Back

Το άδειο µας πρόσωπο

Γράφει ο Γιάννης Κωστακόπουλος Β Τα παιδιά έχουν κάποτε περίερ- γες απόψεις. Μέχρι επικίνδυνες, όταν µε τις ερωτήσεις τους αγγίζουν θέ- µατα που χειρίζονται οἱ μεγάλοι. Β! «Είναι κακοί οι λαθροµετανάστες» µε ρώτησε σε χρόνο ανύποπτο ο µι- κρός µου φίλος. Όχι, βιάστηκα να απαντήσω. Είναι πολλοί και το νησί µας μικρό, δεν τους χωράει. «Αφού ο υπουργός µας είπε ότι µπο- ρούμµε να φιλοξενήσουμε µέχρι και τρία εκατομμύρια τουρίστες», µε απο- στόµωσε η παιδική αφέλεια. ΕΙ Υπάρχει µια µικρή διαφορά, προ- σπάθησα να διευκρινίσω, αμυνόμε- νος. Οι τουρίστες µας δίνουν ζωή µε το συνάλλαγμα που φέρνουν, οἱ λα- θροµετανάστες απαιτούν να τους ζή- σουμε. Β «Αφού οι ίδιοι ζητάνε δουλειά», πέρασε στην αντεπίθεση οµικρός. «Ο γείτονας δεν λέει ότι έχει πέντε αράπηδες στο γκαράό του και του βγάζουν δουλειά όσο δεκαπέντε δι- κοί µας Εκείνοι δεν είναι λαθροµε- τανάστες» Β Πώς να σου εξηγήσω, βγήκα απ΄ τα ρούχα µου. Εξω από την Κύπρο σε γειτονικές χώρες περιμένουν τό- σοι λαθρομετανάστες όσοι είµαστε όλοι εµείς που ζούμε σ᾿ αυτό το νη- σί, έπαιξα το τελευταίο µου χαρτί. Και µε αυτοϊκανοποίηση, γία το ευ- ρηµατικό µου πνεύμα, συνέχισα. Θα πλημμυρίσει ο τόπος, αν φανεί ότι είμαστε πρόθυμοι να τους δεχτούμε. Θα χαθούν οι δουλειές µας, το σχο- λείο σου, η καλή µας ζωή. Η ευηµε- ρία της οικονοµίας µας. ΒΙ «Από τους μετανάστες κινδυνεί- εἰ η οικονομία µας Αφού λένε πως από τους Έλληνες και τους άλλους μετανάστες φτιάχτηκαν οἱ οικονο- µίες µεγάλῶν χωρών...», πέταξε τη σφήνα του ο µπόμπιρας. Β Κάποτε θα προτιμούσα να δά- γκῶώνα µε µανίατη γλώσσα µου. Τώ- ρα είναι αργά. Και τα πράγματα τό- Ι Το άδειο µας πρόσωπο σο περίπλοκα, όσο απλές και λογι- κές φαίνονται οι ερωτήσεις ενός παι- διού. Β Εν πάση περιπτώσει, αφοπλίστη- κα, άλλοι καιροί τότε. Δεν AKOUEIG, δεν βλέπεις τι γίνεται στην Ευρώπη από τα καραβάνια των μεταναστών Χθες άκουσες για την Ιταλία (... το τελευταίο τι το ήθελα. Ο μικρός απο- φάσισε να εγκαταλείψει την τακτι- κή των αναγνωριστικών χτυπηµά- των και να σημαδέψει στο δόξα - πα- τρῦ. Βἱ «Μα εσύ δεν ήσουν πυρ και µα- γία για τους Ιταλούς που άφηναν αβοήθητους στο σαρδελοκούτι - κα- ράβιτους Αλβανούς μετανάστες Για ποια Ευρώπη μιλάμε Για ποια αν- θρώπινα δικαιώµατα Πώς θέλουμε να αναγνωρίζουν οἱ άλλοι το δίκιο μας, όταν υποκρινόµαστε» ΕΙ Τα παιδιά σήµερα μεγαλώνουν γρήγορα. Κι ευτυχώς αντιλαμβάναο-- νται περισσότερα απ’ όσα συνειδ τά τους ταΐζουμε. Χαλασμένα κῃ, µπαγιάτικα. Μας τα επιστρέφοι!. ανέπαφα. Κάποτε απευθείας πό. µε δόσεις. Ακούω καλύτερα µετά’ αυτή την κουβέντα το παράπονο τω!. μεταναστών. Και βλέπω τη δική µας προσποίηση ολοκάθαρη. Β «Μην πάρουν είδηση τα Ηνωμέ- να Έθνη για τους λαθρομετανάστες. Μέχρι να εξακριβώσουν την ται- τότητα και εξετάσουν την περί: πτωση του κάθε μετανάστη πο! δηλώνει πολιτικός πρόσφυγας θϊ µας τούς φορτώσουν για µήνες ακόµη». Γι’ αυτό κατεβάστε τοις διακόπτες επικοινωνίας. Συσκότ: ση! Β «Νιώστε περήφανοι που τοῖς µπουκώνουµε του κόσμου τα Καλά Νάχουν να λένε, όπου τους βγάλει η θάλασσα αργότερα, για την Κι- πριακή φιλοξενία». Και σπρώξῖ µε τρόπο, σιγά - σιγά κι ευγενικί τον σκυλοπνίχτη τους στο πέλαγος.