Back

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ & ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ

ΜΙΣΘΩΊΟΙ ΚΑΙ ΤΙΜΛΡΙΘΜΟΣ Τ0 ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ δε ΛΙΑΑΣΚΑΛΟΝ Ποῦ πέφτει ἡ γτροπή :Σὲ ἐκεῖνον πού ατε- ρεῖται τὸ ψωμί ἢ σ᾿ ἐκεῖνουν ποὺ τὸ στερεῖ Εἶναι πραγματικῶς πε- ρίεργον πῶς ἡ Κυβέρνησις ἀντιλαμβάνεται τὴν άντα- µοιβὴν τῶν ὑπαλλήλων της. Δὲν πιστεύοµεν νὰ ἔχῃ αὕτη τὴν παραμικρὰν ἁμ. Φφιβολίαν διὰ τὴν δυσχερε: σιάτην θέσιν, εἰς τὴν ὁ: ποἰαν περιῆλθον οἱ ὑπάλ- ληλοι κατόπιν τοῦ ἀφθά- στου ὑψωμοῦ τοῦ τιµα- ρίθµου. 'Π θέσις τῶν διδα- σκάλων, τῶν ἀστυνομι- κῶν καὶ τῶν ὑπαλλή: Amy εἶναι κυριολεκτικῶς τραγικἡ σήµερον καὶ εἴμε- θα βέβαιοι ὅτι ἡ Κυβέρνη- σις εἶναι τελείως ἑνήμε- Ρος. Καὶ ἠγώνίσθη νὰ ὃ- ποβιβάσῃ τὸν τιμάριθμον. Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως δὲν ἐπέ- τυχε καὶ ἐφ᾽ ὅσον γνωρί- ζει, ὅτι ὁ ὑπαλληλικὸς µι- σθὸς εἶναι ἀνάξιος νὰ πα- ρακολουθήσῃ τὸν ραγδαῖ- ον καὶ ἁλματικὸν ὑψώμόν του, διατὶ δὲν θέτει ἡ Μυ- βέρνησις πρὸς ἑαυτὴν τὸ ἐρώτημα :Πῶς θά ζήσουν, πῶς θὰ ἁἀνταποκριθοῦν πρὸς τὰς στοιχειώδεις ἆ- παιτήσεις τῆς ζωῆς αὐτῆς οἱ ὑπάλληλοί µου --Εἶναι ἀξιοπρεπὲς ο ἄγγλοι ὑπάλληλοι νὰ λαµ- βάνουν ἐπίδομα ἐκπατρι- σμοῦ µόνον Λ. 180 καὶ ὁ µέσος ὅὄρος τοῦ μισθοῦ του ἰθαγενοῦς ὑπαλλήλου θὰ μὴ φθάνῃ τὸ ποσὸν αὐτό: ΜῄἩπως δὲν γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἕνας «σια- µισιάρης» σήμερον κερθδί- ζει περισσότερα καὶ ἐπο- µένως, ζῇ καλύτερον ἀπὸ ἕνα δάσκαλον : Δέν εἶναι εἰς γνῶσιν τῆς Κυβερνήσεως μήπως ὅτι πολλαὶ ἄλλαι τάξεις σήμερον ἀμείβονται καλύ:- τερα καὶ ἑπομένως ζοῦν ἀνετώτερον ἀπὸ ἕνα πρώ’ της τάξεως ὑπάλληλον : Οἱ διδάσκαλοι καὶ οἱ ὑπάλ- ληλοι προσφέρουν μήπως εἰς τὴν κοινωνίαν ὀλιγώ- τερον σοβαρὰς καὶ σπου- δαίας ὑπηρεσίας καὶ ἔχουν µικροτέρας εὐθύνας : Ποῖ- ον εἶναι τὸ µέτρον, τὸ ὁ- ποῖον λαμβάνεται ὑπ ὅ- ψιν διὰ νἀ κανονισθῇ ὁ µι- σθὸς ἑνὸς ἀνθρώπου, ἡ ἁμοιβὴ τῶν κόπων του Ὅλοι οἱ ἐργοδόται, οἱ ὁ- ποῖοι κάθε λίγο καὶ λιγάκι δίδουν αὐξήσεις εἰς τὰ ἡ- µεροµίσθια τῶν ἐργοδο- τουμένῶν τῶν εὑρίσκονται εἰς καλυτέραν ἡἢ χειροτέ- ραν τῆς Κυβερνήσεως pol- ραν Βεβαίως ὅλοι αὐτοί, οἱ ἐργαζόμενοι, δικαίως ποι- οὔντες καὶ ἀπὸ τὴν φορὰν τῶν πραγμάτων ὁδηγού- μενοι ζητοῦν διαρκῶς καὶ ἐπιτυγχάνουν νέας αὐξή: σεις ἡμερομισθίῶν. Καὶ ὁ τιµάριθµος ἀναβαίνει καὶ ἀνεβαίιουν καὶ τὰ ἡμεμο- µίσθια καὶ σχηματίζεται ὁ φαῦλος κύκλος. ᾽Αλλ᾽ αὐτὰ ὅλα ξεσποῦν εἰς βά- ρος τοῦ δασκάλου καὶ τοῦ ὑπαλλήλου, ὁ ὁποῖος οὔτε νὰ ἐνδυθῇ εἶναι εὔκολον, οὔτε νὰ ἐμφανισθῇ, οὔτε ἀξιοπρεπῶς νὰ ζήσῃ δύ- ναται. Δι’ ὅλα αὐτὰ ὁ δάσκα- λος καὶ ὁ ὑπάλληλος σή- µερον ὑποφέρουν ὄχι μµό- νον οἰκονομικῶς, ἀλλ᾽ ὁ- φίστανται καὶ καθηµερι: νοὺς ψυχικοὺς κλονισμούς καὶ ἠθικοὺς ἐξευτελισμούς. Τὸν πνίγει τὸ αἴσθημα τῆς ἀδικίας τὴν ὁποίαν συ- ναντᾷ πρὸ τῶν ποδῶν του εἰς κάθε βῆμα. Μὲ πόσην πικρίαν λ.