας εἵμαστε δίκαιοι: Τὰ τελευ’ ταῖα χρόνια σημειώθηκε ἀξιόλογη πρόοδος στὸν τοµέα αὐτόν. Βελτιώ” δηχε ἡ ὅλη τῶν νεοελληνικῶν ἆνα- γνωσμάτων καὶ ἐπλάτυναν τὰ χοο: νινὰ πλαίσιά τους, --- σήµερα ὃ ἆ. ΜΟΡΦΩΤΗΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΩΝΟΣ ΠΑΡΑΣΧΟΥ πόφοιτος τοῦ Γυμνασίου ἔχει μιά ἰδέα γιὰ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ λογοτε- χνία, ἀπὸ τὴν Αλωση ὥς τὶς µέ- ρες µας. Οἱ δάσκαλοι ἔπειτα ποὶ ἑρμηνεύουν καὶ ἀναλύουν σήµερα νεοελληνικὰ κείµενα στὰ Γυμνάσια, ἀγαποῦν καὶ γνωοίξουν πολὺ περισ- σότερο τὴν ἕἑλληνική Λλογοτεχν/: παρ ὅὕσο οἱ παληότεροι συνάδελ- φοί τους καὶ μιλοῦν γι΄ αὐτὴν μὲ μεγαλύτερη ᾿δέση. Τέλος, τὰ τελευ» ταῖα Χρόνια, κάµποσοι ἐκπαιδευτι- κοί, ποὺ μερικοὶ εἶναι καὶ ἐκλεκτοὶ λογοτέχνες, ἀνέπτυξαν σὲ θιθλία τὶς σχέψεις τους γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ διδάσκωνται νὰ γεοελληνικά. “Ὁ. λα αὐτὰ εἶναι δετικὰ σημαντικά θήµατα γιὰ τὺ καλυτέρεµα τῆς λ9- γοτεχνικῆς µας παιδείας. Μένουν ὕμως νὰ γίνουν καὶ ἄλλα, πολὺ πιὸ μεγάλα, πιὸ σπονδαῖα, πιὸ ἀποφα: σιστικάἀ. Φυσικά, τ ἀποφασιστικὰ αὐτὰ θήµατα συνδέονται ἄμεσα, ᾱ- µεσώτατα µμὺ τὸ ὅλο ποόὀόλημα τῆς παιδείας µας. Ἡὸ γενικώτερο αὐτὸ ποὀόληµα δὲν τὸ ἐγγίζω ἐδῶ, δὲν εἶναι θέµα τοῦ ἄρθθου µου τού του. Μιλῶ γιὰ τῇ λογοτεχνική µας παιδεία γενικά. Λοιπὺν νοµίξω ὅτι τὸ μάδημα τῆς νέας ἕλληνικῆς λογοτεχνίας πρέπει νὰ ἀποκτήσει πολὺ περιοσό- τερο θάρος ἀπὸ ὕσο ἔχει σήµερα. Νὰ τοῦ παραχωρηθοῦν περισσότ- τρὲς ὧρες στὰ προγράµµατα των «0 µνασίων, νὰ ὑψωθεῖ στὴ συνείδηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν Ἡ σημασία του γιὰ τὴν Ψυχικὴ καὶ τὴν πγευµατι- κὴ µόρφωση τῶν Ἑλλήνων καὶ γιὰ τὴν ἐπαγγελματική τους προκοπή. Ἡ καλὴ ἑλληνικὴ λογοτεχνία ἂν διδαχτεῖ πιὸ ἄφθονα, πιὸ συστημα” τικά, μὲ ὑψηλότερη γνώση τῆς ᾱ- Ἑίας χαὶ τῆς σηµασίας της, θὰ δώ- σει στὸ µαθητὴ διδάγµατα ὕψους. δὰ τοῦ µάθει νὰ γράφει πολὺ πιὸ ἄρτια, πολὺ πιὺ καλαίσθητα, ἀπὺ παρ ὕδσο οἳ παληότεροι συγάδε]- ..α.ςσασασωωὧσαωα αι πο οοο νο ς 1 σισπισκις “όσσσσσσσσοοοο κ ώς ΑΠ «ΠλΧΙΛΙΙ ΧΕΙΜΕΡΙΝΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΛ Τακτικαὶ δεχοπενθήµεροι ἀναχωρήσεις ἐκ ΛΕΜΕΣΟΥ διὰ ΒΗΡΗΤΟΝ, ΠΟΡΤ ΣΑΙΔ, ΑΛΕΞΑΝΔΑΡΕΙΑΝ, ΠΕΙΡΑΙΑ, ΠΡΙΝΤΙΟΙ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ : καὶ ΒΕΝΕΤΙΑΝ όην ΗΕ ΙΡΙΕΙΙ ΕΙ! ῶΙΒΙΙΦΙΕΙΕ ΣΣ Ε ΗΕ ΕΕ ΕΙΙδΙΙΕΙΙΣ' 27ην Νοεμβρίου 1955 Ίτην καὶ 29ην Δεκεμβρίου 1955 8ην καὶ 22ον Ἰανουαρίου '2ό0 Ίΐτην καὶ 25ην Μαρτίου 1960 δην καὶ 22ην ᾿Απριλίου 1960 καὶ 20ὴν Μαΐου 160 .. Οἵ ταξιδεύοντες εἷς ΔΛονδῖνον διὰ τῶν πολυτελῶν “Ἑλληνικῶν πλοίων «ΑΧΙΛΛΕΥΣ. μαὶ «ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ» παραλαμθάνονται παρὰ πεπειραµένων Ἑλλήνων ὁδηγῶν οἳ ὁποῖοι τοὺς διευκολύνουν εἰς τὰ Τελωνεῖα καὶ τοὺς συνοδεύουν µέχρι Δονδίνου, ἐξασφαλίξοντας κατ αὐτὸν τὸν :ἃ ο , ἐπὶ τῶν πλοίων οἰκονομικὸν ταξίδι. ΝΑΥΛΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΦΕΣΕΩΣ (εἰς καμπίνας μετὰ τροφῆς) ἀπὸ ΛΕΜΕΣΟΝ εἲς ΛΟΝΔΙΝΟΝ π κ ὙΧ κ δε , ι . 9 : ας Οἱ ἐπιδάται δύνανται νὰ κρατήσουν τὰς θέσεις των µέσῳ τοῦ Ταξιδιωτικοῦ Γραφείου ως 8 ἁ 2 . , τῆς ἐκλογῆς των ἤ µέσῳ τῶν Γραφείων µας. ΧλΛΑ ΜΠΛΑΥΘ ΚΑΙ ΣΑ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙ. ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΥΠΡΟΥ κ Ἱπ λά .. Ἐκδίδομεν εἰσιτήρια διὰ ἀεροπορικὰ ταξίδια διὰ τῶν πολυτελῶν ἀεροπλάνων τῆς ΦΑΥΜΠΙΑΚΗΣ ΔΕΡΟΠΟΡΙΑΣ, συνδυαόµένα χαὶ μή. ΗΡΙ ΕΚΕ δε. ι.ι ΕΕΣ ΕΙ ΒΙΙΒΙΙΒΙΕΙΙΕΗΙΕΙΕΙΙ ΕΒΕ ΒΙΙΒΙΗΕΗΚΕΙΙΣΙΙΙΙΕΙΙΕΙς ΗΛΛΤΤΕΜΕΝΑ ΧΕΙΗΕΡΗΛ ΝΛΥΛΛ ΞΗΕΒΙΙΕΙΙΒΙΕΙΙΒΙΙΒΙΙΒΙΙΕΙΒΙΙΕ ΙΕ ΕΤΕΙ ΦΙΙ ΕΙ ΒΙΙΕΙΙΕΙΙΣΙΙΒΙΙΕΗΙΕΙΙΒΙΙΒΙΙΒΙΙΣΙΙΒΙΙΒΙΙΕΙΙΣΗ ΙΕ: δ ΕΙΙΠΙΚΙΙΒΙΣΗ ΕΕ δει) εἰς ἈΕΒενετίαν ἤ Μασσαλίαν 539.150 μὶλς. Ἡ Ε Η1 ΕΕ ΣΙ ΜΙΕ ΣΗΕΙΙΙΞ τρόπον ἄνετον . καὶ απο οσα σσ Ἵσ σσ οσοοοοοου ο ὑω ο ουἑπν πι κ λες ΜΗΜΠΤΗ, 26 ὙΝοεμξρίου {0.9 ἈφθΦφφφφφφφφθΦΦΦΦΦΦΦΦΦ9Φ πι ο... 9.9.9Δ« νο νου μοι νο 49.4. 9.9.4ὀὁ δα... Δ.δ... 4.4. 4.