Back

Αντίο, σύντροφε...

Ο θάνατος του Εζεκία Παπαϊωάννου, του κοσμαγάπη- του ηγέτη του Κόμματος της εργατικής τάξης και ακοῦ- ραστου αγωνιστήτων δικαῖων ολόκληρου του κυπριακού λαού, συγκίνησε βαθιά τόσο τον απλό κόσμο, ὁσο και τους ανθρώὠπουςτου πνεύματος. Τον εργάτη αλλά καιτον ποιητή που ἕσπευσαν να βάλουν τα συναισθήµατατους στο χαρτ!, να τα κάνουν στίχο και τραγούδι γι αὐτόν που Equye. 3 Εκτός απὀ τα δυο ποιήµατα των Χριστάκη Πισιάρα και Γ. Κοντογιάννη που δώσαμε ἡδη χθες και προχθὲς, η Σελῖ- δα µας ἔχει πάρει αρκετά ακόµα ποιήματα και πεζά ανά- µεσα στα οποία κι ἕνα του ποιητή Αντη Κανάκη µε τον τῖτλο «Αποχαιρετισμὸς στο σύντροφο Παπαϊωάννου». Το δίνουμε ολόκληρο: ΟΙ εργάτες µε τα ροζιασμὲνα χέρια τους τον σηκώσανε ψηλά για τελευταία φορά. Κι αυτός ανέβαινε ανέβαινε..... Πετούσε στο πορφυρό του φἑρετρο. Γινότανε χρυσοκόκκινο λαμπερό αστὲρι πλάϊ στον ἡλιο μὲσα στο γαλάζιο ουρανό. Κι οι σύντροφοι στρατιὲς τον αποχαιρετούσαν υψώνοντας πιο ψηλά τις σηµαῖ[ες. Ακούανετη Φωνήτου να βγαίνει µέσα απὀτα εμβατήρια. Ανατριχίλα διαπερνούσε ὅλων τις καρδιὲς. Κιη φωνή του ἔγινε σύνθηµα που το φωνᾶζανε ὁλοι τους: «Μη φοβάστε το θάνατο Ο θάνατος δεν εἶναι τίποτα χῖλιες ζωὲς νάχα θα τις ἔδινα αγ αυτούς πούρχονται καλπάζοντας στα φτερωτά τοὺς άλογα µε τα κόκκινα λάβαρα Φξρνοντας του κόσµου την Ανοιξη µε τα παιδικά τους χαμόγελα». Με πολλἠ συγκίνηση δέχθηκε τη Φυγἡ του Εζεκία Πα- παϊωάννου απὀ τη ζωή και ο λαϊκός µας ποιητής Ανδρξας Μαππούρας: Έφυες γέρο Πλάτανε Φίλε µας Εζεκία που χρόνια επολἐµησες την κάθε αδικία. Παἴρνεις μιτά σου συντροφκιά εξήντα χρόνια πάλη ενάντια στο ἅδικον τζιαι την αναμοζἁλη. Της Κύπρου οὐλ᾽ η εργατιά πάρα πολλά λυπήθη τον άξιο του σύντροφον σήµεραπου στερήθει. Εστᾶθεις στα πιστεύω σου σε οὔλην τη ζωή σου ως σήµερα που άφησες την ὕστερην πνοή σου. Κατά παντού µεσίστιες σηµαῖες εστηθήκαν ακόμα τζι’ οἱ αντίπαλοι πούχες ελυπηθἠκαν. Σαράντα γρόνια εἶχε σετο Κόμμα Γραμματέα σχεδόν μέχρι την ώρα σου τώρα την τελευταία. Ο κόσμος οὖλος σε τιμά για τους πολλούς αγώνες τζιαι δε θα σε ξεχάσουμε ὅσοι τζι’ αν παν αιώνες. Γρόνια πολλά εστάθηκες στύλλος για την ειρήνη τζι’ η κάθε σου προσπάθεια ενθύμιο θα peivel. Ησουν ο στύλλοςτους φτωχούς κόματζιαιτους αρκάτες που τρώσασιν τον κόπο τους τούτοι οι πλουτοκράτες. Το ξύλον τζιαι τη φυλακή τζιαι τιμωρίες άλλες κόµα πολλούς επέψασιν δικα στες κρεμμάλες. Ο θάνατος σου άφησεν το Κόμμα λυπημὲνον ὅμως που τους αγώνες σου ικανοποιημὲνον. Σε οὔλα τα εργατικά της Κύπρου σωματεία θα στήσουν για ενθύµιο που µια φωτογραφία. Το θάρρος, Tous αγώνες σου για να µας ενθυμ[ζουν. τζιαι τα παιδκιά τζιαι αγγόνια µας εν να σε paxapifouv. Αντίο σύντροφε... Η ανταποκριτρια µας στη Λάρνακα Νίκη Χαραλάμπους Κουλέρµου ἔγραψε το ακόλουθο χρονογράφηµα: «Ἠθελα να σε ρωτήσω «γιατί». Γιατί διάλεξες αυτή την ημὲρα, nutpa της Ανάστασης, ηµἔρα ανοιξιάτικης παν- δαισῖας. Γιατί διάλεξες αυτή τη μέρα για να φύγεις --- ὀχι να ξεφύγεις γιατῖ ποτὲς δεν σκἔφτηκες, οὖτε για µια στ!