χ. ὁ ὑπάλληλος βλέπει τὸν συνάνθρωπόν του νὰ εὐημερῇ ὁπωσδή: ΛΡΘΡΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΟΥ ΜΑΣ ποτε αὐτὸς δὲ νὰ δυστυχῇ! Μὲ ποῖον πόνον wou- χῆς µορφώνει ὁ δάσκαλος τὰ παιδιὰ ὅταν εἰς τὰ ἰδι- κἁ του δὲν δύναται νὰ Boon καµµίαν µμµόρφωσιν! Καἱ τὶ ἐξευτελισμοὺς πα- θαΐνουν καὶ οἱ δύο ὅταν στεροῦνται τῶν χρειωδῶν Sia τὸν βίον, διότι δὲν μποροῦν νὰ παρακολου- θήσουν τὴν μαύρην ἀἄγο- ράν, διότι δὲν ἔχουν τὰ ὑλικὰ µέσα νὰ τὰ προµη- θευθοῦῶν! Μαὶ ποία καρδιά μένει εἰς τὸν ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος ἀφ᾽ ἑνὸς ζῇ δι- αρκῶς δανειζόµενος καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου βλέπει πλησι- ἀάζουσαν τὴν ἡμέραν τῆς συντάξεώς του, ὁπότεβα- ρυμένος πλέον ἀπάὸ τοὺς κόπους καὶ τὰ χρόνια θὰ εὐρεθῇ ἐκτεθειμένος, διό- τι δὲν θὰ ἔχῃ κανένα στήριγμα! Ὅταν πρὸ ὀλίγου και- ροῦ οἱ διδάσκαλοι ἐζήτη- σαν νὰ ἐνωθοῦν εἰς σὺν- τεχνίαν καί ἀκολουθοῦν- τες τὸ παράδειγµα τῶν ἐργατῶν, γὰ διεκδικήσουν μὲ ὅλα τὰ µέσα τὰ δί καιά των, εὑρέθησαν οἱ ἠλίθιοι ἠθικολόγοι, οἱ ᾱ- Ψψυχοι καὶ στενοκέφαλοι φευδοπατριῶται, οἱ ὁποῖοι ἐσήκωσαν τὴν φωνὴν τῶν καὶ εἶπαν Ἐντροπήἱ οἱ σκαπανεῖς τῶν γραμµά- των νὰ κατέἐλθουν εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν ἐργατῶν Βὰ ζητοῦν δηλ. μὲ ἄλ- λα λόγια, αὐτοὶ νὰ yop- τάσουν! Αὐτὸ ἤθελαν νά ποῦν. Οἱ ἐργάτες ἔχουν µόνον σῶμα καὶ οἱ δασκά- λοι μόνο πνεῦμα! Καλοὶ µου ἄνθρωποι κι ἀνόητοι! Θέλουν κι οἱ δασκάλοι νὰ ave Kal μάλιστα πρέπει νὰ τρώ- γουν καλά, γιὰ νὸ κά- µνουν καὶ τὴ δουλειὰ τους Καλά. Προσφέρουν peyd- λες ὑπηρεσίες στὴν πολι- τεία καὶ πρέπει ἡ πολι- τεία νὰ τοὺς ἀμείβῃ ἀνά- λογα. Αν δὲν γίνεται τοῦτο, τότε συμβαίνει ἆ- δικία καὶ ἡ ἀδικία πρέπει νὰ κτυπιέται πάντοτε καὶ μὲ κάθε μέσον, Μόνον οἱ καθυστερηµέγοι καὶ δυστυ- χῶς ὑπάρχουν πολλοὶ τέἑ' toto. ele τὴν τάξιν τῶν δασκάλων δὲν νοιώθουν ἀπὸ τέτοια, Συντεχνίαν͵ λοιπόν, καὶ μάλιστα ζωντανήν, “Oxi πάνω στὸ Χαρτί, ἐγγε- γραμμένην µόνον, ἀλλὰ δρῶσαν. Ἔκαμαν καὶ οἱ ἐργάτες, ἔκαμανι καὶ οἱ δασκάλοι γιατί καὶ αὐτοὶ καὶ κεῖνοι ἔχουν στοµά- xix. Εἰς αὐτό, βλέπετε δὲν διαφέρουν, Ποῦ πέ- φτει τώρα ἡ ντροπή, Σὲ ἐκεῖνον ποὺ στερεῖτοι τὸ φωμὶ ἤ σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ τοῦ τὸ στερεῖ Εἶναι ντροπὴ νὰ πῇ κανεὶς ὅτι πεινᾷ καὶ νὰ ζητήση ψωμί Δέν λέ- γει ψέματα καὶ ζητᾶ, ὄχι ἐλεημοσύνην, ἀλλά τὴν δι- καίαν ἁμοιβὴν τῶν ὑπη- Ρρεσιῶν του. ἨἩτροπὴ Aor πὸν σὲ ὅὃσούς δέχονται αὐτὴν τὴν κατάστασιν καὶ σιωποῦν καὶ δὲν κινοῦνται. ΝΜτροπὴ σὲ ὅσους δὲν Βλέπουν τὴν ἀδικίαν καὶ ἀκόμα µεγαλήτερη ντροπὴ σὲ κείνους ποὺ τὴ νοιώ- θουν καὶ τὴν ἀνέχουνται,