Δ.9.9.9.99.9999.9.9.9.9.9.9 ον νυν τν συ νυν ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΑΦΦΦΦ4 999 ος. ΦΔΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΔΦ νο νυν νυν - Όταν αρχιει πανεὶς μίαν µόγαάλην προσπάδειαν ὡσὰν αὑτή, ποὺ ἀναλαιῤάνομεν ἡμεῖς σήµερα, ἐξε- τάξει πρῶτον, ἐὰν ὑπάρχουν αἳ κατάλληλοι προῦπο- δέσεις διὰ νὰ ἐπιτύχη ἡ προσπάθειά του αὐτή. Αἱ 6ά- σεις ἐπὶ τῶν ὀπείων δὰ στηριχξῃ. Τὰ στοιχεῖα μὲ τὸ ὁποία θὰ ἀναπτυχξῃ Ὁ γεωρνὸς ἐξαχριόώνει τὰς δυ- νατότητας, που του παρεχει ἡ γη. Ὁ ἁστός, ποὺ κτί- ζει τὸ σπίτι του ἐδετάζει ἐὰν ἔχη κατάλληλον ἔδα- φυς διὰ νὰ στερεώση τὰ ἑαμέλις νου. Ὢ ἐπιχειριμις- τίας μελετᾶ τὴν ἐπάρχειαν τῶν πεφαλαίων του. Δι ἡμᾶς, ποὺ ξεχινεῖμε σήµερα διὰ τὴν µεγά- λην προσπάδειαν, νὰ θρηθήσωμεν, καὶ νὰ ουµπ-ρα- σταθῶμεν εἰλικρινῶς, ἑντίμως, γαὶ ὧν. διοτελὼς, την φυσικὴν ᾿Εθνικὴν Ἡγεοίαν τεῦ τόπου µας, εἲς τὴν ἱερὰν καὶ μεγάλην πρεσπάδειάν της νὰ στηρίξη καὶ νὰ θεµελιώση τὴν Ελευθερίαν µας. Δι’ ἡμᾶς, ποὺ ὁ- λολοπρόθυµα,, δεκινοῦμε σήμερα διὰ τὴν μεγάλην αί- Νησιν την ὁποίον ἐπιθάλλει καὶ ἡ ἰδική µας πεποί- θησις. ὅτι µόνον τοιαῦται πρεσπάθειαι ἀπολυτρούμα- ναι πάσης ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὸ ἁμαρτωλὸν παρελθόν, ἑνὸς σκοτεινοῦ καὶ ὑπόπτου πολιτικοῦ κόσμου, ποὺ ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ τερµατίσῃη τὸν βίον του κι ἀποθλέπουσαι πρὸς τὸ µέλλον, ἠμποροῦν νὰ σώδουν, νὰ ἁδιοποιήσουν παὶ να προαγάγουν τὴν µεγάλαν αὐτὴν ἔννοιαν ποὺ λέγεται Ἠύπρος, θεμέλιόν µας καὶ χεφἀάλαιόν µας μοναδινκὸν καὶ πύκλος δρόσεώς μας καὶ προὐποθέσεις τῆς ἐπιτυχίας µας εἷ- ναι ἕνα καὶ µένον στ οιχεῖον: Ἡ πεποίθησίἰς µας πρὸς τὴν ζωτικότητα καὶ τὴν εὐθυχρισίαν τοῦ Ἓλ- ληνικοῦ Ευπριαχκοῦ Ἀαοῦ. 'Απὸ τὸν Δσαὸν αὐτὸν πρὀερχέμεξα. Πρὸς αὐτὸν ἀπενθυνόμεδα. ᾿Απὸ αὐτὸν δητοῦμεν νὰ ἔλθῃ μαζύ µας εἰς τὴν ἐξόρμησιν ποὺ ἀρχίζομεν, ᾽Απὸ τὸν τλα- ὃν αὐτὸν καὶ ἀπὸ τὴν ἀπήχησιν ποὺ θὰ εὕρῃ μεταξυ τῶν περισσότερων ζωντανῶν στοιχείων τὸ δηµοσιό- γραφικόν µας ἔργον, ἐξαρτῶμεν ὅλας ἀνεξαιρέτως τὰς ἐλπίδας ἐπιτυχίας µας. Καὶ ἡ ἐπιτυχία µας δα εἶναι ἰδιχή τουἐπιτυχία, Διότι καὶ ἡ προσπάξειά µας προέρχεται ἀποχλειστικῶς καὶ µόνον ἀπὸ τὴν ἐπί- γνωσιν ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Ἑλληνιχὸς Μυπριανχὸς λαὸς τὴν ζητεῖ, ποβῶν τὴν ΠΛΗΡΗ καὶ ΠΡΑΓΜΑΤΙΕΗΝ ᾱ- νανέωσιν τῆς ἐλευδέρας χυπριαχῆς πολιτικῆς ζωῆς. Προερχόµεθ« ἀπὸ τὰς τάξεις τοῦ ἐργαζομένου καὶ ἀγωνισθέντος χυπριαχοῦ λαοῦ. Καὶ εἴμεξα δι΄ αὖ- τὸ ὑπερήφανοι. ὶ Κατεχόμεθα ἀπὸ τὴν πίστιν, ὅτι τὸ ΥΠΕΡΤΑ- ΤΟΝ συμφέρον τῆς Κύπρου ὑπαγορεύξει τὴν προστα- σίαν καὶ τὴν ἐξύφωσιν τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων. Τὴν δημιουργικἠν προσπάθειαν πρὸς πραγμµατικὴν ἀναγέννησιν τοῦ ἑλληνικοῦ κυπριακοῦ λαοῦ. ᾽Ανήνχει εἲς τοὺς πρώτους σχοποὺς τῆς ἐφημερί- δος αὐτῆς ἡ προσπάθεια πρὸς ἀποκατάστασιν τοῦ Δι- καΐου. Πρὸς δηµιουργίαν Δημοχρατικῆς Πολιτείας, ἐντὸς τῆς ὁποίας ὅλοι οἱ πολῖται, ξὰ ἔχουν τὰ ἴδια δικαιώµατα παὶ τῆς ὁποίας Δεσπότης δὰ εἶναι ΜΟ- ΝΟΝ ὁ ΝΟΜΟΣ. «Ὁ «Ἐλεύθερος λαδς καὶ τὸ συνταχτικόν του ἔ- πιτελεῖον, ποὺ ἐν προκειµένῳ εἶναι µία φάλαγδ ᾱ- γωνιστῶν, γνωρίζουν τὰς µεγάλας δυσχερείας,͵ νπατὰ τῶν ὁποίων ἐν τῷ µέσῳ τῶν σημερινῶν περιστάσε- ω, πρόκειται νὰ παλαίσουν. Πιστεύουν ὅμως εἰς τὴν ἀλήδειαν καὶ τὴν ἠθικὴν δύναμιν τῶν ἴδεῶν των. Καὶ διὰ τοῦτο αἰσιοδοξοῦμεν διὰ τὸ μέλλον. Αἱ δὲ ἰδέαι µας, τὰ ἰδεώδη ὅπλαδὴ τοῦ «Ἐλευθέρου (Ααοῦν εἶναι τὸ Εθνικὸν Ἰδεῶδες καὶ τὸ Κοινωνιχκόν, ἀποὸ- λύτως ξεκαθδαρισµένα µέσα εἰς τοὺς ἐγκεφάλους τοῦ συντακτικοῦ-- ἀγωνιστιποῦ του ἐπιτελείου. . Ὑπάρχουν πολλοὶ οἱ ὁποῖοι πιστεύουν, ὅτι τὸ ἕ- Εωικὸν ἰδεῶδες, ἡ ἀγάπη τοῦ ἔθνους εὑρίσχεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸ ἀνθρωπιστικὸν ἰδεῶδες. Καὶ ὅτι ἑπομένως ὀφείλουν νὰ προθοῦν εἰς ἐπιλογήν. Ἔαν ἀγαποῦν τὴν Πατρίδα των, νομίζουν ὅτι ὀφείλουν νὰ ταχθοῦν ἀντιμέτωποι πρὸς τὴν ἰδέαν τῆς ὀνθρωπό- τητος. Καὶ ἀντιστρόφως: , ῷσοι ἀγαποῦν τὴν ἰδέαν τῆς ἀνθρωπότητος νομίζουν, ὅτι εὑρίσχονται οὐσιαστικῶς εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν ἰδέαν τοῦ ἕθνους. Τοιαύτη ἀντίθεσις εἶναι κατ ἀρχὴν ἀνύπαρχτος. Διότι. Τὶ ὀνεμάξεμεν «δν- Βρωπιστικὸν ἰδεῶδες» Τὴν ἀγάπην παὶ τὴν ἔχτὶ- µῃησιν καὶ τῶν ἄλλων λαῶν. Τὴν ἐπιθυμίαν τῆς εἰ- ρήνης. Τῆς ἁρμονικῆς συνεργασίας, της ἀλληλεγ γὺ: ης καὶ τῆς ἀμίλλης πρὸς γενιχωτέραν ἀνύφωσιν τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ. Ἡ ἑαξυτέρα ἔννοια τοῦ αν- βρωπιστικοῦ ἰδεώδους εἶναι, ὅτι ἡ εὐημερία παὶ Ἡ εὐτυχία ἑνὸς ἕθνους δὲν ἐπιτρέπεται παὶ δὲν ἡμπὸ- ρεῖ νὰ οἰχοδομῆται ἐπάνω εἰς τὴν δυστυχίαν, ἐπάνω εἰς τὰ ἐρείπια τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Ἑπομένως ὁ « ἈΑν- θρωπισμὸς» δὲν σηµαίνει ἑλάττωσιν τῆς αγάπης πρὸς τὴν πατρίδα, σηµαίνει µόνον ἀναγνώρισιν τοῦ δι- ναιώµατος τῆς ζωῆς καὶ τῶν ἄλλωχ πατρίδων. Ἡ ἰδία παρεξήγησις ὑπάρχει γαὶ εἰς τὴν σχέσιν τοῦ ἕθνους πρὸς τὸ ἰδεῶδες τῆς ποινωνικῆς δικαιὸ- σύνης. Όσοι ἀγαποῦν καὶ πονοῦν τοὺς πάσχόντας ἀνθρώπους. “ὥσοι ἐπιδιώνουν τὴν πατάργησιν τῆς ἐχμεταλλεύσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. “Ὅσοι ἐργάζονται διὰ τὴν θνύψωσιν τοῦ ἐπιπέδου τῆς εὐημερίας τοῦ λαοῦ παὶ διὰ τὴν ἀποχατάστασιν ποινωνικῆς δικαιοσύνης, ξεωροῦνται ὑπό τινων, πᾶς ρίπου, χαχοὶ πατριώται: Διατί Πρέπει, λοιπόν, διά νὰ βεωροῦμαι παλὸς πατριώτης, ἀληθινὸς , Έλλην Κύπριος, νὰ ὑποστηρίξω τὴν ποινωνικην ἀδικίον, Νὰ ἁδιαφορό καὶ νὰ µένῳ ἀσυγκίνητος ἔνώπιον τῆς δυστυχίας καὶ τῆς στερήσέως τῶν πτωχὼν' παὶ τῶν ἐργαζεμένων ἀνθρώπων Ἐνώπιον τῶν ἀποχλήρων τῆς ζωῆς: ᾿Ασφαλῶς παχοὶ πατριῶται πρεπει νο θεω- ρῶνται ἐχεῖνοι οἱ ὁποῖοι ταυτίζουν τὴν εὐγενεστα- την δέαν τοῦ ἔθνους μὲ τὴν θάναυσον ὑλικῆν ἔπι- χράτησιν καὶ ἔχμετάλλευσιν τῶν ἐργαζομένων «ν- δρώπων ὑπὸ μιᾶς ποινωνιχκΏς τάξεως. Ἑπομένως. Αἱ Κοινωνικαὶ προγραμματικαὶ και- τευθύνσεις, τοῦ. «Ἐλευθέρου (Ἀαοῦν χαρασσόντοαι εἰς τὴν πραγµατοποίησιν τοῦ περιεχόμενου της Δαϊνῆς Δημοκρατίας. ᾽Αναλυτικώτερον δέ: Πατατεϊνομεν εἰς τὴν δηµιουργίαν Εεράτους Δικαίου εἲς τὸ ὁποῖον ᾗ θέσις τοῦ πολίτου ξὰ εἶναι ἴση ἀπεναντι Τυ Νόμου. Στρατευόµεθα ὑπὸ τὴν σηµαίαν τῆς Ἐλενθερίας. Πιστεύομεν ὅτι µένον Ἐλευθερία ἀνταποχρίνεται εἰς τὴν ἀξιοπρέπειαν καὶ τὴν ἠθικὴν προρωπικότητο τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Οτι ἣ παθθλικῆ ψηφοφο- ρία καὶ ἡ λαϊκὴ κυριαρχία ἀποτελοῦν πάντοτε μισν ἐγγύησιν, ἔτι τελικῶς δὰ προστατευδοῦν καὶ ξὰ ἐπι- χρατήσουν τὰ συμφέροντα τῆς μεγάλης μάδης τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων. Ραὶ ὅτι διαθέτει ἡ ἔλενδε- ρία, ἀπέναντι τῶν παθεστώτων τῆς έίας, δύ9 µεγαά- λας ἀρετά Τὸν ἔλευγκχον παθὼς καὶ την ἀδτασίαστον διαδοχὴν τῶν Κυξερνήσεων. Πιστεύοµεν ὅτι τὸ Μράτος δὲν εἶναι σκοπός. Εἰ- ναι μέσον. Ἀχοπὸς εἶναι µόνον τὸ γενινὸν. συμφέρον τῆς Πατρίδος καὶ τοῦ Δαοῦ. Ἑπομέενως ἐὰν ἔἐπιδιώ: χοµεν τὴν ὅπμιουργίαν Ἡράτους Δικαίου, εἶναι μὸ- νον διότι θέλοµεν νὰ ὅημιουργήσωμεν ὀργανον κα- τάλληλον πρὸς ἔξυπηρέτησιν του }ΥξΕνικόυ συμφό- ροντος , , Κδὶ αὐτὸ τὸ γενικὸν συμφέρον συνισταται: α) Εἰς τὴν ἐξύφωσιν τοῦ ἐπιπέδου τῆς ζωῆς. ϐ) Εἰς τὴν οἰπονομιχην εὐηµερίαν τοῦ λαοῦ. ν) Εἰς τὴν θελτίωσιν καὶ ἄνόδον του πολιτι- σμοῦ τον. , . ο, ο δ) Εἰς τὴν µέριμναν πρὸς αὔξησιν τῆς ἐθνιχῆς παραγωγῆς, τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. ε) Εἰς τὴν τιθάσσενσιν τοῦ Μεγάλου Κεφαλαίου. στ’) Εἰς τὴν δικαιοτέραν χατανομὴν τοῦ ἔθνι- ποῦ εἰσοδήματος. ο , , , ζ) Εἰς τὴν κατάρνησιν της ἐκμεταολλεύσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. η) Εἰς τὴν Κοινωνικὴν Διπαιοσυνην, ος, «Ὁ Δαὸς Πάσχει! Καὶ ἔχει τὸ δικαίωµα νὰ ἀξιώση τὴν µέριµναν. τὴν ἀντίληψιν., τὴν προστασιαν του Κράτους. ο , ο, ϐ) ᾿᾽Αλλ ἑκτὸς τῆς ὑλικῆς εὐημερίας, τ6 ἥρο- τὸς τὸ ἰδικόν µας πρέπει νὰ ἔχη ὡς ἀποστολήν πο νὰ µεριμνήσῃη παὶ δι τὴν θελτίωσιν του πολιτισμού τοῦ (λαοῦ. διὰ τὴν δημιουργίαν του νεου πυπριαχκο» ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Διότι Β παράδοσις παὶ ἢ δόξα τοῦ Ἓθνους µας, ἀνὰ τοὺς αἰώνας ὑπῆρξε τὸ Πνεῦμα. ὁ Πολιτισμός. Καὶ διὰ τὴν συνέχειαν Ἆπι τὴν ἀνανέ- ὡσιν τῆς ἐνδόξου αὐτῆς παραδόσεως ἔχεμεν χρέος νὰ ἔργασθῶμεν. Καὶ θὰ ἐργασθῶμεν., , Φὰ ἐρνασθῶμεν δὲ καὶ θὰ ἐπιτυχωμεν. Διότι. ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Ἡράτους αὐτοῦ, ἐντὸς τῶν πρόσᾶ- ΦΦΦΦΘΦΦΦΦΦΦ9ΦΦΦΦΦΦ 9 αφώφσοσοσοσσσσσοοοοσοννοοσονσ νου νο. ος οσο οσο οσο ον ον ο νο οσον οφ) φρφφφοοφφφο φφφφφφφοφφοφοδς| νο σσ ωσ οσον Τούρκους... Ὁ Δρίσκος δρίσκεται Ο ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΕΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΕΡΑΝΤΩΝΗ Βΐκυσι Χχθόνια πέρασαν ἀπὸ τότε ποὺ. μιὰ γέα φωνὴ ἀκούστηκε καὶ σιγᾶ---σιγὰ τὰ πάντα ἄλλαξαν στὴν ποίητή µας. Ἡ σωγὴ ἔδγαινο ἀπὺ τὸ «ΑΠυιστόρημώ τοῦ. Σεφέρη. Καλὰ---καλὰ δὲν εἶτιν φωνή. μι: ταν ἕνας λόγος καιν: ύργιος ποὺ μὲ καινούργιους τρόπους εὔρισκε ἅμε- σα καινούφγιους ποιητικοὺς