Back

Το στριπτίζ της Σαλώμης

ΑΝΤΙ-ΠΑΡΤΕΡΙ Το στριπτίέ της Σαλώµῃς Του Γιάννη Κωστακόπουλου Β Λεν το αποφύγαµε τελικά, να συρθούµε ως την άκρη του παραδόξου: «ΟΙ πολπικοί µε Το μεγαλύτερο εκτόπισμα να λένε ναι στη λύση και το µεγαλύτερο εκτόπισμα των πολιτών όχι». Ας µην υποβάλλουμε εµβόλιµα πως, «όλοι θέλουμε λύση», «το αλάθητο κριτήριο του λαού», κι ακόµη ότι «οἱ μεγάλοι σφαγείς της ανθρωπότητας καραδοκούν να καρατοµήσουν τη άµοιρπ Κύπρο». Β Τίποτε δεν είναι μαύρο, ούτε κατάλευκο! Ως χειρότερο όµως στην περίπτωσή µας προβάλλει Π ανάδειξη προσχηµάτων µέσω συνθηµατολογίας ΚΙ Π ευκαιριακή επένδυση στο συναίσθηµα του κόσµου. α΄ ουτήν τη βάση ρωτούσε µέσα απ΄ την ανάλυση της κατάστασης που διαμορφώθηκε (δύσκολα αναδιαμορφώνονται τα πράγματα) αρθρογράφος αθηναϊκής εφημερίδας: «Με το σημερινό σχέδιο Ανάν δε γίνεται κατανοητό ότι ζητείται από την Κυπριακή Δπμοκρατία ν΄ αποποιπθεί ό,τι επέτυχε κατά την περίοδο τριακονταετούς ειρήνης» Β Και ευηµερίας..., θα προσθέσουμε εμείς. Καλοπέρασπς, ξεγνοιασιάς, ευµάρειας, καταξίωσης (µε τον κυπριακό πλέον τρόπο). Αποπροσανατολισμού απ΄ τη βασική εθνική µας επιδίωξη κι ας το υποβάλλαμε ως θέµα ύπαρξής µας στον ξένο παράγοντα. Μιλούσαμε στην αμηχανία µας µε συνθήματα και στήναµε μηχανές ανάδειξης των δικαίων µας, εξουσιοδοτώντας αντιπροσώπους σε Κάθε προσφερόµενο βήμα. ΒΓια να κατακεραυνώνουµε, παράλληλα, την ασέβεια των κατακτητών, που χωρίς ἴχνος µεταμέλειας για Ta δεινά που µας προκάλεσαν υποδείκνυαν: «Η λύσῃ στο κυπριακό δόθηκε το ΄’74» Έτσι τότε λέγαν εκείνοι... Σ΄ αυτή τη διάσταση λόγων και έργων, την ασάφεια διακπρύξεων και πρακτικής, αλλά προπάντων στην ευκαιριακή «γραμμή» του κομματικού κατεστημένου, βρέθηκαν για τρεις δεκαετίες οἱ ελληνοκύπριοι. Που αύριο αποφασίέουν µε Ῥασικό Κριήριο Την συναισθηματική φόρτιση, αυτή που σκοτεϊνιάζει τις καθαρές πολιτικές εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις της επιλογής τους. 4 Β Μπορούμε παραμονές του δικασμού να περιορίσουµε τη συνθηµατολογία Και να κατασταλάξουµε στην ουσία Φοβάμαι πως ὀχή Οἱ «δαίμονες» κι οἱ «πατριώτες» εμφανίστηκαν επί σκηνής, Π αυλαία δεν κλείνει κι οἱ περισσότεροι κομµατάρχες υπολογίζουν στα όποια λάφυρα µιας χαµένπς, έτσι κι αλλιώς, µάχης γΙα τον τόπο. Β Λεν είναι ώρα να χαιρεκακούµε, µέσα ή έξω απ΄ τα κόμματα. Οἱ περισσότεροι θ΄’ αναλάμβαναν να σηκώσουν στις Ισχνές πλάτες τους κι εκείνο το βάρος της ευθύνης, που δεν τους αναλογεί. Μένουν όµως µετέωροι, αδρανείς Κι άπραγο! στο απροκάλυπτο «κομματικό στριπτίῶ που συνεχίζεται µπροστά µας.