- γμή, εσύ ἧξερες µόνο ν᾿ αγωνῖζεσαι -- απὀ τοῦτο τον κόσμο. Γι’ αυτόν που πάλαιψες μισό αιώνα, µια ολάκερη ζωή. Δεν ἦταν για σένα, µα οὖτε και για τους συντρόφους σου η πραγματική ανάσταση. Μα βγήκες νικητής. Και τώρα που πλησιάζαµε, εσύ ἔφυγες. Η καρδιά σου δεν ἄντεξε τα µολυβένια βόλια των εχθρών σου,των εχθρών των μεγάλων ιδανικών της καρ- διὰς καιτης σκέψης σου. Εσένα και των χιλιάδων συντρθ- Φων σου. Στον μεγάλο Γολγοθά της ζωής σου αυτή σε πρόδωσε... Αυτοί ὁμωςπου ἔμειναν, Οἱ τόσες δεκάδες χιλιάδες που θάρθουν στη θὲση σου µε λάβαρο του αγώνα τους την πολύτιμη κληρονομιά που µας άφησες. Αυτοίθα μείνουν πιστο]. Και η ανάσταση θάρθει, θα την Φἔρουμε ἔστω και αν χρειαστούν ακόμα µια ζωή, δυο ἡ τρεις ζωὲς Παπαϊω- Αντίο. σύντροφε... Σ᾽ αυτή την Ανάσταση προσμὲνουμε και καρτερούμµε. Καιγι αυτἠν θα αγωνιζόµαστε. Στο υποσχόµαστε σήμερα που ἔφυγες. Την µἔρα αυτἡ που διάλεξες να Φύγεις --- κατάλαβα τῶρα --- αυτό το μήνυμα ἦθελες να στεῖλεις. Το πήραμε καιθατο μεταδώσουμεπιο Φλογερό ὅπως εσύτο ἦθελες, ὅπως εσύ το ἄξιζες, δυο και Χίλιες Φορὲς. : Αντίο σύντροφε και Καλή Ανάσταση». Κλεῖουμε το σύντομο αυτό. αφιξρωμα στη μνήμη του αξξχαστου σύντροφου Παπαϊωάννου µε αποσπάσματα απὀ τρία ακόµα ποιήματα. Το ἕνα ἔγραψε ο Βάσος Χαγι- ἄννης απότη Λάρνακακαιτα ἄλλα δυο παιδιά η Ί4χρονη Κατερίνα Νεοφύτου απὀ τις Κόκκινες Λάρνακας καιο Νεόφυτος Νεοφύτου, 12 χρόνων, απὀτο προπύργιοτου Λαϊκού Κινήματος, το Κίτι. Πρώτα, ὅμως, οἱ τελευτα[εςτρεις στροφὲς απὀτο noin- µα του Β. Χαγιάνη «Αφιέρωμα στον Εζεκία Παπαϊωάν- νου»: «Αγώνας ανθρωπιστικόὸς ολόκληρη η ζωή σου ἦταν γενναῖα προσφορά η κάθε µια στιγμή σου. Σύντροφε σύ π᾿ απάλυνες της εργατιάς τον πόνο θα μείνεις απροσπἑἐλαστος στη λήθη και στο χρόνο. Μες” την καρδιά σε κλεῖσαμε και πιο βαθιά ακόµα κι ευχόμαστε ανάλαφρο να σε σκεπάζει χώμα. Τώρα που φεύγεις απ᾿ τη ζωή µια υπόσχεση 8a κάνω πως πάντοτε µες στην καρδιά τους στόχους σου θα βάλω κι όλοι που σε σεβόμαστε «ευχαριστώ» σου λέμε που ἕνα δρόμο χάραξες κι εμείς ακολουθούμε. (Κατερίνα Νεοφύτου) Για τους αρκάτες τοὺς φτωχούς εστάθηκεν κολώνα τζιαι δίκαια ετίµησεν το κότσιηνον το χρώμα. Τώρα πρὲπει να ξέρετε για ποιον σας εμιλούσα, πως για τον Παπαϊωάννου µας λόγια καλά ελαλούσα. Μα τώὠρατζι’ αν επἔθανεν µες στες καρκιὲς µας ζιει τζιαι λάμπει εις το δρόμο µας λαμπάδα φωτεινή. (Νεόφυτος Νεοφύτου)