στό- χους. Ἀπὸ ὅσα Ἑέρουμε, ὃ Σεφέ- οης δὲν ἔχει τὴν «υχολογία. μήτε τοῦ. νομοθέτη µήτε τοῦ διδασχά- λου, Έμεινε πάντα ἔξω ἀπὺ τὴν ἀτμόσφαιρα τῶν µανιφέστων καὶ τῶν ἐπαναστάσεων. ἈΜπορεῖ τὸ ἴργο του νὰ φαίνεται σὰν ἐπανά- σταση µέσα στὰ γράμματά µας, μὰ γιὰ κεῖνον δὲν εἶταν παρὰ μιὰ φυ- σικότατα ἀτομικὴ πράξη, ποὺ μὲ ᾱ- νανεώσεις, παραλλαγὲς καὶ πλουτί- σµατα συνεχίζεται ὡς τὰ σήµερα, διατηρώντας πάντα ἄθικτη, ἅπλη- σίαστη, τὴ µοναδικότητά τον, Όσα περνᾶ ὃ χαιρὸς, τὀόο πιὺ εὔχολα ἀναγνωρίξουμε τὴ φωνή του καὶ µάλιστα ἄν τύχει νὰ τὴν ἀκούσου- µε µέσα ἀπὺ τὶς συστοιχίες τῶν μύσιων ἅμοιων φωνῶν ποὺ θγαί- γουν µέσα ἀπὸ τὴ σύγχρονη ποίησή Ἱ µας. Ό,τι ἔχει ἕνα ποίηµα: θέµα, ἰδέες, κοσµοθεωρίες, αἰσδήματα, γλῶσσα, τεχνική, τὰ πάντα κατα: σταλάζουν σὲ μιὰ φωνὴ- ἰἀκόμα πε- ρισσότερο, σ᾿ ἕναν τόνο φωνῆς ἴδι- αίτερο, προσωπικό, ἀνεπανάληπτυ, ἀμετάδοτο. Ἔχεις µία τέτοια φ. γή: Εϊσαν ποιητής. Κλεῖστε τὰ µά- τια σας, ἐπικαλεστεῖτε τὶς φωγὶς τῶν ποιητῶν, ποὺ Ἑέρετε χι άνιι- πᾶτε μέσ ἀπ᾿ τὰ χρόνία σας, 6γάλ- τε ὅτι ἐξωτερικὸ ἔχουν- καὶ θὰ καταλάθετε. Φυσικά, εἴναι μοίρα τῆς λογοτεχνίας, ἡ µία γνήσια ποι- ητικὴ φωνὴ νὰ γίνεται παράδειγ- μα, ὤδηση, πηγή, ἰδανικὸ γιὰ φτά- αιµο. Ἔτσι καὶ μὲ τὸν Σεφέρη. Τὴ πιωγή του. δὲν τὴν ἀχοῦιε μονάχα µέσα ἀπὸ τὰ δικά του ἔργα: τὴν ἀχοῦμε εἴκοσι χρόνια τώρα καὶ µέ- σα ἀπὸ τὰ ἔργα τόσων ἄλλων γεώ- τερων, καλῶν ἤ καχῶν ἁδιάφουο. µέσα ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν περισσοτέ- ρων, ἴπως ποὺ τοὺς κεντοίΐξει ὁ πειρασμὺς τῆς ποίησης. Ῥέδαια οἱ καιροὶ ἄλλαξαν, πολλὰ ἀπὸ τὰ ἕλ- ληνικὰ καὶ τ’ ἀνθρώπινα προθλήµα- τα τοποθετήθηκαν ἀλλοῦ, κάτι τὸ παγκόσμιο φυσάει στὴ ζωή µας, ιό καινούργια, φοθερὴ πείρα ἱστορίας μοιράστηκε σ᾿ ὅλους καὶ πΏος ὁ καθένας ὅτι μποροῦσε ν᾿ ἀφομιώ- σεν, μιὰ γέα γενεά, ἦρθε νὰ «πάρει ἀπάνω καὶ τὴν εὐθύνη τῆς ξωῆς-- χαὶ μαξύ, δέδαια, τὴν εὐθύνη τοῦ λόγου καὶ τῆς τέχνης, τὴν εὐθύνα τῆς ἔχφρασης. Μὰ ἄν ὅλ' αὐτὰ κα: ταστάλαξαν Ἡ μᾶλλον διαλύθηκαν σ᾿ αὐτὺ ποὺ λέμε κοινὰ Οέγκηςν τῆς ἐποχῆς καὶ ποὺ εἶναι πιὰ το καθημερινὸ ψωμὶ τῆς σύγχρονης ποίησης, πάλι θρίσχουµε τὸν Σεφέ- ση γὰ συνοψίζει αὐτὸ τὺ ἄγχος σὺ οίγους τῆς τελευταίας του συλλο- γῆς, τῆς «....Ἱζύπρον οὗ μ’ ἐθέ- σπισεν».... Κι ἐγὼ στὰ χέρια µου μόνο μ' (ἕνα καλάμι’ εἴταν ἔρημη ἡ νύχτα τὸ φεγγάρι (στὴ χάση καὶ μύριζε τὸ χῶμα ἀπὸ τὴν στ’ ( (λευταία θροχή. Ψιθύρισα ἡ μνήμη ὅπου νὰ τὴν (ἀγγίξεις πιονεῖ, -ὃ οὐρανὸς εἶναι λίγος, θάλασσα (πιὰ δὲν ὑπάρχει, ὅτι σκοτώνουν τὴ µέρα τ) ἀδειά έζουν μὲ κάρα πίσω ἀπ τὴ ράχη. ΠΓὰ δάχτυλά µου παίζαγε ξεχα (σμένα μ᾿ αὐτὴ τὴ φλογέρα ποὺ μοῦ χάρισε ἕνας γέροντας θοσκὸς ἐπειδὴ τοῦ εἶπα καλη- (σπέρα) οἵ- ἄλλοι ἑέγραψαν κάθε χαιρετί- | (σμό: Αν ΄ 5” 35 ΄ ξυπνοῦν Συρίξοντα:, κι ἀρχίξου: {µεροκάµατα τὸ σκοτωμό. « ς ν : ὅπως κλαδεύεις ἢἤ χειρουογεῖ: (μεθοδικὰ, χωρὶς πάθος᾽ ὃ πόνος νεκρὸς σὰν τὸν Πάτο”- (μλο.... Θ) ἀναγνωρίσουμε ἀκόμα πὼς ἡ σύγχοονη ποίηση, δὲν ἔχει προσθό- σει τίποτε σ᾿ αὐτὸν τὸν µηχαν’ σαμὸν τῆς μοντέρνας ἐκφραστικῆς ποὺ ἐγκαινίασε ὁ Σεφέρης ἀπὸ τὸ 1985 καὶ ποὺ μὲ τόση σύνεση αὶ ἐγκράτεια καὶ πρὺ παντὸς ὀλιγολὸ γία τὸν χειρίστηκε ὡς τὰ σήµερα. ἹΜᾶλλον τὸ ἀντίθετο ἔγινε: µία χα: λάρωση αὐτοῦ τοῦ «μηχανισμοῦ µου- τέρνας. πυχνότητος», μιὰ ἴχλειυ” τῆς «ἐκφραστικῆς Ππερισυλλόογης» καὶ στὴ θέση τής ἡ ἀποναρδιωτικὴ παγον-΄α τῆς ϱητορικῆς, τῆς χενό- Άογης ἐπαναληπτικότητος καὶ τῇ: ἀμετροέπειας. Έτσι, ἣ τελευταίο συλλογὴ τοῦ Σεφέρη, ἄσχετὰ ἀπ᾿ τὴ δέση ποὺ παίρνει µέσα στὸ ὅλ- του ἔργο,--μιὰ θέση Ἠετική, νομῖ- ξουμε, θέση ποὺ προσθέτει-- μπαίνει πάλι, αὐτόματα, δικαιωματικά, στην χεφαλὴ τῆς ποιητικῆς Ἱιας πρὼτη- πορίας. Δὲν ἔχει τίποτα τὸ γερασαὃ- νο, τὸ αἰσθητικὰ ξεπερασμένο, τὸ ε«παλαιὸ» μὲ τὴν κακὴ σημασία. Ἱ- σα--ἴσα, μᾶς δίνει νὰ ξαναχαροῦμε μιὰ γνήσια στιγμὴ μοντέρνας ποΐη σης μ’ ἕναν ἀχόμα ἔντονο ἑλληνικὸ χρωματισμὸ---μὲ τὰ χρώματα ποὺ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ ᾽ 0. ΒΡΩΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΒΙΛΗ (ΣΤΙΣ 28 ΤΟΥ ΝΙΟΜΒΡΗ ΤΟΥ 1912) Μοέµθριος τοῦ 1912. 'Ο Στρατός µας πολεμάει στὴν ”Ἠπειρο ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἐναντίον τῶν στοιχεί- ὧν τῆς φύσεως. Κι’ ὁ ἐχθρὸς ἀντιστά- κεται σθεναρὰ στὴν προέλασι τοῦ στρατοῦ µας. Τὸ Χιόνι καὶ τὸ κρΏο Φοδίζουν περισσότερο τὸ στρατό. Ὁ. Αρίσκος εἶνάι κι’ αὐτὸς μὲ τὶς ψηλές του Κκορφὲς χιονισµένος καὶ ᾱ- Ὑριος. Οἳ δικοί µας δὲν μπόρεσαν ἀκόμα νὰ τὸν ὑποτάξουν, κι’ οἱ ἐχ- θροὶ τὸν κρατοῦν... Καὶ τώρα πρόκειται νἁ τὸν δ.ε: κδικήσουν ἀπὸ τὰ ἐχθρικα χέρια οἱ Γαριθαλδηνοί! Είναι τὸ σῶμα τοῦ Γαριθάλδη, σῶμα ῥἐθελοντικό, ἀπὸ Ἕλληνες, ᾿Ιταλούς, Ἀγγλους, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Πεπῖνο Γαριδάλδη καὶ ὑπαρχηγὸ τὸν Ρώμα... Είναι οἱ ἐ- ρυθροχίτωνες μὲ τὴν περίέργη στο- λή. τους, ποὺ ἐννοοῦν νὰ πεθάνουν γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ εὐγενικοῦ µας Ἓθνους μὲ τὴν µεγάλη πνευμα: τικὴ κληρονοµία!.... Μέσα σ᾿ αὐτοὺς Γαριθαλδηνὸς Ἀλ.- χαγὸς εἶναι κι ὁ Λορέντζος Μαθί- λης σὲ ἡλικία 52 ἐτῶν, σεθάσµιος στὴ µορφή, Ὑλυκύς, πειθαρχικὸς στοὺς ἀνωτέρους του! , ᾿Εκεῖ κι αὐτὸς µέσᾳ σὲ κείνους ποὺ ζητοῦν νὰ καταλάδουν τὸν Δρί- σκο, κι’ ἀπὸ τὶς ἀπρόσιτες κορυφές του ν᾿ ἀγναντέψουν τὰ Γιάννενα, τὸ θρυλικὴ πρωτεύουσα τῆς ᾿ΗἨπείρο”. Σὲ λίγο πρόκειται νὰ διαθοῦν τὸν παραπόταμο τοῦ ᾿Αράχθου, τὸν Μπαλ- ντούµα! Στὸν γηραιὸ λοχαγό, τὸν ποιητή, προσφέρουν ἄλογο «γιὰ νὰ Ἱεράση! Μ᾽ αὐτὸς δὲν τὸ δέχεται... Τὸν στε- νοχωροῦν μάλιστα αὐτὲς. οἱ προτιµή- σεις. Καὶ μπαίνει στὸ ποτάμι μαζὶ μὲ, τὸν λόχο: του καὶ τὸν ὃ-αδαίνει σὰν παλληκάρι δέκα ὀκτώῳ χρόνων. Καὶ προχωροῦν κατόπιν! Προχω- ροῦν γιὰ ν᾿ ἀντικρύσουν τὸ ντουφε- κίδι ποὺ ἀρχίζει τὴ νύχτα, στὶς 25 καὶ τελειώνει στὶς 28 Νοεμµθρίου. . Τρεῖς' µέρες κρατάεί ἡ μάχη]... Οἱ Γαριδαλδηνοὶ ἀπὸ τὴν πρώτη µέρα κερδίζουν ἔδαφος καὶ ἀπωθοῦν τοὺς » ΕΝΛΙΑΦΕΡΟΙΣΑ τὰ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΙΔΗ .. ο ὁὁδοδοοοο»δὸὼθοοιοθόθιὸθδιὸδὸ 999.99. 9:99.9. 99 δΦ.ΦδΦιΦιδὸθθ δι ΦΦΦΦ9 ΔΦΦΦΦΦΦ Φιν 99 ΜΜ ΤΑΣ ΠΝΛΙΚΝ ΚΛΙΛΠΗΜΜΑ ΝΤΙΞΟΝ ΛΕΜΕΣΟΣ Παρελήφθησαν καὶ παραλαμθάνονται μαθημερινῶς ὅλα εἰς διαφόρους χρωματισμοὺς καὶ εἰς τὴν ἀρίστην πάντοτε ποιότητα, ᾽ ς ͵ μμ. καὶ μεγαλύτερα ᾿Εργοστάσια τῆς Ἑὐρώπης. δπσ- Κάδβε ΓΥΝΑΙΚΑ ποὺ θέλει νὰ ντυδῃ χομφὰ ἂς ἐπισκεφθῇ τὸ κατάστημα ΝΤΙΞΟΝ ΦΑ ΡΒΡΗ ὁλΑ ΤΑ ΕΙΔΗ: ΕΣΡΟΥΧΑ, ΦΙΡΕΜΛΙΛ, εἰς πλουσιωτάτην συλλογήν. ως Ἐπίσης παρελάθοµεν μεγάλην συλλογὴν ἀνδρικῶν μαὶ παιδικῶν εἰδῶν. 2 ΠΑΙΤΕΛΟΝΙΑ, ΤΡΙΚΑ, ΕΤΟΙΜΑ ΣΛΚΚΑΚΙΑ ΣΠΔΡΊ, οὐσιαστικὰά στὰ χέρια τούς. Ὁ Μαδίλης ἀνεθαίνι σὲ α'ἁ κορφὴ γιὰ νὰ ἰδῇ τὰ Γιάννενα!..,μὰ δὲν τὰ θλέπει.. Η καταχνιὰ ἔχει καλύψει τὶν πεδιάδα καὶ δὲν φαίνξ- ται Ἱίποτε!ι Ο ποιητής, ὡστόσο, μα: ντιεύει τὴ θέση των καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του μὲ ἀγαλλίασι καὶ μὲ γλυκειά. προσδοκία|... ο 3 Πρωῖ - πρωῖ στὶς 28 ΠΜοεµθρίου, ξαναρχίζει τὸ τουφεκίδι κι ἡ μάχη Δρίσκεται στὸ πιὸ κρίσιµο σημεῖο ης, Ὁ Μαθίλης πολεμάει σὰ λιοντά- ρι καὶ ὄρθιος... Τέτοια εἶναι ἡ πα- ράδοση τῶν Γαρναλδηνῶν. ΒΝὰἁ -το- λεμοῦν ὄρθιοι! Εἶναι γενναῖος καὶ ὁρμητικὸς παρἀ τὰ 52 χρόνια του Δίνει παντοῦ συµθουλές. ᾿Εμψυχώνει τοὺς πολεμιστάς... Μὰ σὲ μιά στιγμἡ κλονίζεται!... Μιὰ σφαῖρα τοῦ περνάει τὰ ὃυὸ μάγουλα... .Μὰ δὲ χάνει τὸ θάρρος του. --Δὲν εἶναι τίποτα... ροῦμε... Ο Παπᾶς τῶν Γαρηθαλδηνῶν, ὁ παπᾶ - Φώτης, προσπαθεῖ νὰ τὸν πεί: σει νὰ ἀποσυρθῃ. παραδίδοντας σ᾿ ἄλλον τὴ διοίκηση τοῦ λόχου του. Τὰ αἵματα. τὸν ἔχουν πλημμυρίσει καὶ ὑποκύπτει στὴν πίεση τοῦ κληρι- κοῦ.. Τὸν ὁδηγοῦν στὀ χειρουργεῖο. Μὰ καθὼς ξεφεύγει γυρίζει τὸ πρό: σωπό του γιὰ νὰ ξαναδῇ τὸ λόχο του ποὺ ἀφήνει. . Μιὰ δεύτερη σφαῖρα τὸν θρίσκει στὸ λαιμὸ καὶ θγαίνει ἀπ᾿ τὸν τρά- χηλο. ᾿ἸἘΕκείνη τὴ στιγµὴ ἔφθανε ὁ Ρώμας... --Μπράθο! σὲ συγχαίρω τοῦ λέει. Ὁ Μαδίλης συγκέντρωσε τὶς δυ- νάµεις του ὅλες γιὰ νὰ σταθῃ σὲ προσοχἡ καὶ Χαιρέτησε .. Ταὐτόχρονα, ὡστόσο, ἔπεφτε... ΣἨταν πιὰ σωριασμένος στὸ χκῶ- µα ποὺ κοκκίνησε μὲ τὸ αἷμα του Εἴχε πεθάνει σὰν ἥρωας! Σὰν πραγματικὸς Ἓλληνας) Ὃς προχ”: Ὁ. ἱστοριοδίφης. Α.Α. 9..4.9.διδιδιδιΦΦιθ ΕΛΟΠ(ΙΗΣΙΣ ἀπὸ τὰ καλύτερα ΤΛΓΙΕΡ, ΠΑΛΙΑ λπ. φον φφοοΦφφφοοφφφφφοοο πώωώωώσουο οσο σον γῶν ἡμεοῶν μπαίνει ὁ Αρχηγός ... ας λαοῦ. “ὁ ᾽Αρχηγὸς τῶν Μυπριὼν. ΄ ς . Μακάριος. Κάτω ἀπὸ τὴν φωτισμενην εν ΚΛΠΛΡΤΙΝΕΣ κλπ. τος ἀἰκάιου κ ημρημσν πε Αἱ παραλαθαὶ µας συνεχίξόντοι τακτικῶς ον ος ος νο 9 ΕΛΕΥΦΕΡΟΣ ΛΑΟΣ» ὗ καὶ ἀνελλιπῶς. ῤ μς ο αἱ όνος φφφφθοφφΦ Φος’ φον - ννυννν πῆρε ἡ συγκίνηση τοῦ Ῥεφέρη γν.- ῥίροντας τὴν Ινύπρυ. Αὐιος ὁ µον- τέρνυς ποιητὴς τῶν ἑλληνικῶν χω- ρων, εἴταν φυσικὺ χαὶ μοιραῖο νὰ προσδέσει καὶ τὺν παιητικὺ μύθο τῆς Κύπρου,. στὴν ᾽Αττική, στὰ νησιά στὴ Ηόρειο Ἠπειρο καὶ σὲ πολ)ὲς ἀπὸ τὶς Μικρασιατικὲς καὶ ᾿Αφοι- κανικὲς περιοχὲς ποὺ ἴπεσε ὁ ἴσκιος τοῦ Μεγαλέξδανδρου, Τὸ «Ἀυθιστό- ρημα» καὶ τὰ «Ἡμερολόγια Αατι- στρώµατυς» μιλοῦν «γιὰ ὅλ' αὐτά Κι εἶναι ἀκόμα, ἀπὸ μιὰ πλενρά ἡ «..« «Κύπρος, οὗ μ’ ἐδέσπισεν».. μιὰ νέα μορφὴ πατριωτικῆς ποίη σης, ἄσχετης μὲ ὕσα Ἐέραμε ὧς τώφα. Μοντεργισμὸς καὶ πατριωτική, ἐ- Ὀνικὴ πούηση,--θὰ ποῦν μερικοί Γιὰ τὸν Σεφέρη, τοῦτο εἶναι μιὰ ᾱ- χόµα συνέπεια τῆς θαθύτερα φιλ1- σοφηµένης ἑλληνικότητός του. ἂν πάρα πολλοὶ ἀπὺ τοὺς νεωτέροὺς κόφαν τοὺς περισσότερους δεσμούς τους μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγµατιμό τητα καὶ τὶς παραδόσεις µας, γομί- ἔοντας πὼς ἔτσι τκαγεὶς µγίνεται «παγανθρώπινος τύπος», ἢἤ ἁπλοί- στατα, ἔχονπας πλήρη ἄγνοια τῶν παραδόσεων αὐτῶν, πρᾶγμα πιθανη- τερο--ὁ Μεφέρης ἀπὸ τὸ ξεχίνημε, του, στάθηχε ἕνας συνεπἠς νεος’. ληνας. Ἐκεῖνο ποὺ ἀναγνωρίστηνε ἀπ᾿ ὅλους σὰν τὸ κύριο γνώρισμα τῆς προσφορᾶς του εἶναι ὅτι ἀνιινέ- ὤσε ὀργανικὰ τὴν ποίησή µας, µπά- ζοντας την στὸ μοντέρνο εὐθωπαϊκὶ κλίμα, ὄχι ἀπὺ τοὺς εὔκολοις µ' μητικοὺς δρόµους τῶν «κοινῶν τά- πων» ἀλλὰ ἀπὸ τὰ δύσκολα µογοπά- τια τῶν ἑλληνικῶν παραδόσεων. 1 φωνή του, μοντέρνα στὸν τόνο τη-. στὴν ποιότητά της, στὴν τεχνική τη: διάρθρωση, ὀγαίνει µόλα ταῦτα ἀπὲ ᾿πέντρα καὶ πηγὲς γνήσια ἑλληνινες. Ἠγαάίνει µέσα ἀπὸ τὴ παράδοση, τά γοντας παράδοση τὸν μµοντερνισιό. (Συνέχεια: Στὴν δη σελίδα). Ἡ ΑΘΑΝΜΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ ᾖ 7 ΜΕΡΟΣ ΠΡωτο 1769 Στὴ Μάνη ἔξεσοπᾶ ἡ » ἐπανάστασις. Ξ εσήκω- µα ὅμως ἀπροετοίΐμαστο, ἀνώ- ρίµο, τοπικὀ. Οἱ Τοῦρκοι τὸ λογάριασαν ἀνταρσία καὶ ἔα- πόλυσαν φουσᾶτα ἀπὸ τὴν ᾿Αρ- γολίδα κι΄ ἕνα σωρὸ Τουρκοαρ- θανίτες ποὺ πνίξανε στὸ αἷμα τὸ κίνηµα. Καὶ ᾿περισσότερο ἀπὸ τοὺς Μανιᾶτες πὀὺ τὰ µέρη τους ἤτανε δυσκολοπάτητα, πλερῶσαν ἀκριθά τὴ θοήθεια ἄλλα µέρη ποὺ παίζανε δεύτε- ρο ρόλο σὲ τούτη τὴν ἱστορία. Οἱ Σπέτες ἀκριθώτερ'. ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἄλλους. Τὸ νησὶ ἥ- τανε νιοκατοίκητο. Ὑστερώτερα ἀπὸ τὴν Ὕδρα, τὸ 1700, δέ- χτηκε τοὺς πρώτους οἰκιστές, ἀπὸ τὴ Μάνη, ἀπὸ τὴν Τσακωώ- νία, ἀπὸ τὸ ᾿Αργολικὸ πεδίο. Στὰ 1750, μισὸν αἰῶνα ἀργό- τερα μιὰ μικρὴ πολιτεία εἶχε Φτιαχτεῖ πάνω σ’ ἕνα λόφο. Οἱ ἀνθρῶποι δουλεύανε τὴ γῆ καὶ γιὰ νὰ νταλαθερίζουνται μὲ τὴ στεριὰ καὶ τὰ γειτονικἀ νησιά κατέβαιναν στὸ παραθαλάσσιο. Οἱ πιὸ θαρραλέοι καταπιάστη- καν μὲ τὴ ναυτικἡ καὶ μὲ κα- ἴκια ταξίδευαν ὡς τὴν Τσακω- γιά, ὣς τὴν Ύδρα κι ὡς τ ᾿Ανάπλι ἀκόμα. Πάνω λοιπὸν στὰ πρῶτα Θή- µατα πλάκωσε ἡ συμφορά. Οἱ Τοῦρκοι Χολωμένοι μὲ τοὺς Κάπου ἔξω ἀπ᾿ τὰ Ἰέγαρα, Κυριακὴ πρωῖ ὕστερ) ἀπὸ τὸ ᾿Εκκλήησίασμα. «ΠΡ ΤΔΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ Π ΤΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥΝΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΓΤΟΛΙΚΟ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ Ἱστορημένη ἀπὸ τὸν ΚΩΣΙΗ ΜΠΑΣΙΙΑ) ἀλλὰ ἂν εἴχανε κι’ οἱ Σπεισιῶ- τες µπρίκια καὶ λατινάδικα 1, σαχτούρια, ἁρματωμένα καλά, καθὼς εἴχανε οἱ 'Ὑδραῖοι, οὔτε οἱ Τοῦρκοι θὰ ζύγωναν στὸ νησί, οὔτε θὰ ξεµπαρκάριζαν πανελεύτεροι στὶς ἀκρογιαλιές τους, γιὰ νὰ τὰ κάνουνε γυαλιὰ - καρφιά. Γιὰ νὰ μὴν τάχουνε ὅμως καὶ νὰ εἶναι σκαφτιάδες καὶ τσαπαναρέοι, Φφτωχοψαρά- δες καὶ θαρκαδόροι κι’ ἡ φτώ- χεια τοὺς ἔδερνε κι’ ἀνήμποροι όρέθηκαν νὰ προστατέψουνε τὰ σπίτια τους κα τὴ ζωή τους, Ὅσοι καὶ νἄᾶτανε λοιπόν ἡ συφορά, μόλις σιγουρεύονταν ἡ ζωή τους, ἄκουγαν τοῦτα τά λόγια καὶ τὰ κοµποδένανε. Χρῆμα ὅμως δὲν εἴχανε. Γαὶ συλλογιόνται πῶς θὰ καταφέ- ρουνε μὲ τὴ φτώχεια ποὺ τοὺς ἔδερνε νὰ φτιάξουνε καῖκια. Ἕνα μαντᾶτο ὅμως ποὺ ἡλ- θε στὸ νησὶ ἔκαμε τοὺς Ἔπε- τσιῶτες νὰ πέσουνε σὲ µεγάλη συλλογἡ καὶ κλόνισε τὴν ἐλπί- δα ποὺ ἄρχισε νὰ φωτίζει τὴ νύχτα τους. Ἕνας γεμιτζῆς ποὺ καὶ µέσα ἀπὸ τὴ στάχτη τῆς µπρίκι ἔδωσε μαντᾶτο πὼς οἱ Τοῦρκοι καταμεσῆς τοῦ πελά- γου Ἠπιάσανε τὸν καπετὰν Σταυριανὸ τὸν Πινότση, τὸν ῥ- δραῖο πλοίαρχο. Κανεὶς δὲν ἤξερε ἂν τὸν µουσκετάρισαν, ἢ ἂν τὸν πέταξαν στὰ µπουν- τρούµια. Ὁ γεμιτζῆς ἱστοροῦ- Ὑπετσιῶτες γιατὶ σεγοντάρανε τὸ κίνηµα τῆς Μάνης, ἀφοῦ ξε- καθάρισαν τοὺς λογαριασμούς τους μὲ τὸ Μωρηᾶ ξεµπαρκά- ρανε στὰ 1700 καὶ στὶς Σπέ- τσες. Στεριανοὶ ὡς κείνη τὴν ὥρα οἱ περσότεροι Σπετσιῶτες, ἔ- χοντας λιγοστὰ καϊκια στὴ θά- λασσα, λιγοστοὶ καὶ οἱ ἴδιοι, δὲν μπορούσανε ν᾿ ἀντισταθοῦ- νε στὸν ὀχτρό. Οἱ Τοῦρκοι εἴ- χανε μυριστεῖ τὸ ξύπνημα τοῦ Ἔθνους καὶ εἴχανε πάρει µεγά- λη ἀπόφαση: Μὰ μὴ χωρατέ- Ψουνε. Νὰ μὴν ἀφήσουνε νὰ µα: λάξει ἡ συμπόνια καὶ ἡ Κκαλο- σύνη τὸ θυμό τους καὶ νὰ κα- ταπραῦνουνε τὰ πάθια τους. ᾿Ορδὲς ἀγριεμένες ἕεμπαρ- κάρανε μὲ φουντωμένη ὀργὴ καὶ μ’ ἄγριες πιθυµίες. Νὰ µείνουνε στὴ µικρὴ πολι- τεία οἱ Σπετσιῶτες ποὺ εἴχανε χτίσει σπίτι πρὸς σπίτι µέσα στὰ πρῶτα πενῆντα Χρόνια δὲ γίνονταν. Μυρίζονταν τὶ τοὺς περίµενε καὶ σκόρπισαν στὰ µακρυνά, στὰ κρυφά καὶ στ ᾱ- πάτητα µέρη τοῦ νησιοῦ. Σκορ- ποχῶρι πέρα ὥς πέρα, χωρὶς νὰ καταφέρουνε νὰ γλυτώσουνε κι ὅλοι. Κάποιοι μείνανε, λογαριάξον- τας ἄσκημα, καὶ τοὺς τσάκω- σαν καὶ τοὺς πελέκησαν πάνω στ ἀποκαῖδια τοῦ νοικοκυριοῦ τους. Γιατὶ δὲν ἔμεινε ἀρχοντι- κὀ ἢ φτωχόσπιτο ποὺ νὰ μὴν πλιατσικολογηθεῖ, νὰ μὴν καεῖ καὶ νὰ μὴν γκρεμίσει συθέµελο. Φωτιὰ καὶ σίδερο δούλεψε ἀπ) ἄκρη σ᾿ ἄκρη. ᾿Επὶ µέρες κάπνιζε τοῦτος ὁ λόφος κι ἐπὶ καιρὸ οἱ σκορπι- σµένοι νησιῶτες τριγυρνοῦσαν κουρελιασµένοι, ἀποκαμωμένοι ἀπὸ τὸν τρόµο, τὴν πεῖνα καὶ τὴν γύµνια, θρηνούσανε τὸ χα- µένο Θιός τους καὶ λαχταρού- σανε γιὰ τὴ ζωή τους. Οἱ πιὸ Φφρόνιµοι, τὶς ὧρες ποὺ ἡσύχαζε κάπως ὁ πλαντα- γμένος νοῦς, λέγανε φρόνιμα λόνια ποὺ παοηγορούσανε. Με- γάλη «θέδαια ἤτανε ἡ συμφορά, σε κατὰ πῶς ἔμαθε, πὼς τὸν ξεμπαρκάρισαν στὴ Πόλη καὶ τὸν ρίξανε στὰ µμπουντρούµια τοῦ Σόυλτάνου. Οὔτε ἡ θάλασσα λοιπὸν δὲν τοὺς σιγούρευε. Κι’ ἀπελπίζον- ταν κι’ οἱ πιὸ φοθισµένοι λέ- γανε νὰ πᾶνε στὴ Ἰσαπωνιά, ἄλλοι στὴ Μάνη κι’ ἄλλοι στὴν Κρήτη. Στάθηκαν ὅμως κι’ ἄν- τρες ποὺ δὲν τόδρισκαν σωστὸ νὰ παρατήσουνε τὸ νησί τους καὶ νὰ σκορπίσουνε στὶς ἔενη- τιές. Κανεὶς δὲν λησµονάει τὸν τόπον του κι’ οὔτε µία πολιτεί- α παρατιέται γιατὶ πλάκωσε συφορὰ καὶ τὴν ξεθεµέλιωσε. Τὴν ξαναθεμελιώνουν πάλι καὶ μιὰ καὶ δυὸ καὶ τρεῖς φορές, καὶ µέσα ἀπὸ τὴ στάχτη τῆς παληᾶς ξεπετιέται φρέσκια κι ὄμορφη ἡ καινούργια. Όσο θαρειά καὶ νάᾶναι ἡ ἀρρώστεια, ἅμα περάσει λησμονιέται κι’ ὁ ἄνθρωπος νοιώθει ξανανοιωμέ- νος. Κουθεντιάζονταν λοιπὸν καὶ τοῦτο καὶ τ) ἄλλο, ὅταν μ᾿ ἕ- να καῖκι Ὑδραίίκο ξεµπαρκά- ρισε ἕνα πρωῖ μιὰ µαυροφορη- µέγη γυναῖκα. Κρατοῦσε ἕνα μωρὸ στὴν ἀγκαλιά της καὶ τὴν ἀκολουθούσανε δυὸ 6αστά- ζοι καὶ δυὸ γυναῖκες. ᾽Απὸ τὰ πράγµατα ποὺ ξεµπαρκάρισε ἔδειχνε γυναῖκα μὲ κάποιο θιὸς καὶ ἀκόμα πὼς λογαριάζει νὰ µείνει στὸ νησί. Περαστικἡὴ ἂν ἥτανε δὲν εἶχε λόγο νὰ κουθα- θαλήσει ὅλο τὸ νοικοκυριό της ἀπὸ σκάφη, ὣς τὸν τρίφτη, κι᾿ ὧς' τὸ μπουγαδόξυλο. Μὰ τὰ ἔφερε, καὶ τοῦτο σήμαινε πὼς ἡ νιοφερµένη δὲν ἔρχονταν γιὰ λιγόχρονη περιδιάδαση, μὰ γιὰ νὰ στρώσει καὶ νὰ κοικοκυρευ- τεῖ στὸ νησι. Παραξενεύτηκαν λοιπὸν οἱ Σπετσιῶτες! Γιατί, τὶ εἶχε τοῦ- τος ὁ κατακαὔμένος θράχος γιὰ νὰ τραθήξει μιὰ νηὰ Ἡ- δραίΐσσα Οἱ γυναῖκες µάλι- στα ἀρχίσανε µεγάλο σούσου- ρο κι ἡ κάθε μιὰ ξηγοῦσε τὸ πρᾶμα κατὰ τὸν τρόπον της καὶ τὸ μυαλό της, Δὲν ἄργησε ὅμως νὰ µαθητευ- τεῖ πὼς ἡ νιοφερµένη ἤτανε ἡ Σκεύω ἡ χήρα τοῦ Σταυρια- νοῦ τοῦ Πινότση, θυγατέρα τοῦ ξακουσμένου Ὑδραίου θαλασ- σινοῦ Κοκκίνη. Τὴν τριγφύρισε ὅλο τὸ νησὶ γιὰ νὰ μάθει τὴν αἰτία τοῦ ἐρχομοῦ της, κι’ ἆ- κόµα πῶς πέθανε ὁ καπετάνιος ὁ ἄντρας της, -Ὁ καὺμὸς μὲ τὸν καὐμὸ ται- ριάζει, τοὺς ἀποκρίθηκε ἡ Σκεύω. Πολλὰ εἶναι τὰ πλού- τια τῆς λεψε τὸ φῶς τῶν ὀμματιῶν µου. Μαζί σας πῶχετε ἀπὸ τὴν ἴδια ἀφορμὴ χάσει καὶ θιὸς καὶ σπίτια θᾶμαι καλλίτερα. Οἱ φτωχοὶ μὲ τοὺς φτωχοὺς κι’ οἱ πλούσιοι μὲ τοὺς πλούσιους» Τοῦτα τὰ λόγια φούντωσαν τὸ σεθασμὸ στὶς ψυχές. Θαμά- ζανε τὴ γυναῖκα ποὺ οστέκον ταν πιστὴ στὸ πόνο της, στὴ μνήμη τοῦ ἄντρα ποὺ ἔχασε μαρτυρικὰ τὴ ζωή του, ἀλύγι- στη µπροστά στὸ κατατρεγµό. ἝἛνας νιὸς ὁ ἀΔημητρὸς ὁ Λαζάρου, παληὸ ψυχώμένο παλληκάρι, σίµωσε καὶ τῆς εἷ- πε: -Καπετάνισσα κι ἐγὼ κι ὅ- λοι οἱ συντοπῖτες εἴμαστε στὶς προσταγές σου. ἡ{[αὶ σήκωσε μιὰ θαρειὰ κασέλα στὸν ὤμο του καὶ τὴν κουθάλησε στὶς δυὸ κάµαρες τοῦ σπιτιοῦ του ποὺ είχανε γλυτώσει ἀπὸ τὴ Φωτιά. ᾿ἘΕκεῖ κουδθάλησαν καὶ τἄλλα πράµατα τοῦ νοικοκυ- ριοῦ της ἄντρες καὶ γυναῖκες καὶ τὴ θόηθησαν νὰ συγυριστῆ. Ὕδρας μὰ ἐμὲ θασί-' Ὁ Λαζάρου ᾖἔμεινε σὲ μιά πρόχειρη παράγκα κι’ ἔρχον- ταν καὶ τῆς ἔφερνε τὸ Κκαλλί- τερο ψάρι, τὴ δοηθοῦσε στὸ κάθε τι, πάσχιζε γιὰ τὰ νιτε- ῥρέσα της καὶ νοιάζονταν γιὰ τὸ μωρό της. 'Ο Λαζάρου ἤτα- νε ἀρχοντόπουλο, ἀπὸ τὰ παλ- . ληκάρια τοῦ νησιοῦ καὶ θαλασ-. σινὸς ψυχωμένας. Εθλεπε ὃὅλο- κάθαρα πὼς µονάχα ἡ θάλασ- σα μπορεῖ νὰ σώσῃ. τὸ. νησὶ κι) ἁδιάκοπα µμιλοῦσε στοὺς συντοπῖτες του γιὰ καράθδια. Ἡ Σκεύω τοῦπε. πῶς µεγάλη συμπόνια εἶχε σηκώσει στὴν Ὕδρα ἡ καταστροφὴ τοῦ νη- σιοῦ καὶ πὼς εὔκολα. θᾶδρι- σκαν δοηθήµατα γιὰ νὰ ἕανα- χτίσουν τὰ σπίτια. :΄ ᾽Αλλὰ ὁ Λαζάρου καθὼς κι ὅσοι Σπετσιῶτες εἴχανε μυαλό, λίγο νοιάζονταν γιά τὰ στίτια. -Τὶ νὰ τὰ κάµουµε τὰ σπί- τια -- ἔλεγε -- ἀφοῦ δὲν ἔχομε καράδια κι ἅρματα νὰ φυλά- ξουµε. Κι ἔτσι ἀπὸ λόγο σὲ λόγο, ἀπὸ µέρα σὲ µέρα ριζώ- θηκε µέσα στὴ ψυχἠ τοῦ κάθε παλληκαριοῦ ἡ ἰδέα ν᾿ ἀποχτή- σουνε κι’ οἱ Σπέτσες καράθια ἁρματωμένα- ναυτικὸ ἄξιο νὰ ὑπηρετήσει καὶ τὸ νησὶ καὶ τὸ Γένος. Καὶ ἐπειδὴ τὸ χρήμα ἔλλειπε, ἄρχισαν νὰ νταλαθε- ρίζουνται μὲ τὴν Τσακωνιά, «ν᾿ ἀνοίγουν νιτερέσσα μαζί της καὶ κεὶ κατάφεραν νὰ θροῦνε τὰ µέσα νἁ φτιάξουνε καράθια. Ἔτσι ἄρχισε τὸ Σπετσιώτικο ναυτικό, : (Συνεχίζεται) ΕΥΛλΕΙα ] Αν σκοπεύετε νὰ κτίσετε, νὰ ἐπιδιορθώσετς τὸ σπίτι σας καὶ γενικὰ ἂν πρόκειται νὰ χρεια-. σθῆτε ΞΥΛΕΙΑΝ γιὰ ὁποιανδήποτε δουλειά, τὸ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΣΑΣ ἐπιθάλλει πρὶν ἀποφα- σίσετε, νὰ σκεφθῆτε ἀπὸ πιὸ µέρος πάρετε. νὰ τὴν ᾽᾿Αδίστακτα λοιπὸν πρέπει νὰ ἀποταθῆτε εἰς τοὺς ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΙΣ ΞΥΛΕΙΑΣ ΕΝ ΚΥΠΡΟ ΔΙΟΤΙ: ΕΡΑΤΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕΓΑΛΗΝ ΠΟΙΕΙΛΙΑΝ ΟλΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ, ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΟΙΟΤΗΤΩΝ : ΞΥΑΕΙΑ Σ ι Τὴν προσφέρουν σ᾿ ἐφθηνοτέραν τιμὴν λόγῳ τῶν μεγάλων ποσοτήτων ποὺ εἰσάγουν. Τὸ συμφέρον σας λοιπὸν ἀπαιτεῖ νὰ προμηξεύεσθε τὴν ΕΥΔΛΕΙΑΝ σας ἀπὸ τὸν «ΔΑΝΙΤΗ» γιὰ νὰ εἶσθε θέθαιοι ὅτι δὲν γψελαστήχατε στην: ΤΙΜΗ, ΠΟΙΟΤΗΥΑ, ΠΟΣΟΤΗΤΑ. ΛΕΜΕΣΟΣ--ΛΕΥΚΩΣΙΑ- ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΛΑΡΝΑΞ- ΠΑΦΟΣ. , -/ὁὶ--Λεμεσὸς 3252.

Title Subject Page
ΟΙ ΑΠΟΣΥΝΑΓΩΓΟΙ 1p
Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΛΑΟΝ 1p
Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΕΔΗΛΩΣΕΝ ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ: ΣΥΝΕΒΟΥΛΕΥΣΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΠΑΣΑΝ ΣΥΜΠΝΟΙΑΝ ΔΕΝ ΕΜΟΝΟΠΩΛΗΣΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ ΖΩΗΝ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ 6p
ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ «ΣΥΜΜΑΧΟΙ» ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ 6p
Τα Ελεύθερα 6p
ΕΝ ΡΩΣΙΑ ΑΝΕΚΑΛΥΦΘΗ ΦΑΡΜΑΚΟΝ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΩΝ ΑΔΕΝΩΝ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ 5p
Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ 5p
ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ Πολιτισμός 5p
Το παράθυρο ήταν ανοικτό Πολιτισμός 5p
Ο κ. ΝΕΧΡΟΥ ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΙΝΔΟΥΣ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΩΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ 4p
ΑΠΟΙΚΙΖΕΤΑΙ Η 6Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ 4p
Η ΥΦΕΣΙΣ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΗ ΕΙΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΝ ΛΕΓΕΙ Ο κ. ΠΟΠΟΒΙΤΣ 4p
ΜΕΡΙΚΑ ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ 4p
Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ 3p
Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΒΙΛΗ 3p
Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ 3p
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ Πολιτισμός 2,5p
Ο ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ Πολιτισμός 3p
Ο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΟΣ» 3p
ΕΧΩ ΝΑ ΛΑΒΑΙΝΩ 2p
ΤΟ ΣΥΝΑΧΙ 2p
ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΗΜΕΡΟΝΥΧΤΙΑ Πολιτισμός#Γεωργία 2p
ΚΑΫΜΟΙ ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2p
Η ΣΑΤΙΡΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 1p
Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ 1p